Ik ben persoonlijk van mening dat muziek is uitgespeeld na The Drapery Falls. Laten we ook maar stoppen met proberen dat nummer te evenaren, het gaat hem niet meer worden. Chapeau Åkerfeldt, achievement unlocked.

Ik zal 16 geweest zijn toen mijn neef me een kopie van dit album gaf en we het in de auto aanzetten. Een enorme verrassing: grunts en het was toch geen herrie. Vandaag de dag blijft Blackwater Park nog steeds een waar spektakel waarvan ik compleet begrijp dat het ook bij de prog-'mainstream' is doorgebroken. In een bepaald opzicht is dit album vrij toegankelijk (relatief weinig harde stukken en de grunts komen in combinatie met de muziek vooral melancholisch en bijna sereen over), maar de composities zelf zijn alsnog sterk doordacht. Het gebruik van de akoestische gitaar blijft hier het grootste pluspunt, het levert zeer angstaanjagende en sfeervolle passages op.

Heel veel beter dan Still Life is het album niet, maar het is wel een stukje perfectie. The Drapery Falls is zoals eerder gezegd voor mij een perfecte track en zorgt voor de klassieke status.

Tussenstand:
1. Blackwater Park
3. Still Life
2. My Arms, Your Hearse
3. Orchid
4. Morningrise

Deliverance was niet per se het 'harde' album van Opeth, maar Damnation is wel overduidelijk het softe album van de band. Maar verdraaid nog aan toe als het niet mooi is. Ik mis de grunts en blastbeats geen moment en kan niet anders dan wegdromen op de melancholische gitaarklanken en zoetgevooisde zangpartijen. Niet vreemd dat Steven Wilson hier ook aan mee heeft geholpen, de sound heeft wel iets weg van zijn solowerk en enkele Porcupine Tree albums, zij het hier met betere zang. Zeer spannend in al zijn rustgevendheid en compleet logisch dat het grote progpubliek hier toentertijd ook mee weg liep!

Tussenstand:
1. Blackwater Park
2. Damnation
3. Still Life
4. Deliverance
5. My Arms, Your Hearse
6. Orchid
7. Morningrise

De 'harde' plaats blijkt helemaal niet zo hard te zijn. Ja, het openingsnummer gaat er stevig in en Master's Apprentice heeft een logge riff, maar verder zit er genoeg afwisseling in met de kenmerkende semi-akoestische passages waar de gitaren lekker galmen. De titeltrack geeft met het lange outro ook nog een prachtig stukje staccato-gitaarriffs in rare ritmes: een progmetaltrucje dat de band volgens mij nog niet eerder heeft gebruikt. En het klinkt prima. By The Pain I See In Others heeft daarnaast nog eens een van de meest lugubere zangstukjes die de band tot nu toe heeft gebruikt.

Ik merk dat ik nu langzaamaan in het problematische privilege terecht kom waar ik het lastig vind om te bepalen welke 4.5 sterren beter is dan de andere met dezelfde score. Het feit dat de openingstrack me net niet heel erg veel deed, zorgt in ieder geval niet voor de volle mep, maar verder gaat het gewoon weer het rijtje 'topmateriaal' in.

Tussenstand:
1. Blackwater Park
2. Still Life
3. Deliverance
4. My Arms, Your Hearse
5. Orchid
6. Morningrise

Ik zit er heel zwaar aan te denken om Ghost Reveries nog boven Blackwater Park te zetten en sluit ook niet uit dat deze twee albums elkaar nog eens af zullen wisselen in de toekomst. Ghost Reveries is het derde album dat het volle pond aan sterren van me krijgt in ieder geval en het viel me wederom op hoe fijn het is dat de band niet een van de vorige albums heeft gekopieerd. Ghost Reveries is bij vlagen erg in your face, maar alsnog is het heerlijk afwisselend en met een track als Atonement een psychedelisch pareltje van jewelste. Geen kritiek op het andere materiaal, alles is prachtig. Ik herinner me de videoclip van The Grand Conjuration nog en hoe verbaasd ik was over hoe naargeestig de zanglijnen wederom waren. Het nummer valt hier op het album in ieder geval nog meer op zijn plaats. Deze gaat meteen aangeschaft worden en nog een paar honderd keer meer geluisterd worden.

Tussenstand:
1. Blackwater Park
2. Ghost Reveries
3. Damnation
4. Still Life
5. Deliverance
6. My Arms, Your Hearse
7. Orchid
8. Morningrise

De eerste misser van de band is een feit. Heritage is nergens slecht en het gemis aan grunts is echt niet de grootste ramp, het is gewoon zo dat de songs allemaal wat leeg en vlak klinken. Er zijn momenten waarop er wat interesse naar boven komt (Famine, Folklore), maar uiteindelijk is er geen enkele track die me volledig bekoort. Ik mis de spannende composities en zangpartijen die er echt uitspringen. Wel wil ik zeggen dat het statement 'Opeth kopieert jaren '70 bands' te makkelijk door journalisten de wereld in is gegooid en gekopieerd onder de luisteraars. Invloeden zijn er genoeg te horen, maar het blijft toch echt wel Opeth die ik hoor in plaats van een Pink Floyd/Genesis-kloon. Zeker niet verkeerd voor op de achtergrond, maar daar komt het zelf ook nooit uit zetten.

Tussenstand:
1. Blackwater Park
2. Watershed
3. Ghost Reveries
4. Damnation
5. Still Life
6. Deliverance
7. My Arms, Your Hearse
8. Orchid
9. Morningrise
10. Heritage

Ik vind hem toch niet echt veel onderdoen voor Orchid. Uiteindelijk is die eerste plaat toch net wat naargeestiger en experimenteler voor mijn gevoel en is Morningrise vooral wat gestroomlijnder, maar ik heb wederom totaal geen problemen met deze melodieuze extreme metal. Vijf uitzonderlijk lange nummers, maar het verveelt me eigenlijk nergens. Ik zie deze in de toekomst ook eigenlijk best nog wel stijgen in score.

Tussenstand:
1. Orchid
2. Morningrise

Ik blijf dat ruwe van Orchid heel tof vinden, maar kan toch niet ontkennen dat My Arms, Your Hearse het eerste Opeth album is dat echt helemaal goed loopt. De productie is helderder, de zang is op zowel extreme als cleane vlakken vele malen beter en de gitaarsolo's bereiken nieuwe hoogtepunten. Met Demon Of The Fall hebben we een setlist-klassieker te pakken en afsluiter Karma heeft een fantastisch opzwepend afsluitende riff/scream-combinatie. De band bewijst daarnaast ook dat er helemaal geen nummers van 10+ minuten nodig zijn om aantrekkelijk en progressief te klinken. Epilogue is een prachtig dwarrelende afsluiter. Wederom een pareltje!

Tussenstand:
1. My Arms, Your Hearse
2. Orchid
3. Morningrise

Wow, gewoon wow.

Nu de donkere tijden weer aanbreken leek Opeth een goeie keuze voor een volgende marathon. Ik heb een flink aantal albums van de band, maar niets van voor Still Life. Orchid was zodoende onbekend terrein, maar ik blijk gelukkig een ruwe diamant te hebben gevonden. Persoonlijk hoor ik er weinig death metal in terug, maar melodieuze black, doom metal en progressieve rock zijn al duidelijk aanwezig. Gitaarpartijen die aan My Dying Bride doen denken, pianopassages die je rechtstreeks naar de onderwereld meenemen en gitaarsolo's die liefde voor de klassiekers als Iron Maiden tonen. Vergeet overigens ook niet de stevige dosis folklore die constant rondzweeft. Ergens is er een soort kennis dat de band echt nog wel beter kan, maar ik ben zo hard aan het genieten dat het me allemaal ook niet heel erg veel uitmaakt. Een album om bij weg te dromen.

Opeth krabbelt hier weer op met een album dat nog steeds de proggy insteek heeft, maar toch beduidend spannender is dan het stuurloze Heritage. De composities zijn spannender, het is allemaal weer een stuk vuriger en de zanglijnen zijn beduidend interessanter. Grappig genoeg vind ik Opeth op dit album dan weer wat meer duidelijk stijlen kopiëren van grotere jaren '70 acts dan op de voorganger het geval was, maar dan nog het meeste in de zin dat het allemaal gewoon beter loopt en spannender is. Gelukkig herpakt de band zich dus goed na de eerste tegenvaller. Ik mis de grunts hier ook niet en geniet van het fijne musiceren. Zo goed als de beste werken vind ik het echter ook weer niet.

Tussenstand:
1. Blackwater Park
2. Watershed
3. Ghost Reveries
4. Damnation
5. Still Life
6. Deliverance
7. My Arms, Your Hearse
8. Orchid
9. Pale Communion
10. Morningrise
11. Heritage

Een keer eerder gehoord en toen deed het me niet veel, maar Sorceress kan me vandaag de dag prima bekoren. Geen simpele hoeveelheid herhalingen, maar weer wat nieuwe invloeden (Indiase mystiek en wat sludge) en een aantal songs die er lekker uitspringen. Helemaal het catchy Era is een hoogtepunt te noemen. Wederom geen grunts/screams, maar de zang blijft fijn om aan te horen en de gitaarsolo's wervelen wederom alle kanten op. In eerste instantie had ik verwacht dat dit album lager zou eindigen dan Heritage, maar voorlopig blijft dat album voor mij de enige uitschieter naar beneden.

Blijkt Opeth in the long run uiteindelijk wel qua scores een van mijn hoogst gerate bands ooit te zijn. Fascinerend, aangezien ik deze band bijna nooit zomaar aanzette omdat ik de muziek vaak erg zwaar te behappen vond. Tijd om hier wat verandering in aan te brengen!

Eindstand:
1. Blackwater Park 5*
2. Watershed 5*
3. Ghost Reveries 5*
4. Damnation 5*
5. Still Life 4.5*
6. Deliverance 4.5*
7. My Arms, Your Hearse 4.5*
8. Orchid 4.5*
9. Sorceress 4*
10. Pale Communion 4*
11. Morningrise 4*
11. Heritage 3*
Gemiddelde: 4,42*

Bijna perfect. Ik moet toegeven dat ik het lastig vind om Opeth albums helemaal op waarde te schatten ten opzichte van elkaar, want ze bevallen tot nu toe allemaal. Still Life is voor mijn gevoel in ieder geval wel het meest psychedelische album dat de band heeft uitgebracht, al is het tot op dit punt ook zeker qua grunts een van de meest stevige. De songs zijn nergens zo lang als op de eerste twee albums en voelen ondanks de alsnog redelijk lange duur compact en nergens langdradig. Een favoriet kiezen is moeilijk, want eigenlijk heeft iedere song wel mooie momenten. Nu ik net las dat het ook nog eens een conceptalbum is, ga ik het de komende tijd nog maar eens aan een hoop luisterbeurten onderwerpen met het tekstboekje erbij.

Tussenstand:
1. Still Life
2. My Arms, Your Hearse
3. Orchid
4. Morningrise

Het laatste album met grunts nestelt zich gemak in de bovenste regionen van mijn lijstje. Openingsnummer Coil is iets compleet anders dan wat ik van de band gewend ben door de toevoeging van vrouwenvocalen en Hessian Peel is wat mij betreft weer een ultiem horrormetalnummer. Ik weet niet of het de switch van drummer en gitarist is, of dat er ook daadwerkelijk iets anders in de sound is, maar ik heb het idee dat de band hier toch net weer wat anders te werk gaat. Het levert in ieder geval voor mij non stop hoogtepunten op. Ik vrees wel licht voor wat er hierna plaats gaat vinden.

Tussenstand:
1. Blackwater Park
2. Watershed
3. Ghost Reveries
4. Damnation
5. Still Life
6. Deliverance
7. My Arms, Your Hearse
8. Orchid
9. Morningrise

Wederom mooi inderdaad, al blijft het nog een beetje ongrijpbaar en afstandelijk door de vocals. Muzikaal gezien is het wel prachtig met de psychedelische soundscapes. Jaren '70 black metal, het blijft intrigeren. Toch hoop ik dat het vocaal nog iets afwisselender gaat worden zodat ik de echte klik ga krijgen.

Tussenstand:
1. Farmakologinen
2. Muukalainen Puhuu

Waar de vorige twee beluisterde albums me best wel meesleepten, brengt Kosmonument me vooral aan het gapen. De gruizige productie werkt al niet mee, maar de composities kabbelen vooral veel en trekken me nergens echt in de sfeer. Dan hoef ik de zang al niet eens meer als minpunt te noemen. Dit album doet het hem helemaal niet voor mij.

Tussenstand:
1. Farmakologinen
2. Muukalainen Puhuu
3. Kosmonument

Goed, dit hebben we ook weer gehad. Ik zal niet ontkennen dat Oranssi Pazuzu een originele en intrigerende sound heeft, maar verdomd als ik het niet echt enorm saai en afstandelijk vind. Openingstrack is een van de meest plotloze openers van een album die ik sinds tijden heb gehoord, terwijl opvolger Tyhjyyden Sakramentti op weinig anders als herrie op me overkomt. Ik begin te verlangen naar een band als A Forest Of Stars die black metal en psychedelica ook afwisselt, maar wel nummers met kop en staart schrijft en vooral qua vocals veel meer afwisseling heeft.

Halverwege het album bedenk ik me ineens dat de zanger als Popeye The Sailorman klinkt. Probeer de rest van het album dan nog maar eens normaal uit te zitten. Ik weet ook niet of de score terecht is omdat ik onderscheid tussen dit album en de rest van de discografie hoor, of dat ik deze sound gaandeweg de marathon steeds verder en verder zat begon te raken. Of het is gewoon zo dat er daadwerkelijk steeds minder melodie en alleen maar meer 'geluid' in de liederen wordt verwerkt naarmate de discografie vordert. En verdomme, wat vind ik die zoemerige mix van instrumenten lelijk.

Een echte Roadburn-band, jammer dat ik geen Roadburn-publiek ben en deze band gewoon echt niet snap.

Eindstand:
1. Farmakologinen 4*
2. Muukalainen Puhuu 4*
3. Valonielu 3,5*
4. Värähtelijä 2,5*
5. Kosmonument 2,5*
6. Mestarin Kynski 1,0*
Gemiddelde: 2,92*

Ik weet niet waarom, maar voordat we hier aan begonnen had ik begrepen dat het prog zou zijn. Als we dan ineens op psychedelische avantgarde black metal terecht komen is het even wennen. Geen gemakkelijke band om te horen met de gruizige zang en de Finse taal die iedere binding met de werkelijkheid weglaat. Wel een album dat ijzersterk een verkeerd vallende paddotrip weergeeft en bij vlagen flinke kosmische horror oproept. Vergelijkingen met A Forest Of Stars zijn niet ver weg, al voelt die band vooral tegenwoordig nog wat afwisselender aan. Sterk begin, maar ik hoop wel op iets meer afwisseling qua zang voor de komende albums.

Ik denk toch dat Oranssi Pazuzu niet helemaal mijn band is. Er is iets afstandelijks aan de muziek dat er voor zorgt dat ik er nooit helemaal in meegezogen raak, hoe goed men ook hun best doet op zo'n track als Ympyrä on Viiva Tomussa. Het aan Pink Floyd's Set Your Controls To The Heart Of The Sun doen denkende epos gaat er namelijk echt goed in en laat een band horen die in alle afwisseling wel kan beroeren. Over het gehele album lukt dit echter niet en bij vlagen verveel ik me als de sound te zompig wordt en de zang me nog steeds tegen staat. Alsnog is het goed uit te zitten, maar het blijft voor mij achtergrondgeluid.

Tussenstand:
1. Farmakologinen
2. Muukalainen Puhuu
3. Valonielu
4. Kosmonument

De reeks ongrijpbare avantgardistische black metal albums van deze band is bijna klaar en ik heb het nu langzaamaan ook wel gehad. Het grijpt me niet. Er blijft niets hangen behalve de herrie van Havuluu die het dromerige vooral laat klinken als een irritante koortsdroom. De lange nummers hadden voor mijn gevoel ook allemaal gehalveerd kunnen worden. Echt niet mijn band, maar ik heb nog vage hoop op een geniale afsluiter.

Tussenstand:
1. Farmakologinen
2. Muukalainen Puhuu
3. Valonielu
4. Värähtelijä
5. Kosmonument

Dat er geclaimd werd dat Ozzy alles zelf geschreven had is natuurlijk absurd lachwekkend met een tekst als die van Now You See It (Now You Don't), die overduidelijk een sneer is naar Sharon Osbourne en wel van Daisley moet komen. Jake E. Lee en Bob Daisley zorgen in ieder geval voor een goeie opvolging qua instrumentatie (en songwriting) van het sterke Diary Of A Madman en - als ik eerlijk ben - vind ik Jake E. Lee een veel fijner gitarist dan Rhoads. Creatiever en ook meer to the point dan Rhoads' neoklassieke trucje. Airey's keys voegen een kleine poplading toe, maar niet op een manier dat het me ergert.

Het album heeft verder met So Tired wel een draak eersteklas. Tevens is de tweede helft beduidend minder interessant dan het eerste gedeelte. En Osbourne zelf? Die zingt stabiel genoeg om niet teveel aan te ergeren. Een wereldzanger zal ik hem nooit vinden en het stemgeluid is voor mij op dit soort hardrock/metal ook geen vereiste, dan liever een zanger met wat meer power. Maar het ergert ook niet, dat is genoeg voor me om de luisterbeurten een soort van 'objectief' voort te kunnen zetten.

Tussenstand:
1. Bark At The Moon
2. Diary Of A Madman
3. Blizzard Of Ozz

Ok, maar dit is toch gewoon slecht? Die seniele stem die zijn entree heeft gedaan op Down To Earth is tot daar aan toe, maar Not Going Away en I Don't Wanna Stop lieten je toentertijd toch al reageren met 'misschien maar beter van wel' en 'maakt niets uit, stop maar gewoon'. Wat een ongeinspireerde verzameling aan matige riffs en slechte teksten. Dat er halverwege Black Rain een versnelling plaatsvindt zorgt er nog even voor dat ik wakker schrik, maar voor de rest is het echt armoe troef en geforceerd modern klinken om nog heavy over te komen zonder dat er ook maar enige impact verder in het materiaal zit. Wylde en Churko zijn wat mij betreft met stip het slechtste duo waar Ozzy in dat geval mee heeft gewerkt, want dat de beste man in zijn eentje geen nummer geschreven krijgt heb ik rond dit punt in de marathon wel geaccepteerd, maar moet hij dan ook maar alle troep aannemen die hij toegeworpen krijgt?

The Almighty Dollar moet wel een van de meest verschrikkelijke Osbourne-songs zijn die ik ooit heb gehoord met die plastic drums. 11 Silver zorgt ervoor dat er geen slechter cijfer uit komt dan er nu is gegeven. Dit lied is nog zeer okay. De impact wordt verder compleet teniet gedaan door de bagger die Here For You heet. Trap Door heeft nog een klein beetje pit waardoor het niet allemaal even erg is, maar potverdomme wat ben ik blij op het moment dat dit lied voorbij is.

Tussenstand:
1. No More Tears
2. Bark At The Moon
3. Diary Of A Madman
4. The Ultimate Sin
5. Blizzard Of Ozz
6. Ozzmosis
7. No Rest For The Wicked
8. Down To Earth
9. Black Rain

Even een uitgebreidere recensie, maar Ozzy Osbourne's debuutalbum doet het echt niet voor mij. Waar Black Sabbath een grandioze terugkeer had naar heavy metal (dit keer met een zanger die meer deed dan zanglijnen volgen), komt Ozzy vooral met een Amerikaans klinkend debuut wat mij veel meer aan een band als Kiss en de opvolgende hairmetalbands doet denken, dan aan heavy metal. Op zich zou dit geen ramp zijn als het materiaal goed was, maar buiten Revelation (Mother Earth) hoor ik eigenlijk geen echt goeie songs. Ik hoor wel goeie stukken! Het moge in dat opzicht duidelijk zijn dat de aanwezigheid van Randy Rhoads enorm veel toevoegt, hij zorgt ervoor dat Crazy Train en Mr. Crowley wel degelijk herkenbaar zijn... maar buiten herkenbaar vind ik ze gewoon niet heel erg goed.

Ik heb een vriend die bepaalde zaken altijd afdoet met 'mist urgentie' en zo voelt dit debuut voor mij ook. Dat Ozzy hier ook gewoon bij vlagen echt verschrikkelijk beknepen klinkt helpt daar niet bij. De productie is ook vrij slapjes. En dat hele 'Sharon Osbourne laat mensen nieuwe partijen inspelen om geen royalties te hoeven betalen' maakt dat er nog een extra smerige smaak rondom dit album hangt.

Wereld van verschil met het debuut. De productie is beter en vooral de songs springen er zoveel meer uit. Hoeveel ik hiervan aan Osbourne kan toedichten: geen idee. De lof is wat mij betreft vooral voor de ritmesectie en Rhoads gitaarwerk, want Osbourne moet het hier wederom meer hebben van zijn kenmerkende stemgeluid dan van echt goeie zangpartijen. Maar verdomd als de titeltrack niet een absoluut monster is! Tevens erger ik me niet echt aan de andere songs. Het rockt wat mij betreft ook echt beduidend meer dan op het debuutalbum het geval was. Nog steeds erg Amerikaans, maar als het goed is, dan is het ook echt wel goed.

Tussenstand:
1. Diary Of A Madman
2. Blizzard Of Ozz

Ah, dit album hebben we zelfs ooit nog in huis gehad omdat dit in Nederland ongeveer tegelijkertijd met The Osbournes uitkwam/The Osbournes als show nog wat aandacht er aan besteedde. De show waardoor ik ook Ozzy Osbourne heb leren kennen en waardoor het imago van een seniele (ex-)junk ook in mijn geheugen gegrifd is.

Osbourne zingt hier in ieder geval minder tegen zijn bereik aan dan op de vorige plaat het geval was, maar tussen Ozzmosis en Down To Earth is er iets veranderd qua sound waardoor het geheel op zijn zachtst gezegd 'generiek' is gaan klinken. Hoogtepunten kan ik dit keer ook niet noemen aangezien het geheel gewoon flauw klinkt. Flauwe zang, matige teksten, geen echt muzikaal vuurwerk en weer een paar tenenkrommende ballads. Gets Me Through herinner ik me van toen als snoeihard, maar nu valt het me vooral op hoe vermoeid het geheel eigenlijk klinkt. Dreamer herinner ik me ook nog als single en die vond ik toen al verschrikkelijk.

Behoorlijk matig eigenlijk. Maar goed, die tv-show kwam op het juiste moment. Het liet hem wel van zijn aimabele kant zien en die gunfactor hielp vast nog wel mee.

Tussenstand:
1. No More Tears
2. Bark At The Moon
3. Diary Of A Madman
4. The Ultimate Sin
5. Blizzard Of Ozz
6. Ozzmosis
7. No Rest For The Wicked
8. Down To Earth

Ik heb op dit punt langzaamaan toch wel de conclusie getrokken dat ik vermoed dat Ozzy Osbourne voor mij nooit echt briljante albums heeft gemaakt, aangezien het voorlopige hoogtepunt No More Tears het ook moet doen met een 8/10. Geen probleem, want het is wel echt een heel fijne plaat waarbij het gitaarwerk van Wylde echt heel erg positief opvalt. En ja, het album heeft met No More Tears wel een van de beste Osbourne-tracks ooit, wat mij betreft een compleet terechte hit. Spannende baspartijen, hele bombastische orkestraties, naargeestige tekst en heel veel verschillende tempo- en sfeerwisselingen maken dit een onbetwiste rock/metalklassieker. De rest van het materiaal is minder spannend, maar dit keer is het ook moeilijk om dingen te vinden die me tegenstaan. De zang is over het algemeen erg degelijk tot sterk, de composities zijn over het algemeen vrij aanstekelijk en de overgangssound van jaren '80 (kil/klinisch) naar jaren '90 (iets meer 'ademend') werkt heel goed. Doet me daardoor stiekem ook aan Bon Jovi's Keep The Faith denken, waarop de band toen de klassieke sound uitbreidde met een moderne invalshoek waardoor men nog relevant bleef.

Hellraiser kende ik als soundtrack van Hellraiser 3: Hell On Earth al, maar dan met Lemmy op zang. Blijkt dat hij de teksten grotendeels op zich heeft genomen, krijg nou wat. Misschien dat zijn inbreng het geheel nog net een tandje beter heeft gemaakt dan het anders zou zijn? Hoe dan ook, No More Tears is een prima hardrock/metalplaat die voor mij net niet goed genoeg is om echt briljant genoemd te worden.

Tussenstand:
1. No More Tears
2. Bark At The Moon
3. Diary Of A Madman
4. The Ultimate Sin
5. Blizzard Of Ozz
6. No Rest For The Wicked

Als ik het niet had gelezen, had ik door de hoeveelheid pig squeals meteen al kunnen horen dat Zakk Wylde op dit album meedoet. Ik weet niet of het aan hem ligt, maar ik kan mijn aandacht echt maar met moeite hierbij houden. Het materiaal voelt allemaal te lichtvoetig om ook maar enige indruk achter te laten. Aardig geproduceerd, zuiver gezongen (en dat is even het beste wat ik er over zeg, want zanglijntechnisch gezien doet het me niets) en netjes gespeeld, maar verder gewoon aalgladde hairmetal die buiten iets andere teksten gewoon nergens opvalt.

Tussenstand:
1. Bark At The Moon
2. Diary Of A Madman
3. The Ultimate Sin
4. Blizzard Of Ozz
5. No Rest For The Wicked

Dat autobiografische character van de teksten begint me hier echt enorm tegen te staan. Teveel songs die als samenvatting hebben 'oh, ik heb zoveel drugs gedaan, maar jullie zijn gaaf, ik ben echt best wel tof!'. Ordinary Man voelt al heel erg als een afscheidsalbum in dat opzicht, maar ondanks dat het allemaal soms best oprecht klinkt (de titeltrack, Under The Graveyard) voelt het meer dan de helft toch vooral geforceerd aan. De productie is ook absurd luid om te verbloemen dat het materiaal soms niet heel sterk is (Eat Me) en ik zet echt enorme vraagtekens bij hoe natural Osbourne's stem hier nog klinkt, want de autotune lijkt soms echt heel erg nadrukkelijk aanwezig (Today Is The End klinkt echt heel kunstmatig).

Geen idee wie Andrew Watt was, maar hij komt zeker weg met de slagpartijen. Gitaarsolo's zijn 'okay' op zijn best. Qua gastbijdragen doen Elton John en Slash het echt prima, maar Post Malone... It's A Raid is echt wel een miserabele, abominabele poging tot hip en heavy. Dan komt bonustrack Take What You Want er nog overheen om ons hiphop te brengen. Braak. Het is dat ik weet dat Osbourne nog een extra album gemaakt heeft, maar rond dit punt ben ik er echt helemaal klaar mee.

Tussenstand:
1. No More Tears
2. Bark At The Moon
3. Diary Of A Madman
4. Scream
5. The Ultimate Sin
6. Ozzmosis
7. Blizzard Of Ozz
8. No Rest For The Wicked
9. Ordinary Man
10. Down To Earth
11. Black Rain

Wisselvallig album waar toptracks (Perry Mason, I Just Want You) worden afgewisseld met matig materiaal. Ozzy klinkt hier bij vlagen ook echt verschrikkelijk. Die beknepen zanglijnen op Ghost Behind My Eyes (en de hele ktischerigheid van de compositie) of See You On The Other Side doen me gewoon pijn aan de oren en er zit iets in de mix qua effect dat er alleen maar voor zorgt dat die zang er nog harder uitkomt dan nodig. Alsof hij constant tegen zijn grens aan het schuren is en men vooral dat breekpunt goed naar voren wil laten komen.

Muzikaal is Ozzmosis echter prima. De toevoeging van een paar mellotronpartijen door Rick Wakeman zijn leuk gevonden, Buttler's basklanken voegen veel moois toe en Wylde's gitaar klinkt vol en machtig. Het zijn hier de zang en enkele tenenkrommende teksten die er vooral voor zorgen dat Ozzmosis toch als een gemiste kans aanvoelt. Met een andere zanger was dit beduidend beter geweest, en dat is toch een pijnlijke constatering.

Tussenstand:
1. No More Tears
2. Bark At The Moon
3. Diary Of A Madman
4. The Ultimate Sin
5. Blizzard Of Ozz
6. Ozzmosis
7. No Rest For The Wicked

Wonderbaarlijk goede afsluiter. Alsof men dit keer doorhad dat het niet nodig is om het maximum volume open te draaien en ook gewoon melodie aan kan brengen in de songs. De bijdragen van Jeff Beck, Tony Iommi en Eric Clapton brengen de songs ook echt naar een hoger niveau: hun solo's verwarmen de ziel. En ja, het feit dat het materiaal dit keer beduidend softer is, helpt ook echt enorm mee. En ja, ook Wylde moet ik hier flink wat credits geven, want ook Mr. Darkness en Nothing Feels Right raken precies de juiste snaar (vooral mooi hoe bij Mr. Darkness het nummer aan het einde langzaamaan overgaat in een bijna-Black Sabbath riff). Zo hadden Osbourne's albums na No More Tears verder mogen klinken.

Had een 4,5* kunnen zijn, ware het niet dat na nummer 8 de kwaliteit toch wel wat begint af te nemen. Maar die eerste 8 zijn stuk voor stuk enorm sterk en God Only Knows heeft een sterke opbouw met eveneens fenomenale solo. Zo sluiten we de marathon toch een soort van positief af. Fan ben ik niet geworden.

Eindstand:
1. No More Tears 4*
2. Patient Number 9 4*
3. Bark At The Moon 4*
4. Diary Of A Madman 4*
5. Scream 3,5*
6. The Ultimate Sin 3*
7. Ozzmosis 3*
8. Blizzard Of Ozz 2,5*
9. No Rest For The Wicked 2,5*
10. Ordinary Man 2*
11. Down To Earth 2*
12. Black Rain 2*
Gemiddelde: 3,04*

Curieus, ik vind Scream namelijk echt zeer behoorlijk. Gus G brengt wat vuur terug dat echt compleet miste op de vorige platen en ook de composities storen nergens. Kijk, Let Me Hear You Scream en Soul Sucker zijn heel moderne tracks, dus ongetwijfeld zullen er een aantal mensen echt enorm over de zeik zijn geweest hiervan, maar Ozzy klinkt hier voor de verandering krachtig en gemotiveerd. Het is allemaal wel dermate overgeproduceerd dat de vraag blijft hoeveel hiervan echt is en hoeveel technologie, maar vooruit, ik wil hier niet moeilijk over doen.

Life Won't Wait en Diggin' Me Down zijn namelijk echt sterke tracks te noemen. Afwisselend en met de juiste emoties gespeeld en gezongen. En ja, ik heb eigenlijk ook geen kritiek op de rest behalve 'het is niet helemaal mijn ding'. Heb deze wel veel meer achter elkaar kunnen draaien dan Down To Earth en Black Rain en vind hem ook beter dan een aantal van de - voor mij - tegenvallende klassiekers.

Tussenstand:
1. No More Tears
2. Bark At The Moon
3. Diary Of A Madman
4. Scream
5. The Ultimate Sin
6. Blizzard Of Ozz
7. Ozzmosis
8. No Rest For The Wicked
9. Down To Earth
10. Black Rain

Ongevaarlijke statdionrock met behoorlijke productie en een aantal erg fijne tracks. Verder ook daardoor heel erg middle of the road en met een aantal refreinen die echt te stompzinnig voor woorden zijn. Killer Of Giants en A Shot In The Dark zijn daarentegen wel echt fenomenaal en daarmee welkome afwisselingen tussen obligate meezingers als Never Know Why en Lightning Strikes.

Ik moest even wennen aan het drumwerk van Randy Castillo dat met die reverb tijdens de midtempo partijen vooral erg simpel overkwam. Uiteindelijk is dat ook gegroeid, maar het viel wel op. Lee blijft verder een zeer capabel gitarist, maar op dit brallerige cockrockmateriaal voelt het ook minder spectaculair aan dan op de voorganger. Gewoon een okay album. Niet veel meer.

Tussenstand:
1. Bark At The Moon
2. Diary Of A Madman
3. The Ultimate Sin
4. Blizzard Of Ozz