Voor mij het atheïstische lijflied, een tekst die mij inspireerde toen ik veel nadacht en discussieerde over religie en de waanzin daarvan.

He had a lot to say, he had a lot of nothing to say

Would you die for me? Don't you fuckin' lie

You've claimed all this time that you would die for me
Why then are you so surprised when you hear your own eulogy?

Come down Get off your fucking cross
We need the fucking space to nail the next fool martyr

En dan dat begin dat getik, dat voor mij altijd gelijk was aan iemand vasthameren aan het kruis.

Dit is Tool op zijn aller-allerbest, instrumentaal voortreffelijk en dan die woedend geschreeuwde teksten, maar dat is het mooie aan de zang van Maynard James Keenan, hij kan woedend geschreeuw prachtig laten klinken.

De song zou volgens officieuze bronnen gaan over L. Ron Hubbard, de oprichter van de Scientology-kerk, maar voor zover ik weet hebben ze die nooit gekruisigd en Maynard’s moeder was een diepgelovige Christen (luister wat dat betreft ook naar Wings for Marie), dus voor mij is het extreem duidelijk dat het over de Zoon van God gaat, waar Maynard nog al wat problemen mee had of beter met de cult, die over het geloof in hem is voortgekomen.

Een aanklacht tegen de waanzin van religie verpakt in de meest wonderschone vorm. (SBube)

Ooit toen ik een jaar of acht was ging ik met mijn vader mee naar de markt (waar hij kleding en sieraden verkocht.) In de auto op weg naar Den Helder (of Texel of Schagen) zocht ik een cassettebandje uit. Daar zaten allerlei buitenlandse namen bij die ik niet kende, en ik koos voor Andre Hazes, want die muziek verstond ik.

De voorliefde voor Nederlandstalig bleef niet lang, maar in dezelfde auto hoorde ik wel het album 4US vaak en dat vond ik om een andere reden goed: omdat het dat is. Alleen het eeerste nummer al, Doe maar net alsof, met een mooie opbouw in het intro. Of Nachtzuster, mijn keuze toen ik een liedje op school moest (mee-)zingen. Of Je loopt je lul achterna, waarvan ik de tekst waarschijnlijk niet helemaal begreep, maar wel waarom het volume bij dat nummer (en bij Heroine godverdomme) omlaag moest als we op de markt stonden. Bijna veertig jaar later vind ik Doe Maar nog steeds goed. Mijn favoriete nummer staat echter op Skunk: Smoorverliefd. Strak, lekker dansbaar. En natuurlijk het herkenbare en heerlijk meezingbare refrein, dat heel vaak herhaald wordt, maar wel op diverse manieren: “Ik lijk wel zot en ik voel me rot, liefde is een vreemde ziekte.” Ik heb helaas Doe Maar nooit live gezien, maar dit samen met de hele zaal zingen lijkt me heerlijk. (Poek)

Deze week weliswaar blijven steken op twee, maar wel tegelijkertijd met de hoogste binnenkomer toch nog succes voor de MuMeHuisband. Voor wie er nog over twijfelde: The National gaat met hun nieuwe album gewoon weer verder waar het al sinds het begin der dagen mee bezig was, namelijk het schrijven van zeer gevoelige melancholisch ingestoken popliedjes. Matt Berninger drapeert hier zeer zorgvuldig zijn kenmerkende lage neemeenslokjewaterstem overheen en het resultaat mag er zeker wezen. Nu hun vorige single op een mooie tweede plek paradeert in de Afrekening komt er versterking van Light Years, een minimalistische pianoballad over het ver verwijderd zijn van iemand die je liefhebt, de onbereikbaarheid. Als een Tindermeisje dat… nee sorry, ik hou wel op. Zoals al verteld bij hun vorige single bevat hun komende album veel (vrouwelijke) gastvocalen en ook in Light Years is dat het geval, al heb ik nog niet kunnen achterhalen van wie ze zijn. Het zorgt in elk geval voor een welkom contrast dat het nummer de nodige warmte geeft. En ik kan me ook zeker voorstellen dat mensen hiermee weglopen. Tot aan Londen en Parijs aan toe zelfs. Moeten ze gretverrrdrie wel kaarten beschikbaar maken natuurlijk, domme Fransozen. (123poetertjes)

Het uitbrengen van het album Meds was mijn kennismaking met de muziek van Placebo, enigszins beïnvloed door een schoonzusje die gek was op Brian Molko heb ik in die tijd diverse concerten gezien van hen. Meds is de opener van het album en start met een lekker uptempo gitaartje dat zich ontspint in een catchy refreintje, met Alisson Mosshart als tweede stem. Sindsdien heb ik veel van Placebo beluisterd en diverse geweldige concerten meegemaakt, zonder schoonzusje echter, die een beetje uitgekeken raakte op Brian. (Sunderland)

Unieke track binnen het oeuvre van The Streets en de Britse scene in het algemeen. Gewapend met intense, tot de verbeelding sprekende symboliek en spitsvondige binnenrijm, hees Skinner zichzelf in 2002 uit het niets boven het maaiveld van commerciële UK Garage & Hip-Hop uit en rekende hij af met zijn eigen verleden. Op het eind van het nummer valt de beat weg en voelt het alsof Mike een hele generatie toespreekt:

Actions speak louder than words
Stand by me, my apprentice
Be brave, clench fists.

Een waar anthem. (Koenr)

De wereld van The Modern Lovers is een speciale. Minimalistische Velvet Underground-gitaarriffs en een krakkemikkig Doors-orgeltje ondersteunen Jonathan Richmans passionele odes aan vallen op de verkeerde meisjes, dromen over een mooie toekomst, en het op- en afrijden van de snelweg om verveling tegen te gaan. Zijn tienerkopzorgen-lyriek verschilt van elke andere muzikant voor of na hem en is van een ontwapenende schoonheid. Het zijn verhalen over de eenzaat die zijn verlegenheid niet kan of wil wegstoppen, verhalen waarin Jonathan zich onverbloemd kwetsbaar en klunzig opstelt, soms ondersteund met een plagerig gevoel voor humor. Tegelijkertijd probeert hij nergens medelijden af te dwingen, noch zich stoerder of onverschilliger voor te doen dan hij is. (ArthurDZ)

Zoals eerder aangegeven ben ik een groot liefhebber van 80's muziek. Niet zo verwonderlijk dus dat deze plaat van Tears for Fears in mijn Top 100 te vinden is. Zo'n heerlijke 80's drumpad. Lekkere 80's synthesizers. En bovenal een onwijs sterke melodie. Vooral wanneer het nummer even tijd krijgt om te ademen met het gitaartje is het genieten geblazen! (catdog)

Over meebrullers gesproken. De opvolger van punkers Minor Threat. Wat een ontzettend power nummer is dit zeg. Ik weet nog dat dit uitkwam,ik associeerde dit nummer met mijn halfjaarlijkse bezoek aan de tandarts, (sitting in the waiting room, and i don’t want to get up ) Zeer dreigende gitaar, punk met een reggae dub sound. In ieder geval goed geluisterd naar The Stooges en The Clash. Mensen die dit nog niet kennen ga dit luisteren en geniet. (DjFrankie)

Gil Scott-Heron groeide om verschillende redenen op bij zijn grootmoeder, die in zijn vroege jaren zijn interesse gewekt had voor jazz en poëzie. Op het geweldige album Pieces of a Man uit 1971 laat hij deze twee liefdes samensmelten. Eén van de mooiste nummers op dat album is Lady Day and John Coltrane, dat Scott-Heron schreef als een eerbetoon aan de invloedrijke en briljante jazzmuzikanten Billie Holiday en John Coltrane. De tekst gaat over het vermogen van muziek om mensen te bevrijden van de persoonlijke problemen van vervreemding en existentialisme in de moderne wereld. In andere woorden: hoe erg het ook gesteld is in je persoonlijke leven of je stad of land, als je de muziek van deze jazzhelden opzet, ziet de wereld er meteen een stuk rooskleuriger uit. (Choconas)

Jimmy Web schreef dit nummer dat uiteindelijk door o.a. Donna Summer werd opgenomen. Het verhaal van MacArthur Park en die liefdesrelatie die door het nummer heen loopt zijn gesplitst in vier delen. De variatie in snelheid en de klassieke inslag maken het tot een wonderschoon geheel. (HugovdBos)

Misschien wel het meeste rechttoe rechtaan nummer van Ænima, gebouwd rond de introriff, die eigenlijk het gehele nummer terugkeert. En wat een sterke riff is dat, deze draagt het hele nummer. Wat heb je dan nog meer nodig? Tja, eigenlijk kan er niet zoveel meer mis gaan. En dat gebeurt ook niet, dus houd je een erg sterk nummer over, dat terecht in de lijst staat. (Joren999)

Fietstocht des Oordeels - deel 9: Vampire Weekend - Harmony Hall
Net hiervoor ben ik eindelijk bij de Strabrechtse Heide aangekomen maar koos ik bij de eerste de beste splitsing het linkerpad. Helaas, hierdoor manoeuvreer ik mezelf óm het natuurpark heen. Ik bevind me nu op een karrespoor met de komende minuutjes geen mogelijkheid om terug rechtsaf te slaan. Het kan de pret echter niet drukken want mijn finalefavoriet is op de oortjes aangekomen. Sinds Down The Rabbit Hole torende Harmony Hall samen met Summon The Fire steevast helemaal bovenaan de schuiflijst die ik gedurende de Grote Finale nauwlettend bijhield. En toen de komeet was uitgedoofd was de nummeréénspot eigenlijk al vergeven. Mijn Fietstocht is in dit stadium eigenlijk vooral een eretocht en het is er één in stijl. Tijdens de bridge kom ik toch bij de ingang, aan de noordkant ditmaal. En net wanneer het refrein nog een keer euforisch inzet werp ik de eerste echte blik op de Hei. Ze glundert in het zonlicht, trots om zich te laten zien. Het is mijn favoriete spot in de hele regio en komt nu nog extra tot leven. Net als in Beuningen zijn de goden me goed gezind en weten Vampire Weekend te koppelen aan een ideaal sfeerbeeld. Destijds in de vorm van een regenboog, nu in het wonderschoon der natuur. Het past er prima bij, het is echt een natuurliedje. En een comeback om van te smullen. (123poetertjes)

Om te beginnen met de treurige realiteit: Billie staat niet in de Top 2000 keuzelijst, wtf. Gelukkig lijkt de rest van de wereld wel te realiseren hoe dope ze wel niet is: nauwelijks een halve maand na de release van everything i wanted heeft ie al bijna 40 miljoen views op JijBuis en 90 miljoen op Spotify. Heeft iemand van jullie toevallig nog een 17-jarige dochter die dat voor kan leggen? Een halfjaar na de release van WHEN WE ALL FALL ASLEEP, WHERE DO WE GO? is Billie relevanter dan ooit tevoren en everything i wanted mag zich meten met haar beste werk. De diepe baslijn, haar fluisterende zwijmelstem en het gemak waarop ze varieert in tempo: het is een bopper. Tekstueel is ze duister als altijd, het nummer gaat over een waargebeurde droom (of naja, ya get it) waarin ze zelfmoord pleegt en ziet dat haar vrienden niet meer naar haar omkijken en zeggen dat ze haar toch nooit aardig gevonden hadden. Artistiek een mooie voedingsbodem voor een prachtig lied, maar ik schrik er toch wel weer van. Arme meid, ik hoop echt dat ze gelukkig wordt en personen die haar dierbaar zijn bij zich weet te houden. Gelukkig heeft ze sowieso Finneas. (123poetertjes)

()

The Greatest, afkomstig van Lana's gelauwerde zesde studio-album, is precies zo'n nostalgische pianoballad waar ze intussen patent op lijkt te hebben. Het nummer werd door fans en critici direct bij uitgave de hemel in geprezen, zoals ook door Pitchfork die het nummer op #79 plaatste in haar Top 200 van de 10s. Simpelweg geniaal, of zoals mijn maat 123poetertjes eerder al zei:

'Een mooie blauwdruk op alles dat dit album (Norman Fucking Rockwell!) zo fucking awesome maakt: een echt Lana-liedje gemaakt voor aan de ene kant de surfin' dudes van de East Coast in de zomer en aan de andere kant de depri teens die video games spelen in de herfst. Een nostalgisch maar tegelijkertijd ook opliftend nummer.'

In de mijmerende lyrics vertelt Del Rey hoe zeer ze het New York van haar jonge jaren mist. De videoclip is als 'double feature' uitgebracht met Fuck It, I Love You als inleidende track. Een videoshot refereert naar een handvol bands die door menigeen als 'The greatest of all time' worden gezien (Gretz)

Buona notte, Is de afterfissa al begonnen ofzo? Nou, wat mij betreft is het altijd afterfissa en zowel Donny als Koto (in de 12”uiteraard) staan ook meer dan terecht in mijn Top 100. Naast elkaar, hoe kan het ook anders? Sinds de hierboven gememoreerde show in de ACU zijn de twee onlosmakelijk met elkaar verbonden. Donny zonder afterfissa kan natuurlijk niet en nadat een stel pauperartiesten de dj-booth moest verlaten om plek te maken voor Titmeisters maat (drukke Mumebedoeling was die avond inderdaad) was de fissa lit en kwam het moment dat ik Visitors voor het eerst hoorde op de plek waar ie het meest tot zijn recht komt: de dansvloer! Nou, je kon me wel afvloeren. Heiko, bedankt! Toen ik Visitors überhaupt voor het eerst hoorde had ik trouwens het idee hem al jaren te kennen. Maar ik zou dus echt niet weten waarvan, misschien was ik in een vorig leven nog een sussurro di parmigiano en repareerde ik in mijn vrije tijd Lancia’s, geen idee. Of misschien is Visitors wel gewoon een nummer dat instant vertrouwd aanvoelt, een familielid. Maar dan wel die gestoorde oom die op elk feestje op de tafel staat te dansen. (123poetertjes)

De zomer van 2017 viel me zwaar. Ik had twee banen (bij een paviljoen en de kroeg), waar de piek vooral tijdens het hoogseizoen lag. Met name tijdens het weekend zat ik letterlijk geen seconde stil, behalve als ik in de auto naar het werk zat. Meestal begon ik rond 12:00 tot ongeveer 22:00, om daarna snel door te rijden naar de pub waar ik nog een dienst van 23:00 tot 06:00 meepikte. Bij het paviljoen werkte ik fulltime en het café deed ik één à twee keer per week, dus werkweken van 80 uur waren vrij normaal. Áls ik vrij was, ging ik aan de zuip en zodoende ging de zomer voorbij in één grote waas.

Die roofbouw op mijn lichaam ging niet voorbij zonder consequenties. Bij het paviljoen was voor het begin van het seizoen een zeer leuke chick aangenomen, waar het na een x aantal dagen op de werkvloer al zéér goed mee klikte. Met de collega's gingen we tijdens het hoogseizoen vaak bij iemand in de bar zitten, dus bij het eerste de beste feestje had zij teveel gedronken en mocht ze niet meer naar huis rijden. Deed ze expres, want ze wilde maar op één plek belanden...

Echter zei mijn lichaam direct nee. Bij aankomst in mijn casa viel ik direct in slaap en na vaker afspreken herhaalde dat kunstje zich steeds weer: waar de magie zou moeten gebeuren, vond één groot slaapfeest plaats en een teleurgestelde lady als resultaat. Het overmatig drankgebruik en het vele werken eiste zijn tol, na de zomer begon ik met mijn stage in het buitenland en beloofde ik beterschap. Ze zou langskomen in België, maar ondanks geklofte pogingen om weer af te spreken, werd ik compleet genegeerd. Tot de dag van vandaag heb ik nooit weer iets van haar gehoord.

Tussen de spaarzame momenten van rust door, pompte ik heel vaak het album Moment of Truth. Zowel bij de kroeg als het paviljoen had ik amper pauze, dus de muziek van Gang Starr was een perfect moment voor laidback en om de gedachten op een rijtje te zetten. Bij het opzetten van de elpee - vooral in de auto - krijg ik direct een brok in de keel, bij deze turbulente periode is de plaat echt helend geweest.

De track met Deck zorgt voor de meeste kippenvel. Destijds draaide ik het nietsvermoedend omdat ik het gewoon een goed nummer vond, onwetend dat de emotionele waarde zo hoog zou gaan zijn. De sample van het nummer staat in mijn geheugen gegrift, de verses van de heren - vooral Deck - zijn spiritualiteit ten top. (jordidj1)

Dit heb ik altijd bizar gevonden namelijk dat Sonic Youth The Carpenters altijd als groot voorbeeld aanhaalden. Als er nu 2 groepen zijn die serieus van elkander verschillen ...
Anyway, ze waren niet aan hun proefstuk toe want op hun schitterende plaat 'Goo' droegen ze de song 'Tunic (song for Karen)' ook al op aan Karen Carpenter, de frontvrouw van The Carpenters.
Sonic Youth's versie van Superstar kwam als single uit en stond op het tribute-album 'If I Were A Carpenter'.
Richard Carpenter, de broer van Karen en ook bandlid van The Carpenters heeft nooit onder stoelen of banken gestoken dat hij dit een walgelijke versie vond.
Het leverde Sonic Youth anders wel een culthit op ; ééntje die ik best kan smaken. (curufin)

Tamer Animals is een prachtplaat en Tamer Animals is een nog mooier nummer inderdaad. Overal lees ik vergelijkingen met andere (folk-)rock groepen, bij dit nummer springt de vergelijking met The National er toch wel uit. De rijke instrumentatie en de zware melancholische stem op gedragen muziek: het is erg mooi. (west)

Die broeierige sfeer is echt geweldig gedaan. Vooral de ijzingwekkende percussie is echt fenomenaal. (chevy93)

“Billie?”

Billie Eilish, de eigenzinnige poprevelatie van 2019, gaat op dit nummer in gesprek met het monster onder haar bed, in gezelschap van een gitzwarte beat en een boel existentiële groeipijnen. En het is allemaal nog retecatchy ook, ja, zelfs het ‘I wanna end me’-stuk.

Billie is de eerste popster van haar generatie die het wereldtoneel beklimt, en belichaamt die generatie dus ook: eerlijkheid en trouw blijven aan je innerlijke weirdo (in plaats van hem voor iedereen te verbergen) zijn het belangrijkst, je kan ‘m zelfs een prominent plekje geven in je beste nummer als de boeman in je slaapkamer als je echt wil. Want ook humor is belangrijk: presenteer jezelf eerlijk, maar doe er ook een scheut absurdisme en ironie bij. Dat is Bury A Friend, en Billie zelf, ten voeten uit. Zijn dit soort artiesten de toekomst van de pop? we gaan het meemaken in onze eigen roaring twenties. (ArthurDZ)

Etta James scoorde in het begin van de jaren 60’ hits met nummers als All I Could Do Is Cry en At Last, maar midden jaren 60’ zag haar toekomst er minder rooskleurig uit. Ze worstelde met een cocaïneverslaving en ze zag het leven niet meer zitten. Platenbaas Leonard Chess stuurde haar naar het landelijke Alabama om tot zich zelf te komen, maar ook om nieuw materiaal op te nemen in het dorpje Muscle Shoals. Rick Hall – de eigenaar van de opnamestudio – eiste dat Etta James een renditie van Clarence Carter’s Tell Daddy op nam. Etta vond het een afschuwelijk nummer, maar ze zou het desalniettemin opnemen. Het werd haar allergrootste hit. Echter stond er op de B-kant van dat 45-toeren singletje nog een nummer: I’d Rather Go Blind. De tekst van het nummer werd haar gegeven door Ellington Jordan toen Etta hem bezocht in de gevangenis. Ze wilde het direct opnemen. Het werd weliswaar geen hit, maar het zou later veelvuldig worden gecovered door andere artiesten. Inmiddels staat het bekend als één van haar signature songs. (Mb.)

Men neme een kleine hit van een vrij obscure jaren ’80 band, de gitaren worden vervangen door synthesizers. Daarnaast worden de galmende drums vervangen door een moderne beat. Klinkt goed toch? Dat dachten de Crystal Castles ook, dus dat deden ze dan ook precies voor hun tweede album. Door de zang van Alice Glass, kreeg het nummer iets spookachtigs.
De Crystal Castles waren echter nog niet klaar, dus nodigden ze een echt icoon uit die zijn sporen ook in de jaren ’80 heeft verdiend: Robert Smith. Verder werden de synthesizers nog eens uit de kast gehaald en op standje ‘verschroeiend/nietsontziend’ gezet. Zo werd er van een aardig, maar niet heel bijzonder popliedje een moderne versie gemaakt, die naar mijn inzien het origineel ver overstijgt. Zet dit lekker hard, geniet van die synthesizers, van die toch wel heel erg fijne zanglijn van Robert Smith en word bijna 4 minuten later wakker van deze enorme adrenalinestoot. (Joren999)

didn't I do it for you....

Na enkele EP's en een debuutplaat vol sensuele tracks verpakt in eigenzinnige producties, kwam twigs na enkele jaren ziekte en afwezigheid in 2019 terug met een opvallend ingetogen liedje: een ware piano-balled bedekt met subtiele, productionele laagjes. Nou durfde ze op eerdere nummers al best veel twijfels en angsten te verwoorden, maar zo kwetsbaar als op Cellophane - reflecterend op haar break-up met Pattinson en het racisme waar het stel mee te maken kreeg - had ik haar nog niet eerder gehoord. Dit doet ze overigens niet zonder enige vorm van (subtiele) humor, al zou je dat er als neutrale luisteraar niet zo 1-2-3 uithalen.

Het kostte mij wel enkele luisterbeurten, maar aan het eind van 2019 bleek het gewoon één van de mooiste nummers van het jaar te zijn. Een buitenbeentje in haar oeuvre, maar wel een bloedmooi buitenbeentje. (Koenr)

Heerlijke single van het 2e album van deze dames. Neergepend door niemand minder dan Prince die het hen aanbood. Hij schepte zelf erg veel genoegen in Hero Takes a Fall van hun eerste album. Wat een heerlijk care-free sparkling song. Vrolijke synths, beetje weemoedige sfeer over die vermaledijde maandag die wel allemaal wel kennen Echt zo'n radiosong die iedereen wel kan waarderen als ie langkomt. Brengt bij mij altijd een glimlach op mijn gezicht (luigifort)

De tandem Memorial Day & Comeback Kid vormt een eerste hoogtepunt. Het weeë stemgeluid van Sharon Van Etten betovert en bezweert, de instrumentatie smaakt goed af. Af en toe moet ik naar Feist denken, ook een straffe dame die weet wat ze wil, en nieuwe dingen aandurft. (AOVV)

Het is na diverse pogingen dan toch gelukt Toxic in de MuMeLadder te krijgen; in 2020 kreeg Britney voldoende fans bij elkaar om haar de top 1500 in te stemmen. Geweldig spannend nummer met verschillende instrumenten en een lekker ritme waarbij voor mijn gevoel meerdere liedjes door elkaar verweefd raken door de zang van Britney. Wederom een knaller uit de hitmachine van producer Max Martin. (Sunderland)

Met een langzaam gespeelde funky baspartij weet Fever naam te maken. Stroperig en slepend wordt een koortsige hitte gecreëerd. De temperatuur overstijgt de koele junglegeluiden om stapvoets te vervolgen in een discobeat. Hierbij zou een warme zachte stem het beste tot zijn recht komen. Maarten Devoldere heeft het geluk dit in huis te hebben, en met het typerende jaren tachtig backing koortje krijgt hij de beste ondersteuning die deze track verdient. We zijn bevoorrecht dit in meerdere nummers op de plaat terug te horen. Dat er niet voor de gemakkelijkste weg gekozen wordt blijkt uit de overige onverwachte wendingen die vervolgens onderweg nog toegevoegd worden. De aandacht is alweer opgeroepen. (deric raven)

Poetica en pop in de eigen moerstaal: een levensgevaarlijke cocktail. Immers: geen lettergreep kan zich verstoppen voor haar pure betekenis - een mislukte zinsconstructie of al te goedkope dichtpoging valt linea recta door de mand. Waar een Bløf onder het mom van dichterlijke vrijheid continu van de afgrond lazert, blijft Abel wel keurig binnen de lijntjes. “Wil je dansen met illusies in gedachten?” Het had een pathetische zin kunnen zijn, maar voor mij werkt-ie. (mol)

De gevoelige en originele lyrics over het verlies van een hechte vriend, vaderschap en familie vormen in mijn ogen één van de krachtigste muziekteksten ooit geschreven. Daarnaast is Pete Rock’s jazzy productie ontzettend smooth en behoort reminisce tot de mooiste woorden die de Engelse taal rijk is. Alles aan dit nummer straalt eeuwigheidswaarde uit, terecht uitgegroeid tot een classic. (Koenr)