Ergens aan het einde van de jaren '90 kocht ik de debuutplaat van The Sundays, puur en alleen omdat ik betoverd was door een liedje dat ik bij MTV's Alternative Nation voorbij had zien komen: Here's Where The Story Ends. De rest deed me jarenlang eigenlijk niet zoveel, maar vorig jaar ontdekte ik dat de debuutsingle het eigenlijke pronkjuweel van mijn plaat is. Can't Be Sure heeft een heerlijk ingetogen gitaarsound, ergens tussen dream en jangle pop, terwijl zangeres Harriet Wheeler met haar prachtige stem een al net zo prachtige, licht-ironische tekst over verlangens bezingt. Alleen de regel "England as happy, as England can be" al, wauw. (herman)

Dit nummer van de souldiva Dusty Springfield is in erg korte tijd tot een van mijn favoriete soulnummers uitgegroeid.
De vibe en melodie van dit nummer zijn hemels. Dusty weet wel wat ze met een heerlijke instrumentatie moet doen. Namelijk de sterren van de hemel zingen. Ze bouwt de zang na ieder refrein weer wat op, om in het laatste refrein haar strot helemaal wijd open te zetten. Dit is zo´n nummer waar ik uren naar kan luisteren zonder verveeld te raken. Ik krijg maar niet genoeg van dat refrein, dat is zo heerlijk.. (Snoeperd)

Deze 2 zusjes leren kennen via een popkwis met Emmylou. Toen Stay Gold zich aandiende was ik erg benieuwd, en deze voorbode klonk geweldig. Heerlijke samenzang van deze zusjes die hoe Zweeds ze ook zijn, hartstikke americaans klinken. (DjFrankie)

The Cure op zijn beklemmendst. Robert Smith zingt desperaat, de drums en synth versterken dit gevoel van "a strange day". Je zou de manier van zingen overdreven kunnen noemen, maar ik noem het geloofwaardig en daarom aangrijpend. Een van de betere nummers van The Cure, al hebben ze er daar wel een hele hoop van. (Teunnis)

Vanaf mijn 11e tot ongeveer mijn 17e heb ik de unplugged cd van Nirvana compleet grijs gedraaid. Nog steeds vind ik het verreweg de beste cd. Veel nummers komen akoestisch veel beter tot hun recht dan de gejaagde, rommelige elektrische versies. Een extra bonus van dit album is een aantal fijne covers dat erop staat. Zo staan er paar covers van de anders compleet vergeten Meat Puppets op, natuurlijk eentje van het lager in deze lijst gelegen Jesus Wants Me for a Sunbeam van The Vaselines, maar de allerbeste is toch wel Where Did You Sleep Last Night. Een traditional, die in de jaren '40 voor het eerst op plaat werd gezet door Leadbelly - overigens ook een geweldige versie - en daarna vele malen gecoverd is. De doorleefde zang van Kurt Cobain en het raspende gitaarspel passen perfect bij dit geweldige bluesnummer. (Titmeister)

De Beatles waren rond deze tijd ook bezig met psychedelica. I Am the Walrus is een prachtig popnummer met een leuke tekst, maar het eindigt ook erg mooi, met een stuk waarin alle trucjes uit de kast worden getrokken. Zoals het wisselen van speaker en allemaal ander geluidseffecten. Verder een fantastisch nummer met als uitblinker de viool. (Snoeperd)

In mijn waardering voor het openingstrio vergeet ik nog wel eens dat het album nog uit meer nummers bestaan. Nummers die ook ijzersterk zijn (ik heb hem toch niet voor niets in mijn top 10 staan..). Rustige percussie en door de landschappen heen verschillende instrumenten die ogenschijnlijk willekeurig maar wat doen, maar waar je totaal geen erg in heb tijdens het luisteren. Je bent veel te druk met ademloos luisteren. (chevy93)

Net als het vorige van Homogenic-afkomstige Björk-nummer dat langskwam, is dat een prachtig nummer vol met sfeer en spanning. Bijzonder sterke instrumentatie met die mooie strijkers en de wat gespannen percussie. Björk zingt daar gepassioneerd overheen, en het vormt een geheel dat je helemaal in de IJslandse wereld van Björk trekt. Toeval dat die violen zo ijzig klinken? Vast niet! Björk overdondert met dit nummer. (Arrie)

Third betekende hun comeback en die viel best mee. Klinkt ijzig en donker met ijle vocalen en inventieve elektronische begeleiding waarin op een bepaald moment ook zware gitaren aan de pas komen. (LucM)

Van het legendarische dubbelalbum Sign O' the Times. The Cross was tijdens de tour in 1987 een emotioneel hoogtepunt: rock, pop, gospel.... alles kwam voorbij in de shows en dit nummer vatte het zo'n beetje samen.
Geloof heeft altijd een grote rol gespeeld in het werk van Prince en dit nummer werd in latere optredens nog wel eens omgedoopt tot The Christ. Het zegt genoeg.
Een ijzersterk nummer van een ijzersterk album. (aERodynamIC)

Bijzonder compact, maar toch zo aangrijpend. Tigress is als een emotionele achtbaanrit, waarbij de stem van de onlangs overleden held Jason Molina als een knal aankomt. De pijn is voelbaar in dit instrumentaal opvallend bombastisch nummer. Keer op keer dringt zijn stem door tot op mijn ziel, dit zal gezien zijn zeer trieste dood niet snel veranderen. (Co Jackso)

Ondanks de constante en supersterke kwaliteit op Grace blijf ik deze cover van Jeff Buckley zijn mooiste liedje vinden. Alles in dit nummer bestaat uit gevoel en emotie. Er zit ontzettend veel gevoel in de gitaarakkoorden, om over de stem van Jeff maar te zwijgen. Het is echt ongelooflijk hoe veel emotie hij kan overbrengen. Dit nummer doet zijn titel eer aan, het is hemels. (Snoeperd)

Het beginpunt voor AOR, en hoewel er best veel mooie muziek uit die stroming is voortgekomen, staat deze nog steeds aan de top van de AOR-voedselketen. Vooral die gitaarriff, -solo en de gepassioneerde zang zorgen daarvoor. (ArthurDZ)

Sommige nummers, meestal zijn dat de ijzersterke hits, kun je al helemaal zingen voordat je nummer ook maar hebt opgezet. With or Without You heeft dat heel erg. Dit nummer is aanstekelijkheid ten top. Anderde dingen waarom ik dit nummer erg waardeer zijn de opbouw en de mooie stem van Bono. (Snoeperd)

De echte Marillion-fans zullen het er waarschijnlijk niet mee eens zijn, die hebben wat obscuurdere favorieten van deze band, maar voor mij is de grote klassieker ook mijn favoriete nummer. Daar moet wel bij gezegd worden dat ik maar één album en wat losse nummers ken. De lange nummers in de ladder vond ik bij de eerste luisterbeurt over het algemeen saai. Dan hoor ik veel liever een regelrechte popklassieker als deze. Briljant refrein en een fantastisch rijk aangekleede melodie, dit nummer is een schot in de roos van Marillion. (Snoeperd)

Die soepele stem is een streling voor het oor en het licht funky ritme en de blazers en violen doen mij een hoog cijfer geven (LucM)

Het moest tot aan 1988 duren voordat Michael Stipe een tekst van hem goed genoeg vond om deze af te drukken in een cd-boekje. Tot dan toe waren de teksten van Stipe vaak raadselachtig, maar blijkbaar was die van World Leader Pretend wel naar zijn zin. En terecht. Zelf heb ik lange tijd gedacht dat dit een soort aanklacht was tegen (een van) de wereldleiders en mogelijk zelfs over de Berlijnse muur ging, maar je kunt de tekst ook op een veel persoonlijker niveau lezen en ik denk dat dat dichter bij de waarheid zit. Die tweeledigheid bevalt me in ieder geval wel en ook muzikaal is World Leader Pretend een prachtnummer. (herman)

Al vanaf de eerste keer dat ik dit hoorde vond ik dit een erg gaaf nummer. Dit instrumentaaltje is fantastisch. Simple Minds bewijst hier dat je ook zonder vocalen tot een uitstekend popnummer kan komen. In plaats van verhalende vocale coupletten weet deze band alleen door de instrumentatie een spanning op te bouwen. Een spanning die uiteindelijk leidt naar een uitstekend refrein waarbij een catchy geweldig maar ook spannend deuntje tevoorschijn komt. Ik werd omver geblazen bij mijn eerste luisterbeurt en dat is nu eigenlijk nog steeds zo. Dit is een erg knap nummer waar ik altijd van kan genieten. (Snoeperd)

Nog zo’n klassieker die mijn liefde voor 60s-muziek destijds aanwakkerde. Door dit soort weergaloos orgelspel raakte ik verliefd op de Hammond. (chevy93)

Eden is een drieluik dat zonder The Rainbow en Desire incompleet aanvoelt. Ik voel me eerlijk gezegd ook niet geroepen om een half nummer te bespreken, maar vooruit. Een geweldige combinatie tussen experimenteel en de melodie. De muzikale uitvoering van het aanvangen van de dag (opkomende zon, rustig opstaan etc.), zo omschreef iemand het en eigenlijk heb ik die associatie nooit losgelaten. Waarom ook? Het beschrijft deze muziek perfect! (chevy93)

Opener en meteen ook vrolijkste liedje van het over het algemeen sombere meesterwerk Pet Sounds. De lyrics zijn schattig en aandoenlijk in al hun knulligheid. (ArthurDZ)

Tunnel of Love was één van mijn eerste Dire Straits-liefdes. Na twee blues/country albums kwamen ze opeens met een soort soundtrack. Vrolijk, opzwepend en niets minder dan geniaal. Een weergaloze outro-solo, een bijzonder sterke tekst en dan heb ik het nog niet eens over de magistrale 14-minuten durende live-versie van Alchemy (chevy93)

Het visitiekaartje van Roxy Music. Iets als Virginia Plain had men volgens mij nog nooit gehoord in 1972. Glam, artrock, pop en hardrock ontmoetten elkaar in dit perfecte nummer, dat na al die jaren nog steeds een unieke sound heeft. (ArthurDZ)

Alweer bijna 15 jaar geleden. Dit rustig nummer met een wat zeurderige Yorke en een prachtige piano is een nummer wat schitterd in eenvoud. Terwijl Yorke doorzingt zwellen de drums op, worden er electronica en strijkers toegevoegd wat samensmelt tot erg levendige song. (DjFrankie)

Een aanstekelijk vrolijk nummer. Aretha zingt super, en ook het achtergrondkoortje is zalig. De wereld wordt gewoon een betere plek terwijl je naar dit nummer luistert. (ArthurDZ)

Time Has Told Me mag het veel geroemde album Five Leaves Left openen. Het is meteen een indrukwekkend nummer zo op het begin. Nick Drake lijkt in het begin een vrij gewone stem te hebben, maar na meerdere luisterbeurten weet hij je ziel binnen te dringen op geweldige wijze. Vooral de nummers die ik ken van Pink Moon zijn bijna kippevelgevend zo mooi. Het is dat ik Five Leaves Left nog niet zo goed ken, maar bij meerdere luisterbeurten zal hij ook op dit album weer mijn zieltje winnen. Een van de velen die hij postuum heeft veroverd. (Snoeperd)

Er zijn zo van die nummers die gewoonweg onbeschrijfbaar zijn en die je gewoon moet voelen, en daar is dit nummer een voorbeeld van. Als opener van het meesterwerk ( ) zet het zo'n een tristesse neer, dat het me keer op keer moeilijk is om m'n ogen droog te houden. Hoe die Jonsi zoveel emotie in zijn stem weet te leggen samen met de weer wonderbare instrumentatie dat blijft me een mysterie. (dumb_helicopter)

Misschien wel het ultieme bewijs dat muzikanten helemaal niet goed hoeven te zijn of snelle noten te kunnen spelen, maar als ze er maar hun ziel in leggen. En dat is wat bij Maggot Brain gebeurd. Een 10-minuten trip door een plekje ergens in het heelal. Maggot Brain neemt je even weg van alles om je heen. Dat ik dit nummer eigenlijk uit het oog verloren was (chevy93)

De strofes en het refrein lijken haaks op elkaar te staan maar uiteindelijk vormt het nummer een zeer sterk geheel met een psychedelisch tintje. Over de verwijzing naar LSD is al veel geschreven maar het klinkt toch wel druggy. (LucM)

Nooit klonk Sonic Youth zo toegankelijk als op dit nummer. Een heerlijke rocker dat eigenlijk gewoon een grote hit had moeten worden, want dit nummer heeft het allemaal: mooie melodie, leuke meezingtekst en een hoge coolness factor. En ik zeg het opnieuw: wat heeft Thurston Moore toch een prachtige stem! (ArthurDZ)