Valt me 100% mee. Als dit nu echt het ergste album zou moeten zijn (dat is het voor mij echt niet, zie daarvoor de tussenstand maar alvast), dan heeft de band zijn hardrockroots ook weer niet zo ver de rug toegekeerd dat het me echt beledigd. Sterker nog, Fire Dance en Drink With The Devil zijn behoorlijk rockende nummers. En ja, het voelt bijna vies om te zeggen, maar Street Of Dreams kan me (mede ook door de leuke videoclip) best bekoren. Fool For The Night en Anybody There doen me dan weer compleet niets, terwijl ik over The Snowman nog niet helemaal uit ben. Aan de ene kant leuk, maar ik ben misschien de Nightwish versie toch teveel gewend om een instrumentaaltje als dit compleet te waarderen.

Het album heeft echter wel baat bij de gitaar/zang georiënteerde productie. Turner's zang is krachtig en helder, terwijl Blackmore's solo's als ze aanwezig zijn lekker goed op de luisteraar afgevuurd worden. Dat maakt Bent Out Of Shape alsnog geen heel briljant album, maar ik kan dit op zich prima hebben. De voorganger was echter toch beduidend beter.

Tussenstand
1. Rising
2. Long Live Rock 'n' Roll
3. Straight Between The Eyes
4. Bent Out Of Shape
5. Ritchie Blackmore's Rainbow
6. Difficult To Cure
7. Down To Earth

Dit is ook niet de soort Rainbow waar ik me alle plezier naar luister, maar in vergelijking met het voorgaande album voel ik me hier niet beledigd door absurd domme teksten. Misschien dat ze er wel zijn, maar ik hoor op het eerste gehoor geen cock rock terugkomen die me doet 'cockhalzen'.

Het album bevalt wel non-stop zoetsappige AOR/hardrock. Het vorige album had nog een klein stukje klassieke Rainbow -sound, maar hier is hitgevoeligheid en geliktheid toch beduidend sterker aanwezig. Er is geen Eyes Of The World als epic en de blues is met uitzondering van een instrumentaaltje en Midtown Tunnel Vision bijna compleet verdwenen. Het ergert me hier echter minder, omdat de sound verder best consistent is en de nummers ook weer niet vervelend klinken. Turner is een prima zanger en past voor mijn gevoel beter bij de band dan Bonnet. I Surrender vind ik zelfs best aardig. Midtown Tunnel Vision is ook behoorlijk. En ja, ook het stukje Beethoven op Difficult To Cure bevalt me prima. Gewoon redelijk als album, maar meer dan dat ook zeker niet.

Tussenstand:
1. Rising
2. Long Live Rock 'n' Roll
3. Ritchie Blackmore's Rainbow
4. Difficult To Cure
5. Down To Earth

Ach... Eyes Of The World klinkt prima!

Maar daar is ook alles wel mee gezegd. Ik kan bij vlagen nummers aardig noemen (de laatste 3), maar het gros van de tijd ben ik me toch vooral aan het ergeren over het feit dat de cock-rock teksten werkelijk verschrikkelijk zijn, Blackmore vrij ongeinspireerd klinkt, Cozy Powell's magistrale drumwerk praktisch non-existent is en dat het stukje magie dat de band op de eerste drie platen neerzette, nu vervangen is voor standaard hitgevoelig materiaal.

All Night Long is nog geeneens de ergste single, daar de gitaarriff en het zangwerk vrij behoorlijk is. De teksten doen me echter heel erg veel pijn. Pijn tot op het punt dat ik denk dat Paul Stanley en Gene Simmons het ook niet zouden durven zingen. Dat Bonnet het wel durft te zingen is meteen het grootste voordeel van het album, daar hij een prima stem heeft. Hij lijkt tevens de enige die zijn alles durft te geven. Since You've Been Gone is wat mij betreft ook een van de meest obligate classic rock tracks ooit, al kreeg ik nog het meeste pijn bij No Time to Lose, wat voor mij een verschrikkelijke boogiewoogie track is.

Nee, deze versie van Rainbow doet het niet voor mij. Dat Blackmore dit zelf ook vindt, pleit dan weer in zijn voordeel.

Tussenstand:
1. Rising
2. Long Live Rock 'n' Roll
3. Ritchie Blackmore's Rainbow
4. Down To Earth

Bij mijn recensie van Rising gaf ik al aan dat de band met Stargazer/A Light In The Black de blauwdruk voor power metal legde, maar met Gates Of Babylon heeft de band ook meteen het eerste progmetalnummer te pakken. Bij de vorige luistermarathon van Symphony X viel het me al meerdere malen op dat de band rijkelijk leentjebuur speelde bij dit nummer, maar er nergens in slaagde om de glorie ook maar een beetje te benaderen. Of Gates Of Babylon beter is dan Stargazer of A Light In The Black is dan weer lastig te zeggen, maar het nummer staat wel ergens op een compleet eigen positie met zijn mysterieuze teksten, tempowisselingen en weergaloze solo.

Kill The King is daarentegen wel weer een goed voorbeeld van waarom ik Rainbow de grondlegger van power metal als genre zou noemen. Fantasyteksten, dubbele basdrums, neoklassieke solo's: het zit er allemaal in. Long Live Rock 'N' Roll is daarnaast een heerlijke energieke anthem, terwijl Rainbow Eyes ook met gemak een van de beste ballads ooit is.

Toch heb ik Long Live Rock 'N' Roll als album minder hoog zitten dan Rising door de aanwezigheid van Shed (Subtle) en Sensitive To Light, die naar mijn mening beiden net iets te radiovriendelijk zijn. Geen slechte tracks, maar gewoon minder sterk dan de rest van het album. Dat dit laatste album met Dio op zang alsnog een absolute klassieker is, staat buiten kijf.

Tussenstand:
1. Rising
2. Long Live Rock 'N' Roll
3. Ritchie Blackmore's Rainbow

Rainbow - Rising: het eerste power metalalbum ooit? We kunnen Black Sabbath wel duidelijk verantwoordelijk houden voor het eerste heavy metalbum ooit, maar als het aankomt op het meer op melodielijnen gerichte kleine broertje power metal, dan geef ik Rising absoluut de eerste plaats.

Ik denk dat de meeste mensen Run With The Wolf, Starstruck en Do You Close Your Eyes ook wel zullen pakken als de 'minste' nummers van het album. Dat is geen belediging naar de songs toe, maar een flinke opgestoken duim naar hoe fantastisch het hele album is. Waar deze drie korte tracks in ieder geval flinke winst behalen op het vorige album, is het feit dat de productie spetterender is en de verjongde band veel dynamischer en steviger uit de hoek komt. Cozy Powell slaat alles aan gort. Painkiller het beste drumintro ooit op een hardrock/metaltrack? Opzouten, Stargazer heeft een veel grotere impact zonder vreemde effecten nodig te hebben. A Light In The Black met zijn toetsen/gitaarduel en pompende dubbele basdrums doet eigenlijk niets voor deze track onder. Ik wil mijn vuist in de lucht gooien, meeschreeuwen en headbangen alsof het mijn laatste keer is.

Vergeet Tony Carey niet, zijn prachtige intro bij Tarot Woman zorgt voor een ongekende sfeer en een van de beste openers ooit. Jimmy Bain die later nog met RJD mee zou reizen naar Dio ondersteunt alles wonderschoon met simpele, maar doeltreffende krachtige baslijnen. Kapiteinen Blackmore en Dio overtreffen daarnaast in hun performance alles dat ze op het vorige album vooral 'vriendelijk' deden. Dio's maniakale en wanhopige schreeuwen aan het einde van Stargazer brengen me in vervoering zoals geen enkel andere epic dit ooit heeft gedaan. Blackmore heeft bij Deep Purple daarnaast nooit zo gesoleerd als op de de b-kant.

Een meesterlijk album. Een van de beste albums ooit. Een absolute verplichting voor liefhebbers van heavy/power/progmetal.

Voorlopige tussenstand:
1. Rising
2. Ritchie Blackmore's Rainbow

Samen met Stranger In Us All de enige Rainbow plaat die ik in mijn collectie had waar Dio niet op zingt. In vergelijking met de twee voorgangers vind ik het in ieder geval een behoorlijke verademing. Bring on the Night (Dream Chaser), Tearin' Out My Heart en Eyes Of Fire vind ik oprecht sterke tracks, terwijl Death Alley Driver, Stone Cold en Miss Mistreated ook erg lekkere hardrock zijn. Bring On The Night (Dream Chaser) en Eyes Of Fire hebben daarnaast nog het grote voordeel dat ze ook weer een lekkere mystiek in de stijl hebben. Doordat daarnaast ook de blues er weer met een flinke scheut inzit, doet het me best vaak gewoon aan de jaren '80 Deep Purple denken en dat is alleen maar een pluspunt. Joe Lynn Turner klinkt op dit album voorlopig ook nog een stuk beter dan op de vorige plaat het geval was.

Helaas staan er met tracks als Tite Squeeze en Power ook weer een aantal obligate AOR/hardrocksongs op die echt nergens naartoe gaan. En ja, echt bijzonder is het hier ook nergens meer. Maar ik hoor wel een goeie drive en bovenal spelplezier. Dat telt toch zeker ergens voor, want het debuut (dat beduidend beter songmateriaal had), was dermate duf ingespeeld dat ik die toch echt veel minder snel zal gaan opzetten, dan dat ik dat bij Straight Between The Eyes zou doen. Dit album is zodoende wat mij betreft weer even een lekkere opleving en ik ga het nog vaker draaien! Dat dit zoveel lager scoort dan Difficult To Cure en Down To Earth is echt onbegrijpelijk.

Tussenstand
1. Rising
2. Long Live Rock 'n' Roll
3. Straight Between The Eyes
4. Ritchie Blackmore's Rainbow
5. Difficult To Cure
6. Down To Earth

Ok, ik kan hier kennelijk nog alle teksten woord voor woord meezingen. Niet gek, dit album was ook de eerste Rhapsody die ik op cd in mijn bezit had en mijn cd-collectie was toen nog erg bescheiden. De videoclip van Holy Thunderforce met band bij een kasteel omgeven door amateuristische LARP'ers was echter toch wel erg stoer. Nu niet meer, maar toen heb ik de clip honderden keren opnieuw gekeken van mijn Wet & Wild videoband (tijd dat TMF nog muziek uitzond/bestond). Eigenlijk komen de spontaniteit van het debuut en de bombast van het tweede album perfect samen: de nummers zijn wederom wat compacter, maar voelen ook beter uitgewerkt. De nummers zijn wat meer gitaar-georiënteerd, de teksten worden langzaamaan iets beter (we zijn er nog niet), maar boven alles rost het geheel enorm hard.

Dawn Of Victory is een weergaloze opener, Triumph For My Magic Steel is een triomfantelijke opvolger, Holy Thunderforce is een terechte single en Trolls In The Dark heeft een fantastische gitaarmelodie. Eigenlijk valt alleen The Last Winged Unicorn's refrein wat tegen in vergelijking met de rest van het geboden materiaal, maar alsnog is het nummer verre van slecht. Afsluiter The Mighty Ride Of The Firelord voelt ondanks de lange speelduur lekker compact en goed doordacht aan. Toffe koorpartijen, over the top verteller die er weer even doorheen komt, prachtige toetsensolo etc. Het klopt gewoon allemaal fantastisch. Compleet over the top, maar daarbinnen wel power metal-perfectie.

Voorlopige tussenstand:
1. Dawn Of Victory
2. Symphony Of Enchanted Lands
3. Legendary Tales

Rhapsody Of Fire, toentertijd nog gewoon lekker 'Rhapsody' kwam voor mij na bands als Iced Earth, Blind Guardian, Iron Maiden en Hammerfall als een enorme verrassing aanzetten. Dat Blind Guardian al bewees dat folk ook goed in metal paste, werd met Rhapsody uitgebreid door de orkestrale passages en opera-esque zangpartijen, teksten over draken en monsters en algehele aanstekelijkheid. Tijdens het schilderen van mijn Warhammer 40K legers of later ook tijdens het spelen van Dungeons And Dragons schalde deze band veelvuldig uit mijn boxen en ook nu nemen nostalgische gevoelens zich weer meester van me.

Het conceptverhaal van de Emerald Sword-saga zal me verder worst wezen, het is nu gewoon nog steeds lekker meezingen met tracks als Warrior Of Ice, Rage Of The Winter of Land Of Immortals. Beste track is echter Lord Of The Thunder, waarbij het onmogelijk is om niet mee te zingen. De band slaagt er met Forest Of Unicorns (ik begreep deze track de eerste keer echt niet) en Legendary Tales ook nog eens in om het kampvuurgehalte hoog te krijgen. Eigenlijk staat er dan ook geen zwak nummer op dit debuut en mocht het toen al duidelijk zijn dat Rhapsody een grootse toekomst tegemoet zou gaan. Heerlijk.

Het einde van de Emerald Sword Saga en tevens ook het beste Rhapsody album dat de band tot die tijd toe had uitgebracht. Iedere song is een ware hit. Iedere. Song. Knightrider Of Doom is een supervette opener, The March Of The Swordmaster is onmogelijk niet mee te zingen, When Demons Awake gooit een screamende Lione in de strijd, Agony Is My Name is ultiem heroisch, Lamento Eroico is een van de mooiste ballads van de band en het afsluitende Gargoyles, Angels of Darkness gooit alle registers open met Spaanse gitaren, koorzang, teksten over draken, gargoyles, monsterlijke slangen, magie en zwaarden (etc. etc.) en een Lione die werkelijk alles geeft.

Er is maar een Rhapsody. Of nou ja, toentertijd nog wel, nu niet meer. Ik bedoel meer dat er geen enkele symfonische powermetalband is die dit ooit heeft overtroffen.

Voorlopige tussenstand:
1. Power Of The Dragonflame
2. Dawn Of Victory
3. Symphony Of Enchanted Lands
4. Legendary Tales
5. Rain Of A Thousand Flames

Ja, ik laat Rain Of A Thousand Flames gewoon gelden als een volwaardig album. Het duurt 44 minuten, dat is geen EP meer. Daarnaast zijn de nummers niet te vinden op andere albums en horen ze qua verhaal gewoon bij die Emerald Sword Saga. Rain Of A Thousand Flames herinner ik me vooral nog door die absurde videoclip met een naakte dame en bandleden die slechte CGI dingen bevochten. Het artwork van dit album is ook fantastisch en tot nu toe verreweg het meest duistere dat de band heeft gehad.

Het album lijkt ook voor het eerst de term 'film score metal' goed te handhaven. Waar Symphony Of Enchanted Lands en in iets mindere mate Legendary Tales vooral echt barokke klassiek muziek hanteerden, is de orkestratie hier vooral op een soundtrack manier ingezet. Het werkt goed in een song als Queen Of The Dark Horizons of het met Dvorak's New World Symphony opgeleukte The Wizard's Last Rhymes. Waar de band echter nu voor het eerst net iets te ver gaat, is met het Tears Of A Dying Angel, waarbij de verteller met zijn 'OH GOD, OH NO GOD!'-stukjes echt op de lachspieren werkt. Daarnaast zijn Deadly Omen en Elnor's Magic Valley moeilijk echte nummers te noemen. Rain Of A Thousand Flames is echt nog steeds erg leuk, maar tot nu toe toch wel het minste dat ik van de band heb gehoord in deze marathon.

Voorlopige tussenstand:
1. Dawn Of Victory
2. Symphony Of Enchanted Lands
3. Legendary Tales
4. Rain Of A Thousand Flames

In vergelijking met Symphony Of Enchanted Lands was het debuut vooral een verzameling van frivole ridderliedjes: dit album heeft ineens een complete visie. Dat zorgt ervoor dat een gedeelte van het spontane er wel af is, maar de klassieke passages en veel ingewikkeldere composities zijn tegelijkertijd wel fenomenaal goed. Dit is tevens ook het punt waarop mensen die twijfelden bij het debuut definitief kunnen beslissen of zij Rhapsody wel of niet aankunnen. Want ja, dertig soorten kaas druipen uit je speakers. Het accent van Lione, de verteller, de uitgesponnen orkestrale passages en thema's, de Latijnse teksten en... eigenlijk de teksten in het algemeen. Als je niet genoeg D&D gespeeld hebt en jezelf erg serieus neemt, is dit album een ramp om uit te zitten.

Ik was gelukkig toentertijd al een lvl 10 half-elven cleric van Corellon Larethian en was dol op dit soort dingen. Sterker nog Riding The Winds Of Eternity maakte mij in een klap diehard fan. Emerald Sword werd op feestjes meerdere malen keihard meegebruld en de epiek van Beyond The Gates Of Infinity, The Dark Tower Of Abyss en het afsluitende Symphony Of Enchanted Lands is onovertroffen. Slechts Wings Of Destiny is ietwat makkelijk te vergeten, maar al met al is Symphony Of Enchanted Lands toch een ware powermetalklassieker.

Voorlopige tussenstand:
1. Symphony Of Enchanted Lands
2. Legendary Tales

Oef, na het absolute meesterwerk Power Of The Dragonflame schrik ik hier vooral hoe slecht de productie is. De gitaren en bas staan ver op de achtergrond, terwijl het enorme klassieke orkest alles in een grote brei verdrinkt. Het album klinkt niet krachtig en dat is funest voor een power metal band (zelfs als deze al heel lang orkestraties gebruikt). Ook de songs missen voor het gros aanstekelijkheid of vuur. Dit wil niet zeggen dat het allemaal kommer en kwel is, zo vind ik Erian's Mystical Rhymes en Guardiani Del Destino echt weergaloze songs, maar voor het gros is het allemaal inhoudsloos bombastisch. Ik mis riffs en aanstekelijke zang/gitaar-melodieën. Misschien dat de tijd onder het management van mister Manowar himself, Joey DeMaio, de band toch niet helemaal in de juiste richting duwde. De laatste twee songs heb ik nu al niet meer onthouden. Geef me aub voor de volgende keer weer wat snelheid terug.

Voorlopige tussenstand:
1. Power Of The Dragonflame
2. Dawn Of Victory
3. Symphony Of Enchanted Lands
4. Legendary Tales
5. Rain Of A Thousand Flames
6. Symphony Of Enchanted Lands II

En we zijn vanaf hier Turilliloos (mooi woord voor bij scrabble). Voelt vreemd, aangezien Luca/Staropoli toch een fantastisch schrijversduo waren. En ja, zoals gevreesd klinkt Dark Wings Of Steel uitgekleed. Die duffe chugga-chugga riff op Tears Of Pain is Rhapsody (Of Fire) compleet onwaardig. Het gehele album is Rhapsody (Of Fire) compleet onwaardig. Net zoals de andere twee albums die me weinig deden, is de toevoeging van een echt orkest helemaal niet nodig geweest. Het klinkt nu alsof het er even overheen geplakt is alsof er toch nog iets extra's nodig was om de simpele riffs op te fleuren. Maar het album klinkt vooral alsof het door een willekeurige powermetalband is gemaakt en niet door de Italiaanse grootmeesters zelf. Gelukkig doorbreekt Custode Fi Pace
de middelmatigheid en levert men hier misschien wel de beste ballad uit de hele loopbaan af.

Maar... dat is dan ook meteen alles. De moderne riffs zijn futloos, de aangrijpende composities blijven verder compleet uit. Lione zingt nog steeds goed, dat is iets, maar buiten dat kan ik echt niets anders dan concluderen dat de magie hier grotendeels weg is. Jammer, maar de eerste onvoldoende voor de band.

Voorlopige tussenstand:
1. Power Of The Dragonflame
2. The Frozen Tears Of Angels
3. Dawn Of Victory
4. Symphony Of Enchanted Lands
5. From Chaos To Eternity
6. The Cold Embrace Of Fear
7. Legendary Tales
8. Rain Of A Thousand Flames
9. Triumph And Agony
10. Symphony Of Enchanted Lands II
11. Dark Wings Of Steel

De afsluiter van The Dark Secret Saga en ook het laatste album in de klassieke Turilli/Staropoli/Lione opstelling. Doet ergens toch een beetje pijn, aangezien op een tweetal missers na gedurende deze marathon toch weer is gebleken hoe ongelooflijk veel ik van deze band houd en hoe magisch de samenwerking onderling toch is. From Chaos To Eternity is niet zo sterk als zijn voorganger, maar zorgt in ieder geval wel ervoor dat de muziek lekker direct is en dat de orkestraties ondersteunen in plaats van de hoofdrol opeisen.

Op Aeons Of Raging Darkness trekt de band in dat opzicht alle registers open. Enkele thrashy riffs, screams, blastbeats en alsnog de onmiskenbare Rhapsody (Of Fire) power. Zo hoor ik het graag: een band die zich nog steeds ontwikkelt en experimenteert en je als fan af en toe een schop onder je kont geeft. I Belong To The Stars is in al zijn aanstekelijke popperigheid ook een schot in de roos en alles wat tussen deze uitersten valt bevalt ook prima. Zo goed als het vorige album is het zeker niet, maar het is nog steeds een album dat ik met plezier meerdere malen op zal zetten.

Een mooi einde van een era van een groep muzikanten die perfect op elkaar ingespeeld was en dit eigenlijk nog steeds had moeten doen. Op naar de eerste Turilli-loze plaat in de marathon.

Voorlopige tussenstand:
1. Power Of The Dragonflame
2. The Frozen Tears Of Angels
3. Dawn Of Victory
4. Symphony Of Enchanted Lands
5. From Chaos To Eternity
6. The Cold Embrace Of Fear
7. Legendary Tales
8. Rain Of A Thousand Flames
9. Triumph And Agony
10. Symphony Of Enchanted Lands II

En met de laatste Rhapsody plaat met Fabio Lione op zang is dan echt het einde van een tijdperk daar. Turilli drukte zijn stempel wel duidelijk op de muziek, maar hoe matig de vorige plaat ook was: Lione's stem was nog wel een genot om naar te luisteren. Into The Legend is verre van de kwaliteit van vroeger, maar het is in ieder geval geen straf om uit te zitten en bij vlagen zelfs erg goed. Openingstracks Distant Sky en Into The Legend klinken zelfs als behoorlijk klassieke Rhapsody, terwijl ook Winter's Rain een machtig mooie track is. Het fijne is sowieso dat de band weer gewoon gebruik maakt van een paar strijkers en fluitspelers, in plaats van dat hele verdomde orkest dat eigenlijk alleen maar gebruikt wordt op albums die ik toch onderaan mijn lijst heb staan. Op de afsluitende track The Kiss Of Life laat de band in tegenstelling tot Dark Wings Of Steel gelukkig ook nog horen dat ze best nog een goeie epic kunnen schrijven.

Ik zal Into The Legend graag meerdere malen nog opzetten en ben in ieder geval blij dat ik de marathon nog positief kan afsluiten. Hoe het in de toekomst verder zal gaan met de band is nu nog even een raadsel in ieder geval, al zal ik zeker bij de afsluitende tour in februari de boel gaan bezichtigen. Of ik zonder Lione nog zin heb in de band zal nog maar moeten blijken. Wel is duidelijk dat de band een aantal van de beste powermetalalbums ooit op naam heeft staan.

Eindstand
1. Power Of The Dragonflame 5*
2. The Frozen Tears Of Angels 4,5*
3. Dawn Of Victory 4,5*
4. Symphony Of Enchanted Lands 4,5*
5. From Chaos To Eternity 4,5*
6. The Cold Embrace Of Fear 4,5*
7. Legendary Tales 4,5*
8. Rain Of A Thousand Flames 4*
9. Into The Legend 4*
10. Triumph And Agony 3*
11. Symphony Of Enchanted Lands II 3*
12. Dark Wings Of Steel 2,5*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Primordial 4,25*
6. Psychotic Waltz 4,25*
7. Thyrfing 4,21*
8. Virgin Steele 4,13*
9. Bruce Dickinson 4,08*
10. Rhapsody (Of Fire) 4,04*
10. Manilla Road 4*
11. Stratovarius 4*
12. Brainstorm 4*
13. Symphony X 4*
14. Helloween 3,9*
15. Iced Earth 3,88*
16. Black Sabbath 3,6*
17. Rainbow 3.5*
18. Solitude Aeturnus 3.5*

7-nummers, 35 minuten en kennelijk essentieel voor het verhaal, dus we doen deze gewoon net zoals Rain Of A Thousand Flames als onderdeel van de marathon. Wat mij betreft is The Cold Embrace Of Fear ook niet 'zomaar' een mini-album, aangezien het geheel wegluistert als een uitstekend hoorspel. Waar de verteller op de eerste albums vooral op de lachspieren werkte, zijn de huidige acteurs allemaal erg goed en werken de orkestraties hier constant mee om de algehele ervaring nog beter te maken. De drie echte liederen zijn ook stuk voor stuk pareltjes, waardoor ik niets anders kan dan concluderen dat ook de kortere releases nog steeds prima zijn.

Voorlopige tussenstand:
1. Power Of The Dragonflame
2. The Frozen Tears Of Angels
3. Dawn Of Victory
4. Symphony Of Enchanted Lands
5. The Cold Embrace Of Fear
6. Legendary Tales
7. Rain Of A Thousand Flames
8. Triumph And Agony
9. Symphony Of Enchanted Lands II

We eindigden onze Rhapsody (Of Fire) marathon december 2017 met een lichte angst voor wat de toekomst zonder Lione zou gaan brengen. En ik moet toegeven, ik ben aangenaam verrast. Nee, het kan niet op tegen het klassieke werk, maar ik heb toch genoeg kwaliteit gehoord om hier goed van te genieten. De nieuwe zanger mist wel de flair van Lione, maar de algehele sound doet mij wel lekker denken aan de eerste twee albums. De ballads trekken het meeste aandacht, maar ook een epic als March Against The Tyrant doet het echt wel goed. Ik ben nu juist wel meer benieuwd geworden naar meer.

Eindstand:
1. Power Of The Dragonflame 5*
2. The Frozen Tears Of Angels 4,5*
3. Dawn Of Victory 4,5*
4. Symphony Of Enchanted Lands 4,5*
5. From Chaos To Eternity 4,5*
6. The Cold Embrace Of Fear 4,5*
7. Legendary Tales 4,5*
8. The Eight Mountain 4*
9. Rain Of A Thousand Flames 4*
10. Into The Legend 4*
11. Triumph And Agony 3*
12. Symphony Of Enchanted Lands II 3*
13. Dark Wings Of Steel 2,5*

Ik kon een vreugdekreet niet onderdrukken toen Sea Of Fate van start ging! Eindelijk weer een snelle song die me meteen bij de strot grijpt. Na het mid-tempo over the top orkestrale geneuzel van de vorige twee albums horen we dit keer weer een stuk meer gitaar en mag het vooral weer even lekker power metal zijn. En daar is dan ook meteen vanuit het niets Reign Of Terror met een maniakaal krijsende Lione, weergaloze gitaarpartijen en prachtige koorzang. Raging Starfire is daarnaast voor de liefhebbers van Symphony Of Enchanted Lands ook een ongelooflijk gave track door het tempo, de euforische zangpartijen en de vurige solo's.

Op een album dat zo lekker loopt, valt een Italiaanse ballad als Danza Di Fuoco E Ghiaccio ook lekker positief op. Op de voorgaande albums vonkte de nummers nooit, waardoor een ballad niet bijzonder opviel. Deze speelse track is echter een klein hoogtepuntje te noemen. De andere ballad Lost In Cold Dreams wilde ik bijna afschrijven als een matig nummer, tot er ineens een weergaloze solopassage in kwam die me weer helemaal deed opveren. De afsluitende epic heeft daarnaast ook een prachtige naargeestige openingsriff die me kippenvel gaf. Dat de band zo sterk terug zou komen had ik echt niet verwacht!

Voorlopige tussenstand:
1. Power Of The Dragonflame
2. The Frozen Tears Of Angels
3. Dawn Of Victory
4. Symphony Of Enchanted Lands
5. Legendary Tales
6. Rain Of A Thousand Flames
7. Triumph And Agony
8. Symphony Of Enchanted Lands II

Traaaaaaaaaaaaaag. Waar zijn de vlotte songs gebleven? Dit was op de voorganger al een licht probleem, maar hier erger ik me echt aan het feit dat er praktisch niets meer up-tempo te horen is. Het kabbelt allemaal maar wat voort en pakt me nergens. Son Of Pain is prachtig gezongen en de gitaarsolo op The Myth Of The Holy Sword is ook echt goed, maar de songs werken als geheel voor mij gewoon bijna niet. Ik voel me niet beledigd terwijl ik naar het album luister, maar ik kan gewoon erg lastig interesse vinden in de songs. Het eerste nummer dat het album redt van een onvoldoende is The Mystic Prophecy of the Demonknight. Ook niet de hele tijd snel, maar het hoorspel met acteurs werkt goed en halverwege komt eindelijk de vaart terug en knalt Turilli er een enorm krachtige gitaarriff uit. Ook opvolger Dark Reign Of Fire toont een Lione in topvorm en heeft precies de juiste hoeveelheid epiek om het album toch nog enigszins positief af te sluiten. Ik kan alleen echt niet genoeg benadrukken dat ik trage Rhapsody (Of Fire) lang niet zo sterk vind als snelle Rhapsody.

Voorlopige tussenstand:
1. Power Of The Dragonflame
2. Dawn Of Victory
3. Symphony Of Enchanted Lands
4. Legendary Tales
5. Rain Of A Thousand Flames
6. Triumph And Agony
7. Symphony Of Enchanted Lands II

Rainbow is absoluut een legendarische band die met een tweetal albums (Rising en Long Live Rock N Roll) een flinke stempel op de ontwikkeling van hardrock en heavy metal heeft gehad. Op het debuut zijn we er echter nog lang niet. In essentie zijn er een een aantal prachtige tracks (vooral Catch The Rainbow, Temple Of The King en Still I'm Sad), maar de uitvoering is dermate mat, dat ik weinig lol uit een studioversie van Man On The Silver Mountain of Sixteenth Century Greensleeves kan halen. Het ligt hem niet aan Ronnie James Dio, die de absolute smaakmaker op iedere track is, en ook niet aan Blackmore's gitaarwerk (al kan het nog allemaal een stuk beter), maar vooral aan het gebrek aan dynamiek in de ritmesectie. De drums en bas kabbelen voort en er zit zo weinig vaart in de songs, dat het vooral soft en oubollig over komt. Deep Purple was toentertijd toch nog een stukje beter wat mij betreft.

In mijn hoofd waardeerde ik Stranger In Us All toch echt beduidend beter dan nu het geval was. Misschien dat het vooral komt omdat ik Hall Of The Mountain King en Ariel nog steeds in mijn hoofd had zitten, aangezien ik deze nummers vooral los nog vaker luisterde. Ariel viel al meteen flink tegen in vergelijking met voorheen, terwijl nummers als Stand And Fight, Too Late For Tears en Silence echt horen bij de domste rock 'n roll die ik de band ooit heb horen spelen. Dat doet toch pijn, aangezien ik ergens nog verwachtte dat dit album weer wat steviger uit de hoek zou komen. Dan is Black Masquerade nog aardig, Hall Of The Mountain King blijft leuk en Still I'm Sad is ook niet verkeerd (blijf dit nummer met tekst altijd beter vinden dan instrumentaal).

Vreemd dat ik het ooit zou zeggen, maar ik waardeer de AOR/hardrock van de jaren '80 toch echt beter dan dit. Hoeveel gladder die nummers oppervlakkig ook waren, er zaten ten minste wel echt goeie songs bij. Dit is voor mij samen met Down To Earth toch echt wel het matigste dat de band ooit heeft uitgebracht.

Uiteindelijke tussenstand
1. Rising 5*
2. Long Live Rock 'n' Roll 4.5*
3. Straight Between The Eyes 4*
4. Bent Out Of Shape 3.5*
5. Ritchie Blackmore's Rainbow 3*
6. Difficult To Cure 3*
7. Stranger In Us All 2.5*
8. Down To Earth 2.5*

Gemiddeldes:
1. While Heaven Wept 4,4*
2. Finntroll 4,36*
3. Sonata Arctica 4,33*
4. Primordial 4,25*
5. Psychotic Waltz 4,25*
6. Thyrfing 4,21*
7. Stratovarius 4*
8. Symphony X 4*
9. Helloween 3,9*
10. Iced Earth 3,81*
11. Rainbow 3.5*

Ik vind de gemiddelde score persoonlijk ook wat aan de hoge kant. Niet dat het een slecht album is en in de vorm van Sympathy For The Devil, Jigsaw Puzzle en Street Cat Blues staan er een drietal monsterlijke tracks op, maar voor de rest vind ik het best wel wat voortkabbelen. Helemaal na de iconische opener zijn songs als Dear Doctor en Parachute Woman in mijn oren wat gezapig en duf. Street Fighting Man is daarna gelukkig weer een stuk beter en ook Salt Of The Earth bevalt best wel, maar Prodigal Song vind ik eveneens niets.

Beggars Banquet is prima uit te zitten, maar voor mij te wisselvallig in kwaliteit en muzikaal spektakel om echt heel erg sterk te zijn. Op naar de volgende!

Tussenstand:
1. Their Satanic Majesties Request
2. Beggars Banquet
3. Aftermath
4. Between The Buttons
5. 12x5
6. Out Of Our Heads
7. The Rolling Stones No. 2
8. The Rolling Stones

Een absurd hoge score waar ik werkelijk waar niets van begrijp. Dit is standaardblues zoals iedere band het kan spelen zonder een greintje extra. Jagger zingt nog goed en daar is voor mij al het positieve mee gezegd. Ik zie echt geen enkele reden waarom iemand hier ook op zat te wachten en dacht dat dit echt een goed idee was. Achteraf gezien was ik echt veel liever geëindigd met het vorige album.

Goed, de vier grote bands van de jaren '60 zijn achter de rug. The Kinks is voor mij de overduidelijke winnaar (3,70* gemiddeld), The Who op een tweede plek dankzij een drietal echt weergaloze albums (3,43* gemiddeld), The Rolling Stones op een derde plek (3,29* gemiddeld) en The Beatles zoals ik had verwacht op een lagere vierde plek (2,77* gemiddeld). Ik moet toegeven dat ik had verwacht The Rolling Stones beter te gaan waarderen dan ik nu heb gedaan, maar ben er wel achter dat deze band als het aankomt op singles echt altijd topkwaliteit heeft geleverd. Ik denk dat ik buiten het aanschaffen van alle albums van 4 sterren en hoger ook het beste gewoon een goede verzamelaar nog erbij kan doen.

Eindstand:
1. Sticky Fingers 4,5*
2. Their Satanic Majesties Request 4*
3. Bridges To Babylon 4*
4. Goat Head Soup 4*
5. Steel Wheels 4*
6. Undercover 3,5*
7. Let It Bleed 3,5*
8. A Bigger Bang 3,5*
9. Dirty Work 3,5*
10. Beggars Banquet 3,5*
11. It's Only Rock N Roll 3,5*
12. Some Girls 3,5*
13. Aftermath 3,5*
14. Exile On Main St. 3*
15. Tattoo You 3*
16. Between The Buttons 3*
17. Voodoo Lounge 3*
18. 12x5 3*
19. Out Of Our Heads 3*
20. Emotional Rescue 2,5*
21. The Rolling Stones No. 2 2,5*
22. The Rolling Stones 2,5*
23. Black And Blue 2,5*
24. Blue And Lonesome 2*
Gemiddelde: 3,29

Ohohoh wat klinkt het allemaal niet als The Rolling Stones en net zoals Undercover luister ik hier best graag naar. Het gaat fout zodra Richards zijn mond weer open trekt en ik mis een kraker zoals Undercover Of The Night, maar helemaal de eerste drie tracks gaan er gewoon prima in. Historisch gezien een lastige periode van de band, maar het schudt de gemoederen weer even wakker. Die albums die zo door de fans gehaat worden bij dit soort oudere bands zijn alleen al voor de discussies leuk.

Tussenstand:
1. Sticky Fingers
2. Their Satanic Majesties Request
3. Goat Head Soup
4. Undercover
5. Let It Bleed
6. Dirty Work
7. Beggars Banquet
8. It's Only Rock N Roll
9. Some Girls
10. Aftermath
11. Exile On Main St.
12. Tattoo You
13. Between The Buttons
14. 12x5
15. Out Of Our Heads
16. Emotional Rescue
17. The Rolling Stones No. 2
18. The Rolling Stones
19. Black And Blue

Het White Album van The Rolling Stones. Hier bedoel ik vooral mee dat het te lang duurt en dat de fans er kennelijk dol op zijn, maar dat ik er weinig mee kan. Waar ik me bij The Beatles ergerde aan de hoeveelheid meuk naast toffe songs, erger ik me hier aan hoe ongelooflijk saai alles is. Waar ik bij Sticky Fingers op ieder nummer hooks en zanglijnen kon onthouden, heb ik door het voortkabbelende karakter van dit album echt moeite om mijn aandacht ergens op te focussen. Bij de derde keer luisteren viel me op dat ik Ventilator Blues nog best aardig vind. En vooruit, Soul Survivor is ook lekker opzwepend.

Wat Ruud ook zegt: saaie zit en een zesje omdat een onvoldoende net te zwaar is. Voor mij te weinig scherpe randjes of echt hartverscheurende songs. Productie is goed en de songs zijn verder wel prima aangekleed. Waarom dit top 250 materiaal is ontgaat me echter compleet.

Tussenstand:
1. Sticky Fingers
2. Their Satanic Majesties Request
3. Let It Bleed
4. Beggars Banquet
5. Aftermath
6. Exile On Main St.
7. Between The Buttons
8. 12x5
9. Out Of Our Heads
10. The Rolling Stones No. 2
11. The Rolling Stones

Ik ben echt dol op die broeierige sfeer van Gimme Shelter. Wat mij betreft het beste Rolling Stones nummer dat ik tot nu toe heb gehoord en ook een van de beste nummers uit de late jaren '60. De tekst, die zompige sound en Merry Clayton's fantastische zang stuwen het echt naar ongekende hoogtes!

En prompt komt daar Love In Vain om het album weer een compleet andere kant op te slaan. Country Honk gaat er nog even lekker mee door. Valse, klaaglijke zang en countrycomposities die me echt voor geen meter bekoren. Met Live With Me komt er een sterke ritmesectie terug en saxofoonpartijen die lekker opzwepend zijn, maar opvolgende track Let It Bleed is voor mij wederom het toonbeeld van oersaai. Midnight Rambler begon twijfelachtig, maar bouwt uiteindelijk alsnog op tot een lekker ruwe bluesy track. You Got The Silver bevalt me nog best en rond Monkey Man ben ik weer aan het genieten. You Can't Always Get What You Want heb ik altijd wel een fijne track gevonden.

Let It Bleed frustreert me. Zonder Love In Vain, Country Honk en Let It Bleed had ik dit album met gemak 4 sterren of hoger gegeven, maar het mocht alsnog niet zo zijn. Het valt me vooral tegen dat ik nog geen enkel album heb gehoord waar ik werkelijk van alle songs kan genieten, terwijl als ik de songs goed vind
ik ze ook echt goed vind.

Tussenstand:
1. Their Satanic Majesties Request
2. Let It Bleed
3. Beggars Banquet
4. Aftermath
5. Between The Buttons
6. 12x5
7. Out Of Our Heads
8. The Rolling Stones No. 2
9. The Rolling Stones

Iedere keer als ik denk dat ik een album inga uit een periode waarvan ik niks ken, valt het me weer op dat ik toch verbazingwekkend veel nummers ken. Mixed Emotions, Almost Hear You Sigh en Rock and a Hard Place zijn singles die ik in ieder geval altijd met veel plezier mag horen. Continental Drift vind ik een van de meer verrassende nummers. Sterke mystieke sfeer en interessante, bijna elektronische compositie. Waar de rest van de composities weer wat meer klassiek Stones is, vind ik zo'n experiment erg tof. De rest van

Qua productie vind ik het overigens nog steeds een klinisch klinkend jaren '80 album dat weinig te maken heeft met de klassiekers. Niet dat het mij uitmaakt, ik mag die sound wel. Wat vooral belangrijk is, is dat het album lekker loopt en eigenlijk weinig zwakke momenten kent. Het rockt best wel en zelfs een van de nummers met Richards op zang bevalt me best. Dat is helaas niet Slipping Away, daar is de zang niet om aan te horen.

Ik kan me hier dan ook best van voorstellen dat de fans na de vorige albums erg tevreden waren. Dit levert voor mij in ieder geval wel een vierde 4-sterrennotering op.

Tussenstand:
1. Sticky Fingers
2. Their Satanic Majesties Request
3. Goat Head Soup
4. Steel Wheels
5. Undercover
6. Let It Bleed
7. Dirty Work
8. Beggars Banquet
9. It's Only Rock N Roll
10. Some Girls
11. Aftermath
12. Exile On Main St.
13. Tattoo You
14. Between The Buttons
15. 12x5
16. Out Of Our Heads
17. Emotional Rescue
18. The Rolling Stones No. 2
19. The Rolling Stones
20. Black And Blue

Kon erger, maar wederom een voortkabbelend album met een tweetal uitschieters (Start Me Up en Heaven). De tweede kant is wel beduidend interessanter dan de eerste kant en het luistert over het algemeen niet hinderlijk weg, maar echt heel bijzonder is het ook niet. Ik vrees dat dit voor de komende albums ook wel een terugkerend euvel zal worden.

Tussenstand:
1. Sticky Fingers
2. Their Satanic Majesties Request
3. Goat Head Soup
4. Let It Bleed
5. Beggars Banquet
6. It's Only Rock N Roll
7. Some Girls
8. Aftermath
9. Exile On Main St.
10. Tattoo You
11. Between The Buttons
12. 12x5
13. Out Of Our Heads
14. Emotional Rescue
15. The Rolling Stones No. 2
16. The Rolling Stones
17. Black And Blue

Ik breek weer met de fans, maar vind die new wave vibes van dit album echt fantastisch. Vooral dat strakke baswerk en die snerpende slaggitaar werken voor mij echt prima. Ben bijna geneigd om te zeggen dat ik The Stones op deze tour liever hoor dan wat ze halverwege de jaren '70 speelden. Undercover Of The Night is een fantastische hitsingle en She Was Hot inclusief die fantastische videoclip brengt steeds een glimlach op mijn gezicht. De band klinkt gewoon alsof ze het hier heel erg naar hun zin hebben en dat hoor ik het liefste.

Zo goed als de twee openers wordt het daarna helaas nergens meer, al ergert het me ook niet. Wederom geen enorm schot in de roos, maar stiekem wel eentje waar ik meer van geniet dan het gros van de meer klassieke albums.

Tussenstand:
1. Sticky Fingers
2. Their Satanic Majesties Request
3. Goat Head Soup
4. Undercover
5. Let It Bleed
6. Beggars Banquet
7. It's Only Rock N Roll
8. Some Girls
9. Aftermath
10. Exile On Main St.
11. Tattoo You
12. Between The Buttons
13. 12x5
14. Out Of Our Heads
15. Emotional Rescue
16. The Rolling Stones No. 2
17. The Rolling Stones
18. Black And Blue

De jaren '80 zijn voorbij en aangezien de jaren '90 vooral draaide om een meer uitgeklede sound is het niet vreemd dat The Stones daar ook in meegaan. Levert een album op dat na de klinischere jaren '80 sound ineens beduidend levendiger klinkt. En deze sound bevalt ook best. Veel pedalsteel en daarmee wat meer een countryvibe, maar ik kan een zoetsappige song als Out Of Tears alsnog goed behappen. Sweethearts Together en Blinded By Rainbows vind ik daarentegen weer verschrikkelijk en nog steeds begrijp ik het niet dat Keith Richards op albums moet zingen.

Het album duurt wel echt veel te lang en echt sterke songs staan er ook weer niet op. Het is meer dat de uitgeklede sound best werkt en Jagger nog goed zingt, dan dat het album echt een flinke portie pareltjes heeft. Zodoende wederom een album dat op de achtergrond aan te zetten is, maar er niet uitspringt. Kan me alsnog best voorstellen dat de fans na 5 jaar blij waren om een 'back to roots'-album te horen.

Tussenstand:
1. Sticky Fingers
2. Their Satanic Majesties Request
3. Goat Head Soup
4. Steel Wheels
5. Undercover
6. Let It Bleed
7. Dirty Work
8. Beggars Banquet
9. It's Only Rock N Roll
10. Some Girls
11. Aftermath
12. Exile On Main St.
13. Tattoo You
14. Between The Buttons
15. Voodoo Lounge
16. 12x5
17. Out Of Our Heads
18. Emotional Rescue
19. The Rolling Stones No. 2
20. The Rolling Stones
21. Black And Blue