Als een kind zo blij dat deze in de top 10 staat, de afsluiter van The Head on the Door en er is geen betere manier om dat zinderende en jeugdige album af te sluiten dan met het melancholisch en helder klinkende Sinking! Dit is voor mij de ultieme hoogzomeravondsong op het strand met de ondergaande knalrode zon en kobaltblauwe zee. Geluk bij een ongeluk woon ik ook aan zee . We hebben net dat heerlijke diverse, open en eclectische album achter de rug, zaligheid alom en kunnen tijdens deze song eens lekker in een bank hangen om na te genieten met deze meest volwassen track van het album. Zoals bij veel Cure songs hier ook weer zo'n heerlijk lang 2 minuten durende intro. Fijn rustig drumwerk, een geweldige en duidelijke baslijn, geweldig baswerk sowieso door de hele song heen, fijn toetsen/pianowerk en dan weer die om te watertanden magische synths..leve de 80s . En zoals wel vaker ook dat schitterend mooie gitaarwerk . Wat een gitaarsound ook hier weer, ongelooflijk mooi. Robert komt met een tekst over ouder worden, niet heel erg veel lyrics, maar hij brengt ze mooi over. Echt een fijne bandeffort, een warme deken ook. Naar het eind toe build de song nog even mooi op en sluiten we op een prachtige manier de song af, even mooi als ze begonnen is. Ik kan zelf geen gitaar spelen, maar was dat wel het geval dan is dit de eerste song die ik zou willen leren spelen, ook al is het misschien geen gitaarclassic in de muziekwereld . Maar luister tijdens deze song maar eens naar alleen het gitaarwerk, hoe exquisite dat is. Hoe het de verschillende delen van de song verbindt, de kleine lickjes hier en daar, en mooi ook hoe het bij tijd en wijle zelf ook uitwaaiert en de gaten in de song zelf ook mooi vult, hemels (luigifort)

Cornerstone was de tweede single die werd uitgebracht van hun derde album Humbug. In Cornerstone volgen we de zoektocht van de ik-persoon naar zijn ex-vriendin. Helaas vindt hij in de kroegen die hij bezoekt alleen maar dames die op haar lijken en die niets van hem moeten hebben, tot hij in de laatste kroeg haar zus tegenkomt. (Simon77)

December 1996. Ik was 11, en verzot op populaire hiphop. The Score van The Fugees stond op te verlanglijst, en de goedheiligman was zo sympathiek te bedenken het schijfje aan me te schenken. ‘Ready or Not’, met die eeuwig gerecyclede Enya-sample plus be-lach-e-lijk dure videoclip, gelijk op de repeat. “I'll be Nina Simone and defacating on your microphone”. (mol)

()

Mijn favoriet binnen de italo-disco is toch wel veruit Take a Chance van Mr. Flagio. Ik heb vele nummers in dit genre ontdekt via een mixalbum van de Haagse I-F (Mixed Up in The Hague Vol. 1). Dit nummer is elke keer het hoogtepunt van het feestje wat dat mixalbum is. Het is dan misschien wel enorm cheesy, het heeft goedkope synths en nog goedkopere vocalen, maar dat is juist precies wat italo-disco zo mooi maakt. Als het maar catchy is. En daar voldoet dit nummer helemaal aan! (Teunnis)

Dinsdag 4 september 2018 is een dag die mij voor altijd bij zal blijven. Julien Baker in Paradiso, kippenvel en tranen. Wat een magistraal optreden was dat. Turn Out the Lights is het titelnummer van haar fabuleuze tweede studioalbum uit 2017. Na haar ontzettend kwets- en breekbare debuutalbum 'Sprained Ankle' van twee jaar eerder legt Julien de lat nog wat hoger. Wat ontzettend intens, en bloedstollend mooi. Het gaat over het alleen oplossen van je problemen, waarbij je tegelijkertijd realiseert dat je dan dus ook op niemand kunt terugvallen en je alleen zelf schuld hebt als je het allemaal niet voor elkaar krijgt. (Simon77)

De eerste keer na het zien van bijbehorende clip van 'Hunted by a Freak' een tijdlang leeg voor me uit naar het beeldscherm zitten staren.
Hoe was het in godsnaam mogelijk, dat een animatie filmpje in combinatie met deze instrumentale post-rock mijn gemoed zo kon ontregelen. Soms kan de juiste instrumentatie in muziek pijn en gevoelens veroorzaken, die je amper onder woorden kan brengen.
Ben zeker geen dierenrechten activist, maar dit raakte me toch wel in het diepst van m'n ziel. Heb een tijdlang bewust deze video ontweken en alleen dit nummer willen draaien vanaf cd.
Marianne Thieme, zeg er 'ns wat van... (Outlaw104)

Aldous Harding was in 2014 schaars bekend op Musicmeter, al ligt het gemiddelde van haar debuut uit dat jaar er niet om. Het duurde tot 2017 voordat ze wat meer in de picture kwam met Imagining My Man, een volloed folknummer waarin met name haar aparte wat schorre stemgeluid naar vore kwam. Het daaropvolgende album Party scoorde ook behoorlijk en zo heeft de Nieuw-Zeelandse inmiddels een dermate goede naam opgebouwd dat een nieuwe single binnen een maand alweer als hoogste binnenkomer in de Afrekening geraakt. Eigenlijk zijn er wel paralellen met de nieuwe Weyes Blood te horen: The Barrel is wat opgewekter dan haar voorgangers maar bevatten nog wel de aloude Aldouselementen. En net als die van Weyes Blood met een behoorlijk creepy clipje erbij, menselijke poppen zijn namelijk echt enorm griezelig. Zoals ook bij deze treffende Youtubecomment wordt gezegd: 'She's like if Feist was a sleep paralysis demon' (123poetertjes)

Een haast dierlijke beat. Onbestemd dreigende samples. De tikje subversieve vocalen van Martina Topley-Bird. En het constante schokkerige geëxhaleer tussendoor. Tricky, je bent een meester in spanningscreatie. (mol)

Dat veel goede muziek wordt geschreven na ellendige gebeurtenissen zal redelijk bekend zijn. Ook voor de Canadese Alanis Morissette leidde een nare liefdesbreuk tot haar grote doorbraak toen ze haar woede van zich afschreef voor You Oughta Know. Het werd als eerste single uitgebracht van haar derde album 'Jagged Little Pill' uit 1995 en bracht haar wereldwijd succes. Hoewel Alanis niet wil vertellen over wie het nummer gaat, zijn er geruchten dat het zou gaan over de Amerikaanse acteur Dave Coulier (Uncle Joey uit Full House) met wie ze kortstondig een relatie had. Alanis zou destijds 17/18 geweest zijn en Coulier vijftien jaar ouder ! (Simon77)

Bij Ben Howard denken sommige misschien nog aan de zoete singer-songwriter met nummers als Keep Your Head Up. Aan iedereen die een zelfde soort plaat verwachtte na Every Kingdom gaf Ben Howard een dikke middelvinger. Hij ging lekker zijn eigen weg en dat resulteerde in het donkere I Forget Where We Were. Weg waren de opbeurende folky nummers en in plaats daarvoor kwamen donkere nummers vol weemoed en verdriet. End Of The Affair is echt het kroonjuweel van de plaat. (VladTheImpaler)

Een liedje uit mijn jeugd. Van de radio of een cassettebandje. Ik vond het altijd een duister en mysterieus liedje, weet ik nog. En dat is het nog steeds wel, zeker het intro en de verzen, met de onderhuidse sfeer en synths. Maar het refrein is eigenlijk gewoon catchy en vrolijk, van deze fijne Australische band. Een overwoestbare 80s klassieker noemen ze dit wel (luigifort)

Blonde Redhead heeft zich de laatste 10 jaar ontpopt als één van mijn favoriete bands, zeker na het horen van het prijsduo Misery is a Butterfly en 23. Elephant Woman is de opener van MIAB en kabbelt lekker voort met de kenmerkende zuchtstem van Kazu Makino. Live Weet Kazu dat niveau van haar zang te halen en dat maakt het met het samenspel van de broertjes Pace tot geweldige avonden. (Sunderland)

Net voor de band bij een major label tekende, bracht Hüsker Dü nog drie briljante platen uit in slechts een dik jaar tijd. Op Flip Your Wig, de laatste en meest consistente van de drie stond deze krachtige single "Makes No Sense at All". De band is intussen geëvolueerd van hardcore punk naar meer melodieuze noise-rock. Het nummer klinkt helder en puntig, maar nog steeds met de voet stevig op het gaspedaal. De drums en gitaren zinderen en de zanglijnen hakken erin. Subliem nummer dat je lang op repeat kan houden. (arcade monkeys)

Nadat in 1994 de legendarische rockband The God Machine ophoudt te bestaan na het plotselinge overlijden van bassist Jimmy Fernandez, richt zanger-gitarist Robin Proper-Sheppard de band Sophia op. Hiermee maakt hij introverte, melancholische muziek over zwaarmoedige onderwerpen als eenzaamheid, liefdesverdriet en sterfelijkheid. Oh My Love is het openingsnummer van het derde album People Are Like Seasons en het is in al zijn eenvoud misschien wel het mooiste Sophia-nummer dat Proper-Sheppard tot nog toe schreef. Na al die jaren is het in elk geval nog altijd mijn favoriet. (Choconas)

Een liedje uit mijn jeugd. Van de radio of een cassettebandje. Ik vond het altijd een duister en mysterieus liedje, weet ik nog. En dat is het nog steeds wel, zeker het intro en de verzen, met de onderhuidse sfeer en synths. Maar het refrein is eigenlijk gewoon catchy en vrolijk, van deze fijne Australische band. Een overwoestbare 80s klassieker noemen ze dit wel (luigifort)

Neerlands enige echte anarcho-punkband. The Ex bestaat inmiddels alweer 35 jaar en dus heb ik ze gedurende de 42 jaar dat ik zelf op de aarde ben al diverse keren live mogen aanschouwen. Vaak in hele kleine zaaltjes maar altijd met een spetterende show. The Ex faalt nooit live, de energie spat er immer vanaf. Dit is van het album Scrabbling at the Lock uit 1991 en hier is een samenwerking met Tom Cora. Wat ik fijn vind aan The Ex is dat ze diverse stijlen mixen met hun punk. State of Shock is tekstueel zeer sterk en daarnaast heeft het een onovertroffen energie. (vleertje)

Ik gaf al aan dat ik geen tekstenman ben maar Kate weet ze met zoveel urgentie te spitten dat ik wel móet luisteren. Allereerst vallen korte stukjes op als “massacres, massacres, massacres, new shoes”, wat in zijn simpliciteit zoveel krachtig heeft. We zijn even van slag door alle bloedbaden in de wereld om vervolgens weer online te gaan shoppen voor nieuwe schoenen. En hoe vaker je luistert, hoe meer de volledige tekst tot me ging doordringen. En de fantastische beat en haar delivery weten de maatschappijkritiek perfect over te brengen. (Arrie)

Europe Is Lost is een bijzonder raak nummer van muzikant en dichter Kate Tempest (anno 2020 bekend als Kae Tempest). Het nummer staat op het album Let Them Eat Chaos, dat de verhalen vertelt van zeven personages om 4:18 uur middenin de nacht in Londen. Europe Is Lost is een monoloog van Esther, een maatschappelijk werker/verpleegster, wier werkdag net is afgelopen. Haar karakter en haar gedachten worden bepaald door haar werk: ze is van streek door een wereld waarin de consumptiemaatschappij vluchtelingen en immigranten de rug toekeert. Saillant detail: Esther is eveneens de tweede naam van Tempest, die in 1985 geboren werd als Kate Esther Calvert. (Choconas)

Een topper van Monster wat mij betreft! Altijd al mooi en geheimzinnig gevonden en het rockt ook nog eens! Het is de 2e single van het album en het was de meest succesvolle single in de USA sinds Shiny Happy People.
Het nummer gaat over het thema huiselijk geweld, het kwam heel toevallig gelijktijdig uit rond het O.J. Simpson gebeuren, maar daar heeft het niks mee te maken. Ik vind dat dit nummer heerlijk gitaar- en drumwerk bevat. Vooral de eenzame en vervreemdende noten van de gitaar in het begin en op het eind vind ik een vondst, alsmede het niet harde, maar wel "overrompelende" drumwerk van Bill Berry. Michael zingt heel doorleefd, een beetje geslagen en klein, maar ook krachtig in het refrein zijn lyrics. Lynda Stipe (zus) en Rain Phoenix (ook de zus van) verzorgen hier de achtergrondvocalen. Het album zelf is opgedragen aan River Phoenix, helaas jong overleden en net als Kurt Cobain een goede vriend van Michael. (luigifort)

Voor mijn vorige verjaardag gaf iemand die goed op de hoogte is van mijn muzieksmaak me het boek “Our Band Could Be Your Life: Scenes from the American Indie Underground” van Michael Azerrad cadeau. Daarin schetst Azerrad het verhaal van de Amerikaanse DIY-scène uit de jaren ’80 aan de hand van 13 artiestenprofielen. Een van de interessantste is die over Big Black. Daarin groeit Steve Albini uit van een zonderlinge, asociale scholier tot een zonderlinge, asociale muzieklegende. Met zijn puristische kijk op de muziekscène jaagde hij velen tegen zich in het harnas, maar desondanks waren zijn muziek en zijn arbeidsethos zo indrukwekkend dat hij het toch gemaakt heeft.

Het vlijmscherpe “Kerosene” vind ik zijn indrukwekkendste track. Van alle drilboormuziek die de man op zijn naam heeft staan gaat deze het diepst. Met Shellac maakte hij later ook nog fantastische muziek, maar dit heeft hij als muzikant nooit meer overtroffen. Als producer zien we Albini later in dit lijstje wel nog eens terug. (arcade monkeys)

()

()

Lichtvoetig popnummer van Britse band The Zombies, weer zo’n track waarin het indierockgeluid van de 21e eeuw al een mooie voorganger heeft. De hoge zangstem van Colin Blunstone wordt mooi omlijst met wollige toetsenklanken en zachtaardige percussie. (panjoe)

()

De waan als noodzakelijke bron voor enige troost. Nick staat te wachten op het station. Wacht op zijn overleden zoon. Hij weet best dat hij hem nooit meer zal zien. Hij weet ook dat hij hem op dat perron in de armen zal sluiten.
De realiteit is niet 100% objectief, maar sommige wonderen bestaan simpelweg niet. Maar een man mag altijd dromen. Zeker als hij geen andere optie heeft. (mol)

Ik ben altijd al fan geweest van Polly Jean. Dit nummer is één van de zoveel parels uit de prachtplaat 'To bring you my love'.
Waarom hou ik zoveel van haar muziek? Een belangrijke reden is dat ze er altijd voor gaat. Pure emoties!
Dit is zo een nummer dat ik wil omarmen en dat me steeds 'pakt'. En nu is eindelijk gerechtigheid geschied en staat deze ook in onze MUME 2000 waarvoor hulde! (curufin)

Ocean! Starlight! Moment! Now! Us! Peggy Gou is één van de grootste beloften in de electronicscene en wordt op deze site terecht op handen gedragen. Itgehane is dit jaar zelfs nieuw in de Ladder en zou nog zomaar Song van het Jaar 2018 kunnen worden (jup, we zijn nog altijd bezig en er komt maar geen einde aan). De rework van At Night scoorde hier eveneens behoorlijk en nu is het de beurt aan Starry Night, het eerste nummer dat de Koreaanse onder haar kersverse eigen label Gudu Records uitbrengt. Een EP volgt binnen een maand en bevat ook nog het nummer Han Pan, niet te verwarren met het al uitgebrachte Han Jan. Haar tropische sound met acidinvloeden staat ook in Starry Night weer als een huis, evenals de Koreaanse zang die ze eroverheen gooit. Verder is ook het pianoriedeltje niet te versmaden en wat dan met de synths die zorgvuldig opbouwen totdat ze na drie minuten op het voorste plan treden? Wat mij betreft blijft deze tot diep in de zomer in de Afrekening staan, het is echt een ideaal nummer om na een warme dag op te dansen aan de waterkant, onder een hemel van duizend sterren. (123poetertjes)

Italodisco, poeh, dat was me wel de gezellige Greatest Hits-editie! Eigenlijk vrij lukraak gekozen als onderwerp in dat topic, maar ik was zeer tevreden als organisator. Veel nummers van die editie zijn ook doorgestoomd naar de ladder, waaronder deze track. Fun Fun haalde het met twee nummers in de finale, waaronder deze. Het equivalent van catchy Italodisco kan je wel stellen; enorm dansbaar, sterk aanwezige synth en schattige vrouwenzang (jordidj1)

2019 was een uitzonderlijk productief jaar voor Big Thief, waarin ze twee moderne indieklassiekers uitbrachten, eerst U.F.O.F. en daarna Two Hands. Op dat als tweede uitgebrachte album Two Hands is Forgotten Eyes het tweede nummer, verder werd het op 2 oktober 2019 uitgebracht als tweede single van het album. Het is een prachtige indierockballade, die mede door de breekbare stem van Adrianne Lenker werkelijk door merg en been gaat. Naar verluidt gaat het nummer over dakloosheid en ongehoorde stemmen in de samenleving. (Choconas)

Eerder werd er gesproken over de beste feature ooit, dat ging ook al over Method Man, maar wat mij betreft gaat die eer naar een andere Method Man-feature. Je raadde het al: die op Shadowboxin’. Zijn ongeëvenaarde, kalme flow levert me keer op keer kippenvel op. Hij is de reden dat 4th Chamber hier niet ergens in de topregionen staat. En dan te bedenken dat GZA ook gewoon topwerk aflevert. RZA trouwens ook, door met een sterke beat te komen, maar wel een die meer dan genoeg ruimte overlaat voor de rappers om de spotlight te pakken. (niels94)