Het album Born To Run was Bruce zijn laatste kans om het te maken in de muziekwereld. Dat er voor hem zo veel op het spel stond is misschien wel de reden waarom dit nummer zo'n heerlijke drive heeft. Je kan de geldingsdrang bijna tussen de noten door horen. Dit nummer is passie. (ArthurDZ)

Schitterend nummer. Hij was hier pas 23 toen hij dit nummer schreef. Ook dit nummer is vrij kleinschalig, maar dit is dan weer een warme deken die om je heen valt. (chevy93)

De hit van de Pixies, waar zij beroemd mee werden. Helaas moest dat wel door The Fight Club komen (wat geen slechte film is overigens). Veel nummers zijn mooi van de Pixies maar bij dit nummer versterken de gitaren perfect de kwetsbare zang van Black Francis. Het nummer kruipt onder je huid en wanneer je haren beginnen terug te trekken en kippenvel zijn intrede doet, merk je pas hoe goed dit nummer is. (nclo)

Dit nummer is sowieso één van de beste Arcade Fire nummers! Hoe dit nummer er alleen al inknalt, met dat orgel. Daar hebben ze echt briljant gebruik van gemaakt, evenals dat doodsimpele maar ultiem doeltreffende belletje(?). De viool speelt ook een niet te onderschatten rol. En dan de opbouw. Hoe de drums invallen als hij zingt ""Hear the soldier groan, ""We'll go at it alone"". En hoe het kippenvel dan over mijn lijf stroomt als hij ""Oh! Who's gonna reset the bone?"" zingt. Dit nummer lijkt alleen maar beter en beter te worden voor mij. Want waar ik zei dat ik het koud leek te krijgen bij Angel van Massive Attack, krijg ik het van dit nummer écht. En dat zonder dat het nummer ergens echt losbarst, het komt puur door de onderhuidse spanning en de ongekend bezielde zang. Nog knapper dus. Sowieso is de tekst ook nog eens schitterend, zoals het een goed Arcade Fire nummer betaamd (want zij hebben kaas gegeten van mooie teksten, zeg!). Eén van de beste nummers ooit, daar ben ik nog maar eens met mijn neus opgedrukt. (niels94)

In eerste instantie vond ik dit meesterwerk van Neil Young maar niks. De gitaarsolo waarmee het nummer opent sprak mij niet aan en daarnaast snapte ik niet waarom hij een lied zou willen schrijven over dit onderwerp. Inmiddels is mijn mening volledig veranderd en beschouw ik dit nu als het beste nummer van Neil Young. De wijze waarop hij na een geweldige gitaarsolo begint te zingen na 3,5 minuut is niets minder dan geniaal. Daarnaast werkt de combinatie tussen de elektrische gitaar en de zeer breekbare zang uitstekend. Het hoge niveau wordt het hele nummer volgehouden, waarbij het nummer net zo verrassend eindigt als dat het begint. (Co Jackso)

Als een komeet patst deze klassieker doorheen de sterrenhemel.
De ultieme climax na een avondje stappen. Dronken van vriendschap en liefde
strompelen we huiswaarts. Als lunatics kussen we de maan en de sterren slaapwel.
Een wall of sound met daarboven, hoog van de toren, een orgie van blazers. (dazzler)

Waar grote hit Wuthering Heights me indertijd als klein jongetje betoverde daar was het effect van dit nummer anders. Ik denk ook dat ik het pas later gehoord heb i.t.t. Wuthering Heights. Allebei de nummers staan op het schitterende debuut The Kick Inside en The Man with the Child in His Eyes komt nog emotioneler op me over, warmer wellicht. Een nummer dat ontroert.
Het schijnt dat ze de tekst van dit nummer al op zeer jonge leeftijd schreef (het verhaal doet de ronde dat ze 13 was) en dat het over haar eerste vriendje gaat.
Of het zo is zullen we nooit helemaal zeker weten en dat maakt ook niet uit. Het is en blijft mysterieus en als ook maar één term goed bij deze wonderlijke artiest past is dat het wel.
Absoluut een schitterend en vooral ook tijdloos nummer. (aERodynamIC)

De beste popsong ooit met een klavecimbel in de hoofdrol.
Het thema van Golden Brown ontstond tijdens de Meninblack sessies.
Typisch Strangliaans zijn de spaarzame, maar fraaie gitaarsolo en de de backing vocalen.
Van het matige album La Folie (1981) dat ten onrechte als maatstaf voor hun oeuvre wordt gebruikt. (dazzler)

Fake Plastic Trees is zonder twijfel een van de meest emotioneel geladen nummers die ik ken. Die ‘it weeeeeeeeeeeeeaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaarss' schreeuw is ongelooflijk, die dringt door tot elke vezel van je lijf. Maar het is niet alleen die schreeuw, ook alles wat ervoor en erna komt is echt prachtig. Fake Plastic Trees is een van die nummer waarvans waardoor ik ooit al eens een traantje heb moeten wegpinken, de emotie en de passie is ongekend, het raakt me keer op keer. (arcade monkeys)

Zelden is wanhoop zo treffend verwoord als Robert Smith doet tijdens het titelnummer van het gelijknamige album Disintegration. Dit effect wordt ook nog eens versterkt doordat de vertwijfeling in de stem van Smith ruim 8 minuten voortduurt. En hoewel ik niet ieder woord in mij opneem, vind ik de tekst gek genoeg wel tot op zekere hoogte herkenbaar. Dit zeer sfeervolle nummer heeft het nu zelfs geschopt tot mijn top 10 aller tijden en met name door deze groeibriljant is mijn mening over The Cure totaal omgeslagen. (Co Jackso)

The Chain is het allerbeste Fleetwood Mac-nummer dat er is. Het is een meezinger waarbij je gedwongen wordt iedere lijn mee te zingen. Maar buiten dit steekt deze song uitstekend in elkaar, met een briljante baslijn die dit nummer grotendeels bepaald. Het nummer gaat naar ongekende hoogte in de bridge met diepe bassen die de krijsende climax aankondigen. Perfect popnummer. (Snoeperd)

Als je de clip van dit nummer ziet zie je een groots artiest staan, die in zijn nummers probeert jouw ziel binnen te dringen. Dat lukt vaak, althans, bij mij. Dit nummer is een mooie ballad leunend op de piano. Nick Cave zingt fantastisch, het refrein is hemels, zo mooi. Jammer dat deze zo gedaald is (Snoeperd)

Alweer een muzikaal hoogtepunt van de alternatieve rockband Pink Floyd. Een halfuur durende compositie dat de klasse even showed van Waters, Gillmore, Mason en Wright. Met recht opgenomen in de top 10 van Radio 2 top 2000. Het begint al bij het begin, waar de spanning langzaam wordt opgebouwd door een synthesizer die je moeilijk kan horen, maar het gemis er wel van merkt later in het nummer weet je dat je gebakken zit wanneer Waters de titel van het liedje begint te zingen. (nclo)

Met Papillon zijn de Editors ook bij het grote publiek doorgebroken. Een dergelijke doorbraak zorgt er tevens voor dat de band té populair wordt bij bepaalde fans. Zelf heb ik daar weinig problemen mee, ook omdat het overduidelijk is dat de Editors niet ernaar streven om alleen maar stadionrock te maken (neem bijvoorbeeld het schitterende Bricks and Mortar). Met Papillon komt de bijna duivelse stem van zanger Tom Smith volledig tot zijn recht en het aanstekelijke refrein doet de rest. Het is een geweldig nummer waarmee de Editors de rest van hun carrière de concerten op een knallende wijze mee kunnen afsluiten. (Co Jackso)

Eén van haar beste nummers, die sprookjesachtige sfeer in combinatie met haar unieke onderkoelde stemgeluid komt hier volledig tot haar recht. Erg mooie clip ook. (LucM)

Dit is de gaafste van de 3. DJ Shadow is een meester in het opwekken van sfeer en Entroducing... is een van mijn favoriete platen. Alles is mysterieus en gruizig aan dit nummer, van de piano tot aan de drums. In de triphop is er niks beter te vinden dan dit samen met Teardrop van Massive Attack. (Don Cappuccino)

Die soepele stem is een streling voor het oor en het licht funky ritme en de blazers en violen doen mij een hoog cijfer geven (LucM)

Een dikke laag mascara en een donkerrode lippenstift, vrouwen aan de bar met de sigaret hoog in de lucht. Zomaar een sfeerimpressie die bij me opkomt als ik naar de muziek van Amy Winehouse luister. Haar muziek past perfect in kleine cafés met als perfecte voorbeeld het café uit mijn lievelingsserie. Een doorrookte stem over een stoffige jaren '60-productie. Mevrouw Winehouse weet wel van sfeer zetten. En bovenal maakt ze knappe nummers die erg pakkend zijn. (Snoeperd)

Detail: Niet alleen valse gitaren, maar valse gitaren én zang op 4:02
Ik heb nogal een love/hate-relatie met Portishead: hoewel ze ongelooflijk rustgevende of juist ongelooflijk verontrustende melodieën kunnen neerzetten met Gibbon's veelzijdige stem en hun interessante synthesizergebruik, werkt die loungy kant op Dummy of die neurotische kant op Third (Hun tweede heb ik nog niet volledig beluisterd, nee) me soms wel een beetje op de zenuwen. Met zijn valse gitaren, stampende ritme en ijle zangpartij zou dit eigenlijk ook voor We Carry On moeten gelden, maar het tegenovergestelde is waar. Iedere keer dat ik dit luister kom ik weer in dezelfde gevoelloze beukbui, waar de machinale drums en synthesizers op een unieke manier voor zorgen. En om de één of andere reden krijg ik juist dankzij het grijze, stoïcijnse sfeertje in dit nummer metershoog kippenvel bij zo'n knarsende ontlading als de ontstemde riff tussen de coupletten of de apocalyptische laatste minuut. Maar toch blijft het onheilspellende faxgeluid het hele nummer onder de rotzooi hoorbaar: veel fabriekshalleriger dan dit kan muziek volgens mij niet worden. (hoi123)

Een broeierige atmosfeer houdt de luisteraar zeven minuten lang in haar greep, drijven op een pompend basritme. Achtergrondgeluiden from da street zorgen dat je je moeiteloos in het New York van de jaren 1970 waant, op een snikhete zomerdag, ergens in een schaduwrijk steegje. En dat er hoop is, ergens aan de einder. (Arno)

Ach ja, noem het dan maar cheesy en afgezaagd, maar ik ben al jaren verliefd op One Day Like This. Jongens, wat een euforie. Die prachtige violen, die strijkers, dat koor, die warme gelukzalige stem van Guy Garvey, … deze Elbow brengt je meer dan 6 minuten lang in een trance van enthousiasme, vurigheid en geestdrift.
De eerste drie minuten zijn als een heerlijke lange intro. Elbow geeft met “It’s looking like a beautiful day” een soort van proloog, waarna de ontlading komt bij “So throw those curtains wide / One day like this a year would see me right.” Op dat moment ben je al volledig happy aan het meezingen. Neen, echt: One Day Like This is een perfect popnummer. Maar dan ook écht perfect!

In 2014 zag ik Elbow op Best Kept Secret, en het was een optreden om nooit te vergeten. Ik had al een uur op voorhand een plaatsje helemaal vooraan ingenomen om de band zo goed mogelijk te kunnen zien.
Het optreden begon met een geweldige introductie: je zag de vogeltjes op de achtergrond vliegen terwijl “This Blue World” door een orkest werd gespeeld. Het optreden was nog geen minuut bezig of ik was al helemaal verkocht.
The Birds, Lippy Kids, The Bones Of You, Fly Boy Blue / Lunette, … het éne geweldige nummer na het andere passeerde de revue. Met “One Day Like This” als (perfecte!) afsluiter had ik het meest geweldige en memorabele optreden ooit beleefd! (Pepino)

Wat opent met wat vage soundscapes ontpopt zich daarna in een nummer wat voor mij het equivalent is van ultieme rust. Elk aangeslagen akkoord is raak en voor je weer een beetje uit de trans komt, zijn er al zo weer 5 minuten voorbij. Jónsi brabbelt er zoals gewoonlijk weer dat doorheen. De strijkers klinken weer puntgaaf en die climax met wat volle geluid is heerlijk om bij weg te dromen.
De inzet iets voorbij 3 minuten is sowieso één van de mooiste momenten in de muziekgeschiedenis! (chevy93)

Een tienerromance over eerste seks met een meisje die een paarse baret draagt. Prince heeft wel vaker een rijke fantasie zullen we maar zeggen. Het nummer toont overduidelijk de pop-kant van de kleine artiest en het duo Wendy en Lisa (ja ze waren echt een koppel in die tijd) had een groot aandeel in het nummer; ze waren compositorisch verantwoordelijk voor de strijkers in het nummer en verzorgen de backing vocals.
Raspberry Beret werd al snel een favoriet onder de fans en het werd live dan ook regelmatig opgevoerd.
Dé ultieme Prince popsong? Ja, dé ultieme Prince popsong! (aERodynamIC)

Vreemd hé, met een nummer 1 op de proppen komen waarvan het album niet eens in mijn top 10 te vinden is. Nu ja, iets een uitstekend nummer vinden wil nog niet zeggen dat je het album als geheel ook fantastisch moet vinden. Hét bewijs is dit nummer der nummers, de crème de la crème, het neusje van de zalm: Sunday Morning van The Velvet Underground.

De eerste keer dat ik Sunday Morning beluisterde, was zeven jaar geleden op een (hoe kan het ook anders) zondagochtend. In pyjama en met een kop koffie wilde ik eens weten waarom The Velvet Underground and Nico zo geprezen werd. En daar waren ze dan: de eerste belletjes. Ik viel bijna mijn stoel van verbazing: is dít The Velvet Underground?! Mijn verwachtingen waren iets in de trant van ruige experimentele rock, zéker geen rustige pop. Maar de opener zet je op het verkeerde been: met “I'm Waiting For The Man” werd mijn initieel idee over deze band waargemaakt.
Toen in die tijd het album bij het vijfde nummer (Run Run Run) was aangekomen, zette ik de cd abrupt opnieuw op om nog eens dat eerste nummer te horen. Geen enkel ander lied passeerde nog de revue met dezelfde sfeer. Zelf ‘Femme Fatale', dat in sé ook een mooi en rustig poplied is, kon mij niet bekoren. Neen, Sunday Morning, dat was die dag hét nummer der nummers. Zo'n 30 keer werd de album-opener beluisterd. De rest was mij te experimenteel, te rommelig en te ruig; of boeide mij gewoon niet zo.

Vandaag de dag heb ik een enorme appreciatie voor het album The Velvet Underground & Nico. “Waiting For The Man”, “Venus In Furs” (die violen van John Cale!) en “Heroin” zijn tracks van ongelooflijk grote klasse. Maar ondanks het herbeluisteren van deze plaat in haar geheel, blijft Sunday Morning nog steeds al de rest van de tracklist overschaduwen. Waarschijnlijk schop ik met deze uitspraak veel fans tegen de schenen, maar voor mij is het toch écht zo.

Maar waarom nu eigenlijk? Wat maakt dat ik dit lied zo énorm bewonder? Wel, het is eigenlijk heel simpel: ik hou van de eenvoud. De rustige hoge klanken in combinatie met de zachte, dromerige en lieve stem van Lou Reed. Meer heb je écht niet nodig om mij in bekoring te brengen.
Sunday Morning geeft al van bij de eerste seconde het warme gevoel van het houden van iemand. Dat kan je liefje zijn, maar het kan ook gaan over je (beste) vrienden. Mensen om wie je geeft, waar je graag bij bent of wil bij zijn. Een groepje die in een cirkel zit in het park en aan het genieten is van elkaars aanwezigheid, of een verliefd koppeltje op een bankje. Dat soort van idyllische momenten ademt “Sunday Morning” uit.
Daarbovenop heeft het nummer ook een heel nostalgische vibe. Alsof je gelukzalig mijmert over prachtige tijden. Bewijze ook de lyrics “Early dawning, Sunday morning / It's all the streets you crossed, not so long ago”. Een tristesse waar je enorm van geniet.

Eerlijk gezegd ben ik heel blij dat ik vandaag met mijn nummer 1 ben gekomen. Niet alleen omdat het op een zondag is, maar ook omdat het album The Velvet Underground & Nico deze week 50 jaar bestaat. Als bonus dus een mooie ode.

Best vreemd dat ik de eerste ben die Sunday Morning in het lijstje zet. En, in mijn geval, dan nog op de eerste plaats. Ach ja, dan ben ik maar een special snowflake.

“Watch out, the world's behind you!” Sunday Morning staat, met haar prachtige eenvoud en lyrics, de lieve zoete sfeer, de warme stem van Reed en de melancholische, nostalgische vibe terecht op mijn nummer 1!

Watch out, the world's behind you
There's always someone around you who will call
It's nothing at all (Pepino)

Er zijn bibliotheken geschreven over classic albums als
Sergant Peppers. Er bestaan ook naslagwerken over één enkel nummer.
Good Vibrations is opgebouwd uit uren, dagen, weken, maanden noeste studioarbeid.
Of hoe een muzikaal genie als Brian Wilson gek werd door het nastreven van de perfectie. (dazzler)

Heel wat mensen schrijven deze man al bij voorbaat af op gronde van zijn onvermogen om zijn veel te grote mond te houden. En dat is jammer, want onder al die clowneske megalomanie zit wel degelijk een artiest die weet waar hij mee bezig is, en er niet voor terugschrikt zijn eigen muzikale grenzen keer op keer te verleggen. En dat is ook precies wat meneer West doet op Runaway, een nummer waarin hij in reine probeert te komen met de manier waarop de media hem portretteert. Het nummer bereikt zijn climax in een gestoord maar geniaal autotune-experiment, waarin Kanye's stem op een bepaald moment nog het meeste klinkt als een King Crimson-gitaarsolo. Ontzettend knap nummer dat hier terecht zijn debuut maakt. (ArthurDZ)

De kracht van (de betere) dEUS-nummers is de manier waarop een lieflijk melodietje kan veranderen in een chaotische, vuige boel. Dit doen ze zonder dat het hard/zacht-contrast ook maar ergens geforceerd klinkt. Bij de opname van Hotellounge begaf een van de versterkers het. Dit gaf zo'n tof effect dat ze het erin hebben gelaten. (Teunnis)