Heel lang zou ik dit als een van de beste Nevermore-albums omschreven hebben, maar het valt me (nu blijkt dat het debuut en The Politics Of Ecstacy me zo goed bevielen) toch op dat het album toch vooral draait om de ijzersterke ballads, The River Dragon Has Come en Dead Heart In A Dead World. De opener is niet ijzersterk, de Simon And Garfunkel-cover is... interessant, maar niet echt goed en alles bij elkaar is de band als het hard gaat niet heel erg freaky zoals dat op bijvoorbeeld The Politics Of Ecstacy wel het geval was. Nog steeds vind ik het prima te genieten en staan met Evolution 169, The Heart Collector en The River Dragon Has Come een paar van mijn favoriete Nevermore nummers op het album, maar er zijn toch betere albums van deze band.

Voorlopige tussenstand:
1. The Politics Of Ecstacy
2. Nevermore
3. Dead Heart In A Dead World
4. In Memory
5. Dreaming Neon Black

Het doorbraakalbum, maar het zal toch nooit een favoriet van me worden. Voorheen vond ik het vrij ontoegankelijk, maar dat valt nu mee. De titeltrack, Deconstruction, Cenotaph en Beyond Within zijn allemaal wel weergaloze tracks en ook het afsluitende Forever laat Dane op zijn meest getormenteerd horen. Niet gek als je het verhaal over het verdwijnen van Dane's vriendin en cultussen meeneemt. Het is ook zeker wel een tof album, maar de rest van wat we tot nu toe gehoord hebben is toch net wat beter.

Voorlopige tussenstand:
1. The Politics Of Ecstacy
2. Nevermore
3. In Memory
4. Dreaming Neon Black

Ik heb de originele mix nooit gehoord, dus ik kan ook geen commentaar geven op hoe de productie nu verbeterd zou zijn ten opzichte van mijn remix-variant. Wat ik wel kan zeggen, is dat ik het lovenswaardig vind dat de band na het vrij radiovriendelijke Dead Heart In A Dead World alsnog is gegaan voor een album dat weer een stuk ruiger is en daarmee toch beduidend minder commercieel. Ik las op internet veel dingen over simpele songstructuren en popgehaltes, maar ik hoor hier een band die erg pissig is en daarbij flinke klappen uitdeelt. Meerdere malen hoor ik deathmetalstructuren voorbij komen en klinkt Warrel Dane echt verdomd pissig. Het album duurt ook niet lang, waardoor het allemaal nog steeds een lekkere impact blijft houden. Wat mij betreft erg onderschat en stiekem toch spannender dan Dead Heart In A Dead World of Dreaming Neon Black.

Voorlopige tussenstand:
1. The Politics Of Ecstacy
2. Nevermore
3. Enemies Of Reality
4. Dead Heart In A Dead World
5. In Memory
6. Dreaming Neon Black

26 minuten lang originele nummers, dus we nemen de EP ook gewoon mee. Matricide was in de Kazaa-tijd (in mijn geval dus ook dagen wachten tot een nummer gedownload was) een van de eerste songs op onze computer en ik heb hem zodoende dan ook erg vaak beluisterd. De EP zelf heb ik ooit nog van een metalmarkt gehaald voor enkele euro's en daarna net als het debuut niet heel veel meer opgezet. Ook nu weer blijkt dit zonde te zijn, want de meer trage en doomy sound van de EP bevalt ook prima. Optimist Or Pessimist is tekstueel een van mijn favoriete Nevermore songs, maar ik was helemaal vergeten hoe gruwelijk mooi The Sorrowed Man is. Ik verwacht ieder moment dat er een uitbarsting komt omdat er een dreiging vanuit die zijn weerga niet kent. Qua kwetsbaarheid zit er een flinke portie Queensryche in. Erg mooi!

Voorlopige tussenstand:
1. Nevermore
2. In Memory

Ok, ik geef toe dat de dood van Warrel Dane de voornaamste reden was om Nevermore voor de nieuwe marathon te kiezen. Een van mijn favoriete zangers aller tijden wiens dood me toch flink heeft geraakt. Tijd om hem nog even goed te eren.

Ik luister het debuut eigenlijk bijna nooit. Bij deze luisterbeurt blijkt dit echter compleet onterecht te zijn, want het songmateriaal is ijzersterk. Het solowerk van Loomis spettert alle kanten op en Dane maakt hier nog flink gebruik van zijn falsetzang, waardoor de songs lekker dynamisch en maniakaal aanvoelen. Muzikaal is het een wat meer groovy variant van Sanctuary met een portie thrash en de waanzin van Psychotic Waltz. The Hurting Words is een uitzonderlijk sinistere track, terwijl de solo's op C.B.F. absoluut topwerk zijn. Ik verhoog hem gewoon en neem mezelf voor om deze meer te gaan beluisteren.

Ik wilde gisteravond al expres niet The Obsidian Conspiracy nog doen na This Godless Endeavor, aangezien werkelijk alles na dit album voor mij tegenvallend klinkt. Nu heeft The Obsidian Conspiracy ook wel de schijn tegen zich door de verhalen dat Loomis op aanraden van producer Wichers de songs heeft versimpeld. Je hoort het namelijk wel terug dat de band zich bij vlagen wat lijkt in te houden. Nu vind ik Dane's soloalbum Praises To The War Machine ook erg goed, dus ik kan hier (kijk maar naar de score) nog steeds goed van genieten, maar na het technische meesterwerk dat This Godless Endeavor was klinkt het alsnog wat tam.

Het album heeft desalniettemin toch een paar uitstekende tracks. Opener The Termination Proclamation is lekker furieus, And The Maiden Spoke is een van de duisterste tracks die de band ooit heeft neergepend en The Day You Built The Wall is in al zijn simpelheid ook erg doeltreffend. Ook She Comes In Colors en titeltrack The Obsidian Conspiracy zijn uitstekend en kenmerkend Nevermore.

Grappig hoe ik voorheen wel altijd al claimde dat Nevermore een van mijn favoriete bands was, maar ik toch relatief vaak alleen maar naar dezelfde albums luisterde. Nu Dead Heart In A Dead World toch wat gekelderd is in mijn lijst van beste albums, ga ik mezelf de komende periode maar eens focussen op een flinke herwaardering van de eerdere albums en ook Enemies Of Reality er veel meer ingooien. Eeuwig zonde dat zo'n fantastische band niet meer bestaat en Warrel Dane zal ook bij mij de boeken ingaan als de eerste overleden ster waar ik actief om heb getreurd. Ah well, geen enkel album onder de 4 sterren, dat doen niet veel bands hen na!

Tussenstand:
1. This Godless Endeavor 5*
2. The Politics Of Ecstacy 5*
3. Nevermore 4.5*
4. In Memory 4*
5. Dreaming Neon Black 4*
6, Enemies of Reality 4*
7. The Obsidian Conspiracy 4*
8. Dead Heart In A Dead World 4*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Nevermore 4,31*
6. Primordial 4,25*
7. Psychotic Waltz 4,25*
8. Gamma Ray 4,23*
9. Thyrfing 4,21*
10. Blue Öyster Cult 4,19*
11. Virgin Steele 4,13*
12. Savatage 4,13*
13. Bruce Dickinson 4,08*
14. Rhapsody (Of Fire) 4,04*
15. Manilla Road 4*
16. Stratovarius 4*
17. Brainstorm 4*
18. Symphony X 4*
19. Magnum 3,92*
20. Helloween 3,9*
21. Iced Earth 3,88*
22. Black Sabbath 3,6*
23. Rainbow 3.5*
24. Solitude Aeturnus 3.5*
25. Pink Floyd 3,43*
26. Thin Lizzy 3,38*

Ik snap wel dat The Politics Of Ecstacy minder populair is dan de bekendere albums als Dreaming Neon Black en Dead Heart In A Dead World. Niet dat dit een kwaliteitskwestie is, maar het album voelt erg ontoegankelijk aan. De productie is moderner, waardoor het geluid erg groots aangezet is, maar de zanglijnen zijn nog weinig aanstekelijk en vooral op en top klaaglijk. Een ultiem progressive thrashalbum eigenlijk.

The Politics Of Ecstacy heeft daarnaast nog eens de aanwezigheid van Passenger, een van de mooiste en meest naargeestige songs die de band ooit heeft voortgebracht. Toen Dane's dood bekend werd, was dit ook het eerste nummer dat ik met tranen in mijn ogen aanzette. Ik zou de complete tekst willen quoten, maar houd het bij een enkele zin die ik als mantra voor mezelf zou moeten herhalen als ik doorsla in mijn gedachtes, namelijk: 'The cynic knows the price of everything and the value of nothing'.

De algehele sfeer is echter wel overweldigend stevig. The Seven Tongues Of God, This Sacrement, The Politics Of Ecstacy en Lost rammen er op los en laten geen spaan van de luisteraar heel. De titeltrack heeft een paar weergaloze baspartijen en thrashende stukken die meer doen denken aan Megadeth of Mekong Delta en dat is heel positief. Lost heeft met 'Why should I come down? From here I can see forever!' weer een nieuwe voor de lijst 'lyrische hoogstandjes van Dane'. 42147 is een intense weergave van een trip en het afsluitende The Learning is een angstaanjagende en sinistere cyberpunk song met een Dane die alle registers opentrekt. Misschien moet ik ook Loomis maar eens wat vaker gaan noemen in lijstjes van 'beste gitaristen ooit'...

Voor de fijnproevers. Ik begrijp het als je dit niets vind, maar vooral de fans moeten dit echt nogmaals een kans geven.

Voorlopige tussenstand:
1. The Politics Of Ecstacy
2. Nevermore
3. In Memory

Het perfecte metalalbum. Ja, ik heb dan wel geen top 10 staan (en vind dat met muziek ook echt nog moeilijker dan met films), maar This Godless Endeavor zou er zeker in staan. Als je op gemiddelde reviewsites als metal-archives ook kijkt, zie je dat zelfs de grootste Nevermore hater moet toegeven dat de band hier zijn zaken echt wel op orde heeft. Politics Of Ecstacy was het eerste Nevermore album dat ik hoorde, maar ik heb de band heel lang op basis van dat album ongrijpbaar gevonden. This Godless Endeavor is in een bepaald opzicht wel vrij catchy, maar de songstructuren zijn net zoals van oudsher (en veel meer dan het geval is dan op Dreaming Neon Black en Dead Heart In A Dead World) progressief en hebben veel tempo- en sfeerwisselingen.

Neem nu een van mijn favoriete tracks van het album: Sentient 6. Een tof sciencefiction-verhaal over doorgeslagen Artificial Intelligence die vanuit existentiële crisis zichzelf ertoe zet om de mensheid uit te roeien. De eerste coupletten en het refrein zijn tragisch in een ballad-achtige songstructuur, maar tegen het einde slaat de sfeer compleet om in een naargeestige en stevige sound waarbij de hakkende riffs en Dane's klaaglijke zanglijnen ineens verschrikkelijk intens naar voren komen. Dat het nummer ooit nog heeft bijgedragen aan de 9 die ik kreeg voor het bachelor-vak Techniekfilosofie helpt nog extra mee.

Opener Born grijpt met de combinatie van naar grunts neigende openingszang en fantastische melodieuze zanglijnen in het refrein al meteen naar een hoofdprijs. Toen ik het album lang lang lang geleden aanschafte was het vooral power en heavy metal dat in mijn kast stond en dit was verreweg het hardste dat ik toen had. Het album wordt ook gekenmerkt door die prachtige combinatie van muzikale agressie die gelijkwaardig is aan thrash/death metal, met solo's en tempowisselingen waar een Dream Theater versteld van zou staan om er zang overheen te gooien waar de groten der aarde als Dickinson en Halford niets anders van zouden kunnen zeggen dan 'welkom thuis man'. Het heeft voor ieder wat wils en dat maakte Nevermore rond dit moment de mogelijk beste metalband van dat moment.

Neem The Psalm Of Lydia met een neoklassieke passage die overgaat in een briljant gitaarsoloduel. Megadeth done right, al mocht Mustaine wensen dat hij en Friedman zo vurig klonken op Rust In Peace. A Future Uncertain heeft een prachtig sfeervolle opbouw met een paar van de beste riffs van het hele album. De dromerige bridge brengt me keer op keer wederom in vervoering. Het beste wordt voor het laatste bewaard. De titeltrack is een progressief meesterwerk met een paar van de sterkste zangpartijen en teksten die Dane ooit eruit heeft gegooid, met als absolute hoogtepunt:

"We contemplate oblivion as we resonate our dissonance
In godless random interpretation
The universe still expands, mankind still can’t understand
How to define you, so hide your face and watch us exterminate ourselves over you
Welcome to the end my friend, the sky has opened"

Bijna onbeschrijflijk goed dit.

Tussenstand:
1. This Godless Endeavor
2. The Politics Of Ecstacy
3. Nevermore
4. In Memory
5. Dreaming Neon Black
6, Enemies of Reality
7. Dead Heart In A Dead World

Nee, het is niet omdat Floor Jansen nu bij Nightwish zit dat we deze marathon doen, Nightwish stond al langer op onze shortlist! Tijdens de eeuwwisseling was dit een van de vele bands die werden gezien als de boegbeelden van de gothic metal (hype) van dat moment, terwijl Nightwish wat mij betreft (helemaal op de eerste drie albums) gewoon een power metalband is.

Het debuut rammelt in al zijn charme wel flink. Tuomas die zingt is een verschrikkelijk idee, dat gelukkig nooit verder is voorgezet. Ook qua composities is het lang niet allemaal goud dat blinkt, helemaal The Carpenter (inclusief verschrikkelijke videoclip) loopt voor geen meter en zelfs Tarja klinkt hier vals. Maar goed, ook genoeg dat wel goud genoemd mag worden. Elvenpath, Beauty And The Beast, Astral Romance, Angels Fall First, Tutankhamen... als Tuomas maar toetsen speelt in plaats van zingt.

Ook grappig dat ik er nu pas achter kom dat de band dit eigenlijk alleen maar als demo wilde uitbrengen en zich er nu vooral voor schaamt. En ja, het klinkt ook allemaal wel een beetje demo-achtig, maar het blijft charmant. Die kitscherige toetsen en (keyboard)dwarsfluit, de toch wel al erg sterke zang van Tarja en Empu's hele sterke gitaarsolo's. Ook waren de drumpartijen hier nog iets gevarieerder dan het standaard trucje dat Jukka later op ieder album zou uithalen.

En ja, echt heel goed is het allemaal nog niet. Maar wel heel charmant. Met de nostalgische bril op, kom ik toch nog wel op 4 sterren.

Century Child verliest de toppositie door de aanwezigheid van een musical-cover die niet nodig was. Voor de rest is dit album nog steeds even sterk als toen ik hem in 2002 voor het eerst hoorde. De powermetalsound van voorheen is nog steeds aanwezig, maar het geheel voelt veel steviger en voller aan. Ik ben nog steeds geen fan van de naam 'gothic metal' voor female fronted bands (laat die term maar lekker bij dingen als My Dying Bride of Paradise Lost), maar zie ergens ook wel een beetje waar het vandaan komt.

Het songmateriaal is buiten de cover (onnodig) subliem. Catchy als Wishmaster, maar steviger en beter doordacht. En op songs als Slaying The Dreamer (dat macabere eindstuk) of Feel For You nog verbazingwekkend naargeestig. Het afsluitende Beauty Of The Beast is ook de eerste echt weldoordachte epic die de band gemaakt heeft. De toevoeging van Marko op zang en bas zorgt daarnaast ook voor een fantastische afwisseling tussen 'beauty' en 'beast' en maakt het totaalplaatje compleet. Fenomenaal album nog steeds.

Tussenstand:
1. Oceanborn
2. Century Child
3. Over The Hills And Far Away
4. Wishmaster
5. Angels Fall First

Ja, de overgang van operazang naar pop/rock-vocalen was even schrikken, toch herinner ik me dat ik toentertijd best gecharmeerd was van Anette's zangpartijen in de vrijgegeven nummers. Sterker nog, Amaranth neurie ik altijd als ik een verschrikkelijk nummer dat in loop door mijn hoofd gaat moet verwijderen, want meer catchy dan dat nummer heeft de band volgens mij nooit gemaakt.

Het is vreemd hoe de band in bijna ieder nummer wel stukken verwerkt heeft die me iets doen. 7 Days To The Wolves is eigenlijk oersaai, maar heeft halverwege dan weer een hele mooie overgang. For The Heart I Once Had is suikerzoet, maar wel een heel krachtig refrein. Meadows Of Heaven is geen bijzondere spectaculaire afsluiter, maar wordt wel opgeleukt met een prachtige gitaarsolo. Over dat laatste: Emppu's gitaarwerk is ijzersterk. Ik onderschat zijn rol als sologitarist vaak, maar de beste man kan prachtig spelen, maar houdt het vaak beperkt qua kwantiteit. Dit betekent dat als hij soleert, het eigenlijk altijd goed aankomt. Op dit album tel ik netto volgens mij het meeste solo's en ze zijn allemaal prachtig.

Dark Passion Play is een lastig album dat me over het geheel toch net genoeg trekt om deze score te geven. Once ergerde me meer, maar had alsnog iets grotere uitschieters. Toch ben ik met nummers als The Islander, Master Passion Greed en Sahara nog steeds heel content. Opener Poet And The Pendulum heeft een groots refrein en beduidend beter geïntegreerde orkestrale passages dan het gros van Once had. Amaranth blijf ik ook een fijne single vinden. Toch heb ik het idee dat de band hier de schaar door een aantal songs had kunnen halen om memorabeler te zijn en Olzon klinkt bij vlagen toch vlakker dan ik me herinner.

Tussenstand:
1. Oceanborn
2. Century Child
3. Over The Hills And Far Away
4. Wishmaster
5. Angels Fall First
6. Dark Passion Play
7. Once

Bij uitkomen heb ik dit album een keer op Youtube beluisterd, vervolgens besloten dat ik het niet hoefde, om het daarna toch maar voor €5 aan te schaffen bij een Duitse Mediamarkt. "Wat er toen gebeurde verwacht je niet!" Nou ja, ik begon het album toch wel goed te vinden. Nog steeds staat er een hoop veilige, middle of the road muziek op, maar er is iets aan de totaalsound die me hier erg goed bevalt. Het is veilig, maar wel atmosferisch. Elan is me na al die tijd als 'ode aan het leven' ook best gaan bevallen, al vind ik het als single een verschrikkelijke keuze. Gelukkig dat tracks als Weak Fantasy en Yours Is An Empty Hope wel weer een stuk steviger zijn. Edemah Rush en The Eyes Of Sharbat Gula doen me daarentegen dan weer helemaal niets in al hun inwisselbaarheid.

Wat ik Tuomas wil verwijten, is dat hij nog niet voldoende gebruik heeft gemaakt van Floor Jansen's vocalen. Alles klinkt prima, maar pas op The Greatest Show On Earth kan ze echt alles opentrekken. Dat is tevens ook meteen het beste nummer van het album en een top 10 nummer voor mij uit de hele Nightwish catalogus. Metal, poëzie en wetenschap samen: topcombinatie. Toen ik Richard Dawkins eind 2017 bij een meet and greet mocht spreken heb ik hem nog een compliment gegeven over zijn bijdrage, want zijn vertelstem brengt het al prachtige nummer naar grote hoogtes. Sterker nog, vanaf het "we are going to die... and we are the lucky ones" heb ik bij vlagen tranen in mijn ogen. Het refrein van The Toolmaker doet dat overigens ook met me, helemaal aangevuld met "we were here". Een ode aan de vindingrijkheid van de mens, maar ook de acceptatie van hoe we als ras uiteindelijk zullen verdwijnen als kleine voetnoot in de geschiedenis van de planeet. Treurig, maar toch mooi. Veel er tegenin brengen kan ik niet.

Endless Forms Most Beautiful is verre van mijn favoriet, maar ik ben het album alsnog flink gaan waarderen. Uiteindelijk is Floor Jansen voor mij wel de meest gevarieerde zangeres die ze in de gelederen hebben gehaald. De oude Tarja nummers (vooral Ghost Love Score) heeft ze zichzelf compleet eigen gemaakt en er staat een frontvrouw die de aandacht goed naar zich toetrekt. Ik hoop voor het volgende album iets meer echt spetterende songs, maar als totaalplaatje kan ik hier toch echt niet tegen zijn. Nightwish blijft in dat opzicht terecht toch wel een van de populairdere bands uit het genre.

Eindstand:
1. Oceanborn 5*
2. Century Child 5*
3. Over The Hills And Far Away 4.5*
4. Wishmaster 4*
5. Imaginaerum 4*
6. Endless Forms Most Beautiful 4*
7. Angels Fall First 4*
8. Dark Passion Play 3.5*
9. Once 3*
Gemiddelde: 4,06*

Nightwish verrast niet en verrast stiekem toch een beetje. Ik ga niet moeilijk doen over een tweede cd die ik niet snel op zal zetten, omdat ik het gewoon als een leuk extraatje zie bij een album met 9 losse tracks die gewoon prima bevallen. Waar Endless Forms Most Beautiful vooral vriendelijke songs en een knaller van een uitsmijter had, is het hier wat consistenter qua sound. Ergens over het algemeen wat soft en qua tempo allemaal vrij traag, maar ik heb alsnog het idee dat er dit keer iets meer tijd is gestoken in het uitwerken van de songs, waardoor de subtiele details gewoon meer opvallen. Ergens jammer dat het weinig meer met de sprookjesachtige power metal van weleer te maken heeft, maar als orkestrale, verhalende muziek werkt het nog steeds prima.

Floor krijgt meer te doen dan op de voorganger het geval was in ieder geval. Meer sopraan, meer licht/engel-achtig, maar ook meer stevigere uithalen. De zanglijnen op een song als Pan dansen als het ware, het geeft zo'n nummer meteen een heel herkenbaar karakter. Dat de doedelzakspeler dit keer ook vocalen voor de rekening neemt, levert ook nog iets moois extra's op. Harvest deed me in het begin niets, maar is nu gegroeid naar een nummer dat ik echt heel goed trek. Op Tribal barst het even lekker los en het epische Endlesness (waar Marko ook toch nog mag meedoen) is gewoon een fijne afsluiter. Er springt niets enorm uit, maar een dikke 8 voor het geheel is er zeker wel.

De tweede cd is gewoon een rustige instrumentale soundtrack. Mooi, niet bijzonder, maar niet iets dat ik voor de totale beoordeling heel zwaar laat gelden. Met betrekking tot de 'echte' nummers is gewoon duidelijk dat Nightwish volwassen muziek maakt die misschien niet heel uitdagend meer klinkt, maar zo vol kwaliteit zit dat ik er met niets dan liefde naar kan luisteren. Intrigerend dat de metalliefhebbers (getuige de scores op Rate Your Music en metal-archives) er nog weinig van moeten hebben. Ik vind het gewoon erg mooi.

Eindstand:
1. Oceanborn 5*
2. Century Child 5*
3. Over The Hills And Far Away 4.5*
4. Wishmaster 4*
5. Human Nature 4*
6. Imaginaerum 4*
7. Endless Forms Most Beautiful 4*
8. Angels Fall First 4*
9. Dark Passion Play 3.5*
10. Once 3*
Gemiddelde: 4,05*

In mijn toenmalige recensie op metalfan.nl heb ik het album met een 73/100 beloond omdat ik vond dat de band zich er bij vlagen echt makkelijk vanaf maakte (I Want My Tears Back) of gewoon matig werk leverde (Song Of Myself). Ik vind I Want My Tears Back nog steeds oppervlakkigheid ten top (van het type 'gooi er wat folk bij en de fans slikken het wel'), maar een song als Rest Calm vind ik nu echt wonderschoon.

Het belangrijkste punt is ook echt wel dat Olzon dit keer echt goed in haar rol gegroeid is. Waar ze op het vorige album bij vlagen wat vlak klonk, gaat ze hier goed tekeer op een nummer als Scaretale, toont ze haar meest sexy kant op Slow, Love, Slow en laat ze op Turn Loose The Mermaids haar engelenstem weer optimaal horen. Mijn vrees zat hem vooral in hoe Song Of Myself nu zou bevallen. Het antwoord is een welgemeend "eh... kan erger, maar ook zoveel beter". Er is een opbouw naar iets groots, maar het nummer valt plat met de spoken word stukken. Een heel geforceerde manier van gevoelens oproepen, en dat is erg jammer op een album dat ik bijna een hogere score had gegeven dan nu. Had dit nummer a la Ghost Love Score muzikaal groots laten eindigen, om vervolgens het album met de spoken word stukken te laten afsluiten.

Desalniettemin heb ik nu zoveel meer genoten van de muziek dan ik toen in 2011 deed en dat is iets dat ik met alle liefde meeneem. Met uitzondering van twee songs loopt het verder als een klok.

Tussenstand:
1. Oceanborn
2. Century Child
3. Over The Hills And Far Away
4. Wishmaster
5. Imaginaerum
6. Angels Fall First
7. Dark Passion Play
8. Once

Ah, eigenlijk van tevoren wel beetje een gedoodverfde winnaar bij mij, aangezien ik Oceanborn zeker eens in de paar maanden opzet. Waar het charmante debuut proberen was, klinkt dit vervolg als een subliem powermetalwerkstuk waar het spelplezier vanaf spat. Er is klassiek, Finse folklore, soundtrack maar bovenal nog steeds alle ingrediënten van voortrazende drums, ronkende riffs en heerlijke toetsen- en gitaarsolo's. Een album dat samen met iets als Silence van Sonata Arctica en Destiny van Stratovarius eind vorige eeuw helemaal liet horen waar Finnen toe in staat waren.

Tarja laat hier geen enkel steekje vallen, Tuomas houdt zijn mond (en speelt de sterren van de hemel), Emppu speelt non-stop walgelijk mooie gitaarmelodieën en ik kan er niet over uit hoe heerlijk gevarieerd en hard Jukka toen nog kon slaan. Het feit dat ik iedereen bij de voornaam noem heeft overigens vooral te maken met die gruwelijk Finse achternamen. Oceanborn heeft alles. De snelheden worden afgewisseld, de bombast is over the top, maar net niet te kitscherig. Het is bij vlagen heerlijk stevig, zonder de melodie uit het oog te verliezen. Het is groots, episch en esoterisch. De soundtrack van een gelukkige jeugd en een van de beste Finse powermetalalbums ooit.

Tussenstand:
1. Oceanborn
2. Angels Fall First

Mijn liefde voor Nightwish begon bij Century Child en is een flinke tijd geëindigd bij Once. Century Child was de grote doorbrak naar een groter publiek, waar de vernieuwde sound helemaal werkte. Once had een enorm orkest, een nog modernere sound, een **** drumbeat op Wish I Had An Angel (nog steeds een draak van een nummer) en verder een hoop van alles, maar net niet genoeg om echt boeiend te blijven. Doet me in dat opzicht ook denken aan het concert van Sonata Arctica en Nightwish dat ik datzelfde jaar nog in Paradiso heb gezien. Ja, Nightwish was een goed geoliede machine, maar het was klinisch en alle spontaniteit was er vanaf. Sonata Arctica had nog wat te bewijzen (ttv het veel sterkere Reckoning Night) en stal voor mij en mijn vriendengroep toen toch echt de show.

Kudos wel voor Nemo, een nummer dat wat mij betreft een terechte 'hit' is. De thematiek werkt goed, het poppy refrein nestelt zich in je onderbewuste, maar de melodielijnen en sfeer zijn echt wonderschoon. Het duurt daarna weer tot The Siren voor ik echt weer interesse begin te krijgen in het album. Van Dead Gardens was ik het bestaan eigenlijk alweer vergeten, met zijn standaard chugga chugga // pats boem pats boem ritmes. Tarja's lieflijke zang verdrinkt in de klinische productie. En waar ik Romanticide vroeger echt fantastisch vond, vind ik het nu ook een lelijk nummer waarbij Emppu's vermeende liefde voor Megadeth en Pantera me ook gaat tegenstaan. Wel een mooie gitaarsolo.

Ghost Love Score trekt het album echter flink uit de slop. De orkestraties en Tarja's zang nemen eindelijk weer de leiding ten opzichte van de flauwe gitaarriffs en het koor en orkest voegen hier ook echt wat toe aan de compositie. Het nummer blijft spannend tot het einde en heeft naast sprookjesachtige fleurigheid ook momenten van dreiging. De climax is prachtig, het jammere is echter dat dit nummer niet de afsluiter is en we redelijke nummers als Kuolema Tekee Taiteilijan en Higher Than Hope na afloop nog krijgen die de impact van Ghost Love Score verloren laten gaan.

Ik snap het compleet als mensen dit een fantastisch album vinden, maar voor mij doet dit het allemaal op drie tracks (Nemo, The Siren, Ghost Love Score) na niet veel meer.

Tussenstand:
1. Oceanborn
2. Century Child
3. Over The Hills And Far Away
4. Wishmaster
5. Angels Fall First
6. Once

*Mijn review beslaat de Drakkar-versie*

De enige EP van de band die we erbij doen, omdat de titeltrack toch wel een belangrijk onderdeel van de band's geschiedenis is. Ik was toen compleet onbekend met het Gary Moore lied, maar was wel zwaar onder de indruk van de videoclip en hoe sterk de compositie was. Vandaag de dag valt op dat de twee andere nieuwe tracks 10th Man Down en Away ook heel sterk zijn en dat de versie van Astral Romance met Tony Kakko (Sonata Arctica) echt subliem is in vergelijking met het origineel. De live-nummers van From Wishes To Eternity zijn eveneens erg fijn, al valt het wel op dat de band in oude bezetting (zonder huidige bassist) net wat punch mist met de enkele gitaar. De dvd die ik hiervan heb blijft echter wel fijn. Gewoon een hele fijne EP, die de band in al haar facetten goed weergeeft.

Tussenstand:
1. Oceanborn
2. Over The Hills And Far Away
3. Wishmaster
4. Angels Fall First

Hamster! A dentist! Hardporn! Steven Seagal! Warrior! This rifle! In me the Fishmaster!

Deze misheard lyrics kan ik nooit meer 'onthoren', maar het maakt voor de waardering van het nummer verder helemaal niets uit. Lekker opzwepende power metal die er tot de dag van vandaag nog steeds goed ingaat. Wel is Wishmaster in vergelijking met Oceanborn een behoorlijk veilig album, waar de poppy kant van de band steeds meer naar voren begon te komen. Songs als Two For Tragedy en Bare Grace Misery (met die verdomd simpele drumpartijen die Jukka op een gegeven moment non stop speelde) doen me zodoende toch beduidend minder dan het toffe The Kinslayer (kippenvel bij die mannelijke stem), de titeltrack of het magische Dead Boy's Poem (waar die kenmerkende toetsenpartijen vandaan komen). Ook het heerlijke up-tempo Crownless en afsluitende FantasMic zijn erg goed. Wishmaster is ook een leuk album, een perfecte instapper, maar ik mis toch net wat van de spanning en creativiteit die Oceanborn dat beetje extra gaven.

Tussenstand:
1. Oceanborn
2. Wishmaster
3. Angels Fall First