'A Momentary Lapse of Reason' was in 1987 het eerste Pink Floyd album zonder Roger Waters, die het er niet mee eens was dat David Gilmour en Nick Mason de naam bleven gebruiken. Waters kreeg geen gelijk van de rechters. Oorspronkelijk zouden de nummers op een solo-album van Gilmour komen, maar Gilmour had genoeg vertrouwen in de nummers om het als Pink Floyd album uit te brengen. On the Turning Away is wat mij betreft het mooiste nummer op dit album. Het gaat over armoede en andere problemen in de wereld en hoe makkelijk we hier met zijn allen van wegkijken en doorgaan met ons eigen leventje. (Simon77)

()

Doe je haar met een gitaar. Rammstein is sinds ik me kan heugen (zegt niet zoveel aangezien ik hier tot de jongere uers behoor) de grootste band van Duitsland en tegelijk ook eentje die het metalgenre toegankelijk maakt. Hoe dicht het nog bij metal staat mogen jullie bepalen want die typische theatraal zware zang van Till Lindeman heeft eigenlijk iets verrassend catchy’s. Misschien dat de band daarom zo breed gedragen wodt in de mainstream. Deutschland schopte het in eigen land zelfs al tot de nummer 1 in de hitlijsten. Nu komt dat ook door de controverse die het nummer met zich meedraagt. Rammstein staat sowieso al bekend om het uitgesproken, hier en daar provocerende karakter van hun nummers en ook Deutschland staat weer bol van de symboliek. Het nummer heeft een sterk fascistische inslag – iets waar de band zelf trouwens niet voor staat – en prevelt een ‘Deutschland über allen’-ideologie die ons in het verleden al niet zo fijne dingetjes opleverde, waaronder bijvoorbeeld diefstal van fietsen. De instrumentatie komt uit de industrial techno met synths die zo uit Anne Clark's Our Darkness komen geslopen. Kan je een rip-off vinden, in deze muzikale setting past het verrassend goed en het weerspiegelt het onheilspellende karakter van de rest van het lied. De clip, of minifilm van negen minuten waarvan drie minuten aftiteling, is minstens zo indrukwekkend. Meerdere historische periodes van dood en verderf treffen elkaar met als rode draad door de clip de dame Germania, de verpersoonlijking van de Duitse staat en het Duitse volk. Met name scene waarin een Jood, politieke tegenstander en homo worden opgehangen leidt tot veel weerstand, de band zou de holocaust gebruiken voor commerciële doeleinden wordt beweerd. Gaat Rammstein echt te ver of is het een briljant commentaar op de Duistere Duitse geschiedenis? Ik neig zelf naar het tweede. En het is bovenal toch eigenlijk best een lekker nummer. (123poetertjes)

()

Vampire Weekend mag mister Batmanglij dan kwijt zijn, er zijn nog genoeg superhelden over om in dezelfde oude vertrouwde stijl verder te gaan. This Life is instant herkenbaar als VW en brengt de zomer weer in huis. Handjeklapritmes met Afrikaanse touch, sweeeet zang en gewoon weer het ultieme feelgoodgeluid. Deze grijpt weer iets meer terug naar het debuut al lijkt het wel net iets gepolijster en volwassener. Het nummer werd tegelijk uitgebracht met Unbearably White waarmee er nu zes nummers bekend zijn. Da’s een derde van het (ook) 3 mei te verschijnen vierde album Father Of The Bride. Lekker voor het festivalseizoen begint dus. Over eenderdes gesproken: da’s ook het aandeel van Haim dat gastvocalen verzorgt op deze track. (123poetertjes)

Alvvays is één van die paar artiesten met ongeveer twintig nummers uit waarvan er eigenlijk wel tien een plekje in deze lijst hadden mogen krijgen. Eentje is echter ook wel genoeg - eerlijk is eerlijk, hun nummers lijken allemaal wel een beetje op elkaar - dus dan ga ik toch voor het nummer waarmee ik ze pas echt heb leren waarderen. We hebben hier met een band te maken waarbij ik toch wel even tijd nodig had om het kwartje te laten vallen, maar toen mijn smaak zich steeds meer in hun richting ging verschuiven gebeurde dat allemaal vrij soepel zonder dat ik er echt moeite voor hoefde te doen met luisterworstelingen enzo. Plots vond ik ze tof, niet veel later begon ik “marry me Mollyyyyy” mee te schreeuwen tijdens hun liveshow, die tevens in het teken stond van mijn eerste ontmoeting met Drank Lover , en blijk ik nu zelfs de allereerste te zijn die de band in dit topic vermeldt. Heerlijke tweepop en heel melancholisch in zowel tekst als instrumentatie. Zo ook In Undertow, waarin de lover van de ik-persoon lover tevergeefs de relatie probeert te redden terwijl het trekken aan een dood paard is. Ik vind je geen dood paard hoor Molly. (123poetertjes)

Inmiddels mag ik er al zo’n anderhalf jaar wonen, maar dit nummer behoort al langer tot mijn favorieten. Volgens mij was het in 2017 dat ik hem zag in Paradiso. Als een hillbilly stond hij daar met zijn hipsterhoed rond de hipstermicrofoon met zijn hipstervriendjes hipstermuziek te zingen. Maar wat wás het goed. Dit heeft niets met hipstermuziek te maken. Dit is een van oorsprong Zuid-Afrikaan die ogenschijnlijk cliché folkmuziek maakt, maar door zijn symfonische benadering het genre ontstijgt. (chevy93)

Kids In The Dark is de eerste single van het album Lost Girls, de opvolger van The Bride uit 2016. Oorspronkelijk was het nummer geschreven voor de televisieserie Castle Rock, maar zangeres Natasha Khan besloot om het nummer te bewaren voor het album. Khan heeft de stem van een engel. Op een bedje van melancholische synthpop komt dit hemelse stemgeluid perfect uit de verf. Kids In The Dark verrast misschien nergens, maar heeft gewoon een heerlijke jaren tachtig sound, waarmee het nummer fans van Kate Bush en Weyes Blood zal aanspreken. Dit is een ode aan alle kids in the dark. (AstroStart)

Het titelnummer doet qua stijl The Rime of the Ancient Mariner van Powerslave nog es dunnetjes over. Maar wat een briljante song is het toch weer: ijzersterke opening, geweldig zangstuk, spannende sfeervolle instrumentale passages en een slotstuk waar werkelijk de vonken vanaf spatten. En wat een geweldige solo's weer!!! (CorvisChristi)

Grand Hotel is afkomstig van het gelijknamige zesde studioalbum van Procol Harum uit 1973. Het is gebruikelijk dat er eerst muziek is, waarbij vervolgens een tekst wordt geschreven. Niet in het gevan van Grand Hotel. Volgens Gary Brooker was de tekst van Keith Reid zo beeldend dat de muziek haast als vanzelf ontstond. (Simon77)

Een nummer van verlangen en troost zoals alleen Gram Parsons en Emmylou Harris het samen kunnen vertolken. Hun samenzang cirkelt rond elkaar heen als een innige omstrengeling op de honkytonk-dansvloer waar ze over zingen. (Marco dB)

Wat een geweldige plaat is '23' en of het nu een gesel of zaligheid is voor mijn mensen uit mijn eigenste bubbel, deze plaat schalt hier heel geregeld door de boxen
Damn, 13 jaar oud is dit nummer al. Live heb ik hen 2x mogen aanschouwen waaronder ik me een editie op Pukkelpop herinner waar ik na het optreden even moest bekomen van hun zalig optreden.
'Spring and by summer fall' is een soort rollercoaster waar we direct worden meegevoerd door een strak tempo en waar een steeds terugkerende gitaarmelodie de stemmen van Kazu en Amedeo Pace, één van de tweelingsbroers, geweldig vervolledigd. Bijna elke keer dat ik dit nummer hoor, ben ik nadien even op planeet JO. Zalig wat muziek met iemand kan aanvangen.
Bon, het is tijd om mijn bubbel nog eens te teisteren met een '23-luisterbeurt'. See ya! (curufin)

Met het prachtige Homburg behaalde Procol Harum in de Nederlandse Top 40 de tweede nummer één notering op rij. Het onmiskenbare geluid van het Hammondorgel bespeelt door Matthew Fisher en de prachtige zang van Gary Brooker gaan hier zo magistraal samen. Misschien heeft het muzikaal wel de nodige overeenkomsten met de eerste en grootste hit van de band, maar als het toch op zo'n wijze wordt gedaan, heb ik er totaal geen problemen mee. De surrealistische tekst over de vilten Homburg hoed werd geschreven door Keith Reid, waarvan alleen hij weet of er nog enige betekenis aan zit. Maar ze komen zo vloeiend er uit bij Brooks dat je heerlijk kunt wegdromen op de muziek en wat maakt de tekst dan nog uit "You better take off your homburg, 'cause your overcoat is too long".Simon77

Inderdaad een goddelijk pianootje, date en lekker luchtig maar minimal popliedje begeleidt. Agnes Obel heeft een wat kinderlijke stem die goed bij de vrolijke instrumentatie past. Niet bijzonder memorabel, wel erg fijn. (hoi123)

De originele elementen in dit nummer (de prachtige hoge zang van Bush en natuurlijk de geweldige doedelzak) laten sommige andere mooie details opvallen trekken het niveau omhoog van ‘enigszins standaard 80’s-poppertje’ naar eigenlijk gewoon een erg goed nummer. Het hele liedje krijgt hierdoor een heerlijk zwoele, aparte sfeer, die echt wat hemels overkomt. Ik zal mezelf er nu eindelijk eens toe zetten om deze door Niels getipte artiest echt goed te beluisteren, geweldig nummer. (hoi123)

Wildest Moments is een van die weinige nummers die heel radiovriendelijk zijn en toch ook bij een alternatief publiek in de smaak vallen. Wat meteen opvalt, zijn de bombastische drumslagen die dit vrij ingetogen nummer extra kracht geven. Maar ook meer subtiele instrumentatie kleurt het nummer, zoals de mooie pianoklanken tijdens het refrein. Het meest weet Jessie Ware echter te bekoren met haar zwoele stem. Niet met felle uithalen zoals generatiegenoten Adele en Florence Welch, wel meer beheerst maar daarom niet met minder emotie. Kortom, een terechte eerste laddernotering voor deze stijlvolle artieste. (JoaMuse)

Hoewel ze al vanaf 2008 muziek maken, lukte het Soup pas in 2017 met het wonderschone, zowel qua muziek als vormgeving (wat een juweeltje van een hoes ) Remedies een wat groter publiek te bereiken. Voor progbegrippen dan, want zo heel groot is het publiek natuurlijk nog steeds niet. Maar gelukkig inmiddels behoren wij als progladderaars inmiddels bij dat publiek.
Want wat een klasse zit er in dit nummer, qua opbouw, sfeer en spanning. Ook mooi hoe het ze lukt om op sommige momenten hard 'door elkaar te spelen' en het toch ontzettend muzikaal te houden. Puntje-op-je-stoel-muziek is dit voor mij! (Bonk)

Hoewel Annie en Dave op Touch hun best deden om wat meer soul-elementen in hun sound te integreren, grepen ze nog even terug naar de vette synthesizersound waarmee Sweet Dreams en Love Is a Stranger wereldhits werden. Here Comes the Rain Again is misschien wel het beste van deze drie old school Eurythmics hits. Vooral het strijkersarrangement is prachtig, maar ook de uitgangsgedachte waarin we ons allemaal kunnen herkennen. Het mag dan waar zijn dat na regen zonneschijn komt, ook andersom spelt het leven ons de les. Als het een tijdje te goed gaat, mag je er donder op zeggen dat de hemel zal betrekken en de hemelsluizen vroeg of laat zullen geopend worden. Talk to me ... like lovers do ... Hmm, die zoetgevooisde stem van Lennox. (dazzler)

Daar sta je dan in 1987 op een podium als een superster. Wereldberoemd met het duo Simon & Garfunkel en al even bekend met zijn solowerk. Het live optreden van Simon & Garfunkel in Central Park anno 1981 voor een half miljoen mensen is één van mijn meest favoriete albums ooit. Maar in 1987 bij dit nummer (de link gaat naar de live versie) gaat mijn aandacht niet naar de zanger, maar naar het koor naast hem: Ladysmith Black Mambazo. Simon doet de zang, maar zij stelen de show. Hun dansje is zo aanstekelijk, het kan niet anders dan dat ze geboren zijn met muziek. Graceland zelf is een geweldig album natuurlijk. Het eerste album uit de collectie van mijn ouders dat niet als 'gouwe ouwe' voelde, maar een tijdloze sterke plaat die ook tot mijn eigen muzikale jaren zou horen. (Film Pegasus)

The Field Mice heb ik leren kennen via het jaarlijstentopic 1991 toen ik met hun single Missing the Moon op de proppen kwam. Prachtsingle! Net ff wat anders dan hun werk daarvoor, iets meer dance-oriented ook. Het kan zijn dat ik in dat topic al een andere song van ze had gehoord, maar dit staat mij bij in mijn feilbare geheugen Rond die tijd attendeerde johan de witt mij ook op een albumcloser getiteld Letting Go, ook een prachtwerkje! Maar het echte veldmuizenwerk begon voor mij in ons Sarah Records topic. The Field Mice is toch wel Sarah's bekendste en grootste band geworden Met prachtsingles als Emma's House, Sensitive en If You Need Someone die net als Missing the Moon en Letting Go allemaal dik in mijn veldmuizen top 10 staan. En dan nog eens de vele prachtige b sides die ze produceerden Dit is zo'n b side.

When Morning Comes To Town kwam mij ter ore toen ik aan de beurt was in het topic om een single te bespreken. Het ging in dit geval om de single Sensitive van The Field Mice. Dus Spotify aan en weggeblazen worden door Sarah anthem Sensitive met dat geniale eeuwig durende killeroutro! En vervolgens ook de b sides beluisteren en bespreken. En de eerste keer dat ik When Morning... hoorde werd ik al weggeblazen door de schoonheid en het verdrietige ervan.

Schitterende lyrics om te beginnen, mooi hoe Bobby Wratten het uit elkaar gaan van een stelletje beschrijft. De song start al fijn met een fijne gitaar en piano en Bobby solo. Maar het wordt helemaal schitterend als het meisje opduikt in de samenzang en die eenzaam wiegende heldere gitaartonen die helemaal losgaan als we even instrumentaal gaan na het eerste refrein. OMG, wat een effect, wat een pracht, met die hemelse en ijle synths eronder, tot tranen geroerd. Wat een prachtige gitaarklanken zijn dat. En wat komt er ook een geweldige drive in die song met die 2e gitaar eronder en zijn fijne nuances in zn klanken. Die weeft zo'n schitterend tapijt in de song En dat gaat steeds verder zo met die synths die steeds hoger gaan. Dat icm met die gitaar is zo lieflijk! Geweldig om zoiets droef in de zang zo muzikaal te verwoorden, in toch wel hoopvolle klanken. We eindigen de song weer met die eenzame gitaartonen en dan zijn we eenzaam en alleen achtergebleven met de herinneringen (luigifort)

Het bloed kroop waar het niet gaan kon bij deze voormalige student Engelse literatuur. New York werd opgevat als een roman over New York in 14 hoofdstukken. Volgens Reed moest je de nummers ook in de door hem gepresenteerde volgorde beluisteren. Op Werchter speelde hij in 1989 het hele album integraal. Ik kende het toen nog onvoldoende om van de songs zelf te kunnen genieten. Maar de spelvreugde die zijn toenmalige band uitstraalde, was hartverwarmend. Hoe die onorthodox aangesneden gitaarakkoorden van Reed door de getalenteerde muzikanten werden omkaderd en opgevangen. Dirty Blvd. vertelt het verhaal van Pedro, een straatjongen, een lost boy, die er stilletjes van droom om weg te kunnen vliegen uit de ellende, Peter Pan en zijn dromen achterna (dazzler)

Mooi nummer van Tori, een van haar mooiste post-Little Earthquakes-singles wat mij betreft. Het zou op dat album, haar beste voor mij, niet misstaan hebben. From the Choirgirl Hotel is een fijn donker album van Tori. Spark is een single daarvan en een best wel fijne ook. Donker en toch ook zwierig, fijne song wel. (johan de witt)

Dit doet me erg aan Beirut denken. Zowel de zang als de folkmuziek die er rond hangt. Wat het ook gemeen heeft met Beirut is dat die een bijzonder sterk nummer is. Alleen jammer van de bridge halverwege het nummer, het gaat even wat trager en dat had niet gehoeven. Voor de rest werken alle instrumenten en de zang samen aan de prachtige harmonieën die dit ongemeen sterk nummer telt. Het heeft iets episch naar het einde toe. Als ik in een iets emotionelere bui was geweest had ik een traantje weggepinkt. (arcade monkeys)

Ancestral heeft een elektronische achtergrondbeat waarop het nummer zich langzaam mee ontwikkeld. De tonen van een fluit en rustige pianoklanken vormen de opbouw naar het punt der ontlading, waarbij gitaarklanken en knallende drums de overhand nemen. De emotionele teksten komen tot een hoogtepunt met het lichaam van Joyce dat jarenlang onopgemerkt blijft. De duistere klanken vormen een krachtsexplosie die met behulp van strijkers een tragisch randje krijgen. De stevige track vormt met zijn tempowisselingen en prachtig opgebouwde sferen een waar muzikaal hoogtepunt. (HugovdBos)

Een nummer dat ik leerde kennen van Easy Rider (daar komt die clip vandaan), die stemmen en gitaarsound vind ik geweldig evenals dat psychedelisch middenstuk met effecten, het nummer heeft een intense sfeer alsof je daadwerkelijk op een autosnelweg bevindt op een zomerdag. (LucM)

Een nummer met een tekst die nog steeds tot de verbeelding spreekt. Kijk eens in de spiegel, een betere wereld begint bij jezelf. Een soort heal the world, maar dan erg goed en niet vervelend. Dit nummer is vocaal gezien zo mooi, en dat is de kracht van de track. De climax met het gospel koor is de kers op de taart. Als Michael schreeuwend gaat zingen, gaan bij mij de haren overeind staan, en dat is niet omdat ik het zo lelijk vind. (lennon)

De verwachtingen waren hooggespannen voor de derde release en veel fans verwachtten niet dat ze het niveau van de voorgaande platen gingen halen. Dat lukte ze ook niet, integendeel, ze legden de lat nóg hoger en bliezen alle criticasters omver. Hoe Delic deze beat heeft gemaakt, leg het mij alsjeblieft uit, want het snijdt op een positieve manier door je oorvellen heen. Ondanks de drums, klinkt het nog heel ruimtelijk ook. Dan hebben we alleen nog maar de productie: ook de verses van de heren zijn stuk voor stuk legendarisch, met Sticks' opener als absoluut hoogtepunt. Je hoort gewoon dat ze toen nog niet klaar waren en ze vastbesloten waren om een ultiem slotakkoord af te leveren als groep zijnde.

Als Rico & Sticks optreden dan is deze track meestal een vast onderdeel van de set en vaak wordt er mee afgesloten. Dat mondt vaak uit in moshpits waar hardrock - en metalconcerten nog een puntje aan kunnen zuigen. Voor mij hun favoriete track, die altijd garant staat voor tomeloze energie. (jordidj1)

Mentor Timbaland met zijn protégé Baby Girl. De Obi-Wan en Luke Skywalker van de popmuziek. Een veel te kortdurende symbiose tussen twee unieke talenten. Haar ongrijpbare charisma. Zijn onnavolgbare vindingrijkheid. “Are you that somebody?” had door niemand anders gemaakt kunnen worden. Hoe krijg je een plaat gedomineerd door babygebrabbel zo sexy? (mol)

In een tijd toen de dieren nog spraken (getuige de Fabeltjeskrant) kon je muzikaal vernuft aan hitparadesucces paren. Mocht je de titel en de tekst van The Tears of a Clown niet kennen, dan doet de muziek je toch aan jonglerende en tuimelende circusartiesten denken. Het is niet moeilijk om je er een dolkomisch schouwspel bij voor te stellen. Maar bij de lach hoort ook een traan en die zit in de snikkende vocalen van Smokey Robinson zelf. Als je het complexe arrangement beluistert, is het haast wonderbaarlijk dat dit een nummer 1 hit kon worden. Moet zijn dat het lied er perfect in slaagt om titel en tekst muzikaal gestalte te geven. (dazzler)

()

Jammer genoeg staan er maar weinig Nederlandstalige nummers in de MM top 2000. Gelukkig heeft dit pareltje uit de Nederlandse kleinkunst het wel gehaald. Tekstueel een briljant nummer over een lange rit per trojka naar Omsk door een gezin met vier kinderen. In de besneeuwde bossen van Siberië wordt de familie achterna gezeten door hongerige wolven, waardoor de kinderen één voor één opgeofferd moeten worden. Nadat de vader ook zijn echtgenote heeft moeten afstaan aan de wolven, verliest hij zelf ook zijn evenwicht terwijl hij het einddoel in zicht heeft. Tja, omsk is een mooie stad maar net iets te ver weg. Iedere keer schiet ik weer in de lach bij de geniale tekst en de mooie tekstuele vondsten van Drs. P. (Kees-Jan)

The Gaslight Anthem klinkt alsof Bruce Springsteen in een punkgroep zou gaan. De teksten zijn kwalitatief hoog terwijl het instrumentaal erg simpel en pakkend is. (Don Cappuccino)

Bij Fifteen Floors haalde ik al de sterke riffs van Balthazar aan. Ook Do Not Claim Them Anymore bezit een erg goede variant daarvan, minder ‘in-your-face’ dan Fifteen Floors, maar gewoon lekker funky. Het dwarse fluitje, dat er het hele nummer doorheen komt, geeft het geheel een wat vervreemdend effect. Dit nummer wordt regelmatig gespeeld als opener van de set; dat is geheel terecht, want met dit nummer raak je gelijk in de goede mood. (Titmeister)

Na het kiezen van een uitspreekbare artiestennaam brak Georgios Kyriacos Panayiotou door als de grootste helft van het populaire duo Wham! Solo bleek hij meer in z'n mars te hebben, met popliedjes die elementen bevatten van soul, funk en jazz. Deze ballad heeft een zeer persoonlijke tekst waarin hij uitkomt voor z'n sexuele geaardheid. De "teacher" is een meer ervaren man die een jongere man inwijdt. Het is vooral een mooi gezongen ballad met een expressieve melodie boven trage synthesizerakkorden en een dalende baslijn. (Superbitch)

Ik heb een zwak voor een stevige, diepe bas en strijkers. En laten die allebei nou net prominent aanwezig zijn in dit nummer. Het blijft erg braaf en er is niet iets wat er écht uitspringt, maar het blijft mooie muziek. De zangeres doet me overigens erg denken aan Stevie Nicks van Fleetwood Mac. (chevy93)

De naam The Crickets was de inspiratie voor The Beatles. Die werden de inspiratie voor The Byrds, die op hun beurt weer een groep op het idee bracht om zich The Turtles te noemen. De groep valt in het niets bij die andere drie bands, maar geef toe dat hun hit Happy together enorm aanstekelijk is. De zon moest ongetwijfeld geschenen hebben in de jaren '60. Meer dan veel andere hits, straalt dit nummer plezier uit en de zorgeloosheid. En daar is in muziek zeker niets mis mee. (Film Pegasus)

De energie wordt voortgezet in dit verschrikkelijk goede soul/funk nummer met een geweldig refrein. De boze tekst staat dan wel in contrast met de bizar dansbare en vrolijke sfeer, maar weet wel te overtuigen om heel, heel erg hard mee te schreeuwen –zoals de zanger zo perfect kan - en weet dus eigenlijk op een andere manier toch nog te werken. Eén van de betere soul/funknummers (heb over het algemeen niet zoveel met beide genres) die ik tot nu toe heb gehoord. (hoi123)

Voor dit nummer ren ik even naar boven en stop ik vervolgens Back In Black in de cd-speler. Met de afstandsbediening zet ik hem op nummer 7 en gaat de stereo naar volume 25. Daarna is het mee rocken voor het leven. Bij het refrein probeer ik over het geluid van de stereo over te komen wat natuurlijk resulteert in ontzettend vals geschreeuw. Vooral in het refrein. Dat refrein is gemaakt om vals mee te blèrren. You Shook Me All Night Long is niet mijn favoriet van Back In Black, daarvoor staan er simpelweg gewoon te veel andere geweldige nummers op. Maar You Shook Me All Night Long zal voor mij altijd bij de AC/DC klassiekers blijven horen. Dit is meer dan geweldig. (Snoeperd)

Een jaar of vijf geleden was ik geobsedeerd door dit nummer. Ik hoorde het eens passeren op de radio, werd er op slag verliefd en heb het dan wekenlang op repeat gehad. Enerzijds luister ik graag naar herrie en experimentele shizzle, maar anderzijds kan een harmonisch walsje zoals “Once Around the Block” ook weinig verkeerd doen. Ik zal altijd een liefde blijven koesteren voor dit soort liedjes met een (naar mijn mening) perfecte melodie. Altijd als deze passeert komt er weer wat dopamine vrij in mijn hersenen. Zo hoorde ik het onlangs nog toen ik toevallig meedeed aan een muziekquiz en dat deed me besluiten dat het toch in mijn top 100 thuis hoorde (ik was trouwens de enige in de ploeg die het wist). (arcade monkeys)

Het Britse bandje James was mij lange tijd vooral bekend van Sit Down, een Britpopklassieker die in een heropgenomen versie een hit werd. Maar wie wat dieper in het oeuvre van de band duikt, ontdekt al snel dat Sit Down niet meer dan een middenmotor is in het oeuvre van James. Wat mij betreft is dit daarin het hoogtepunt, zelfs al staat het een beetje verscholen op hun negende studio-album. Geweldig positief nummer dat me op de een of andere manier altijd weet op te peppen. (herman)

Voor mij het beste nummer van Eurythmics. Overigens sloeg het nummer pas aan nadat Sweet Dreams (van hetzelfde album) een grote hit geworden was, maar verrassend genoeg is het niet verder gekomen dan plek 13 in de top40. Ik dacht zelf dat het nummer een grote top10 hit voor Eurythmics geweest was, maar de top10 hebben ze slechts drie keer gehaald en zelfs Sweet Dreams kwam niet verder dan plek 9 (There Must Be an Angel behaalde de vierde plek en is de grootste hit van Eurythmics geweest).
Love Is a Stranger heeft een heerlijke drijvende beat, dat samen met het steeds herhalende 'uh' van Dave Stewart het nummer vooruit stuwt. Annie Lennox heeft een fascinerende zangstem en het nummer bouwt een bepaalde spanning en dreiging op, waardoor het na al die jaren nog steeds niet verveeld. (Kees-Jan)

()

Hier mag wat mij betreft het predikaat moderne klassieker op Een song die ik zelf ontdekt heb en aangedragen voor de Witte Trui waar ie het doorgaans goed doet. Leadsinger Beth Arzy (vrouw van Bobby Wratten van The Field Mice) zat in de 90s al in Aberdeen, een naam bekend onder fans van Sarah Records. En ze zat samen met Bobby in Trembling Blue Stars. En nu dus weer een nieuwe indieband die heerlijke dreampop maakt. Wat een heerlijk dromerige en spacious song is dit zeg. Beetje veldmuizengitaarwerk om de boel in gang te zetten en daarna die overheerlijke en ijle synths. Prachtzang van Beth en met een titel als Laura Palmer is een Twin Peaks sfeertje zo gecreërd Het nummer bouwt en bouwt maar naar een geweldige climax waar (gelukkig) heel veel tijd voor genomen wordt. Adembenemend. Bijna of net zo goed als een Myth! (luigifort)

Avril 14th is een zeer mooi en uberschattig pianomelodietje, echt geweldig. (Onderhond)

Kwaliteitspop genoeg in Oceanie. Crowded House, Icehouse, Midnight Oil, Split Enz, Men at Work en Flash and the Pan om er maar een paar te noemen. Laatst genoemde is met het prettig gestoorde Heu St. Peter ook in de MuMe-Ladder te vinden. De band welke vaak in de New-wave hoek gestopt wordt komt voort uit The Easybeats. Net zoals bijvoorbeeld Split Enz maken ze dan wel Wave (light) maar het is vrijwel altijd lichtvoetig, vrolijk en dansbaar. Zo ook deze hit waarbij het meezingghalte hoog ligt. De zang is zoals erg vaak bij Flash and the Pan door een vocoder waardoor hele albums van deze band vaak wat te veel van het goede zijn maar een losse track smaakt altijd goed en zeker als die zo goed als deze. (vigil)

Voor het eerst staat It Doesn't Matter Why van Silversun Pickups in de V500. In de lyrics speelt frontman Brian Auber een vraag-antwoordspel. Het nummer roept op om er te zijn voor mensen die het moeilijk hebben. Als iemand in een vervelende situatie terechtkomt, zijn veel mensen geneigd om te gaan beredeneren hoe dat zover heeft kunnen komen. Maar eigenlijk is het veel belangrijker dat je erkent dat die mensen er nog altijd toe doen en dat je er voor ze bent, aldus Auber. (forzautregivo)

En hé, ook Weyes Blood is terug! Natalie Mering wist ons in 2016 te betoveren met Front Row Seat To Earth, een zeer gelaagd en sprookjesachtig retrofolkalbum waarin haar vocalen schitterden. Misschien dat ik haar stijl inmiddels gewend ben maar Andromeda klinkt op het eerste gehoor al iets catchier. Toch is de magie van voorgaand werk wel intact gebleven en mede door de clip (een loopje door het sterrenstelsel) zwijmel je als luisteraar zo weer weg in dromenland door die uitgestrekte psychedelische gitaren. Volgens Dansende Beren gaat het over je interesse verliezen in het verliefd zijn en het gevoel dat je gered moet worden door iemand, wat voor die persoon een zware opgave kan zijn terwijl een reactie op JijBuis dan weer als volgt de song beschrijft: I don’t know why but I can hear this in some old, 80s interior Korean BBQ restaurant as I eat by myself on a slow day. Goed, kies het verhaal dat jij het best vindt passen of verzin er het jouwe bij. Prachtige song. (123poetertjes)

Eigenlijk natuurlijk het enige echt goede nummer van Bon Jovi, okee, ze hadden ook wel wat leuke ballads, maar dit is echte (country-)rock, heel wat anders als de namaakrock van ‘Livin’ on a prayer’ en ‘You give love a bad name’, dit nummer voelt echt.

Het is ook natuurlijk een road-song met een gevoel van ultieme vrijheid:
I'm a cowboy, on a steel horse I ride
I'm wanted dead or alive
Dat gevoel als je on the road bent, alleen op de wereld, jij tegen iedereen, en dan dit soort muziek on the radio.

De song was geïnspireerd door ‘Turn the page’ van Bob Seger, en die vibe voel je er ook wel in terug.
Rauwe rock, ruwe bolster.

En omdat het nummer vaak gespeeld wordt rondom de wedstrijden van mijn favoriete voetbalclub (Roda JC) heeft het ook iets van strijd leveren, ervoor gaan, de dood of de gladiolen. (SBube)

All These Things That I've Done is de derde single die werd uitgebracht van debuutalbum 'Hot Fuss' uit 2004. Het door Brandon Flowers geschreven nummer gaat over opgroeien en proberen het verleden achter je te laten om zo een beter mens te kunnen worden. In het nummer is gospelkoor 'Sweet Inspirations' te horen dat werd opgericht door Whitney's moeder Cissy Houston en dat eerder zong met o.a. Elvis Presley en Van Morrison, voor zijn classic 'Brown Eyed Girl'. (Simon77)

James Carr is een koning in dit soort slowsongs. De juiste snaar raakt hij met zijn stem, maar daar zijn ook de muzikanten debet aan. Prachtige sfeer, prachtig nummer (Reijersen)

Tra tra! Op haar eerste album maakte Rosalía prachtige, ontroerende flamenco maar op haar tweede album besloot ze om een moderne vibe aan mee te geven en het te vermengen met genres van nu. Poppier, met hippe beats eronder. Maar zonder een eigen identiteit te verliezen. Malamente is het hoogtepunt van die plaat, en alweer een waanzinnig verslavend nummer voor me. De handclaps, haar verleidelijke vocalen, DE CATCHINESSS. TRA TRA! (Arrie)

Wederom een verhalend meesterwerk van The Antlers. Het heeft zeker een meerwaarde om bij Bear geconcentreerd naar de pijnlijke teksten te luisteren. Je voelt de pijn, de afstand tussen de geliefden en de twijfels. Eigenlijk vreemd dat er maar weinig artiesten die met hun teksten zo treffend alledaagse tragedies kunnen bezingen. (Co Jackso)

Het gebeurt niet zo vaak dat ik een nummer na één keer lusisteren al heel goed vind en na honderd keer luisteren nog steeds. Heavenly Pop Hit is zo’n nummer. De eerste keer dat ik het nummer hoorde maakte zo’n indruk dat ik het nog steeds weet (al moest ik het wanneer wel opzoeken) Het was in een tussenjaar (na eindexamen ging ik een jaar schaken voordat ik ging studeren) en eind 1990 of begin 1991 was ik nog op terwijl mijn ouders naar bed waren. Ik had MTV aan, waarschijnlijk 120 minutes, het programma met alternatieve muziek. En toen opeens dumdiedumdum, door een man en een vrouw nog wel. Ik was verkocht! Een hemels popnummer, dus de titel kwam goed uit, want dat was makkelijk onthouden. Niet veel later kocht ik de 12’’ (waarom niet meteen het album gekocht? Waarschijnlijk moeilijk te krijgen. Ook wel goed achteraf, want de rest van het album is van een wat minder niveau.) en later de twee oudere albums waar ook allemaal prachtige liedjes op stonden. Daarmee werd buiten Nieuw-Zeeland weinig commercieel succes geboekt, maar toch een aardige schare fans opgebouwd. Ook hier, want Brave Words krijgt een 4.01 van 70 stemmers en dat is ook mijn favoriete album. En dankzij andré is Heavenly Pop Hit dit jaar nieuw in de MuMeLadder!

Ik vraag me wel eens af of er een verband is tussen zang en persoonlijkheid. Sommige zanger(e)s(sen) klinken heel sympathiek/lief en Martin Phillips is er een van. Het moet (naast de dumdumdums) hetgene zijn geweest wat mij in het nummer trok en het nog steeds doet. Hoe hij in het echt is weet ik niet, in zijn postings e.d. komt hij sympathiek over. Maar mocht hij toch een klootzak zijn, dan is er gelukkig altijd nog de muziek. (Poek)

Als je op Wikipedia 'vakantienummer' opzoekt, krijg je een link naar Dolce Vita (en als dat niet klopt, zou dat alsnog geregeld moeten worden). Dit nummer is gewoon de muzikale equivalent van in je cabrio over een zonovergoten Italiaanse boulevard rijden. (Titmeister)

Ook voor dit nummer zat het geluk wat mee, want oorspronkelijk had 'Unspoken' een andere piano sample, maar door de auteursrechten was Four Tet verplicht een ander loopje te gebruiken.
Uiteindelijk vind hij zelf de vorige versie beter, ik ben maar al te blij dat hij niet de toestemming kreeg voor de eerste sample.
De sample voert je onder begeleiding van heerlijke drums en belletjes mee in een nachtelijke roes, melancholisch en liefdevol. De wissel in het midden zorgt voor een euforische wending om daarna weer prachtig af te sluiten, net zoals hij begon. (kemm)

Een groep die je herkent uit duizenden door hun specifieke sound. Een mengelmoes van rock, jazz en blues.
We combineren een tweesnarige slide-basgitaar met een bassaxofoon en plakken daar nog de doorrookte stem van Mark Sandman bij.
Spijtig genoeg heb ik ze nooit live gezien ook al waren ze geregeld hier en hadden ze goeie contacten met dEUS. Daar komt dan nog bij dat Sandman al de pijp aan Maarten gaf tijdens een optreden in 1999.
Dit nummer is me altijd bijgebleven omdat we dit geregeld speelden na een optreden of feestje.
En toen schreeuwden/keelden/brabbelden we (vlot) mee :

'Yes, hello, my name is Mark
And I'm super rich, no super star
Did you know the president
Is super, super, super sexy

Automatic taxi stop
Electric cigarette love, baby
Hotel Rock 'n' Roll, the discotheque
Electric super sex'

Mmm memories (curufin)