Misschien alweer een nummer dat voor veel mensen te vroeg komt, en ikzelf vind het natuurlijk ook een geweldige song. De depressiviteit van het vast komen te zitten aan een stad waar je niet van houdt met een meisje dat je niks kan schelen, je zou voor minder aan zelfbeklag gaan doen. Met andere woorden, een uitstekend onderwerp voor een Smiths-song. Morrissey weet immers ook de humor uit de situatie naar boven te halen. Tel daarbij weer zo’n klassieke huppelende Johnny Marr-gitaarriff bij op en je hebt een topnummer, hun eerste top 10-succes in Ierland. Volgens de mythen en sagen ook de favoriete Smiths-song van André 3000, die een enorme fan schijnt te zijn. (ArthurDZ)

Ook dit Beatles-nummer vind ik uitstekend, opmerkelijk hoe ze een catchy nummer schrijven alsof het niets is met gepaste arrangementen en een boodschap. (LucM)

Wie mijn recente KO-activiteit op deze site een beetje heeft gevolgd, verwacht waarschijnlijk redelijk wat italodisco in mijn top 100. Die verwachting zal ik niet teleurstellen. De eerste vertegenwoordiger daarvan komt echter van eigen bodem. Jerry Cutillo scoorde als Moses medio jaren ’80, tot verbazing van sommigen op deze site, een grote hit met We Just, een erg fijn italodisco-nummer, dat vooral uitblinkt in de manier waarop de repetitieve vocal sample het nummer naar grote hoogten stuwt. Daarvoor en daarna is er nooit meer wat van de beste man vernomen. Het schijnt dat zijn zoon tegenwoordig rapper is. (Titmeister)

()

Er bestaat een YouTube-kanaal dat in Ableton Prodigy-nummers herbouwt from scratch. Na heel wat gezoek en getweak is het resultaat, buiten de vocalen, een exacte kopie. Het laat zien hoe ingenieus en creatief Liam Howlett andermans werk omzet in onweerstaanbare danskneiters. Ook Breathe is een goed voorbeeld. Wat dacht je van het ninjageluidje van de Wu-Tang Clan, hier dienstdoend als SM-achtige folterzweep. The Prodigy, een blijmoedige agressor: als geen ander in staat me op een positieve manier te motiveren tot relschopperij met een glimlach. (mol)

Net nu ik terug Scipio (heerlijk jeugdboek) uit de boekenkast getrokken heb behaalt de muziek van de Grote Dief de gezamenlijke Afrekening. Met zo’n naam kan je misschien iets vinnigs verwachten maar de mensen die het bandje al langer kennen weten wel beter: het is lieflijk gezongen folk met een randje gruis. Maar ook met dat tikje onheilspellende van bijvoorbeeld een Blonde Redhead en Portishead waardor je toch geboeid blijft luisteren. Frontvrouw Adrianne Lenker bracht eind vorig jaar nog solo een album uit maar aan inspiratie geen gebrek blijkbaar, want hier staat ze alweer met een nieuwe single. Alsof ze hulp krijgt van hogere machten. Da’s tevens ook waar UFOF over gaat, van die aliens en zo. Of in elk geval dingen die niet te bevatten zijn, stijlvol in intelligent neergepend door Lenker. De fourpiece uit Breukelen "Brooklyn" brengt op 3 mei hun nieuwe album uit, tevens U.F.O.F. geheten. Dat duurt nog eventjes dus eerst zien, dan geloven. (123poetertjes)

Zoals bij de beste Low nummers, weet Sparhawk ook hier met slechts enkele, tot de verbeelding sprekende zinnen de suggestie van een narratief te schetsen, waar je als luisteraar je eigen associaties de vrije loop bij kan laten. Dit nummer lijkt te verhalen over opgroeien en de teloorgang van een familie of een familiezaak.

Low klinkt hier, zeker voor hun doen, behoorlijk groots. De onheilspellende muziek, de dreinende gitaar, Alan's theatrale zang, die nog eens wordt uitvergroot door Mimi's achtergrondzang, zijn allemaal bijna te dramatisch om serieus te nemen. Doe je dat wel, dan wordt je beloond met een behoorlijk meeslepende ervaring. (Koenr)

Meteen een knallend begin met de titeltrack en eveneens de eerste single, wat een uitstekende keuze is. Wat meteen opvalt, is hoe bombastisch het is. Misschien net iets té, maar het kan nog net. Ook iets wat opvalt, zijn de sterke teksten. Welke van Alex en welke van Miles komen, weet ik niet, maar wat ik wel weet, is dat de Arxtic Monkeys ook al van die fijne teksten hadden. Een talentje, die Alex! (Arrie)

Hoewel Angel Olsen op eerdere albums de gitaar ook zeker niet schuwde, is het album My Woman uit 2016 haar eerste echte gitaarplaat. Waar voorheen vooral de wat ingetogen folk doorklonk, is het op dit album vooral gitaarrock wat de klok slaat. Niet zelden moet ik daarbij denken aan bands uit de jaren zestig en zeventig, zoals Fleetwood Mac en Velvet Underground. Wat gebleven is, is Angel Olsens indrukwekkende, soms wat nasale stemgeluid, waarmee ze soms ongenadig hard uithaalt. Sister is het langste nummer op de plaat en wat mij betreft ook het beste: hoe dat lied na een aangenaam lange intro op een gegeven moment overgaat in een ogenschijnlijk vergeten Fleetwood Mac-klassieker en daarna nog met een spetterende gitaarsolo op de proppen komt, terwijl Angel haar mantra maar blijft herhalen: All my life I thought I'd change. Werkelijk briljant! (Choconas)

Wat gebeurt er toch altijd veel in tracks van Burial. Elke keer dat ik bijvoorbeeld dit nummer herbeluister, hoor ik nieuwe geluidjes, samples (die ik dan ook hoop van ergens te herkennen en dat dan meestal op niets uitdraait ).
Dé perfecte sound voor een iets obscuurdere film of serie. Startend met 'There's something out there' is dan ook direct een geweldig begin om aan het fantaseren te gaan. Beginnend met een zalige beat en de stemvervormers zijn weeral van de partij. Ook met dit nummer bewijst hij dat hij vrijwel uniek is in dit genre.
Tijden wou ik Burial graag live zien maar het mysterieuze (alhoewel hij zich in de loop van 2008 kenbaar maakte via MySpace als William Bevan) vind ik in zijn geval juist geweldig. Graag meer van dit aub. (curufin)

Altijd leuk, ontdekkingen doen op een festival. Zondagmiddag. Brak. Gat in het programma. Effe tanken? Zwemmen? Rondje lopen? Toch even het programma checken. Gefreakte spacejazz. Lekkere omschrijving. Vooruit, even verkennen. De rest is geschiedenis.
Knettergekke plaat. Volkómen terecht in de MumeLadder! (mol)

Wat een grootheidswaanzin, enkele van je beste nummers en meest funky grooves voor de vergeten B-kantjes bewaren. Geniaal ook wel, terwijl de grote hits compleet doodgespeeld worden, we’ll always have Erotic City. “Ting,” het ei is gekookt, tijd om te smossen. (kemm)

Van hun wel wat verguisde album Republic, wat ik zelf niet helemaal begrijp, er staat plenty moois op Bijvoorbeelde deze opener Regret. Een schitterende, typische New Order song. Zomers als het album zelf, licht en toch ook melancholisch, zowel in de muziek, tekst als zang te horen. Een feelgoodnummer wel, altijd geweest en zal altijd wel zo blijven. Wat minder electronisch en wat meer gitaaroriented, maar even zo mooi. Met die heerlijk typische en kenmerkende NO ondertoon (luigifort)

Deze top twintig bevat vijf nummers van de laatste tien jaar en deze track is de jongste van allemaal. Slechts twee nummers van de afgelopen tien jaar (lees: moderne klassiekers) toppen deze nog, maar alle nummers in de top twintig zijn me eigenlijk allemaal even lief.

Het werk van Amenra is sowieso fascinerend, maar de band gaat Mass VI pas echt diep. Héél diep. De climaxen worden nog langer uitgesteld, waardoor de muur van ellende nog heftiger op je afkomt. Ook is het gitaarwerk veel gedetailleerder en zingt Van Eeckhout wat cleaner dan gebruikelijk. Desondanks blijft het gitzwart en loodzwaar, maar toch ietwat luchtiger omdat er toch iets meer adempauze is op sommige momenten.

A Solitary Reign blijft toch met grote afstand hét prijsbeest van het album. Een einde-van-een-tijdperkgevoel, waar één grote emotionele beerput wordt opengetrokken. Het gitaargeweld blijft één grote wall-of-sound aan ellende, wat je compleet overrompelt, maar tegen het einde werkt het helend en word je ziel volledig gereinigd. Een intens zweefmomentje beleef je pas echt na 6:13 minuten, waarvan je ma-xi-maal kippenvel krijgt. (jordidj1)

Hemeltergend dramatisch en een tikkeltje theatraal maar oh zo mooi en vol bravoure hoe Lana hier afscheid neemt van de zomer. De intro, de meeuwengeluiden, de trom roffels op de achtergrond, het lichte ruisen van de zee, de subtiele achtergrondzang......Kan dit blijven draaien. Perfectie! (Dance Lover)

Pas veel later (dan de A-kant) leerde ik de B-kant kennen. Bijna net zo goed. Paperback Writer markeert een wijziging in het baswerk op de Beatlesplaten, andere opnametechniek, andere bas (Rickenbacker) en anderssoortig spel. (zaaf)

Olive - eendagsvlieg, zeker, maar wat voor één. Vanaf het moment dat het een hit werd de rest van de 90s en lang daarna niet meer weg te denken bij het uitgaan. Nog steeds voelt een 90s avond zonder dit nummer niet goed, al past het denk ik beter bij een alternative 90s avond waar naast veel gitaar ook bv. chemical brothers, daft punk en dus olive langskomen dan bij een 90s houseparty. (ranja)

De waterfietsen kunnen weer worden gebruikt, want vandaag staat een zeer lange zeereis van Canada naar Corsica op het programma. Alizée werd namelijk (net als Napoleon) geboren in Ajaccio. jordidj1 en Edgar18 hebben vandaag de beste (zee)benen, waarbij die van jordidj1 nog net iets frisser zijn.

Herbert: Wist jij dat ze ontdekt is door Mylène Farmer?

Maarten: Dat is toevallig, die hebben we net gisteren geëerd. (motel matches)

En dan plots na al die R&B en hiphop hits een streepje Frans chanson.
Een liedje dat dankzij het perfect aan de eisen van de hitparade aangepaste jasje
als een komeet de Europese hitlijsten inschoot. Vooral Nederland ging voor de bijl.

En Wallonië uiteraard. Maar in Vlaanderen werd het slechts een bescheiden top10 hit. (dazzler)

Was mij eerst bekend in de psychedelic soul versie van Rotary Connection, maar met piano en geschift fluit-achtig dingetje is deze net wat subtieler, erg leuke sound! (kemm)

()

De commerciële jaren 80 en Bowie kon natuurlijk niet achterblijven Zijn grootste mainstreamhit tot dat moment. Geproduceerd door Nile Rodgers die Bowie's originele song omtoverde tot een dancefloorhit. En Bowie zelf? Die vond het geweldig om zo'n grote commerciële hit te hebben zag ik laatst in een interview met hem. Gewoon lekker funky en groovy, inderdaad heel anders dan wat je tot dan van Bowie gewend was. Sowieso een fijn album ook: Let's Dance. Maakt me altijd blij als ik deze langs hoor komen. Een melodie of riff uit duizenden wel (luigifort)

Prachtig hoe Lana hier zingt We`ll Do Whatever You Want, Travel Wherever How Far.....'.

Er zit een prachtige hunkering in haar stem naar een zeer aangenaam persoon waarmee ze de hele wereld aankan. Tegelijkertijd mooi hypothetisch hoe ze zich van allerlei zaken inbeeldt die ze samen kunnen doen ( herkenbaar, als ik de perfecte vriend vind dan...... ). Tegelijkertijd ook wrang dat je dan dus niet leeft met de dag. Vrijheidsdrang versus de perfecte relatie aangaan met iemand, een droomcombinatie die helaas als een contrast geldt voor de meesten, zelden zo mooi bezongen dit onderwerp, wordt altijd helemaal warm van binnen. (Dance Lover)

Ik heb altijd wel een zwak voor soulmuziek gehad, maar echte favorieten kon ik eigenlijk nooit echt vinden in het genre. Otis, Marvin, Curtis.... stuk voor stuk steengoede artiesten hoor, maar dé klik ontbreekt gewoon.

Gelukkig ben ik een snelle leerling en heeft Edgar18 mij de kneepjes van het soulvak bijgeleerd. Tijdens de 1972-editie van SVHJ werd ik op ene Ann Peebles gewezen en heb ik afgaande op één luttele luisterbeurt het nummer Troubles, Heartaches & Sadness genomineerd. Die is al schitterend, maar bij de 1974-editie werd het nog beter: joh, ik nomineer die van Ann wel weer, welke het ook mag zijn (ik zat in de kroeg). Won I'm Gonna Tear Your Playhouse Down potverdorie ook nog bijna het hele zooitje

Sindsdien kan ik ook niet meer om haar heen, fantastische zangeres. Dit nummer is haar beste, zonder twijfel. Luistert zeer fijn weg en haar stem is een genot om naar te luisteren.

Eervolle vermelding voor James Carr, die heb ik ook via SVHJ mogen ontdekken. The Dark End Of The Street had ook op deze positie kunnen staan. (jordidj1)

Een nieuw popfenomeen is opgestaan Billie Eilish O’Connell die samen met haar broer Finneas de meeste nummers van haar debuut album schreef toen zij nog maar 16 jaar was. Zij groeide op in een acteurs- en muzikantenfamilie en kreeg thuisonderwijs. Diegene die zegt dat hij een bad guy is of er zo uitzien zijn meestal niet de echte bad guys. Met veel plezier gemaakt en ze maakt gelijk een statement over genderneutraliteit, waarom kan een vrouw niet de bad guy zijn? Ze is genomineerd voor zes Grammy awards (red: en won er uiteindelijk 5). (Eigenwijze 30)

1 meter 57. Iétwat feminien. Bovenal excentriek. Niet direct eigenschappen die vele swipes naar rechts opleveren op Tinder. Maar ja. Prince Rogers Nelson, toch al wars van conventies, lapt ook deze aan zijn laars en bleek een vrouwenmagneet als geen ander. Enigszins getroffen door afgunst en jaloezie vraag je je af waarom. Dan hoor je ‘The Beautiful Ones’ en je begrijpt het direct ineens he-le-maal. (mol)

Het recept van Beach House was al een tijdje een publiek geheim: dromerige synths, zuchtende zang. En net als oma’s cake niet iets om snel aan te tornen: jaar in jaar uit blijft zo’n plakje goed smaken. Echt iets om naar uit te kijken is het op een gegeven moment niet meer – het risico loert dat je in het vervolg zo’n plakje laat liggen en een ander taartje probeert. Toen kwam daar ‘Lemon Glow’ met z’n harde baslijnen en elektronica: het vertrouwde cakeje, maar met een spannende dot slagroom. Toch maar weer een stukje proeven. (mol)

Money for Nothing is afkomstig van het meesterlijke album 'Brothers in Arms' uit 1985. Het nummer kenmerkt zich door de, voor die tijd, controversiële tekst en de vooruitstrevende videoclip, de eerste die gemaakt werd met gebruik van computeranimatie. Mark Knopfler zat er aanvankelijk niet om te springen, maar kon worden overtuigd door muziekzender MTV. Hij schreef Money for Nothing samen met Sting die 'I want my MTV' zingt aan het begin en verder ook de hoge stemmen voor zijn rekening neemt. (Simon77)

In de jaren '60 leek soms alle jonge muziek uit de Angelsaksische landen te komen. In België had je enkele one-hit groepen die meesurfden op het succes van The Beatles, The Rolling Stones, The Doors, Jimi Hendrix, Pink Floyd, The Animals en zoveel anderen. Frankrijk had een eigen antwoord hierop met misschien wel de voorlopers van de hipsters. Jonge muziek met een sneufje jazz zodat het heel stijlvol klonk. Serge Gainsbourg bvb. Maar vooral de geweldige Françoise Hardy. Speelse tijdloze muziek. Ligt wat in de lijn van de eveneens Franse Alain Romans die ik op nr 98 heb staan. Ook hier neemt Hardy mij sneller mee naar een tijd waar ik bij wou zijn. Vergeet Bardot, dit is het echte symbool van de Franse jaren '60 voor mij! (Film Pegasus)

Vorige week zei ik al dat Michael Kiwanuka op de vooravond stond van zijn eerste Wittetruifinale. Kon ik toen weten dat hij pas in de laatste twee ladders in actie zou komen. Antwoord is eigenlijk ja: de loting stond donderdagavond al online, maar ook weer nee: ik had dat stukje toen namelijk al geschreven. Maar goed, inmiddels zijn we een weekje verder en Cold Little Hard staat steady bovenaan met een behoorlijke voorsprong. Zijn nieuwe album, dat hem dichterbij zijn Oegandese wortels wil brengen, komt die populariteit zeker ten goede en na Piano Joint, dat wel een paar plekken zakt in ijn tweede week, is nu ook Hero binnen. Weer een typisch lichtvoetig geproduceerd Dangermouseproduct waar Kiwanuka zijn snerpende elektrische gitaar en zijn soulvolle stem gebruikt om het platje zijn eigen inzicht in te kleuren. En een lekker oldskool videoclip om het af te maken. Begin deze maand mocht hij al een intieme versie spelen bij DWDD waarmee hij zich ook bij het grote publiek wederom op de kaart zette. Deze man komt er wel. Of sterker nog: hij ís er al. 26 november in AFAS Live, uitverkocht. Michael Kiwanuka verdient het om als held te sterven. (123poetertjes)

Van oorsprong zijn het dichters, de jongens van Fontaines D.C. uit Dublin. De vijf Ieren met typische namen als O'Connell, Conor en Grian ontmoetten elkaar tijdens hun muziekstudie in Dublin en deelden een gemeenschappelijke liefde voor poëzie. Voordat ze met hun debuutplaat Dogrel op de proppen kwamen, hebben ze eerst twee poëziebundels uitgebracht. De bundel Vroom is geïnspireerd door de Beat-dichters (Jack Kerouac, Allen Ginsberg) en de andere, Winding, is geïnspireerd door Ierse dichters (Patrick Kavanagh, James Joyce, W. B. Yeats). De titel van hun eerste muzikale uiting, de postpunkplaat Dogrel, is een eerbetoon aan Doggerel, de naam voor Ierse poëzie van en voor de arbeidersklasse. Too Real is een furieus rocklied, dat de menselijke neiging hekelt om geld te verkiezen boven normen en waarden: None can pull the passion loose from youth's ungrateful hands / As it stands, I'm about to make a lot of money / Gold harps in the pan / None can revolution lead with selfish needs aside / As I cried, I'm about to make a lot of money / Gold harps on the side. Mooi ook de verwijzing naar de gouden harp, één van de belangrijkste cultuurhistorische elementen in Ierland, die ook vereeuwigd is op de Ierse euromunten. (Choconas)