Het einde van de marathon en een bevestiging dat Gamma Ray met gemak nog een van mijn favoriete bands blijft. Wel valt op dat de laatste drie albums het toch niet redden bij de klassiekers van weleer, al komen Hansen en kompanen op dit album met een aantal tracks heel goed in de buurt. De pracht en schoonheid van Avalon is moeilijk uit te drukken en het nummer staat bijna op gelijke voet met Rebellion In Dreamland. Hellbent For Metal en Empire Of The Undead horen bij de vurigste tracks die de band ooit heeft geschreven, terwijl afsluiters Seven en I Will Return in het rijtje powermetalklassiekers geplaatst kunnen worden. Hansen zingt daarnaast ook echt weer goddelijk, waardoor ik hem de misstappen op LOTF2 in ieder geval met gemak kan vergeven.

Helaas zijn tracks als Pale Rider en Master Of Confusion wat matiger, waardoor het album geen hogere score krijgt. Als de band in ieder geval zo constant blijft, ben ik al blij zat.

Eindstand:
1. Land Of The Free 5*
2. Power Plant 5*
3. Majestic 4.5*
4. Somewhere Out In Space 4.5*
5. Heading For Tomorrow 4.5*
6. No World Order 4*
7. Sigh No More 4*
8. Empire Of The Undead 4*
9. To The Metal! 4*
10. Land Of The Free II 3.5*
11. Insanity And Genius 3.5*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Primordial 4,25*
6. Psychotic Waltz 4,25*
7. Gamma Ray 4,23*
8. Thyrfing 4,21*
9. Virgin Steele 4,13*
10. Bruce Dickinson 4,08*
11. Rhapsody (Of Fire) 4,04*
12. Manilla Road 4*
13. Stratovarius 4*
14. Brainstorm 4*
15. Symphony X 4*
16. Magnum 3,92*
17. Helloween 3,9*
18. Iced Earth 3,88*
19. Black Sabbath 3,6*
20. Rainbow 3.5*
21. Solitude Aeturnus 3.5*

Ik denk dat eigenlijk alle Helloween/Gamma Ray-fans inderdaad wel weten dat Heading For Tomorrow de enige echte opvolger van Keeper Of The Seven Keys pt 2 is. Lust For Life is precies de krachtige speed metal die Helloween toen niet meer maakte, terwijl The Silence en Heading For Tomorrow epics zijn die zo op de Keeper-albums zouden kunnen passen. Waarom de band Free Time ooit heeft uitgebracht is mij echt een raadsel, aangezien ik dit nummer echt hartstochtelijk haat. Money is ook een niet al te serieuze, jolige track, maar dat nummer ontaardt in ieder geval niet in een obligate meezinger. Snel niet meer over nadenken, ik moet meer fanboyen over Heading For Tomorrow. Ralf Scheepers is in ieder geval een fantastische zanger die op tracks als Space Eater en in de Uriah Heep-cover echt alles geeft.

Ik vergeet vaak te denken aan Kai Hansen als ik denk aan favoriete gitaristen, maar dat is compleet onterecht. De beste man is een ware powermetalgod met zijn snelle speedmetalriffs (is dat een beetje dubbelop?), zijn rauwe, hardrockende en/of neoklassieke en/of progressieve gitaarsolo's en zijn algehele compositorische talent. Ik vraag me echter nog steeds af of de koorzang in dit nummer nu wel of niet gejat/gekopieerd is van Alan Parsons Project's Breakdown van I Robot, want de overeenkomsten zijn daar. Niet dat het erg is, de band heeft wel vaker hints naar andere nummers vanuit goedbedoelde odes.

Heading For Tomorrow is in ieder geval een uitstekend debuut van een uitstekende powermetalband. Ik vergeet Free Time gewoon wederom en houd dan een fantastische plaat over.

In mijn hoofd mijn minst favoriete Gamma Ray-album, kan een stuk erger. Nog steeds vind ik Insanity And Genius een onevenwichtig album met een flinke hoeveelheid songs die me gewoon niet zo heel veel doen, maar slecht is het nergens te noemen. In vergelijking met Sigh No More zit er in ieder geval weer iets meer oldschool speed metal op het album. De eerste drie songs zijn gewoon kenmerkende powermetalsongs, al gaat het hierna ietwat de vreemdere kant op. The Cave Principle is vrij doomy, Gamma Ray is een rare cover en Insanity And Genius en Your Turn Is Over kunnen me nog steeds heel weinig boeien. Ik was echter wel vergeten dat 18 Years zo'n mooie track is en ben gelukkig altijd blij als ik Heal Me nogmaals kan horen. Hoezeer Scheepers de afgelopen jaren voor mij ook gegroeid is, ik blijf toch het meeste een fan van Hansen's kenmerkende stemgeluid. Hij zingt hier verre van het beste (dat gaat de komende albums nog wel gebeuren) dat hij kan, maar verdomd als het nummer me niet iedere keer persoonlijk emotioneel raakt.

Ja, Insanity And Genius blijft het minste Gamma Ray album. Denk ik ten minste voorlopig dan, want we hebben nog een hoop te gaan. Echter is er alsnog genoeg te genieten om het slecht te noemen. Dat voelt als een goed teken.

Voorlopige tussenstand:
1. Heading For Tomorrow
2. Sigh No More
3. Insanity And Genius

Wat, ik had dit album in 2006 nog op 4.5 sterren gezet? En dan te bedenken dat ik het album nog van een behoorlijk positieve retrorecensie heb voorzien en het album daar 'de definitie van power metal in een album' noemde. Want ja, de enige reden waarom ik dit album niet 100% awesome vind, is het feit dat ik Kiske gewoon niet wil horen als ik Hansen kan horen, maar in de tussentijd zou ik het album alsnog voorzien van de hoogste score in sterren.

Oh, hoor dat introlied. HOOR HET! VOEL HET! AANBID HET! Rebellion In Dreamland is een van mijn favoriete openers ooit en brengt me altijd opnieuw in vervoering. Vreemd om je album te beginnen met de sterkste track eigenlijk, maar op de een of andere manier wil ik altijd wel meteen blijven doorluisteren. Teutoonse speedmetal met de nadruk op 'speed'. Met Farewell (en glansrol voor Hansi Kursch) hebben we een kleine pauze, voor het geweld weer gewoon doorgaat in Salvation's Calling. Het bezwerende Land Of The Free en Abyss Of The Void zorgen voor een stukje D&D-inspiratie. Dat ik Kiske liever niet hoor waar Hansen is, vergeef ik de band dan maar even. Afterlife (Ingo Schwichtenberg R.I.P.) is namelijk weer een oprecht stuk mooie muziek.

Ik houd van dit album. Niet alleen door de muziek, maar ook omdat het Hansen weer terugbracht als zanger en men vanaf hier de juiste sound helemaal te pakken hadden. En er moet nog veel moois komen.

Voorlopige tussenstand:
1. Land Of The Free
2. Heading For Tomorrow
3. Sigh No More
4. Insanity And Genius

Land Of The Free 2 komt uit een tijd dat iedereen ineens vervolgen ging maken op succesalbums (Helloween, Queensryche, Gamma Ray) om... redenen. Land of The Free 2 komt wat mij betreft niet in de buurt van mijn favoriete Gamma Ray-album, zoals Keeper Of The Seven Keys Pt. 3 en Operation: Mindcrime 2 ook nergens in de buurt komen van hun voorgangers. De productie is modderiger, de sound van de songs komt slechts bij vlagen overeen en qua thematiek heeft het ook niets van doen met het origineel. Het is gewoon een nieuw Gamma Ray album dat een andere titel zou moeten hebben en tevens een album waar ik altijd een beetje een dubbel gevoel over heb gehad.

Kai Hansen lijkt bij vlagen qua zang echt aan zijn maximum te zitten. Helemaal het refrein op To Mother Earth is tenenkrommend en tegen het valse aan. Ik weet ook niet of het nu ligt aan het feit dat hij even zijn dag niet had of dat de productie in het algemeen gewoon vrij kut is, maar hij komt er hier vaak niet goed uit (zie ook refrein van Leaving Hell). Wat ook interessant is, is de enorme hoeveelheid jatwerk/odes. Ik heb dit keer in ieder geval Back In The Village (Iron Maiden), Out Of The Shadows (Iron Maiden), The Clairvoyant (Iron Maiden), The Road To Hell (Bruce Dickinson) en Princess Of The Dawn (Accept) voorbij horen komen. Of de band het met knipoog doet of dat het gewoon ordinair jatwerk is, is niet heel duidelijk (al vermoed ik knipoog) maar het kan bij vlagen wat afleiden. Alsnog is vooral de tweede helft van de cd erg leuk met sterke songs als Empress, When The World, Opportunity, Hear Me Calling en Insurrection (deze is op het live album beduidend gaver).

De score die ik voorheen had staan wordt wel verlaagd, want het album is ondanks de kwaliteit als geheel toch een van de mindere albums. Productie, mindere zang en algehele verwarring over het 'waarom een deel 2?' nemen niet weg dat het geheel lekker echt niet verkeerd is, maar zeker een stap minder dan andere albums.

Voorlopige tussenstand:
1. Land Of The Free
2. Power Plant
3. Majestic
4. Somewhere Out In Space
5. Heading For Tomorrow
6. No World Order
7. Sigh No More
8. Land Of The Free II
9. Insanity And Genius

Mmm, ik heb Majestic kennelijk toch minder vaak beluisterd dan ik dacht, maar ik weet wel dat Blood Religion top 10 Gamma Ray-materiaal is. Hoe een cliché vampier-insteek toch zo'n goede, aanstekelijke track voort kan brengen is me werkelijk een raadsel, maar verdomd nog aan toe als het niet enorm goed werkt. Tevens een van de eerste albums waar Gamma Ray bij vlagen ook een Black Sabbath vibe erin gooit. Niet al te subtiel op My Temple (hallo Sabbath Bloody Sabbath) en iets subtieler op Majesty. De vaart zit er meteen weer wat meer in dan het geval is op No World Order en dit is ook de reden dat ik toch een switch heb gemaakt en flink heb geschoven in de lijst. Ik vind Gamma Ray eigenlijk toch gewoon het beste als er snelheid in de songs zit en dit album (en zodoende dus ook Somewhere Out In Space) zijn toch eigenlijk vele malen sneller en vuriger dan No World Order. Geen probleem, van mening veranderen levert toch af en toe wat interessants op. Dat ik Majestic meer ga luisteren bijvoorbeeld, want buiten de twee Zimmermann-tracks (Condemned To Hell en Spiritual Dictator) vind ik alles erg goed.

Fight, Blood Religion, Majesty en Revelation zijn in ieder geval de absolute hoogtepunten van een album dat toch lekker fris klinkt. Meer Power Plant is qua sound altijd een goed idee.

Voorlopige tussenstand:
1. Land Of The Free
2. Power Plant
3. Majestic
4. Somewhere Out In Space
5. Heading For Tomorrow
6. No World Order
7. Sigh No More
8. Insanity And Genius

Waar Land Of The Free en Power Plant nog wel eens strijden om een eerste positie, is No World Order al jaren mijn ultieme Gamma Ray nummer 3. Het album staat vol met toffe songs, maar bevat ook de eerste momenten waarop het zelf-plagiaat van Hansen duidelijk wordt. Heaven Or Hell is zoals eerder opgemerkt gewoon I Want Out en dit gaan we de komende albums nog wel vaker tegenkomen. Toch heeft No World Order een mooie lijst met sterke songs, waarvan slechts twee (Follow Me en Fire Below) net iets minder zijn dan de rest. Dethrone Tyranny, Damn The Machine, Heart Of The Unicorn en Eagle behoren weer tot mijn favoriete Gamma Ray-tracks. Het album strijdt nu een beetje met Somewhere Out In Space om de derde/vierde plaats, aangezien die laatste toch wel beduidend meer spetterde dan ik me herinnerde. Voorlopig geef ik No World Order toch nog de voorkeur.

Voorlopige tussenstand:
1. Land Of The Free
2. Power Plant
3. No World Order
4. Somewhere Out In Space
5. Heading For Tomorrow
6. Sigh No More
7. Insanity And Genius

Ik geef toe, Land Of The Free en Power Plant strijden bij mij erg vaak om de eerste plaats en dit keer geef ik hem toch (klein verschil maar) alsnog aan Land Of The Free. Power Plant is verder alsnog nagenoeg een perfect powermetalalbum. Er is een glorieuze epic (dit keer aan het einde), razendsnelle krakers (Anywhere In The Galaxy, Wings Of Destiny), een lekkere meezinger (Heavy Metal Universe) en euforische meezingers (Send Me A Sign, Hand Of Fate). Kai Hansen gooit zijn kenmerkende banshee-zang veelvuldig naar buiten, de ritmesectie spettert en de gitaarpartijen zijn om van te smullen. Het is nu even Land Of The Free, maar misschien dat het volgende maand weer omdraait. Ik zou beide albums meenemen naar een onbewoond eiland.

Voorlopige tussenstand:
1. Land Of The Free
2. Power Plant
3. Somewhere Out In Space
4. Heading For Tomorrow
5. Sigh No More
6. Insanity And Genius

Sigh No More is een beetje een vreemde eend in de bijt van het Gamma Ray oeuvre. Het is niet de spetterende productie, het fantastische zangwerk of het musiceren (die drums van Kusch klinken echt prachtig!), maar vooral het feit dat de klassieke Helloween/Gamma Ray-sound hier op slechts weinig nummers te horen is. Het album klinkt grotendeels als een fris hardrockalbum met veelal politieke teksten, waardoor de oldschoolfans volgens mij vrij verrast waren. In vergelijking met Pink Bubbles Go Ape is het album echter nergens stuurloos en staat het vol met fantastisch materiaal (Changes, Start Running, One With The World, As Time Goes By, Dream Healer, The Spirit) dat het me allemaal echt niets uitmaakt. Vrij ondergewaardeerd, maar zeker nog de moeite waard!

Voorlopige tussenstand:
1. Heading For Tomorrow
2. Sigh No More

Het feit dat Dirk Schlächter hier de bas speelt in plaats van gitaar, zorgt toch meteen voor een vollere sound. Dat Dan Zimmermann (drums) en Henjo Richter (gitaar) ook bij de band zijn gekomen, zorgt ook meteen voor de langstlopende en ook beste line-up van de band. Ook al vind ik het songmateriaal van Land Of The Free over het algemeen nog iets beter, de productie en het musiceren op dit album is toch eigenlijk nog net iets beter. De eerdere rating die ik in 2006 gaf is in de tussentijd ook niet relevant meer, helemaal als een van mijn favoriete Gamma Ray-tracks (Valley Of The Kings) er ook op staat. Eigenlijk valt nu alleen Pray nog door de mand, maar voor de rest kan ik niets anders dan genieten van prachtige songs als Somewhere Out In Space, Into The Black Hole, Lost In The Future, Watcher In The Sky en Shine On.

Voorlopige tussenstand:
1. Land Of The Free
2. Somewhere Out In Space
3. Heading For Tomorrow
4. Sigh No More
5. Insanity And Genius

Ik denk dat ik To The Metal! toch verreweg het minste geluisterd heb van de Gamma Ray discografie, al zou ik de vinger er niet per se op kunnen liggen waar het aan ligt. Er ontbreekt wel een krachtige epic, maar het album bevat een stuk minder plagiaat dan zijn voorganger en ademt eigenlijk een veel betere Land Of The Free-sfeer uit dan het album dat werd aangekondigd als deel 2 daarvan.

De productie is in ieder geval beduidend beter dan op de voorganger en de kwaliteit is consistent vrij hoog. Mother Angel heeft een duf refrein en ik ben niet per se heel erg enthousiast over de tweede gastbijdrage van Kiske. Het luistert echter allemaal prima weg en heeft met No Need To Cry nog een fijne aan The Who-herinnerende proggy track. Er hadden wel iets meer uitschieters op gemogen. Verder gewoon een leuk album.

Voorlopige tussenstand:
1. Land Of The Free
2. Power Plant
3. Majestic
4. Somewhere Out In Space
5. Heading For Tomorrow
6. No World Order
7. Sigh No More
8. To The Metal!
9. Land Of The Free II
10. Insanity And Genius

Van een onderschat muzikant naar iemand die langzaamaan de rangen van mijn lijst voor 'meest over het paard getilde muzikant ooit' dik aan het bestijgen is. Frehley oversteeg Kiss, Simmons eindigt nog lager. Ik kan me ook niet voorstellen hoe iemand die zichzelf in tv-interviews omschreef als 'evil incarnate' met een serieus gezich meuk als See You Tonite of Living In Sin kan zingen.

Always Near You/Nowhere To Hide is een track die me dan nog het meeste intrigeert. Het is niet goed, maar is oprecht iets anders met het koor en de orkestraties. Die rare falsetto uithaal komt ook ineens vanuit het niets. Verder is het moeilijk om dit uberhaupt rock te noemen. Het goed noemen vind ik ook echt onmogelijk. Ik kan me niet voorstellen dat er ook maar iemand was die hier toen vrolijk van werd, want hoe matig ik Kiss voorlopig ook vind, ik snap van die band dat er een doelgroep was.

Tussenstand:
1. Ace Frehley
2. Kiss
3. Love Gun
4. Hotter Than Hell
5. Destroyer
6. Rock And Roll Over
7. Dressed To Kill
8. Gene Simmons

Het eerste album zonder Hackett bevat alsnog een aantal van de mooiere stukjes muziek die de band ooit heeft neergezet. Rutherfrod mag terecht trots zijn op zijn partij op Burning Rope, aangezien de gitaarsolo in combinatie met het bombastische toetsenwerk een waar hoogtepunt op het album is. Ook nog steeds een lekker progressieve songstructuur. Opener Down And Out voelt ook nog proggy en bovenal nog vrij stevig. Deep In The Motherlode is voor mij ook een spannende track, waarbij wederom toetsen en overstuurde gitaren een prachtige geluidsmuur vormen. Het is niet per se 'heavy', maar de sound voelt constant vol en heeft daardoor impact. Hackett's gitaarwerk was vanzelfsprekend steviger, maar ik ben fan van hoe de band hier alsnog een zware sound kan neerzetten. Scenes From A Night's Dream is dromerig (terecht) en frivool.

Grappig hoe de twee meest toegankelijke nummers (Many Too Many, Follow You Follow Me) dus eigenlijk niet echt toe te dichten zijn aan Collins. Ik had ergens altijd begrepen dat vooral laatste nummer het 'einde' zou inluiden en dat dit vooral Collins' schuld zou zijn geweest. Nu dan, het nummer zelf is helemaal geen ramp, maar als ik zie dat de Rutherford de tekst heeft geschreven en de band gezamenlijk de songstructuur uitwerkte, dan vraag ik me af of die 'teloorgang' toch niet gewoon een group-effort was. Hoe dan ook, voorlopig beledigt het me niets. Helemaal niet als er nog een monsterlijk goede track als The Lady Lies aan het einde komt. Wat een weergaloos basspel! En Phil Collins geeft hier voorlopig zijn beste zangprestatie.

De algemene sound doet me wederom denken aan hoe Rush in de jaren '80 synthesizers en een wat killere gitaarsound combineerde. Nu is Signals een van mijn favoriete Rush-albums en ik merk dat ik wederom wat overeenkomsten hoor. Grappig, al voelt het niet alsof Lee/Lifeson/Peart nu echt letterlijk bezig waren met het kopieren van Genesis. Het voelt gewoon als een logische ontwikkeling. De eindscore en voorlopige plaatsing in de lijst zal dan ook wel als een shock aankomen bij de die-hardfans, maar ik kan niet anders dan houden van dit album.

Tussenstand:
1. Nursery Cryme
2. Wind & Wuthering
3. Selling England By The Pound
4. A Trick Of The Tail
5. The Lamb Lies Down On Broadway
6. ...And Then There Were Three
7. Foxtrot
8. Trespass
9. From Genesis To Revelation

Oh wow, dit is een enorme verrassing. Ik kende alleen Congo als videoclip en heb dit ook altijd een mooi nummer gevonden, maar dat ik de rest van het album ook zo zou waarderen had ik absoluut niet verwacht. In een bepaald opzicht is dit album net als We Can't Dance zeer toegankelijk, maar waar dat album op de tweede helft compleet instort door een overvloed aan poppige ballads, blijft dit album in al zijn slependheid wel spannend en bovenal mooi. Wilson is een prima zanger. Niet zo goed als Phil Collins en vooral wat meer ingetogen, maar met een prachtige lage stem die de songs met gemak overeind houdt.

Waar We Can't Dance vooral lichtvoetig klonk (uitzonderingen daargelaten), voelt dit album aan als een duister en melancholisch rockalbum met lichte symfo-invloeden. The Dividing Line is absoluut een hoogtepunt, maar ook opener Calling All Stations, single Congo en meer proggy werkjes als There Must Be Some Other Way en One Man's Fool bevallen prima. Slechts Small Talk vind ik vervelend en totaal niet passen tussen de rest van het materiaal. Een zeer, zeer aangename verrassing en wat mij betreft ook onbegrijpelijk dat dit album zoveel lager gerated is dan de jaren '80/'90 Collins albums. Onbekend maakt onbemind?

Tussenstand:
1. Nursery Cryme 4.5*
2. Wind & Wuthering 4.5*
3. Selling England By The Pound 4.5*
4. A Trick Of The Tail 4.5*
5. The Lamb Lies Down On Broadway 4.5*
6. ...And Then There Were Three 4.5*
7. Foxtrot 4.5*
8. Calling All Stations 4*
9. Genesis 4*
10. Invisible Touch 4*
11. Trespass 4*
12. Duke 4*
13. Abacab 3.5*
14. From Genesis To Revelation 3.5*
15. We Can't Dance 3*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Nevermore 4,31*
6. Primordial 4,25*
7. Psychotic Waltz 4,25*
8. Queen 4,23*
9. Gamma Ray 4,23*
10. Thyrfing 4,21*
11. Blue Öyster Cult 4,19*
12. Virgin Steele 4,13*
13. Savatage 4,13*
14. Genesis 4,10*
15. King Diamond 4,08*
16. Bruce Dickinson 4,08*
17. Rhapsody (Of Fire) 4,04*
18. Manilla Road 4*
19. Stratovarius 4*
20. Brainstorm 4*
21. Symphony X 4*
22. Magnum 3,92*
23. Helloween 3,9*
24. Iced Earth 3,88*
25. Black Sabbath 3,6*
26. Creedence Clearwater Revival 3,57*
27. Saxon 3.5*
28. Rainbow 3.5*
29. Solitude Aeturnus 3.5*
30. Cream 3.5*
31. The Who 3.45*
32. Pink Floyd 3,43*
33. Led Zeppelin 3,39*
34. Thin Lizzy 3,38*
35. Bad Company 3,13*
36. Slayer 2,33*

Ok, dit is onverwachts. Buiten de single en daarbij horende knullige videoclip van A Trick Of The Tail kende ik helemaal niets van dit album, maar nu de werken met Gabriel toch veel beter bevielen dan vroeger had ik niet verwacht dat dit album nog steeds zo ongelooflijk goed zou zijn. En ja, ik moet toch nog steeds zeggen dat ik Phil Collins de betere zanger vind. Het is lullig om te zeggen, aangezien hij natuurlijk helemaal in de beginjaren vooral bezig is met het kopiëren van Gabriel's stijl (en op dit album ook nog steeds voor het gros zo klinkt), maar hij klinkt hier gewoon zuiverder dan Gabriel en ook wat... engelachtiger?

Entangled en Ripples... zijn werkelijk wonderschone tracks, terwijl Dance On A Volcano nog enigszins stevig uit de hoek komt. De titeltrack heeft een leuke tekst en heerlijk catchy melodielijn, terwijl de overgang in Mad Man Moon lekker intens is. Robbery, Assault & Battery laat zien dat de band ook nog jolig kan doen zonder door te slaan in Gabrielsiaanse quirkyness. Squonk is eveneens leuk en Los Endos is een fantastische instrumental.

Beste album? Nee, het album mist namelijk een echte kraker zoals (ik blijf terugkeren naar dit nummer) The Musical Box. Tevens vind ik dat Hackett (helemaal na kritiek op The Lamb Lies Down On Broadway) best nog wat meer aanwezig had mogen zijn. De algehele kwaliteit is wel nog steeds heel erg hoog, waarmee ik erg blij ben. Ik kende namelijk niets van van de pré-Duke Collins-periode en hoor hier een band die zonder flamboyante frontman nog steeds goede prog kan maken. Het is allemaal iets gestroomlijnder, maar nog steeds intelligent en afwisselend en bovenal: erg mooi. Ik ga met goede moed door naar de volgende.

Tussenstand:
1. Nursery Cryme
2. Selling England By The Pound
3. A Trick Of The Tail
4. The Lamb Lies Down On Broadway
5. Foxtrot
6. Trespass
7. From Genesis To Revelation

Ah, het laatst overgebleven albums met Collins op zang dat ik nog nooit had gehoord. Ik kende Abacab wel al van de verzamelaar die al een tijdje in mijn cd-kast staat (altijd een leuk nummer gevonden), maar voor de rest was het ook allemaal nog onbekend terrein.

Laat ik voorop stellen dat ik compleet begrijp dat mensen deze overgang niets vinden. No Reply At All vind ik ook een verschrikkelijke song om maar een voorbeeld te geven. Ik was dan ook bang dat het hele album zo zou klinken, maar dit blijkt gelukkig niet waar te zijn. Tegelijkertijd vind ik niet dat de band het prog-concept compleet heeft laten vallen. Keep It Dark heeft een vreemd ritme en experimentele keyboards die ik nog best spannend vind over komen. Het is geen symfo, maar alsnog geen standaard popmuziek. Dodo/Lurker vind ik een fantastische track zelfs in al zijn afwisselende ritmes en stijlen. Het reggae-achtige middenstuk is fantastisch. Collins' zang is hier eveneens weergaloos!

Who Dunnit? is me dan weer te experimenteel en te weinig echt lied. Man On The Corner lijkt inderdaad nog het meeste op een Phil Collins solonummer, al vind ik de zang en atmosfeer wel erg goed. Sowieso komt Collins vanaf de jaren '80 echt helemaal los als het aankomt op kracht en een eigen geluid. Like It Or Not vind ik dan weer net te standaard, terwijl Another Record als popsong dan weer geen probleem is.

Het scheelt waarschijnlijk dat ik eerst ben ingestapt bij de jaren '80-stijl, maar Abacab valt me alsnog behoorlijk mee. Genesis en Invisible Touch herinner ik me vooral als beter, maar ik kan er alsnog wel degelijk een flink aantal nummers uithalen waar ik totaal geen probleem mee heb. Zulke standaard popmuziek is dit echt niet en vooral de zang van Collins is erg goed.

Tussenstand:
1. Nursery Cryme
2. Wind & Wuthering
3. Selling England By The Pound
4. A Trick Of The Tail
5. The Lamb Lies Down On Broadway
6. ...And Then There Were Three
7. Foxtrot
8. Trespass
9. Duke
10. Abacab
11. From Genesis To Revelation

Ik keek eigenlijk best wel uit naar dit album omdat ik de lp al een tijdje heb, maar slechts enkele malen heb geluisterd. Geloof dat ik hem zelfs vooral heb gekocht omdat ik Turn It On Again een lekker nummer vond. Aangezien ik nu de afgelopen maand de echte prog-periode goed tot me heb laten doordringen, zijn de overgangsalbums ...And Then There Were Three en Duke daardoor extra bijzonder om te beluisteren. Ik vind Turn It On Again overigens nog steeds een fijne popsong, helemaal omdat de ritmesectie er alsnog voor zorgt dat het nummer niet helemaal een standaard hit te noemen is.

Misunderstood is dat wel en is het wat mij betreft ook net niet. Een ballad als Heathaze vind ik dan weer wel fantastisch. Alone Again neigt naar het 'te zoete', maar is door de vocalen van Collins alsnog prima uit te zitten. Please Don't Ask is hartverscheurend. Een typisch nummer dat op een soloalbum had kunnen staan, maar de tekst (met zijn mislukte huwelijk in het achterhoofd) is uit het hart.

De progkant is nog steeds aanwezig en als hij aanwezig gewoon nog steeds goed. Niet briljant meer zoals voorheen, maar nog steeds kwalitatief hoogstaand. Behind The Lines, Duchess, Man Of Our Times en de Duke Suite is fantastisch. Toch voel ik hier inderdaad ook wel een overgangsfase. Voorheen was ik altijd wel fan van wat er hierna gaat komen (nou ja, vanaf de s/t, Abacab ken ik nog niet), dus benieuwd hoe dat nu gaat bevallen. Duke is het in ieder geval nog steeds wel waard.

Tussenstand:
1. Nursery Cryme
2. Wind & Wuthering
3. Selling England By The Pound
4. A Trick Of The Tail
5. The Lamb Lies Down On Broadway
6. ...And Then There Were Three
7. Foxtrot
8. Trespass
9. Duke
10. From Genesis To Revelation

Op het moment dat we een marathon doet, gaan we er bij sommige bands heel erg snel doorheen. De laatste Slayer-marathon bijvoorbeeld (en die mocht van mij ook snel gaan), maar bij Genesis merk ik dat ik echt veel tijd nodig heb om het materiaal goed te doorgronden. Waar bij Nursery Cryme het kwartje alsnog redelijk snel viel (niet gek met een track als The Musical Box), is Foxtrot een reis geworden van opnieuw luisteren en doorgronden. Dat het goed is, stond al meteen buiten kijf. Maar hoe goed? Get 'Em Out By Friday bevalt wel, maar voelt bij vlagen alsnog net te druk aan om echt genietbaar te zijn. Ik snap de kritiek van Collins en Rutherford (ondanks het feit dat de tekst goed is) dan ook best wel. Het is gewoon net 'te' af en toe.

Watcher Of The Skies en Can-Utility And The Coastliners bevallen in dat opzicht dan toch net wat beter. De songs voelen toch compacter en zodoende ook beter doordacht. Zo'n tussenstukje als Horizons is ook wonderschoon. Supper's Ready haalt het voor mij ook niet bij The Musical Box van de voorganger, maar is alsnog een prachtig epos. Vooral stukken VI en VII horen bij het beste materiaal dat ik de band tot nu toe heb horen neerzetten. Gabriel is hier op zijn meest bedreven, terwijl Banks ook een hoop aandacht naar zich toetrekt. De rollen van Collins en Hackett vind ik echter in vergelijking met Nursery Cryme iets meer op de achtergrond staan, maar alsnog niet genoeg dat het me ergert.

Foxtrot is zeker een goed album, een briljant album zelfs, maar de voorganger voelde voor mij net wat beter doordacht en consistenter aan.

Tussenstand:
1. Nursery Cryme
2. Foxtrot
3. Trespass
4. From Genesis To Revelation

Gaat een interessante marathon worden, want ik ben DOL op de stem van Phil Collins. Ik heb vanzelfsprekend ook een aantal Genesis-albums met Gabriel op zang, maar luister toch echt altijd het meest naar het latere, minder gewaardeerde werk. Hey, die marathons zijn ook om van te leren, dus misschien ga ik wel compleet overstag nu!

Dit debuut heeft met The Serpent en Am I Very Wrong? twee echt fantastische tracks als uitschieters, terwijl ook One Day het erg goed doet. Minder Beatles-sound dan ik had verwacht, maar meer een Moody Blues-achtige vibe. Luistert nog steeds erg goed weg, al is het in de tussentijd absoluut geen spectaculair album meer om te horen.

Ok, het eerste 'commerciële' album met Phil Collins dat ik wel al lang in mijn kast had staan. Voelt het nu aan als een koude douche nu ik de Gabriel-periode beter tot me heb genomen? Nee, nog steeds niet, aangezien ik ook houd van de meer klinische sound van de jaren '80. En nog steeds vind ik de muziek te gedetailleerd om zomaar een pop/rock album genoemd worden. De ritmes in Silver Rainbow met rare toetseneffecten zorgen nog steeds voor een moeilijkere en interessantere songstructuur dan het gros van wat er in de hitparades stond. Ook It's Gonna Get Better kenmerkt zich door interessante ritmes (weergaloze baslijn!) en ik weet zeker dat niemand Mama een makkelijk nummer zal noemen. Groots en kil met een weergaloze zangprestatie van Collins. Een van de meest naargeestige 'pop'-songs ooit en wat mij betreft ook eentje die op een andere wijze niet onderdoet voor de prog-tracks uit de jaren '70.

Hiertussen zitten That's All en Illegal Alien weer wat meer als gewone nummers. Toch is That's All in zijn minimale instrumentatie lekker catchy en vind ik Illegal Alien een hilarische satire met eveneens leuke videoclip. Het beste zit hem echter in het Home By The Sea tweeluik, waarbij zowel de tekst als de steeds verder opbouwende instrumentatie (en uiteindelijke terugkeer naar het hoofdthema) me nog steeds in vervoering kunnen brengen. De self-titled is zodoende wat mij betreft nog steeds een schot in de roos!

Tussenstand:
1. Nursery Cryme
2. Wind & Wuthering
3. Selling England By The Pound
4. A Trick Of The Tail
5. The Lamb Lies Down On Broadway
6. ...And Then There Were Three
7. Foxtrot
8. Genesis
9. Trespass
10. Duke
11. Abacab
12. From Genesis To Revelation

Ja, dit is inderdaad een album waar de pop-invloeden weer een stukje zijn toegenomen, maar Tonight, Tonight, Tonight en het weergaloze Domino zijn wat mij onmogelijk te classificeren als simpele popmuziek. Wat een heerlijk duistere en bijna agressieve track is TTT en Domino heeft een fantastische tekst en eveneens fantastische instrumentatie. De versnelling tegen het einde in combinatie met Collins' vocalen en de volgende tekst:

The liquid surrounds me
I fight to rise from this river of hell
I stare round about me
Children are swimming and playing with boats
Their features are changing
Their bodies dissolve and I am alone.

Kippenvel. Als dit popmuziek is, dan hoef ik het gros van de progmuziek of heavy metal al niet meer te horen. Waar echter geen twijfel over is (tenzij je Patrick Batman uit American Psycho moet geloven) is dat Into The Deep het zoetste van het zoetste is en dat ik met deze track oprecht wel moeite heb. Hiervan zal ik absoluut toegeven dat het eerder op een Collins-soloalbum past, dan op een Genesis-album. Grappig, want de andere singles Invisible Touch en Land Of Confusion vind ik beide gewoon heerlijke tracks. Invisible Touch is een heerlijk positief en energieke track, terwijl Land Of Confusion door de sterke tekst (en hilarische videoclip), stevige gitaarpartijen en Collins' zang er bij mij altijd als koek ingaat.

Anything She Does en Throwing It All Away vallen onder de wat meer standaard songs die me alsnog prima bevallen. Niet heel bijzonder, maar er zijn ergere manieren om een album te vullen. Het afsluitende The Brazilian vind ik daarnaast ook een mooie instrumental waarbij vooral Banks' effecten een perfecte sfeer creëeren.

Invisible Touch en Genesis wedijveren bij mij een beetje om eenzelfde plaats. Soms luister ik de een liever dan de ander, dan is het weer andersom. Wel denk ik dat als de band de beste albums van deze nummers op een album zou zetten en de rest niet had uitgebracht (of als Collins-singles) we een enkel fantastisch album hadden gehad. Desalniettemin kan ik ook Invisible Touch nog steeds prima behappen en vind ik de elektronische drums van Collins eigenlijk een pluspunt als onderdeel van de wat meer klinische sound.

Tussenstand:
1. Nursery Cryme
2. Wind & Wuthering
3. Selling England By The Pound
4. A Trick Of The Tail
5. The Lamb Lies Down On Broadway
6. ...And Then There Were Three
7. Foxtrot
8. Genesis
9. Invisible Touch
10. Trespass
11. Duke
12. Abacab
13. From Genesis To Revelation

The Musical Box is een werkelijk glorieuze track. Van de tapping-techniek van Hackett en zijn glorieuze gitaarriffs, tot het sprookjesachtige toetsenwerk en Collins' fantastische drumwerk. Helemaal van laatstgediende was ik positief verrast, aangezien ik altijd fan van zijn zangwerk ben geweest, maar hem in de pop-era nooit bijzonder heb vinden drummen. Hier laat de beste man horen helemaal de beste keuze te zijn voor Genesis en tilt hij de songs echt naar een hoger niveau. Hackett's bijdrage zorgt er ook voor dat de band na het nog net niet helemaal loskomende Trespass eindelijk bij vlagen stevig klinkt. De voorganger had The Knife als prachtige afsluiter, maar het was net niet gitaar-georienteerd genoeg om helemaal te rocken. Dit nummer legt een fundering voor het progmetal-genre waar bands als Dream Theater en Symphony X de mosterd vandaan halen. Benieuwd of de band dit nog gaat overtreffen gedurende de marathon!

Niet dat er iets mis is met de rest van het album. Het door Collins gezongen For Absent Friends laat goed horen dat hij de zangkwaliteiten van de leadzanger ook met gemak kan evenaren. Op The Return Of The Giant Hogweed komt de afwisselende progkant weer naar boven, terwijl Seven Stones een mooie en symfonische track is. Harold The Barrel is een hilarische Pythonesque track over een man die op het punt staat zelfmoord te plegen en hoe het publiek ermee om gaat. Moeder is het er niet mee eens dat zijn shirt vies is, BBC staat immers al te filmen. Hilarisch. Slechts het korte Harlequin is niet heel spectaculair, al is de dwarsfluit toch wel mooi te noemen.

Het een na beste is tot het laatste bewaard. Op The Fountain Of Salmacis komt Hackett's tapping-techniek weer terug, maar het is Rutherfords frivole basspel dat de aandacht nog meer opeist. Mooie tekst en gebruik van orkestraties ook, doet bijna niet onder voor The Musical Box, al trekt dat nummer mijn aandacht toch net meer. Nog net geen topscore, maar ik sluit niet uit dat ik dit in de toekomst nog beter ga waarderen!

Tussenstand:
1. Nursery Crymes
2. Trespass
3. From Genesis To Revelation

Als het goed is, is het ook meteen echt goed. Waar ik bij Foxtrot nog wat kritiek had op het feit dat Hackett en Collins iets minder technisch of rauw bezig zijn dan op Nursery Cryme, is dat hier weer helemaal het geval. Opener Dancing With The Moonlit Knight is vurig, afwisselend en verdomd episch zoals ik de band het allerliefste hoor. Firth Of Fifth heeft een van de beste stukken sfeermuziek die Hackett en Banks samen ooit gespeeld hebben en The Cinema Show is eveneens een pareltje eersteklas. Deze drie songs alleen al zijn voldoende om het album van een hoge score te voorzien.

Maar...

Ik ben gewoon niet bijzonder enthousiast over I Know What I Like (In Your Wardrobe). Niet slecht, maar het voelt na de prachtige opener bijzonder gezapig aan. Ik snap daarnaast oprecht niet wat More Fool Me op het album doet. Ja, het heeft een zoete, lieve sfeer, maar Collins' vocals hier werken voor mij niet en werken op mijn zenuwen. Battle Of Epping Forest valt voor mij ook onder een song die wordt tegengewerkt door de enorme hoeveelheid quirky teksten, die de aandacht afleiden van een harmonieus geheel waarin zang, tekst en instrumentatie een mooi geheel zijn. Het is absoluut niet slecht en heeft grandioze momenten, maar voelt over de gehele lijn voor mij aan als een net-niet lied.

Ik erken echter de kwaliteit met gemak en het is ook meer door de status van dit album dat ik deze kanttekeningen toch wil plaatsen. De eerder genoemde drie songs horen bij het beste dat ik tot nu toe van de band heb gehoord.

Tussenstand:
1. Nursery Cryme
2. Selling England By The Pound
3. Foxtrot
4. Trespass
5. From Genesis To Revelation

The Lamb Lies Down On Broadway is ook zo'n typisch album dat zich een eerste, tweede of derde keer amper laat grijpen. Ja, wederom hoorde ik dat de kwaliteit hoogstaand was, maar dit keer had ik echt de teksten en een uitleg van het concept nodig om het helemaal goed te laten doordringen. Een conceptalbum luisteren zonder een minimaal idee van waar het over gaat, zorgt er bij mij immers voor dat ik beduidend minder voeling met het album heb. Thema's als masculiniteit, seksualiteit, gespleten persoonlijkheid en maatschappelijke vervreemding lijken de hoofdgedachte uit te maken, maar dan overgoten met een semi-fantastisch/psychedelisch sausje. Dit is het eerste album waar ik geen klachten over de manier hoe Gabriel zijn teksten vorm geeft en voelt het aan alsof de bandleden harmonieuzer te werk gingen dan voorheen. De eerder door mij bekritiseerde tracks als Get 'Em Out By Friday en The Battle Of Epping Forest waren immers redenen om albums als Foxtrot en Selling England By The Pound geen hogere scores te geven. Nee, hier klopt de combinatie van teksten, zang en muziek helemaal.

Als ik kijk op basis van hoogtepunten dan zou ik The Lamb Lies Down On Broadway onder Nursery Cryme en Selling England By The Pound zetten. The Musical Box, Supper's Ready, Dancing With The Moonlit Knight en The Cinema Show zijn immers niet overtroffen door individuele songs op dit album. Ook vind ik het album lang niet zo sterk of spannend eindigen als ik had gehoopt. Niet slecht, maar ik vind het toch fijn als conceptalbums het beste voor het laatste bewaren, terwijl ik het idee heb dat het hier vanaf The Colony Of Slippermen niet meer spannender wordt. Als ik kijk naar de meest geliefde songs valt het toch op dat het gros van de favorieten op de eerste helft van het album staat. Geen probleem, maar ergens wel tekenend. Ik begrijp ook de kritiek vanuit Hackett wel dat er meer gitaar op had gemogen, want buiten enkele toffe stukken (In The Cage vooral), mis ik bij vlagen wat meer van het venijn dat Dancing With The Moonlit Knight of The Musical Box zo groots maakte.

Hoogtepunten genoeg verder, al begint het album wat mij betreft pas echt helemaal op te leven bij In The Cage, waarop vooral het bas en drumwerk werkelijk subliem is. Back In N.Y.C. heeft prachtig dromerige toetsenpartijen en een bijna agressief en getormenteerd klinkende Peter Gabriel. The Carpet Crawlers vond ik voorheen als los nummer altijd maar wat soft, maar nu geniet ik van het hopeloze beeld dat in de tekst geschetst wordt in combinatie met de dromerige zang van Gabriels en de backing vocals van Collins. The Waiting Room is een angstaanjagend stukje ambient op een manier die me (itt als Pink Floyd het deed) niet ergert. Die epische piano/gitaar-overgang in Anyway klinkt als iets waar een band als Virgin Steele veel inspiratie op hun metaloperas uit gehaald zal hebben. The Lamia is weer een sterke epische track met naargeestige tekst en Silent Sorrow In Empty Boats is wederom een mooie dromerige instrumental. In The Colony Of Slippermen komt Gabriels meer quirky kant nog even naar boven, maar hier klopt het wel met de muziek.

Vanaf Riding The Scree vind ik het echter allemaal een beetje inkakken. Ik vind het gitaarintro van It ook wel leuk beginnen (hallo The Who!), maar haak hier qua tekst dan weer helemaal af. Enigszins jammer dat het album dan zo eindigt na de sterke aanloop. Na lang wikken en wegen zet ik Nursery Cryme en Selling England By The Pound toch nog boven dit album. De hoogtepunten zijn daar wat mij betreft toch spannender en spetterender, waar The Lamb Lies Down On Broadway soms wat kabbelt en zwakker afsluit dan hij start. Ik zie deze drie albums in de toekomst echter nog wel wisselen qua positie op basis van hoe ik me op dat moment voel, de kwaliteit ligt daarvoor dicht genoeg bij elkaar.

Tussenstand:
1. Nursery Cryme
2. Selling England By The Pound
3. The Lamb Lies Down On Broadway
4. Foxtrot
5. Trespass
6. From Genesis To Revelation

Kijk, hier komt de progressieve kant langzaamaan naar boven zetten en komen voor het eerst de echt goede songs. White Mountain, met fantastische lyrics, is een spannend en majestueus nummer, terwijl Visions Of Angels gerust 'goddelijk' genoemd mag worden. Looking For Someone blijft nog niet echt hangen en Stagnation en Dusk kabbelen bij vlagen nog teveel, maar bij The Knife wordt het allemaal weer een stuk interessanter en bovenal steviger. Ik herken overal wel intrigerende composities en goed musiceren en bij vlagen pure briljantie (White Mountain en The Knife dan vooral), het is echter nog net wat zoekende. Dat laatste is dan ook het voornaamste punt van kritiek, want Trespass is verder een erg fijn album dat zeker uitnodigt om vaker te luisteren om een beeld te krijgen van hoe een progressieve band als Genesis gestaag groeit. Ik hoop wel dat het rauwe van The Knife nog vaker terug gaat komen, schut de boel lekker wakker!

Tussenstand:
1. Trespass
2. From Genesis To Revelation

En hier snap ik het compleet als mensen het album niets vinden. Ik moet toegeven dat We Can't Dance voor mij ook altijd bij het aanzetten bestaat uit het selecteren van de beste/leukste tracks (in mijn geval No Son Of Mine, Jesus He Knows Me, I Can't Dance, Driving The Last Spike, Dreaming While You Sleep en Fading Lights) terwijl ik van de rest eigenlijk vergeet dat het bestaat. De hits die ik hierboven noem variëren van leuk (I Can't Dance), tot scherp (Jesus He Knows Me), tot fantastisch (No Son Of Mine is hartverscheurend!), terwijl Driving The Last Spike een prachtig epos is en Dreaming While You Sleep (met die kenmerkende Collins-drumbreak) een fantastische tekst heeft en prachtig gezongen is. Fading Lights is een dromerige ballad met bombastische omslag zoals het hoort. Het mag weer prog genoemd worden.

Maar de rest? Urgh, nee, hier heb ik ook geen duidelijke verdediging voor. Slappe songs met oppervlakkige teksten en weinig muzikaal vuurwerk. En als die toch de helft van een album beslaan, dan kan ik ook niet anders dan zuchten. Jammer, want in mijn hoofd was dit altijd een heel fijn album, maar het valt dan toch op dat de band op Genesis en Invisible Touch beter doorhad hoe men toch nog een beter afwisselend geheel konden maken. Als het album korter was geweest (dus minder songs op de tweede helft), had ik hier nog best een 4 sterren voor kunnen geven. Ik houd het wel bij de hits en Driving The Last Spike, Dreaming While You Sleep en Fading Lights.

Tussenstand:
1. Nursery Cryme
2. Wind & Wuthering
3. Selling England By The Pound
4. A Trick Of The Tail
5. The Lamb Lies Down On Broadway
6. ...And Then There Were Three
7. Foxtrot
8. Genesis
9. Invisible Touch
10. Trespass
11. Duke
12. Abacab
13. From Genesis To Revelation
14. We Can't Dance

En hier maak ik denk ik wel een omslag met een groot aantal van de fans. Wind & Wuthering is voor mij namelijk een bijna perfect album. Your Own Special Way is absoluut een lastiger nummer om compleet te waarderen, aangezien het zoetsappig is op een manier waar de meeste Collins-haters (of mensen die zijn soloalbums gewoon niet zo waarderen natuurlijk) een broertje dood aan hebben. Oh, Rutherford heeft deze track geschreven? Nevermind, dan ga ik Phil Collins hier niet eens verantwoordelijk voor houden. Hij zingt nog behoorlijk mooi ook. En zo vervelend vind ik het nummer eigenlijk ook niet. Niet zo mooi als de andere ballads Blood On The Rooftops of het afsluitende Afterglow, maar echt niet slecht.

Ligt het aan mij, of horen er meer mensen vergelijkingen met Rush? De synthesizer-sounds op de openingstrack, of de manier hoe de stuwende bas en drums tekeer gaan op Wot Gorilla? en "Unquiet Slumbers for the Sleepers... / ...In That Quiet Earth": het doet mij denken aan de Hemispheres/Permanent Waves/Moving Pictures sound die dit Canadese trio (later dan Genesis) hanteerde. Aangezien Geddy Lee Nursery Cryme als een van zijn favoriete albums noemt, lijkt een eventuele vergelijking ook niet geheel onwaarschijnlijk. Hackett klinkt hier overigens ook nog lekker, terwijl hij op de instrumentaaltjes oefent met een wat klinischere gitaarsound die lekker fel klinkt.

Nog niet zo goed als Nursery Cryme. Moet ik nog zeggen waarom? Ok dan: er staat geen The Musical Box op. Ik zou Wind & Wuthering tot nu toe wel het meest 'volwassen' album van de band willen noemen, als dit ook maar iets betekent. Het voelt nu bijna vervelend te weten dat dit het laatste album met Hackett is, zijn bijdrages aan de band zijn niet te onderschatten en wat mij betreft even belangrijk als die van Gabriel. Nu ben ik extra benieuwd naar de opvolger!

Tussenstand:
1. Nursery Cryme
2. Wind & Wuthering
3. Selling England By The Pound
4. A Trick Of The Tail
5. The Lamb Lies Down On Broadway
6. Foxtrot
7. Trespass
8. From Genesis To Revelation

Guilt Machine is heel lang een blinde vlek geweest in mijn Lucassen-collectie. Ik wist dat het bestond, maar was tegelijkertijd ook vergeten om het ooit aan te schaffen tot ik Damian Wilson een weergaloze versie van Twisted Coil hoorde doen op de Electric Castle Live and Other Tales show. Ik was helemaal omver geblazen. Goed, de stem van dhr. Wilson helpt daar natuurlijk enorm aan mee, maar ook de compositie voelde heel goed uitgedacht aan.

Weer enkele jaren later heb ik me er eindelijk toe kunnen zetten om het album aan te schaffen en nu eens goed te beluisteren. En dan bedoel ik flink wat malen, want het is een uitzonderlijk zwaarmoedig album geworden. 01011001 kende nog frivole momenten, maar die zijn hier niet te vinden. Het album gaat overduidelijk over depressie, daarmee raakt het me ook absoluut enorm op persoonlijk vlak. De mij compleet onbekende Jasper Steverlinck heeft een weergaloze en veelzijdige stem voor het materiaal, terwijl de gitaarsolo's van Linstruth het album echt van heel veel extra kleur voorzien. De songs zijn verder moeilijk te doorgronden, maar voor wie doorzet kan het nog wel eens een van de betere werken van Lucassen zijn. Vooral opener Twisted Coil en afsluiter Perfection? springen er echt enorm uit. En de Leonard Cohen cover van The Stranger Song is een van de beste covers die ik ooit heb gehoord.

Tussenstand:
1. Ayreon - Into The Electric Castle
2. Ayreon - The Human Equation
3. Ayreon - 01011001
4. Guilt Machine - On This Perfect Day
5. Star One - Space Metal
6 Ayreon - The Dream Sequencer
7. Ayreon - The Final Experiment
8. Ayreon - Universal Migrator
9. Ambeon - Fate Of A Dreamer
10. Stream Of Passion - Embrace The Storm
11. Ayreon - Actual Fantasy