De geest van de Super-Tip-Topper zweeft nog altijd als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd maar gelukkig heb ik Angels Burn Your Fire For No Witness al wel verslagen. Het was een erg fijne plaat. Nu de stijl die ze daar aanhield inmiddels wordt geclaimd door Julia Jacklin is het aan Angel om genretechnisch wat uit te bouwen. True Blue, samen met Mark Ronson, ging al iets meer richting dreampop maar op de Ronsonmanier. Maar nu, bij All Mirrors, is er echt een nieuwe Angel Olsen opgestaan. Een synthpopnummer maar wel ééntje van het wat creepy soort met dito clip. Verwacht violen, synthesizers en een climax van Wowzerstein. Haar stem met hoge zeurgehalte is nog altijd onveranderd fascinerend en ook perfect geschikt om het ongemak van het nummer te schetsen. Meesterlijke comeback van zij die in niks lijkt op Agnes Obel (waarom worden die twee toch altijd met elkaar vergeleken?). (123poetertjes)

Voor de soul van Otis Redding ben ik ook steeds gewonnen. Heeft een aangenaam funky ritme met gepaste blazers en zijn zang is volstrekt uniek. (LucM)

Voor mij dé comeback van 2017. Ik sta daar meestal nogal sceptisch tegenover. Vooral van groepen die me nauw aan het hart liggen en in dit geval zeker omdat het al meer dan 20 jaar geleden was dat ze nog iets afgeleverd hadden. Volgens mij overstijgen ze zelfs hun gloriedagen met deze plaat. Shoegaze van de hoogste plank!
Het geweldige aan dit nummer vind ik de samenzang tussen Halstead en Goswell (waar ik trouwens vroeger een fameus boontje voor had ) en ook het samenspel tussen de bass en gitaar vind ik hier heel mooi. (curufin)

Gisteren heb ik de film Léon gezien. Toen ik de hoofdpersoon tegen het einde This is from... hoorde mompelen ging er pas een lichtje branden. Matilda gaat over deze film. Eigenlijk wist ik het wel, maar tijdens de hele film had ik het me niet gerealiseerd. Als dan uiteindelijk een aarzelend Mathilda uit Léons mond komt moet ik toch even slikken. Wat een schitterend einde van een schitterende film.

Eigenlijk begon ik een beetje uitgekeken te raken op Matilda (voor zover dat mogelijk is met zulke goede muziek), maar dit werpt toch weer een nieuw licht op het nummer. Plotseling is dit tóch weer een van de mooiste nummers van het album. (stoepkrijt)

Openingsplaatje dit. Goeiegod zeg, wat heeft ze hier toch een modderfokking anthem neergezet. De laatste tijd heb ik Dancing On My Own best vaak op openbare plekken opgezet en ik was eigenlijk verbaasd hoeveel mensen dit nummer kennen en omarmen. Echt een hit is het namelijk nooit geweest en als ik de cijfers mag geloven is de versie van Calum Scott, tevens gewoon een rechtstreekse cover van een akoestische versie van Robyn herself, de populairste versie. Ikke nie begrijpen, het origineel werkt namelijk altijd weer. Een tragisch doch herkenbaar partynummer waarin je met lede ogen aanziet dat de liefde van je leven er op een fissa haar muiltje krijgt van een dude die haar daarna achterop z’n witte paard meeneemt naar de horizon (of neukhol, kan ook), waarna je met pijn in het hart je zegeningen telt en probeert de knop om te zetten om toch nog iets van je avond te maken. Dat werkt nooit, weten we allemaal. Des te vetter is het dat juist een nummer als dit zoveel mensen samenbrengt waardoor je dus helemaal niet op je eentje hoeft te dansen. De beelden van een metrorave waarin een heel perron compleet uit zijn plaat gaat op Dancing on My Own zeggen genoeg, het geeft mij gewoon vertrouwen in de mensheid. Kots, wat een uitspraak maar ik trek hem niet terug hoor. Wat mij betreft is dit zelfs het absolute anthem van de tenties. Alles wat ik boven dit nummer heb gerankt is maar snobbistisch gedrag. Voila, hier heb je de kern van mijn lijst al te pakken. Stop er maar mee. Het is mooi geweest. Ga maar lekker dansen. (123poetertjes)

Het moest eventjes duren maar inmiddels kan ik de heren van IDLES zeer waarderen en ik vraag me af waarom dat in godsnaam zo lang heeft geduurd (THE BEST WAY TO SCARE A TORY IS TO READ AND GET RICH). Hun nieuwe singles komen dan ook exact op het juiste moment. Verwacht met Danny Nedelko niet veel nieuws onder de zon, maar de hyperaanstekelijke punky edge en de lekker scherpe teksten doen het nog altijd even goed. (123poetertjes)

Big Thief bracht maar liefst twee platen uit dit jaar. Dan ligt het risico van verzadiging op de loer, maar daar bleek abosluut geen sprake van te zijn getuige de lovende recensies. Eigenzinnige folk die vraagt om wat extra aandacht, zo ook Cattails. Wellicht wat saai lijkend op het eerste gehoor, nestelen de gitaarriedeltjes zich in je kop. De lijzige zang barst van de emotie en sleept je mee. (Mausie)

(luigifort)

About a Girl is oorspronkelijk afkomstig van het debuutalbum 'Bleach' uit 1989. Nirvana opende het legendarische MTV Unplugged optreden met dit nummer, waarna het in 1994 op single verscheen. Cobain schreef het nummer nadat hij de hele dag naar het album 'Meet the Beatles' had geluisterd en schreef met zijn toenmalige vriendin Tracy Marander in zijn gedachten. Een titel had hij nog niet en toen drummer Chad Channing hem vroeg waar het nummer over ging, zei Kurt: 'About a Girl'. En de rest is geschiedenis... (Simon77)

Als je mij vraagt om een lijstje met de allermooiste intro's aller tijden, dan is dit waarschijnlijk het eerste liedje dat in me opkomt. Voordat de overige instrumenten invallen, voordat Ann aan haar mijmeringen begint, horen we enkel timbales, het tokkelende geluid van de regen op haar raam nabootsend. Je ziet Ann meteen zitten, daar op haar vensterbank, naar buiten kijkend, een koffie in haar hand, uit alle macht vechtend tegen de herinneringen aan vergane liefdes. Tevergeefs, uiteraard, want hoe vaak ze ook aan iets anders probeert te denken, de regen blijft steeds weer haar aandacht opeisen. Al 46 jaar lang. (Koenr)

Postpunk? Zeker, maar het stuwende, repetitieve geluid van Boys In The Better Land is daarnaast vooral rock-‘n-roll op zijn best. Heerlijke gitaarherrie van het oprechte soort. Frontman en poëet Grian Chatten scandeert vlijmscherpe zinnen alsof hij een oude rot in het vak is, maar we hebben hier te maken met een single van het debuutalbum Dogrel. Het nummer is geschreven na een taxirit met een anti-Britse-chauffeur. Ierser kan het wat dat betreft niet worden. Onlangs bracht de band het tweede album uit en weten we: Fontaines D.C. is here to stay. (AstroStart)

Ook de afsluiter heeft de shuffle toepasselijk uitgekozen. Met sad day beëindig ik de Fietstocht. Of in elk geval van het muzikale gedeelte van de tocht, want hierna zou ik nog een flink stuk doorploegen in stilte terwijl ik de boel een beetje op een rijtje ging zetten. Zowel de volgorde van de finale als het leven in het algemeen. Het vooruitzicht dat ik deze dame toch niet zal gaan zien op Down The Rabbit Hole dit jaar stemt me treurig en mijn vrees voor een saaie stille zomer begint op te spelen, maar tegelijkertijd ben ik blij dat ik in dit prachtige weer wel gewoon mijn tochtjes kan toeren en nog zat muziek heb om op te teren. In één vn de vele pronkstukken van Magdalene kan ik mijn troost vinden terwijl ik de brug over de A67 bestijg. Een cabrio passeert me en een klein meisje staart me vanaf de achterbank even aan met een nieuwsgierige lach op haar gezicht. Ergens heeft ze wel wat weg van Tahliah. Ik lach terug. Hoe kan ik anders, het is een mooie dag, een mooie Fietstocht en een mooie soundtrack. 2019 was een fijn jaar. x ()

De korte semi-ballad op het welbekende neo-proghoogtepunt Misplaced Childhood. Ik vind het erg emotioneel en het behoort tot de topcategorie nummers die in mijn hoofd zitten. Ik vind de overgang van Kayleigh naar dit nummer ook noemenswaardig. (jasper1991)

Mark Kozelek weet altijd een unieke sfeer op te wekken in z’n muziek. Alsof er altijd een speciaal laagje over heen zit dat alleen hij kan creëren. Een warme sfeer, maar ook zeer melancholisch en nostalgisch. Eigenlijk vind ik alles wat hij opneemt aangenaam, zo was de lijst van mogelijke top 100 nummers bij dan ook het langst (Alesund, Have You Forgotten [Album versie!], Unlit Hallway haalde het onder andere niet).
Carry Me Ohio was het nummer waardoor ik kennis maakte met zijn vervolg project. Het nummer heeft iets meer vaart en minder leegte in vergelijking met veel van z’n oudere nummers, maar het speciale laagje zit er nog steeds omheen. Prachtig nummer waar een sfeer wordt neergezet waar ik mij keer op keer in kan verliezen. (Dwejkk_)

De tijden dat Sharon Van Etten vooral bekend was van rustige folkliedjes ligt al even achter ons. Seventeen is een bijna Springsteenachtig rockanthem, een nostalgische ode aan haar jongere zelf in de tijd dat ze opgroeide in New York met een meesterlijke opbouw dat tot uitbarsting komt met die oerschreeuw. Toen ik Sharon dit nummer live zag brengen op Pukkelpop zong ze dit heel intens voor een klein meisje op de eerste rij precies of ze haar moed wou inschreeuwen, kippevelmoment. (stardust_be)

Dit nummer kwam onder mijn aandacht toen The Unforgiven II in de hitlijsten stond (recentelijk is er ook nog een deel 3 gekomen). Nou, het 'origineel' was toch wel een maatje beter. Toen ook goed genoeg voor een tweede kans voor het zwarte album, wat in eerste instantie toch wat teleurstellend was, daar er geen meerdere Nothing Else Mattersen op stonden. Toen die plaat eenmaal ingedaald was, was de stap naar het oudere werk niet zo groot meer. (Casartelli)

(luigifort)

Withers laatste grote solo hit vinden we terug op een gedeelde zesde plek. Dit vrolijke nummer over een prachtige dag werd door een waslijst aan artiesten gecoverd of bewerkt (zoals Ben Liebrand in zijn 'Sunshine Mix' uit '88.

Then I look at you
And the world's alright with me
Just one look at you
And I know it's gonna be
A lovely day.....

Wat zijn er toch weinig artiesten die zo mooi over de liefde kunnen zingen als Withers dat kan. (Edgar18)

Vorig jaar verraste Lana ons al met Venice Bitch, een nummer van bijna tien minuten wat ook met recht een Afrekeningkanon werd. Nu verrast ze met nummer met een titel waarbij het bijna tien minuten duurt om m uit te spreken. Moet je wel flink stotteren, maar you get my drift. En ja, Lana is Lana en doet waar ze goed in is. Dit nieuwe nummer hope is a dangerous thing for a woman like me to have – but I have it (past toch wel gewoon op één regel) ademt een wonderschone wintersfeer, heeft minimale muzikale begeleiding maar straalt toch kracht uit. Mooie teksten ook en een voor haar doen zeldzaam moment op het einde wanneer ze overschakelt op kopstem. Lana is echt een powervrouw, logisch dus dat ze hoop heeft. (123poetertjes)

Tijdens mijn middelbare schooltijd luisterde ik naast hip-hop, ook veel naar popmuziek. Vooral wat in de (late) zeroes veel van radio-airplay genoot, ging niet aan mij voorbij. Timbaland domineerde de 00's en die heeft een flinke invloed uitgeoefend op mijn muzieksmaak.

In 2019 organiseerde ik met Arnout een Greatest Hits ter ere van de beste man, waar des te duidelijk werd wat voor geniaal meesterbrein hij is. Zijn samenwerkingen met Nelly Furtado, Missy Elliott en Justin Timberlake kun je wel beschouwen als het beste wat popmuziek bracht in het vorige decennium. Ware het niet dat zijn werk met Aaliyah een beetje in vergetelheid was geraakt bij mij...

Try Again is popperfectie in optima forma. De signature Timbaland-sound is hier te horen, maar vooral de waterdichte chemie tussen de twee straalt ervan af. Timba productioneel op zijn zoveelste hoogtepunt (beat, maffe achtergrondgeluidjes, adlibs) en Aaliyah's prachtige vocalen. Bonuspunten voor haar dansskills in de videoclip. (jordidj1)

Als rock niet dood is, laat het dan tenminste de singer-songwritermuziek zijn die zijn laatste adem aan het uitblazen is, riep iedere muziekprogressieveling tot voor kort, en ik fluisterde soms ook mee. Want laten we eerlijk zijn, zo’n anderhalf decennium nadat Bon Iver en Fleet Foxes een folkfrockrevival hadden ingeluid was het spannende er wel weer af, toch? Nou goed, daar komen we bij de ultieme kracht van folkrock: als je het zó onbegrensd bezield als Adrianne Lenker en consorten kan maken, is de factor originaliteit niet eens een voetnoot meer. Een nummer als Not is verbetenheid: Lenker stoot haar woorden door haar tanden heen, om vervolgens op onverwacht momenten met een overslaande grom een onverwachte tik van links te geven. Het is compleet pretentieloos: al die kunstjes van virtuoze drummers lijken compleet overbodig als je de overtuiging vóelt in de snaredrums waar James Krivchenia op slaat. Not is, op zijn eigen manier, punk in zijn klassieke aanpak. Als je anno 2020 zo veel emotie uit een klassieke bandopstelling en songstructuur kan wringen, verdien je heel veel lof. En als het gruwelijk lelijke woord urgentie nog maar één keer voor een nummer gebruikt mag worden, laat het dan voor Not zijn. (hoi123)

Perfection is achieved, not when there is nothing more to add, but when there is nothing left to take away

Toen ik mij een kleine twee jaar terug inschreef voor dit topic, had ik nog geen flauw benul wat ik op nummer één zou moeten zetten. Er was wel een handjevol tracks die het verdienden, maar ik niet echt ''het'' gevoel bij had. Ik had altijd wel een beetje in hoofd zitten hoe mijn favoriete song aller tijden moest klinken. Het moest geen openingstrack zijn, nee, een afsluiter. Dan weet je ook direct dat het klaar is, iets met perfectionisme. Echter had ik er een hard hoofd in, een klein halfjaar terug, dat ik dat nummer nog op tijd zou vinden.

Totdat Mark Hollis in februari overleed. Ik heb schijnbaar de gave om bepaalde dingen laat te ontdekken, dus helaas moest de dood van Talk Talk's frontman ervoor zorgen dat ik hun schitterende discografie mocht ontdekken. Natuurlijk, de hitjes van de groep stonden wel enigszins in mijn geheugen gegrift en I Believe You haalde mijn top 500 ook vorig jaar, maar voor de rest boeide hun muziek mij geen reet. Nu staan ze op 1, best een geslaagde DAB dus.

Waar Decades de poorten naar de hel opent, doet Time It's Time dat voor de hemel. Chameleon Day zet de toon met zijn stilheid, waarna een melancholische brug wordt gecreëerd naar hiernamaals. Langzaamaan ebben we weg naar het geluidloze, al dan niet begeleid door de prachtige climax die zich beetje bij beetje opbouwt. Na het laatste refrein kunnen we alle emotie laten gaan en vieren dat we leven. Het is klaar voor Hollis, maar voor ons nog niet.

Deze top 100 is klaar, maar mijn muzikale ontdekkingstocht nog niet. Het blijft een momentopname, maar deze majestueuze afsluiter zal waarschijnlijk altijd mijn toplijst beëindigen. Bij deze claim ik alvast de spot om deze parel te nomineren voor de ladder volgend jaar.

(jordidj1)