Ik was toentertijd iets lyrischer dan nu, maar alsnog vind ik deze comeback geen verkeerde plaat. Het is echter allemaal net te kort, net niet spannend genoeg, maar wel erg mooi en bij vlagen erg goed. Helemaal Vindication en Don't Look Back zijn sterke songs met spetterend gitaarwerk en prima zang. Open Road is een mooie mysterieuze afsluiter en Where Dreams Go To Die is een fijne opener. De single Redemption is echter vrij saai en mijn eerdere kritiek blijft staan. Toch ben ik na Frequency Unknown echt blij om weer eens iets vertrouwds te horen!

Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensrÿche (ep)
4. The Warning
5. Empire
6. Q2K
7. Queensrÿche
8. Promised Land
9. American Soldier
10. Operation: Mindcrime II
11. Hear In The Now Frontier
12. Frequency Unknown
13. Dedicated To Chaos
14. Tribe

Het zal 2001 of 2002 geweest zijn dat ik voor het eerst met Queensrÿche in aanraking kwam door dit album. Ik en wat vrienden van middelbare school hadden net Iron Maiden ontdekt en onderzochten wat andere dingen. Ik kocht een Manowar of Blind Guardian cd en een vriend werd dit album aangeraden door zijn oudere zus. We vonden het allebei als een softere Iron Maiden klinken en gaven er verder weinig aandacht aan. Uiteindelijk heb ik het album overgenomen en is mijn liefde voor de band vanaf dat moment verder gegroeid. In de tussentijd vind ik het ook op gelijke hoogten staan met mijn favoriete Maiden-albums.

Rage For Order klinkt nog steeds als een vreemd album. Een kille scifi-sfeer van een post-apocalyptische wereld waar machines alles hebben overgenomen en de teruggetrokken mensheid vanuit de ruïnes de vervlogen levens herdenkt. Of mistige begraafplaatsen met tochtige kerken en de schimmige wezens die zich daarin ophouden. Het album is gotisch en mechanisch, romantisch en toch kil. En potverdrie als Geoff Tate daar niet voor meer dan de helft verantwoordelijk voor is. De passie op Neue Regel, de naargeestigheid op Gonna Get Close To You, de melancholie op I Will Remember: pure klasse! Maar goed, het dubbele gitaarwerk van Wilton/DeGarmo, de mechanisch pompende bas van Jackson en Rockenfield's stampende oorlogsdrums zijn allemaal werkelijk magistraal te noemen. De productie helpt nu ook eindelijk goed mee. De ritmesectie galmt en geeft punch, de gitaren scheuren en de solo's dwarrelen. Een product van zijn tijd, maar het klinkt nog steeds zo fris.

Favorieten noemen is moeilijk, al is het voor mij wel duidelijk dat het magistrale Screaming In Digital een top 10 QR-lied. Ook het afsluitende I Will Remember herbergt pure schoonheid. Lang heb ik dit gezien als een romantisch nummer, maar in de tussentijd is het duidelijk dat de 'glowing star' de satelliet is die ons allemaal in de gaten houdt. De akoestische gitaarsolo en Tate's wegstervende zanglijnen sluiten een van de beste (prog-)metalalbums ooit voor me af. Verdomd wat maakte deze band toen spannende muziek!

Tussenstand:
1. Rage For Order
2. Queensrÿche (ep)
3. The Warning

De laatste uit de discografie en tevens een album dat ik ook nog maar net heb aangeschaft en nog even heb laten liggen tot we de marathon zouden eindigen. Ik heb The Verdict stiekem wel op de achtergrond aangehad op Youtube, maar toen is er echt niets blijven hangen. Valt nu op dat The Verdict eigenlijk toch verbazingwekkend veel sterker is dan ik in eerste instantie credits gaf. Goeie, compacte songs met beduidend meer ballen dan op de vorige twee albums. Zo'n song als Man The Machine heeft echt een heerlijk stampende riff en vrij stevige zang, terwijl afsluiter Portrait een heerlijk dromerige song is.

Tegen verwachtingen in vind ik The Verdict het beste album met Todd op zang. Zelfs het (tijdelijk?) afwezig zijn van Rockenfeld hindert niet. Gewoon een lekker compacte metalplaat waarbij de oude sound een moderne upgrade heeft gekregen. Door toedoen van de post-Empire periode helaas een gemiddelde dat niet overeenkomt met hoe de band op het allerbeste klinkt, maar ik heb goede hoop dat het met LaTorre nog even geïnspireerd blijft klinken.

Eindstand:
1. Operation: Mindcrime 5*
2. Rage For Order 5*
3. Queensrÿche (ep) 4.5*
4. The Warning 4*
5. Empire 4*
6. The Verdict 4*
7. Condition Hüman 4*
8. Q2K 4*
9. Queensrÿche 3.5*
10. Promised Land 3.5*
11. American Soldier 3.5*
12. Operation: Mindcrime II 3*
13. Hear In The Now Frontier 3*
14. Frequency Unknown 2.5*
15. Dedicated To Chaos 2*
16. Tribe 1.5*
Eindstand: 3,56*

Met het songmateriaal is echt weinig mis, maar verdorie wat is de productie zwak tot op het niveau dat het album er daadwerkelijk onder lijdt. De EP was ook niet perfect, maar had in ieder geval nog wat energie in de sound, hier klinkt het geheel toch vrij uitgeblust. Als ze ooit een album nog opnieuw opnemen met huidige zanger, ben ik toch echt een voorstander van dit exemplaar. En nee, dit heeft geen noodzaak.

Goed, het materiaal bevat wel een paar van de beste pareltjes van de band. NM156 heeft die heerlijke jaren '80 technologie-angst, Roads To Madness is een episch meesterwerk en Take Hold Of The Flame is een van de beste ballads die de band ooit heeft uitgebracht. Het musiceren is prima, de sfeer van een meer duistere Judas Priest is fantastisch en Tate is op het beste van zijn kunnen. En toch had het gewoon zoveel vetter kunnen klinken.

Tussenstand:
1. Queensrÿche (ep)
2. The Warning

Sinds 2015 geen nieuwe berichten meer en ook ik heb hem sinds aanschaf slechts eenmaal beluisterd. Ja, DeGarmo doet mee, maar hij bewijst hier ook dat zijn weggaan echt niet de enige reden is dat de band niet meer klinkt zoals ze ooit deden. Sterker nog, de eerste helft van het album is erg moeilijk uit te zitten, met Falling Behind als niemendalletje eersteklas. Q2K had nog spetterende songs, dit kabbelt maar wat rond en DeGarmo is praktisch onhoorbaar.

De tweede helft is nergens beter, met Tribe en The Art Of Life als absolute dieptepunten. Kwakkelende rock met een uitgebluste Tate, slappe riffs en een enigszins redelijk spelende Rockenfeld. Daar is alles wel mee gezegd. Waarom het album nog enigszins redelijke scores haalde is me echt een compleet raadsel. Ik begrijp compleet waarom ik er nooit meer naar heb geluisterd. De eerste echte grote flop van een goede band.

Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensrÿche (ep)
4. The Warning
5. Empire
6. Q2K
7. Promised Land
8. Hear In The Now Frontier
9. Tribe