Toch wel een erg fijne plaat. Of Vandenberg de beste Nederlandse hardrock band ooit is (zware concurrentie van Vengeance in ieder geval) ga ik me niet over uitlaten, maar het is voor mij wel logisch dat ze internationaal gezien succesvol waren. Heading For A Storm klinkt bij vlagen wat commercieel en gepolijst, maar tegelijkertijd vonkt het zo ongelooflijk goed in het gitaarwerk dat het allemaal niet uitmaakt. Adje heeft qua techniek een perfecte combinatie van Rhoads, Van Halen en Blackmore en klinkt daarbij tegelijkertijd toch heel 'eigen' dat ik me prima kan voorstellen dat hij als gitaargod werd onthaald.

Persoonlijke favorieten zijn toch wel het heerlijk catchy Welcome to The Club en de ballad Different Worlds (die ik stiekem toch beter vind dan Burning Heart) die beide getuigen van het grote talent van de band om heerlijk aanstekelijke nummers te schrijven die ook in de details veel te bieden hebben.

Eh... ik had graag de score kunnen verhogen, maar ik vrees toch echt dat ik eerlijk moet zijn dat Age Of Consent terecht een onderbelichte plaat in het oeuvre van Virgin Steele is gebleven. Als we de bonustracks van de heruitgave van 1997 niet meetellen (en dat moeten we ook niet doen, ze klinken namelijk als songs van The Marriage Of Heaven And Hell-reeks en in geen enkel opzicht als originele tracks), dan is er buiten het weergaloze The Burning Of Rome en We Are Eternal geen enkele track die er echt bovenuit springt. Noble Savage vonkte nog ook in de hairmetal stukken door overstuurde solo's, hier is het allemaal vrij mak.

Overigens zijn Perfect Mansions en Serpent's Kiss echt weergaloze songs die het album beter uit te zitten maken. Ze horen er echter totaal niet bij en tellen daarom niet mee voor mijn score.

Tussenstand:
1. Noble Savage
2. Guardians Of The Flame
3. Virgin Steele
4. Age of Consent

Zo'n typisch album dat ik als ik het aanzet selecteer op een paar favoriete tracks. En ja, die tracks zijn in dit geval allemaal door DeFeis geschreven, al zijn Burn The Sun en Metal City van Starr's hand stiekem ook best goed. Het zijn echter de catchy opener en de twee wonderschone epics die laten zien waar de band echt toe in staat is. Blij dat ik ook de bonustrack variant heb, want I Am The One is een van de meest furieuze tracks die de band ooit heeft uitgebracht. DeFeis' maniakale gekrijs brengt het geheel echt naar grote hoogtes. En dan die overstuurde keyboardsolo's bij The Redeemer en Guardians Of The Flame... alsof Rainbow op speed gespeeld wordt. Nog zeker niet het beste, maar alsnog zoveel beter dan ik me herinnerde!

Voorlopige tussenstand:
1. Guardians Of The Flame
2. Virgin Steele

Ondanks dat ik Invictus absoluut wel tel bij de klassiekers van Virgin Steele, valt het me wel iedere keer op dat het mijn minst favoriete van de echt goede albums is. Dit komt niet door het songmateriaal, maar meer door het feit dat de band hier meer richt op rechttoe rechtaan rosmateriaal en wat minder op de grootse melodieën die de vorige twee albums zo goed maakten. Dit wil niet zeggen dat er geen grootsheid te vinden is, want de zanglijnen op bijvoorbeeld 'Mind, Body, Spirit' aan het einde zijn hemels mooi.

In mijn recensies van de vorige twee albums omschreef ik al hoe de songs de levens van Endyamon en Emalaith weergeven. Beide hoofdpersonen worden geteisterd door de goden die hen laten lijden, sterven en herboren worden. Op dit album is het besef van hun situatie duidelijk geworden en trekken zij ten strijde tegen de kwaadaardige Godhead die verantwoordelijk is voor het lijden. De liederen zijn zodoende strijdvaardiger (het magistrale Defiance is voor mij als atheist een fantastische hymne) maar slagen er helaas net niet goed genoeg in om het mooie verhaal sterk weer te geven.

Het musiceerwerk is verder prima. Het drumwerk op Defiance of de gitaarsolo op A Whisper Of Death horen bij het beste wat ik de band heb horen produceren. DeFeis' zang is daarnaast altijd in orde. Zeker wel goed, maar gewoon niet het beste.

1. The Marriage Of Heaven And Hell II
2. The Marriage Of Heaven And Hell I
3. Noble Savage
4. Invictus
5. Guardians Of The Flame
6. Life Among The Ruins
7. Virgin Steele
8. Age of Consent

Interessant. Ik heb dit album nooit zo'n ramp gevonden om uit te zitten, maar vandaag de dag valt het me helemaal op hoe tof ik het stiekem eigenlijk vind klinken. Begrijp me niet verkeerd, want ik blijf de hair metal altijd minder vinden dan de epische heavy metal van later, maar dit album klinkt gewoon als een klok. Een betere productie dan dit album heeft Virgin Steele volgens mij ook nooit gehad, met heerlijk heldere baspartijen, mooie volle drums en een paar fantastische gitaarsolo's. De teksten zijn stuk voor stuk werkelijk verschrikkelijk, maar in al die cheezyheid kan ik toch ook nog best wel waardering opbrengen voor het feit dat DeFeis in 1993 dacht dat dit een goed idee was.

Er staan een aantal pareltjes op, waarbij vooral Crown Of Thorns er flink tussenuit springt. Superieur gitaarwerk en steeds opzwepender wordende drums. Qua powerballads vind ik Never Believed In Good-Bye en Cry Forever echter ook ijzersterk, terwijl Sex Religion Machine en I Dress in Black (Woman with No Shadow) gewoon lekker rocken. Ik trek Last Rose Of Summer echter nog steeds niet en zal dit ook altijd verschrikkelijk blijven vinden. Verder moet ik toegeven dat ik als liefhebber van oude Bon Jovi toch steeds meer kan genieten van dit album.

Tussenstand:
1. Noble Savage
2. Guardians Of The Flame
3. Life Among The Ruins
4. Virgin Steele
5. Age of Consent

Heh, grappig om een nieuw bericht zo'n 11 jaar na mijn eerste recensie hier neer te zetten. Geen nieuwe recensies in de tussentijd? Blijft frappant voor een album waarvan de band steevast beweert dat dit hun meest geliefde album onder de fans is. Laat het duidelijk zijn: ik ken geen enkele Virgin Steele fan die dit album als favoriet heeft. Noble Savage is vooral onevenwichtig te noemen, terwijl het ook een paar van de beste werkjes heeft die de band ooit heeft voortgebracht. Helaas ook het slechtste. Iets als I'm On Fire balanceert al op het randje van het toelaatbare, maar Rock Me en Don't Close Your Eyes vallen onder het kopje 'getoupeerd haar/spandexbroeken'. Dat Ratt en Motley Crue dit doen maakt me niet uit, maar Virgin Steele is hier toch echt te goed voor.

Gelukkig zijn er lekkere rockers als We Rule The Night, Fight Tooth And Nail en stiekem ook wel een beetje I'm On Fire. Waar de echte magie te vinden is, zijn de mini-epic Thy Kingdom Come, de fabuleuze titeltrack en Angel Of Light. Het nummer Noble Savage zelf heeft een fabuleus outro dat nog geen enkele andere band heeft kunnen evenaren. De bonustracks bevallen me eigenlijk ook allemaal; zelfs de ballad Where Are You Running To roept meer Queen op dan hairmetal. Het is echter vooral Obsession (It Burns For You) die de absolute prijs krijgt voor beste bonustrack.

Eigenlijk is Noble Savage (in de extended editie met bonustracks) toch wel een erg leuk album. De foute hairmetal had echter weggelaten moeten worden om echt de ultieme klassieker te maken, dat is het nu nog steeds niet in vergelijking met de latere werken. Maar... eigenlijk vind ik toch nog steeds erg veel liefde voor dit album.

Voorlopige tussenstand:
1. Noble Savage
2. Guardians Of The Flame
3. Virgin Steele

Ik snap dit album oprecht niet.

De eerste keer toen ik het kreeg voor een review voelde ik wel een 'fuck yeah!'-vibe toen ik Lucifer's Hammer en Queen Of The Dead voorbij hoorde komen. Goed, er zaten wat rare gilletjes in, maar de nummers klonken in ieder geval stevig en opzwepend. Op Persephone ging dit ook even goed, maar daarna zakt het album echt, maar dan ook echt compleet in. De sloot Life Among The Ruins hardrock/hair metalriffs lijkt dan ineens opengetrokken te worden en ik kan mijn aandacht er niet meer bijhouden. Mid-tempo, zompig en saai. En ja, dan kan het feit dat er een betere productie overheen zit en Pursino nog steeds werelds soleert me echt niet lang interesseren.

Het is geen toeval dat de beste nummers van het album DeFeis/Pursino collaboraties zijn. Pursino kan zorgen voor wat meer ballen en aanstekelijkheid. DeFeis is in zijn eentje hier compleet doorgeslagen. Wat er na Persephone gebeurt kan ik gewoon oprecht niet in mijn geheugen opgeslagen krijgen. Goed, kleine uitzondering voor Hymns To Damnation, die als ballad nog enigszins werkt. Kunnen we alsjeblieft de volgende keer weer gewoon iets stoers en episch te horen krijgen? Alsjeblieft David? Ik heb gedurende de afgelopen marathon wel duidelijk gemerkt dat de band nog steeds een heel speciaal plekje in mijn hart heeft en kan als fan heel veel goedpraten, maar de stuurloosheid en algehele saaiheid van dit werkje kan ik gewoon geen plaats geven. En kap alsjeblieft met dat iele gegil. Ik hoor dat je nog kan zingen, maar de keuzes van zanglijnen en zangstem zijn gewoon merkwaardig. Zo eindigt de marathon toch een beetje in mineur.

Uiteindelijke stand:
1. The Marriage Of Heaven And Hell II 5*
2. The House Of Atreus, Act I 5*
3. The Marriage Of Heaven And Hell I 5*
4. Visions Of Eden 4,5*
5. The House Of Atreus, Act II 4,5*
6. Noble Savage 4,5*
7. Invictus 4*
8. The Black Light Bacchanalia 4*
9. Guardians Of The Flame 4*
10. Life Among The Ruins 4*
11. Virgin Steele 4*
12. Age of Consent 3*
13. Nocturnes of Hellfire & Damnation 2,5*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Primordial 4,25*
6. Psychotic Waltz 4,25*
7. Thyrfing 4,21*
8. Virgin Steele 4,13*
9. Manilla Road 4*
10. Stratovarius 4*
11. Brainstorm 4*
12. Symphony X 4*
13. Helloween 3,9*
14. Iced Earth 3,81*
15. Rainbow 3.5*
16. Solitude Aeturnus 3.5*

Ik sta nog steeds achter mijn eerdere review, maar laat de score toch iets zakken. Eigenlijk had Visions Of Eden deze productie moeten hebben gehad, dan had het allemaal toch wat meer punch gehad. Wat dit album een hogere score ontzegt, is toch vooral het feit dat DeFeis' zang hier langzaamaan achteruit begint te gaan. Het is heel vreemd, want ik hoor dat hij echt nog wel kan zingen, maar de keuze voor zangstijl, timbre en volume is allemaal... vreemd. Ergens past het wel bij de meer 'gothic'-vibe die de band vanaf Visions Of Eden al een beetje op is gegaan, maar soms mis ik toch een goeie mid-range brul. De gilletjes klinken namelijk vrij iel.

De composities zijn voor het gros fantastisch. Vooral To Crown Them with Halos (Parts 1 & 2) , The Black Light Bacchanalia (The Age That Is to Come) en Nepenthe [I Live Tomorrow] zijn pareltjes. De composities zijn afwisselend en spannend, maar laten tegelijkertijd een belangrijk ding vallen dat Virgin Steele Virgin Steele maakte: ze zijn niet heroisch. De eerder omschreven gothic-vibe zorgt voor deprimerende songs, waar buiten de opener weinig strijdlust of hoop uit te halen valt. Geen Kingdom Of The Fearless, Symphony Of Steele of I Will Come For You. Nee, het is allemaal een uitbreiding van het mineur-universum. Niet slecht, voor het gros zelfs erg goed, maar het mist iets dat ik op de eerdere albums wel hoorde.

Voorlopige tussenscore:
1. The Marriage Of Heaven And Hell II
2. The House Of Atreus, Act I
3. The Marriage Of Heaven And Hell I
4. Visions Of Eden
5. The House Of Atreus, Act II
6. Noble Savage
7. Invictus
8. The Black Light Bacchanalia
9. Guardians Of The Flame
10. Life Among The Ruins
11. Virgin Steele
12. Age of Consent

Ik verwachtte van tevoren al dat er een flinke strijd tussen Marriage 2 en deze zou zijn, maar uiteindelijk is dit toch vrij makkelijk te beslechten in het voordeel van het eerdere album. Hoe tof ik deze cd ook vind, uiteindelijk zitten er net enkele piano-onderbrekingen tussen die de vaart er iets uithalen. Ik vind het niet erg genoeg om het album een lagere score te geven, maar wel om te het album net een lagere plaats in de toplijst te geven.

Waar te beginnen met het materiaal zelfs? Kingdom of the Fearless (The Destruction of Troy), Through The Ring Of Fire, The Fire God en Agony And Shame zijn als het op de metalsound van dit album aankomt, verreweg de beste tracks. Toch zitten er in de kleinere nummers ook ware parels. Blaze of Victory (The Watchman's Song) maakt op slimme wijze gebruik van een verteller (zoals in tragedies gebruikelijk was) om de luisteraar in te lichten over het verhaal, gezien vanuit de ogen van een eenzame wachter die uitkijkt naar de horizon tot het vuur oplicht dat de terugkeer van zijn koning aanduidt. And Hecate Smiled is een fantastische compositie qua zang en tekst. De melodielijn van In Triumph Or Tragedy/Agony And Shame (voor het eerst gehoord op Invictus) is verdomd episch. Gate Of Kings is een prachtige hymne die de hoop erin houdt dat redding er alsnog aan zit te komen.

Het album behoudt de agressie van Invictus, maar zorgt gewoon voor veel betere en bovenal meer aanstekelijke songs. De productie mag van mij nog net iets vetter, maar het hindert eigenlijk allemaal ook weer niet. Iets minder piano-stukjes en dit album was waarschijnlijk mijn favoriet geweest. Een waar meesterwerk in ieder geval.

Voorlopige tussenscore:
1. The Marriage Of Heaven And Hell II
2. The House Of Atreus, Act I
3.The Marriage Of Heaven And Hell I
4. Noble Savage
5. Invictus
6. Guardians Of The Flame
7. Life Among The Ruins
8. Virgin Steele
9. Age of Consent

Ik sta eigenlijk nog best wel achter mijn (erg korte) recensie van 2006. Het eerste album vind ik uiteindelijk toch nog net beter omdat de uitschieters daar ook echt gewoon beduidend beter zijn, maar als concept werkt deel 2 toch een stukje beter. CD 1 had gewoon lekker erop los met Wings Of Vengeance, Fire Of Ecstacy en The Voice As Weapon, om uiteindelijk met A Token Of My Hatred en Summoning The Powers twee epische krakers neer te zetten. CD 2 gaat wat meer los met muzikale thema's en intermezzo's, maar het vloeit allemaal wel goed in elkaar over en laat het verhaal zodoende goed tot leven komen. Slechts op het einde met The Waters Of Acheron en Fantasy and Fugue in D Minor (The Death of Orestes) merk ik dat ik toch naar DeFeis wil roepen dat het wel goed was zo. Als we meteen waren doorgegaan in in Resurrection Day, dan was het helemaal mooi geweest.

Tevens markeert dit album ook het einde van de periode waarin Virgin Steele nog wist hoe ze korte powermetalsongs konden schrijven. De gouden periode van Marriage/Invictus/House Of Atreus is hiermee dan ook klaar, eens zien hoe het laatste decennium zich hier precies tot verhoudt.

Voorlopige tussenscore:
1. The Marriage Of Heaven And Hell II
2. The House Of Atreus, Act I
3. The Marriage Of Heaven And Hell I
4. The House Of Atreus, Act II
5. Noble Savage
6. Invictus
7. Guardians Of The Flame
8. Life Among The Ruins
9. Virgin Steele
10. Age of Consent

Under tortured skies from a land with no sun
I will come for you
From Seven points of Darkness
Beyond the mountains and the ruins
I will come for you
Across the Fields of Rage and Yearning
With power in my hand
I will return, I will return

Ja, dit hele intro moet geciteerd worden, want het is de beste ode aan onsterfelijke liefde die een metalartiest ooit heeft neergepend. Het zet de toon voor een tweetal semi-conceptalbums waarbij de menselijke geest, zijn relatie tot het goddelijke en de dood centraal staan. De persoon waarin in dit nummer wordt gezongen, Emalaith, zien we later terug op de gelijknamige track van deel 2 en als een van de hoofdpersonen van het daadwerkelijke conceptalbum Invictus. Later daarover meer.

De hair/glam metal was klaar en in 1994, een tijd waarin traditionele metal praktisch dood was, bracht Virgin Steele ons de eerste van een reeks sublieme epische heavy metalalbums die zichzelf kenmerken door een grote dosis romantiek en heroiek waar een band als Manowar nog een puntje aan zou kunnen zuigen. Virgin Steele gaat hier door waar bands als Queen en Rainbow ooit begonnen en zet de poorten verder open voor neoklassiek powermetalbands als Rhapsody, of meer Manowariaanse stoerheid als Domine. Dit alles zonder te vervallen in domme anthems over metal en zuipen, want zelfs als het over 'aardse zaken' gaat (Blood & Gasoline heeft een duidelijke seks-drive overgenomen van het oude werk), klinkt het esotherisch en goddelijk.

Het valt op dat de hardrock esthetiek van Life Among The Ruins qua sound nog enigszins overeind is gebleven. Het album is intens, maar niet heel stevig qua sound. Op ballads als House Of Dust en Forever Will I Roam is dit geluid helemaal nog terug te horen, al gaan deze nummers tekstueel een flink stuk verder. The Raven Song, I Wake Up Screaming en Blood Of The Saints zijn dan weer wat meer up-tempo rockers, terwijl Weeping Of The Spirits met 'Kill me or die where you stand!' een van de stoerste refreinen ooit heeft.

Het album is niet mijn favoriet in de reeks van winnende VS-albums, maar nog steeds kan ik iedere seconde als pure poëzie quoten en vallen alle heerlijke details (die subtiele drumversnelling aan het einde van Blood Of The Saints bijvoorbeeld) nog steeds op. Ik kan nog steeds met open ogen en oren zonder drugs trippen op deze muziek.

Tussenstand:
1. The Marriage Of Heaven And Hell I
2. Noble Savage
3. Guardians Of The Flame
4. Life Among The Ruins
5. Virgin Steele
6. Age of Consent

Toen ik lang, lang geleden voor enkele euro's de cd 'The Power Of Metal Volume 2' aanschafte, schalden de trompetten me op openingstrack A Symphony Of Steele tegemoet. De zang deed me aan Iron Maiden's Bruce Dickinson denken, al klonk het vuriger en strijdvaardiger. Nu zo'n 15 jaar later zet deze track me nog steeds in vuur en vlam. Waar deel 1 'aardser' klonk qua songstructuren en teksten (niet veel), is deel 2 eigenlijk het eerste echte epic heavymetalalbum dat de band ooit heeft uitgebracht. De gitaarsound ronkt meer, de drums van nieuwkomer Frank Gilchriest spetteren meer en David DeFeis gooit zowel qua zang als teksten alles open.

De thematiek van 'hemel' en 'hel' als tegenstellingen komt nu voor het eerst in de tekst goed naar voren. Op Crown Of Glory horen we al "Heaven and Hell remember their love and every road leads me to you... to truth", terwijl heel Transfiguration de beeldspraak van een opengescheurde aarde en helse wateren die mengen met hemelse regen nog verder neemt. Waar het album hier echter nog verder gaat, is de openbaring van de naam 'Emalaith'.

Op Invictus komt het complete concept achter deze albums pas echt naar voren, maar de naam Emalaith is ondanks dat zij nog niet is uitgesproken al reeds bezongen op I Will Come For You. Zij is de muze en het vrouwelijke in de mens, waar het mannelijke steeds naar terug wilt keren. Waar de tekst "Fair child of the desolation, cry to me under stars that have died. Under skies of pain we are born. Oh yeah, we are one, forever we’ll be. Oh my love, we’ll defy death and meet on holy ground" op I Will Come For You zorgde voor een rustige omslag in het nummer, schreeuwt DeFeis het op 'Emalaith' als een statement, een ware belofte dat hij haar weer zal vinden tussen leven, dood en wedergeboorte. Ik voel me een ware Patrick Bateman als ik zoveel woorden aan dit nummer besteed, maar voor mij zijn I Will Come For You en Emalaith samen de meest romantische metalnummers ooit geschreven.

De rest van het album doet bij mij ook niets fout. Twilight Of The Gods en Rising Unchained zijn de germaanse metalnummers die Manowar nooit geschreven heeft. Prometheus The Fallen One (nog beter in de versie van de Magic Fire-Music EP) is een van de grootste middelvingers naar goddelijke overheersing, terwijl Devil/Angel de uptempo stamper is die het album op het einde weer helemaal wakker schut. Straw Girl is een machtige powerballad, terwijl Unholy Water een geile gothicvibe hanteert. En vlak voor we als menselijke luisteraar ten onder gaan in al dit esotherische geweld is daar Victory Is Mine om het strijdgevoel weer op te wekken voor we worden blootgesteld aan het echte verhaal van Invictus.

"Oh Emalaith, oh Emalaith,
Sworn by the light of the moon
I will be here with you soon, oh..."

The Marriage Of Heaven And Hell 2 is een 10+. This album goes to 11. Dit album is seks, geweld, verdriet, liefde en hoop in een. Een van de beste dingen ooit gemaakt.

Tussenstand:
1. The Marriage Of Heaven And Hell II
2. The Marriage Of Heaven And Hell I
3. Noble Savage
4. Guardians Of The Flame
5. Life Among The Ruins
6. Virgin Steele
7. Age of Consent

Een nieuwe marathon, dit keer van mijn keuze. Virgin Steele is toch altijd een van mijn favoriete bands geweest, maar er zijn bepaalde albums van vroeg en laat die ik ook te weinig tot me heb genomen. David DeFeis' zang is de voornaamste smaakmaker, want er is echt geen enkele zanger die zo over the top gaat als hij. Robert Plant, Ian Gillian en Freddy Mercury mogen absoluut wel genoemd worden als grote inspiratiebronnen, maar de hoogtes die hij kiest overtreffen al deze drie zangers. Is het materiaal verder ook zo goed? Absoluut niet.

Wat het debuutalbum echter wel leuk maakt is een enorme hoeveelheid enthousiasme en energie. De ritmesectie is rauw en helder, de gitaarpartijen zijn chaotisch en rauw en DeFeis gaat echt alle kanten op met zijn gegil. Dit levert een hoop 'net niet'-songs op, maar Danger Zone en Dead End Kids zijn wel degelijk best gaaf. Children Of The Storm is echter een erg goed nummer, terwijl ook titeltrack Virgin Steele een fijne proggy kant van de band laat horen. Het doet wat aan Queen en Rainbow denken, maar er zit een meer eigen sound in dan dat en beloof nog wat te worden. De epische kant spreekt me altijd meer aan, maar een voorzichtige 4 sterren ga ik toch echt wel geven.

Toen ik dit album in 2006 te reviewen kreeg voor Metalfan.nl was het een droom die waarheid werd toen ik David DeFeis ook nog eens mocht interviewen. Een welbespraakte, vriendelijke en bovenal enthousiaste man die me met zoveel vuur het concept van Visions Of Eden uit de doeken deed, dat ik er nog steeds kippenvel krijg als ik eraan denk.

Visions Of Eden heeft een minpunt. Een vrij groot minpunt waar echt niet omheen te gaan is. Een minpunt waardoor dit album geen hoogste positie in mijn lijst kan halen. De productie is namelijk echt: Te. Kut. Voor. Woorden. De gitaren zijn amper te horen, de toetsen verzuipen alles, de drums overstemmen alles en de bas is of non-existent of te prominent. Alleen DeFeis' gouden keel (met lichte sleet, al weet ik niet of dit de productie is of niet) lijkt goed in de mix te staan. Het is zo verschrikkelijk zonde hoe rampzalig deze productie is, dat ik toch echt benieuwd ben hoe de onlangs uitgebrachte remaster precies klinkt.

Dit album is wat mij betreft als concept het meest ambitieuze dat de band tot nu toe heeft uitgebracht. Het verhaal van Lilith en de ontheiliging van het vrouwelijke wordt tekstueel op fantastische wijze uitgedrukt. De composities zijn onder de zompige massa van geluid wel degelijk goed doordacht en in de gevallen van songs als Angel Of Death, When Dusk Fell en Visions Of Eden wonderschoon. Childslayer en Black Light On Black waren met een goede mix zoveel malen krachtiger geweest, dat het gewoon jammer is dat het resultaat niet anders is. Dit maakt Visions Of Eden absoluut een van de moeilijkste albums van de band om uit te zitten, maar ik heb hier zoveel goede herinneringen aan en geniet nog steeds iedere seconde van het geheel.

Voorlopige tussenscore:
1. The Marriage Of Heaven And Hell II
2. The House Of Atreus, Act I
3. The Marriage Of Heaven And Hell I
4. Visions Of Eden
5. The House Of Atreus, Act II
6. Noble Savage
7. Invictus
8. Guardians Of The Flame
9. Life Among The Ruins
10. Virgin Steele
11. Age of Consent