Fantastisch laatste album! Gevuld met wonderschone tracks die toch wel weer erg vertrouwd klinken, terwijl ze geen moment de wat hardere nieuwe sound achter zich laten. Het is onmogelijk om favorieten te noemen, daar iedere song een pareltje op zichzelf is. Wonderbaarlijk hoe een band die ik tot voor kort slechts van een album een beetje kende, zich nu zo goed openbaart naar me. Toen ik de band in 2007 op Heidenfest zag, vielen ze me qua sound na de 'stoerdere' optredens van Primordial en Thyrfing heel erg tegen, nu wil ik het graag nog een nieuwe kans geven. Ik heb de komende tijd weer wat albums aan te schaffen.

Eindstand
1. Jaktens Tid 5*
2. Blodsvept 4,5*
3. Ur Jordens Djup 4,5*
4. Midnattens Widunder 4,5*
5. Nifelvind 4*
6. Visor Om Slutet 4*
7. Nattfödd 4*

Gemiddeldes:
1. Finntroll 4,36*
2. Sonata Arctica 4,33*
3. Primordial 4,25*
4. Psychotic Waltz 4,25*
5. Stratovarius 4*
6. Helloween 3,9*
7. Iced Earth 3,81*

Ha! Dit is nog leuker, beter en zelfs mooier dan ik me herinnerde! Het zal zeker 13 jaar geleden zijn dat ik dit album (toen een kopie) voor het laatste heb gedraaid, maar ik kan alle melodielijnen nog mee hummen. Nog beter is het feit dat ik er nu achter kom dat deze nummers verdraaid knap in elkaar zitten en dat de songs niet zomaar alleen jolig zijn, maar ook krachtig, strijdlustig of zelfs mooi. Skogens Hämnd was lang een van mijn favoriete folkmetalsongs en ook nu blijft deze track nog fier overeind staan. Wat een magistraal drumwerk ook!

Benieuwd of het volgende album zonder Katla op zang me ook kan bekoren, want zijn kenmerkende gegorchel, gekerm en gejodel is absoluut een van de smaakmakers van dit meesterwerkje. Heel erg benieuwd of de band dit nog gaat overtreffen, want het is binnen dit genre praktisch perfectie!

Voorlopige tussenstand:
1. Jaktens Tid
2. Midnattens Widunder

Nieuwe marathon, nieuwe band en met Finntroll als keuze van Ruud ook meteen een band die mij nog redelijk onbekend is. Ik heb de band twee keer live gezien, maar kan buiten Jaktens Tid niet zeggen dat ik er ook daadwerkelijk albums van heb gehoord. Nooit echt helemaal mijn band geweest, omdat ik het altijd vrij jolig vond in vergelijking met een wat stoerdere band als Thyrfing, maar ik kan niet anders dan zeggen dat Midnattens Widunder me uitzonderlijk goed bevallen is. Misschien dat ik zweedstalige muziek nu ik de taal zelf aan het leren ben automatisch ook interessanter vind, of ik ben gewoon minder knorrig geworden dan ik vroeger was. Ik heb namelijk de volledige tijd van dit album genoten.

Van het sfeervolle intro, door het vrij rauwe Svartberg, naar de wat meer jolige sound van RIvfader bevalt eigenlijk alles wel. Het album is ook niet overgeproduceerd en klinkt als een ruwe demo van een zeer gemotiveerde band. De zang is eigenlijk veel beter dan ik me herinnerde, met een goede combinatie van schreeuw en jolige half-cleane zang. De harmonica en mondharp maken het geheel af. Een fantastisch begin!

Gaat lekker. Zelfs met het gemis aan Katla (want ja, die was als zanger toch beduidend interessanter, verveelt dit album ook totaal niet. Het is allemaal wat meer recht door zee en mist zodoende af en toe wat van de echte joligheid of nuance, maar het klinkt allemaal prima. Fiskarens Fiende en Trollhammaren zijn gewoon fantastische tracks die lekker uitnodigen tot losgaan. Met Marknadsvisan hebben we weer een 'trol verstoort iets' track en afsluiter Rök is gewoon weer een mooie afsluiter. Tapio Wilska is helaas als zanger wat beperkter en mist wat spontaniteit, waardoor het album ook weer niet compleet geniaal is. Leuk is het allemaal echter nog steeds wel.

Voorlopige tussenstand:
1. Jaktens Tid
2. Midnattens Widunder
3. Visor Om Slutet
4. Nattfödd

Hehe, dit bevalt me eigenlijk ook prima. De folksfeer heeft wat ruimte gemaakt voor harde black metal, Dimmu Borgir-achtige orkestraties en bij vlagen aan Annihilator of Megadeth denkende gitaarriffs, maar het eclectische allegaartje zorgt er in ieder geval wel constant voor dat je aandacht bij de muziek blijft. Vergelijk Galgasång en I Trädens Sång maar eens met elkaar en hoor de wereld van verschil. Ik word er echter wel vrolijk van en bewonder de band wel dat ze ook weer eens wat anders proberen.

Voorlopige tussenstand:
1. Jaktens Tid
2. Ur Jordens Djup
3. Midnattens Widunder
4. Nifelvind
5. Visor Om Slutet
6. Nattfödd

Ah, maar dit is weer even compleet andere koek! Nattfödd was vooral wat simpeltjes en makkelijk te doorgronden, maar Ur Jordens Djup grijpt terug naar de wat meer duistere kant van Midnattens Widunder en is daarmee een stuk interessanter dan het voorgaande album. Het is nog net geen Jaktens Tid (en het gaat ook moeilijk worden om dat album te verbeteren, maar door de aanwezigheid van zanger Vreth (die toch beter zingt dan zijn voorganger) en een grote hoeveelheid veranderingen in sfeer en tempo, zit het toch dicht in de buurt.

Het is moeilijk om een favoriet te noemen, maar En Mäktig Här steekt toch net een stukje boven de rest uit. De productie is verder fijn en het swingt allemaal nog steeds behoorlijk. Benieuwd waar de band na dit album heengaat!

Voorlopige tussenstand:
1. Jaktens Tid
2. Ur Jordens Djup
3. Midnattens Widunder
4. Visor Om Slutet
5. Nattfödd

Als dit album (EP volgens metal-archives, volledig album volgens deze site), iets meer echte nummers had gehad, dan was het een nog hogere score geweest. Nu is het vooral een erg lekker tussendoortje, waar ik meerdere malen een flinke glimlach van op mijn gezicht heb gekregen. Asfågelns Död bleek ik nog te kennen ook aan de hand van een fijne truffeltrip, waarbij deze muziek ons ook echt het idee gaf alsof we onszelf in een jolig trollenhol bevonden. Akoestisch werkt het in ieder geval allemaal ook nog prima, al had er van mij gewoon nog veel meer op mogen staan!

Voorlopige tussenstand:
1. Jaktens Tid
2. Midnattens Widunder
3. Visor Om Slutet

Het fijne aan een dergelijk album, is dat je het lekker achter elkaar kan blijven draaien zonder dat het verveeld. Finntroll's eerste album in lange tijd gaat vlot voorbij en bevat ingredienten van zowel oude als nieuwe tijden. Het is daarmee allemaal geen grote verrassing, maar de band levert wel gewoon weer een stabiele kwaliteit waar men al de hele tijd om bekend staat. Meer afwisseling in het soort zangpartijen zou fijn zijn, maar zolang er een track als Ylaren geschreven wordt, ben ik een blije fan. Ik zet hem nog wel een keertje op.

Eindstand
1. Jaktens Tid 5*
2. Blodsvept 4,5*
3. Ur Jordens Djup 4,5*
4. Midnattens Widunder 4,5*
5. Vredesvävd
6. Nifelvind 4*
7. Visor Om Slutet 4*
8. Nattfödd 4*

Wederom erg fraai. Jammer dat ik Christine McVie dit keer op Spare Me a Little of Your Love niet heel mooi vind klinken en dat het afsluitende Thoughts on a Grey Day echt een rare vorm van vulling is. De rest is namelijk net zoals bij het vorige album het geval was fijne achtergrondmuziek die als soundtrack bij een koude winteravond gebruikt kan worden. Helemaal Dust is prachtig. Ben nu erg benieuwd hoe erg het vertrek van Kirwan volgend album gaat vallen.

Tussenstand:
1. Bare Trees
2. Then Play On
3. Future Games
4. Kiln House
5. Peter Green's Fleetwood Mac
6. Mr. Wonderful

Helemaal niet zo'n ramp. Wederom wat middle of the road en ik mis het vuur van Buckingham wel, maar de algemene sound is verre van vervelend en luistert makkelijk weg. In de vorm van In The Back Of My Mind, Save Me, Behind The Mask, Freedom en The Second Time staan er prima nummers op en buiten enkele uitstapjes die wel erg naar country gaan, erger ik me ook nergens. Niet bijzonder, maar zeker ook niet vervelend.

Mijn vader meldde wel altijd hoe grappig het was dat men zonder Buckingham twee gitaristen nodig had en dat ze hem alsnog niet konden doen vergeten. Ik hoor hier in dat opzicht sowieso erg weinig gitaar.

Tussenstand:
1. Rumours
2. Tango In The Night
3. Bare Trees
4. Then Play On
5. Future Games
6. Fleetwood Mac
7. Penguin
8. Behind The Mask
9. Heroes Are Hard To Find
10. Tusk
11. Kiln House
12. Mystery To Me
13. Mirage
14. Peter Green's Fleetwood Mac
15. Mr. Wonderful

Valt me toch licht tegen nadat ik zo had uitgekeken naar de Nicks/Buckingham-aanvullingen. Nog steeds is het duidelijk dat deze self-titled plaat een flinke opstap is ten opzichte van de vorige paar albums, maar ik had net iets meer impact verwacht. Desalniettemin zijn Rhiannon, Landslide, World Turning en I'm So Afraid monsterlijke tracks en is de huidige samenstelling gouden. De nieuwe zanger en zangeres leveren prachtige melodielijnen af en Buckingham's gitaarwerk is lekker snerpend. Op naar Rumours!

Tussenstand:
1. Bare Trees
2. Then Play On
3. Future Games
4. Fleetwood Mac
5. Penguin
6. Heroes Are Hard To Find
7. Kiln House
8. Mystery To Me
9. Peter Green's Fleetwood Mac
10. Mr. Wonderful

Mooi! Het album rockt niet bijzonder, maar in al zijn kabbelende rustgevendheid is er een hoop te genieten. Woman Of 1000 Years en de titeltrack zijn absolute favorieten, maar over het algemeen bevallen alle tracks wel. Het stemgeluid van Christine McVie op de afsluiter Show Me A Smile bevalt me ook prima, al heeft haar stem me altijd plezier gebracht. Then Play On spetterde net iets meer, maar Future Games is een ultiem album voor bij een knisperend haardvuur met een sneeuwstorm buiten.

Tussenstand:
1. Then Play On
2. Future Games
3. Kiln House
4. Peter Green's Fleetwood Mac
5. Mr. Wonderful

De band lijkt er wel patent op te hebben om onooglijk lelijke voorkanten voor hun albumhoezen te gebruiken. Muzikaal gezien kan het echter alsnog allemaal erger en beter. Coming Home, Angel en Bermuda Triangle zijn vrij behoorlijke tracks en het afsluitende Safe Harbour is ook lekker mellow. Briljant wordt het nergens, maar het ergert ook niet. Dat dit het meest positieve is dat ik er over kan zeggen begint langzaamaan wel te vervelen.

Tussenstand:
1. Bare Trees
2. Then Play On
3. Future Games
4. Penguin
5. Heroes Are Hard To Find
6. Kiln House
7. Mystery To Me
8. Peter Green's Fleetwood Mac
9. Mr. Wonderful

Flinke tegenvaller na Then Play On, maar ook het bewijs dat ik liever rock n roll hoor dan pure blues, aangezien ik dit album nog wel een voldoende kan geven. Dit ligt grotendeels ook wel aan de aanwezigheid van Jewel Eyed Judy, Earl Gray en Mission Bell. Het geheel is echt wel aan te horen, maar het mag van mij toch nog steeds allemaal wat spannender.

Tussenstand:
1. Then Play On
2. Kiln House
3. Peter Green's Fleetwood Mac
4. Mr. Wonderful

Saai, heel erg saai. Tusk leverde me ook weinig plezier op, maar had nog een paar erg mooie tracks en in ieder geval wat freaky experimenten van Buckingham die het geheel wat meer ballen gaven. Mirage komt vooral op de eerste helft erg duf over. Met Empire State komt er een klein beetje venijn terug en Straight Back is dankzij Nick's zang ook best een mooi nummer, maar daarna lukt het me moeilijk om interesse te blijven tonen. Ik vind het doorgaans vervelend om te zeggen, omdat ik meer een albumluisteraar dan singles liefhebber ben, maar ik snak echt weer naar de hits.

Tussenstand:
1. Rumours
2. Bare Trees
3. Then Play On
4. Future Games
5. Fleetwood Mac
6. Penguin
7. Heroes Are Hard To Find
8. Tusk
9. Kiln House
10. Mystery To Me
11. Mirage
12. Peter Green's Fleetwood Mac
13. Mr. Wonderful

Nog steeds een 'nee' van mijn kant, dit keer is hij slechts nog iets groter door het feit dat de blazerssectie erbij me allemaal nog minder doet dan het origineel. Verder wat RuudC ook zegt: het sluit naadloos aan op het debuut. Ik houd hier niet van en heb uitzonderlijk weinig zin om er nog een keer naar te luisteren. Oerlelijke hoes ook.

Tussenstand:
1. Peter Green's Fleetwood Mac
2. Mr. Wonderful

Tja... het is allemaal weinig bijzonder. Daar zeg ik volgens mij geen rare dingen mee. Miles Away rockt nog een beetje en For Your Love klonk ook beduidend beter dan het andere materiaal. Die laatste bleek ik echter al eens gehoord te hebben in een andere variant (Yardbirds). Buiten dat is het allemaal gewoon weer een portie net niet. Grappig genoeg vond ik Penguin dan alsnog een stuk meer prikkelend materiaal hebben.

Tussenstand:
1. Bare Trees
2. Then Play On
3. Future Games
4. Penguin
5. Kiln House
6. Mystery To Me
7. Peter Green's Fleetwood Mac
8. Mr. Wonderful

Dit valt me 100% mee. Revelations heeft prachtige funky baslijnen, Night Watch is een mooie dromerige track en het afsluitende instrumentale Caught In The Rain bevalt ook prima. Did You Ever Love Me vind ik een behoorlijke draak van een nummer, maar echt slecht vind ik het verder nergens worden. Vanzelfsprekend mis ik Kirwan wel een beetje, maar ook weer niet zo veel dat het album daarmee de huidige score waard wordt. Ik had echt zoveel erger verwacht.

Tussenstand:
1. Bare Trees
2. Then Play On
3. Future Games
4. Penguin
5. Kiln House
6. Peter Green's Fleetwood Mac
7. Mr. Wonderful

Ik wilde al boos worden op Ruud, maar besefte me net dat ik degene was die Fleetwood Mac voorstelde. Urgh, wat kan ik slecht tegen dit soort oude blues. Ik ben ook echt niet de aangewezen persoon om hier een doordachte recensie te schrijven, want ik hoor ergens wel dat het gitaarwerk en de zang goed is, maar godverdrie wat vind ik het allemaal verschrikkelijk saai. De teksten staan me eveneens tegen. Oh wat zijn vrouwen verschrikkelijk, maar shit wat kunnen we slecht zonder ze.

Dit zou een recensie voor meerdere bluesalbums kunnen zijn. Ik was al eerst per ongeluk aan de tweede begonnen en ga deze met tegenzin nogmaals proberen, maar ik hoop echt dat ik snel door de eerste albums heen kom.

Ja, hier verschillen Ruud en ik toch behoorlijk van mening, want ik heb Rumours al jaren in mijn kast staan en luister er ook nog steeds met plezier naar. Het enige dat het album weerhoudt van een hogere score, is het feit dat I Don't Want To Know een behoorlijk matige track is en dat het mooie Songbird eigenlijk best belabberde lyrics heeft. Dat laatste komt overigens vaak terug in de McVie songs, maar hier valt het belabberde rijmschema toch weer extra op. Verder geen enkel probleem te bekennen, helemaal het magistrale The Chain is een van mijn favoriete Fleetwood Mac tracks ooit. Don't Stop blijft een lekkere AOR-klassieker, Go Your Own Way heeft een heerlijk schreeuwende Buckingham en Gold Dust Woman heeft een heerlijke country/folk-vibe. Het album is perfect gemixt en iedere afzonderlijke muzikant geeft een subtiele topperformance. Ik begrijp helemaal waarom dit album zo populair is.

Tussenstand:
1. Rumours
2. Bare Trees
3. Then Play On
4. Future Games
5. Fleetwood Mac
6. Penguin
7. Heroes Are Hard To Find
8. Kiln House
9. Mystery To Me
10. Peter Green's Fleetwood Mac
11. Mr. Wonderful

Ik ga het zeggen: Say You Will is een van de spannendste en meest veelzijdige Fleetwood Mac albums. Metal-gitaarriffs en dito solo op Come? Yes please! Die spanning in Murrow Turning Over In His Grave: geef me daar meer van! De band had voort kunnen borduren op veilige albums als Mirage, Behind The Mask en Time, maar lijkt relatief weinig moeite te doen om een makkelijke hit te scoren. Nee, het sterke musiceren en experimenteren staat voorop. Bij Tusk vond ik de experimenteerdrift mislukken, hier waardeer ik het compleet. Vind het ergens ook vervelend om te zeggen, maar ik mis McVie ook echt geen moment hier. Nicks zingt lager en krachtiger en klinkt fantastisch terwijl Buckingham nog nooit eerder zo gescheurd heeft op zijn gitaar. Steal Your Heart en opener What's The World Coming To vallen wel een beetje onder het kopje 'ietwat makkelijk', maar over de gehele linie is het album fantastisch. Bleed To Love Her is een voorbeeld van hoe AOR hoort te klinken. Everybody heeft een heerlijk ritme en de strijkers/percussie voegen heel veel aan de sfeer toe.

Iets in mij wil Say You Will op 1 zetten, maar ik moet toch erkennen dat het album inderdaad net te lang duurt en een paar nummers minder had kunnen hebben. Buiten dat is het wel een van de meest geïnspireerde albums die de band wat mij betreft heeft uitgebracht. En wederom jammer dat de boel niet bij elkaar te houden is op een manier dat Nicks en Buckingham samen door een deur kunnen. Ben nu eigenlijk best benieuwd geworden naar zijn soloalbums. Leuke marathon. Een hoop middle of the road spul en ik heb echt niets met blues, maar alle decennia hebben hun mooie dingen.

Eindstand:
1. Rumours 4.5*
2. Say You Will 4.5*
3. Tango In The Night 4*
4. Bare Trees 4*
5. Then Play On 4*
6. Future Games 4*
7. Fleetwood Mac 4*
8. Penguin 3.5*
9. Behind The Mask 3.5*
10. Time 3*
11. Heroes Are Hard To Find 3*
12. Tusk 3*
13. Kiln House 3*
14. Mystery To Me 3*
15. Mirage 2.5*
16. Peter Green's Fleetwood Mac 2.5*
17. Mr. Wonderful 2*
Gemiddelde: 3,41*

Ja, dit bevalt me weer prima. Ik kan me goed voorstellen dat de diehard fans hier wat vreemd van opkijken omdat Tango In The Night een klinisch en aalglad album is, maar ik kan hier ten minste echt weer genieten van de songs zelf. Catchy, maar beeldschoon en in de vorm van de titeltrack zelfs nog een vrij naargeestig en bijna stevige track. Mystified doet me dan weer echt helemaal niets, maar het vrij bizarre Big Love (beste uitvoering is akoestische uitvoering van Buckingham) en de zoetere hits Little Lies en Everywhere gaan er prima in. Interessant om te lezen dat Nicks het gros van haar luttele tijd in de studio strontlazerus was en dat de band hier omheen heeft moeten werken. Aan de muziek ligt het wat mij betreft in ieder geval allemaal niet.

Tussenstand:
1. Rumours
2. Tango In The Night
3. Bare Trees
4. Then Play On
5. Future Games
6. Fleetwood Mac
7. Penguin
8. Heroes Are Hard To Find
9. Tusk
10. Kiln House
11. Mystery To Me
12. Mirage
13. Peter Green's Fleetwood Mac
14. Mr. Wonderful

Eindelijk lukt het me om geïnteresseerd te raken in de muziek van Fleetwood Mac! Psychedelische blues met folk invloeden af en toe rockende uitbarstingen is immers vele malen interessanter dan pure blues (voor mij) en op Then Play On staan een aantal monsterlijk goeie songs. Ik heb de US versie beluisterd en zie dit ook echt niet als een probleem: Oh Well weglaten zou immers een gruwelijke misdaad naar de muziekwereld zijn. Searching For Madge is ook lekker opzwepend en rauw. Op dit soort tracks gaat de band qua intensiteit bijna voorbij wat een Led Zeppelin hetzelfde jaar uitbracht. Niet alles is goud, want een track als Like Crying is mij echt te flauwtjes, maar dit is zoveel malen beter aan te horen dan de twee voorgangers. Geeft me weer interesse voor de komende platen!

Tussenstand:
1. Then Play On
2. Peter Green's Fleetwood Mac
3. Mr. Wonderful

Ik wilde het album flink afstraffen op basis van I Do en Hollywood (Some Other Kind of Town) waarbij McVie echt het meest belabberde songmateriaal sinds jaren produceert en Winds Of Change, maar blijf toch op de voldoende door Talkin' To My Heart, Sooner Or Later, I Wonder Why en vooral These Strange Times. Laatstgenoemde track heeft een hele vreemde structuur met de minimalistische muziek en Fleetwood's cynische voordracht en is daarmee een van de meest on-karakteristieke Fleetwood Mac songs uit het hele oeuvre, maar verdomd als het met niet bevalt. Als Bramlett als Dolly Parton klinkt vind ik het werkelijk verschrikkelijk om aan te horen, maar op andere momenten (vooral de achtergrond) is het best te doen. Er is ook weer wat meer gitaar te horen dan op de voorganger, wat toch een voordeel is. Zeker niet briljant, maar had alsnog heel veel erger gekund.

Tussenstand:
1. Rumours
2. Tango In The Night
3. Bare Trees
4. Then Play On
5. Future Games
6. Fleetwood Mac
7. Penguin
8. Behind The Mask
9. Time
10. Heroes Are Hard To Find
11. Tusk
12. Kiln House
13. Mystery To Me
14. Mirage
15. Peter Green's Fleetwood Mac
16. Mr. Wonderful

Nou, Tusk is het voor mij ook niet. Ik hoor inderdaad dat het allemaal wat experimenteler in, maar het zorgt mijns inziens voor een paar songs die ik echt amper kan uitzitten. Wonderbaarlijk genoeg zijn ze bijna allemaal Buckingham songs. Sisters Of The Moon is een song die er dan ineens weer keihard uitknalt en, niet geheel onverwachts, dit komt toch grotendeels ook door de fantastische zang van Nicks. The Ledge, What Makes You Think You Are The One en Not That Funny vind ik echter gruwelijk lelijke liedjes. Ook de titeltrack vind ik echt ongelofelijk saai. Voor de rest is er heel erg veel matig spul tussen dat het ene oor in, het andere oor uit gaat. Songs die me wel wat doen zijn het eerder genoemde Sisters Of The Moon, Sara, That's Enough For Me en Beautiful Child.

Tusk voelt niet aan als een album dat op de automatische piloot is gemaakt, maar ook niet als een album dat een duidelijke visie heeft. Drie kapiteins op een schip als het ware. En ja, dan zijn de Nicks bijdrages hier voor mij toch echt het beste. Ik snap wel dat een tweede Rumours niet wenselijk was vanuit Buckingham's perspectief, het zorgt voor mij gewoon niet voor een album waar ik bijzonder veel plezier uit heb gehaald. Ook niet iets waar ik me meer aan heb geërgerd dan nodig, maar ik snap de hoge scores echt niet.

Tussenstand:
1. Rumours
2. Bare Trees
3. Then Play On
4. Future Games
5. Fleetwood Mac
6. Penguin
7. Heroes Are Hard To Find
8. Tusk
9. Kiln House
10. Mystery To Me
11. Peter Green's Fleetwood Mac
12. Mr. Wonderful

Ik heb een persoonlijke voorkeur voor het debuut, maar het is duidelijk dat Foreigner op dit album de perfecte AOR-sound gevonden heeft. De hardrock zit er nog goed in, maar op het moment dat de sound gladder wordt (Waiting For A Girl Like You en Girl On The Moon), zijn de composities alsnog sterk te noemen. Een niet heel stevig nummer als Urgent (met fantastische saxofoonsolo), rockt toch nog steeds behoorlijk goed door Gramm's felle zang en het scherpe musiceren en is daarmee een terechte hit.

Het beste nummer dat op de plaat te vinden is, blijft echter wel Jukebox Hero. Spannende opbouw en een ijzersterke ontknoping met stevige gitaarriff en machtig refrein. Het koor op de achtergrond ('got stars in his eyes') geeft het een magistrale, bijna Queen-achtige, vibe die in mooi contrast staat met Gramm's machtige voordracht. Jones geeft hier ook op solovlak een erg sterke prestatie: lekker rauw en niet te technisch.

Niet alles is even sterk. Luanne vind ik te simpel en Don't Let Go is verre van een spectaculaire afsluiter. Gelukkig zijn I'm Gonna Win (mooie opbouw naar de solo) en Woman In Black weer erg lekkere rockers en houdt Jones wijselijk zijn mond op dit album. Een krappe 4.5, maar alsnog een 4.5 omdat ik hier echt met gemak achter elkaar naar kan blijven luisteren.

Tussenstand:
1. Foreigner
2. 4
3. Head Games
4. Double Vision

Intrigerende score voor een album waar toch twee van de grootste hits van de band op te vinden zijn. Ik heb de lp al een ruime tijd in huis en zet hem nog best vaak op om te genieten van zowel de hits als de hardere rockers. Tooth And Nail, Reaction To Action en Stranger In My Own House zijn in ieder geval vrij hard te noemen. Ik lees dat sommige mensen het te overdreven of geforceerd vinden, maar aangezien dit mijn eerste Foreigner-album was, heb ik het nooit ervaren als dit en heb ik de sound gewoon geaccepteerd als 'zoals de band nu eenmaal speelt'. Ze ergeren me in ieder geval niet, in tegendeel.

Wat wel opvalt is dat de band hier beduidend meer 'jaren 80' klinkt dan op de vorige albums. Logisch natuurlijk, want het is hier alweer 1984, maar je hoort het vooral in die typische mierzoete keyboards die me (stiekem) altijd best bevallen. Ik ben wel blij dat I Want To Know What Love Is, verre van de beste song is, aangezien ik dit nummer wel leuk, maar verre van perfect vind. Dan liever That Was Yesterday. Alsnog liever eigenlijk alle andere songs. Wederom een goed album wat mij betreft.

Tussenstand:
1. Foreigner
2. 4
3. Agent Provocateur
4. Head Games
5. Double Vision

Geen slecht album, maar buiten de sterke openingstrack heb ik ook weinig gehoord waar ik echt een wow-gevoel aan over hield. Het is op zich geen probleem ook: Kelly Hansen is een uitstekend zanger en op basis van de live beelden die ik her en der heb gezien kan de band best nog wel even doorgaan met teren op hun oudere succes.

Uiteindelijk een leuke marathon geweest en tevens een aanzet om toch eens wat meer AOR te checken!

Eindstand:
1. Foreigner 4.5*
2. Agent Provocateur 4.5*
3. 4 4.5*
4. Double Vision 4*
5. Head Games 4*
6. Mr. Moonlight 4*
7. Inside Information 3.5*
8. Can't Slow Down 3*
9. Unusual Heat 2.5*
Gemiddelde: 3,78*

Mist toch wel de grootsheid van het debuut, maar alsnog kan ik hier toch voor het gros echt erg goed naar luisteren. Hot Blooded, Double Vision en Blue Morning, Blue Day herinner ik me nog van een verzamelaar, maar tracks als Tramontane (mooie proggy instrumental), Lonely Children en Spellbinder doen daar toch echt niet voor onder. Have Waited So Long is wel een beetje een misser en over het algemeen is het album toch beduidend veiliger dan het debuut, maar wederom kan ik er prima van genieten.

Tussenstand:
1. Foreigner
2. Double Vision

De eerste bewuste keuze voor een AOR-band in onze muzikale marathons! Ik heb zeker drie lp's van deze band, maar heb volgens mij nooit een enkel album na Agent Provocateur gehoord en ben vooral benieuwd hoe het Gramm-loze materiaal klinkt. Het debuut klinkt nog steeds zoals ik het me herinner: vroege AOR, wat betekent dat de band bij vlagen echt nog goed symfo klinkt met overstuurde toetsensolo's en dat het af en toe ook nog lekker mag rocken zonder dat het 'te hard' wordt. Melodieus, catchy en toch nog een rauw randje.

Wat de band buiten gitarist Mick Jones natuurlijk als grootste blikvanger heeft is zanger Lou Gramm. De beste man heeft een fantastische strot en zorgt er zodoende met gemak voor dat de hits Feels Like The First Time, Cold As Ice en Long, Long Way From Home zich met gemak in je geheugen nestelen. Favoriete track blijft echter het spacy Starrider, een nummer dat zo magistraal is dat ik het stiekem jammer vind dat de band deze sound nooit heeft voortgezet. Ook de afsluiter I Need You is werkelijk fantastisch te noemen met zijn lange gitaarsolo waarbij Jones even echt los mag gaan en laat zien dat hij een prima gitarist is.

Slechts Headknocker en Fool For You Anyway doen mij iets minder, maar de rest van het songmateriaal is dermate aanstekelijk en sterk dat ik Foreigner als plaat met een flink hoge score beloon. Als het hele genre dit soort materiaal zou hebben, zou het waarschijnlijk beduidend meer geliefd zijn dan het nu is.