NIk ben het niet eens met een aantal opmerkingen dat Ure's stem achteruit is gegaan. Ik heb onlangs het live-optreden van deze periode gezien en daar was hij echt in topvorm. Wat hier problematisch is, is de manier hoe hij af en toe van die vreemde fluisterzanglijnen toevoegt die de sfeer heel vreemd maken. Op zo'n song als Rise klinkt hij nog steeds heel erg goed. Songs als Lie en Satellite passen ook helemaal in de oude stijl en hierop valt toch op dat de band het in 2012 echt nog kon. Als het goed is, is het ouderwets goed. Jammer dat de songs met de fluisterzang zoals Brilliant en Contact hun ware potentie niet helemaal bereiken. Uiteindelijk is Brilliant zeker wel een leuk album, het had gewoon nog niet iets beter gekund.

Ik heb verder wel erg genoten van deze marathon en zal mijn best doen om de missende 4 sterren of hoger albums in mijn collectie nog toe te gaan voegen op korte termijn.

Eindstand:
1. Rage In Eden 4,5*
2. Vienna 4,5*
3. Quartet 4,5*
4. Lament 4,5*
5. Systems Of Romance 4*
6. Ha!-Ha!-Ha! 4*
7. Ultravox! 4*
8. Brilliant 3,5*
9. Ingenuity 3,5*
10. U-Vox 3*
11. Revelation 2,5*
Gemiddelde: 3,86*

Dit album is helemaal niet zo verkeerd als de scores laten lijken. Er zit beduidend meer visie in de composities, de sound doet weer meer aan de vertrouwde Ultravox van de jaren '80 denken, de zang van Sam Blue is vrij bezield te noemen en doet bij vlagen zelfs denken aan Ure en het musiceren is een flink stuk meer bevlogen te noemen dan op de twee voorgangers het geval was. Die gitaarsolo op Distance is zelfs heel erg goed te noemen. Ook het afsluitende Majestic is een instrumentaaltje dat zeker gehoord mag worden. Het is duidelijk dat Ultravox op dit moment weer gewoon een band te noemen was in plaats van een project. Natuurlijk mis ik de herkenbare/meezingbare tracks, maar alsnog vind ik Ingenuity een best aardig album dat zelfs nog een stapje boven U-Vox staat.

Tussenstand:
1. Rage In Eden
2. Vienna
3. Quartet
4. Lament
5. Systems Of Romance
6. Ha!-Ha!-Ha!
7. Ultravox!
8. Ingenuity
9. U-Vox
10. Revelation

De eerste Ultravox plaat die ik in mijn collectie had doet nog steeds niet veel onder voor de andere Midge Ure albums sinds Vienna. Ik hoor met met One Small Day inderdaad ook wel een iets gladder nummer en (terechte) hit Dancing With Tears In My Eyes vinkt ook de juiste vakjes aan bij 'glad' en 'gelikt', maar slecht is het nergens. Opener White China vind ik een heerlijke Ultravox-klassieker, Man Of Two Worlds heeft door de zangeres nog een mooie keltische vibe en titeltrack Lament en Heart Of The Country zijn weer van die fijne melancholische tracks. Afsluiter A Friend I Call Desire heeft daarnaast nog een lekkere rockende vibe.

Doet niet veel onder voor de rest, de ranking van de laatste vier albums kan wat dat betreft per dag verschillen. Op naar de albums waar ik echt niets van ken.

Tussenstand:
1. Rage In Eden
2. Vienna
3. Quartet
4. Lament
5. Systems Of Romance
6. Ha!-Ha!-Ha!
7. Ultravox!

Ruud's enthousiasme komt niet meer op gang, die van mij blijft onverminderd voortgaan. Helemaal zo'n hit als Hymn (waarom niet in Nederland? het is wel duizenden keren geremixed door b-artiesten...) is voor de ultieme sound van de jaren '80 met zijn oppervlakkige hoopvolle melodie, maar diep droevige teksten onder de kille klanken. Prachtige synthesizersolo ook, ik heb jaren gedacht dat dit een gitaar was, maar de overstuurde sound komt toch echt uit 'een kastje'.

Op Visions In Blue valt me weer op hoe wonderschoon de zang van Midge Ure steevast is. Breekbaar, maar toch oh zo krachtig. Hoor ik op dit lied overigens de melodielijn van The Pet Shop Boys - It's A Sin? Dan was Ultravox toch 5 jaar eerder. Verder een fijne afwisseling tussen melancholie en rockende tracks, afsluiter The Song (We Go) geeft me lekker energie.

Tussenstand:
1. Rage In Eden
2. Vienna
3. Quartet
4. Systems Of Romance
5. Ha!-Ha!-Ha!
6. Ultravox!

Romantische keyboard klanken om de kille jaren '80 door te komen. Ze werken in deze barmhartige tijden ook nog steeds prima. Heel veel kwaliteitsverschil vind ik ook niet zitten tussen Vienna en Rage In Eden, maar met The Voice en het flink rockende We Stand Alone heeft de band wel twee fantastische krakers te pakken die de beste nummers van het vorige album voor mij net overstijgen. Ure's melancholische zang, die ronkende bas van Cross en de piano en viool van Currie zorgen voor een perfecte combinatie van sereniteit en dreiging in nummers die zich per luisterbeurt verder openbaren. Een pareltje.

Tussenstand:
1. Rage In Eden
2. Vienna
3. Systems Of Romance
4. Ha!-Ha!-Ha!
5. Ultravox!

Dit is even wennen. Het is niet dat ik het per se slecht vind, maar het heeft nergens die kille charme van Vienna t/m Lament. Je hoort dat het een jaren '90 album is, maar het klinkt tegelijkertijd ouderwetser dan de jaren '80 albums aangezien deze klanken nog doen denken aan trendsetting. Dit is veel meer trendvolgend. De zang van Tony Fenelle lijkt nergens op die van Ure en doet meer denken aan David Bowie/Eric Clayton en past op zich wel in het songmateriaal, maar hij ontbeert de diepgang die Ure wel aanbracht in de muziek. De instrumentatie is verder oppervlakkig, maar op de een of andere manier vind ik het geen ramp om het (op de achtergrond) te horen. Heel actief er naar luisteren lukt verder ook niet, maar het ergert alsnog niet heel erg.

Tussenstand:
1. Rage In Eden
2. Vienna
3. Quartet
4. Lament
5. Systems Of Romance
6. Ha!-Ha!-Ha!
7. Ultravox!
8. U-Vox
9. Revelation

Systems Of Romance laat de punk-invloeden varen en komt met een van de eerdere synthpop albums aanzetten die qua sound nagenoeg de bekendere Ultravox van de post-Vienna periode perfect benadert. De songs zijn gestroomlijnd, de sound is kil en melancholisch en het songmateriaal is dik in orde. Met 36 minuten duurt het album wat mij betreft veel te kort, maar het nodigt wel makkelijk uit tot meer luisteren. Waar nu echter nog naar gekeken moet worden is het vervangen van de zanger, want zijn meer 'street'-stem past minder goed bij dit type muziek.

Tussenstand:
1. Systems Of Romance
2. Ha!-Ha!-Ha!
3. Ultravox!

Ok, buiten het prachtige All Fall Down kende ik niets van dit album en ik snap de kritiek in ieder geval absoluut. Het is vooral lastig om de Ultravox die ik op de vorige albums zo goed vond hier te herkennen. Dream On heeft die sound bijvoorbeeld nog wel, maar geldt hier als een van de weinige song van het hele album. Time To Kill heeft echter wel een hele fijne sfeer die me ook aan latere Rush-albums doet denken en All In One Day heeft nog iets van de vertrouwde melancholie. All Fall Down blijf ik, ondanks de on-karakteristieke sound, gewoon een wereldnummer vinden. Maar als geheel is het echt een flink stuk minder hoogstaand dan alle de voorgaande albums.

Tussenstand:
1. Rage In Eden
2. Vienna
3. Quartet
4. Lament
5. Systems Of Romance
6. Ha!-Ha!-Ha!
7. Ultravox!
8. U-Vox

Ultravox heeft tijdens mijn opgroeien genoeg indruk gemaakt om nooit vergeten te worden, maar het was wel vooral de periode met Midge Ure die dit teweeg bracht. Vienna heb ik dan als album (nog) niet in mijn collectie, maar de kille, klinische synthwave klanken werken hier helemaal voor me. Het hakkende gitaarwerk dat bij vlagen naar voren komt (New Europeans, All Stood Still) geeft ook nog een extra dimensie om het geheel bij vlagen toch nog best fel en opzwepend te maken, maar die overstuurde synthesizerklanken afgewisseld met melancholische pianopartijen doen nog het meeste voor me. Ure is ook een veel beter zanger voor dit soort melancholische muziek. De titeltrack is ook vanzelfsprekend een wereldhit geworden. Ik ben dol op dit album in ieder geval.

Tussenstand:
1. Vienna
2. Systems Of Romance
3. Ha!-Ha!-Ha!
4. Ultravox!

Het album heeft een valse start met het vervelende Rockwrok, maar daarna krijgen we een beter gespeelde, geschreven en geproduceerde plaat dan het origineel waar we op Hiroshima Mon Amour voor het eerst ook een hint krijgen van het meer minimale synthesizerwerk van later. Zo'n track als Distant Smile is echter gewoon stevige punk (maar dan goed gespeeld) en Artifical Life is lekker experimenteel. Wederom een toffe plaat die net iets beter is dan de voorganger.

Tussenstand:
1. Ha!-Ha!-Ha!
2. Ultravox!

Ik heb me dus wel in Ultravox verdiept (was mijn keuze), maar ik ben alleen bekend met de (bekende) periode met Midge Ure. Die eerste drie albums zijn me compleet onbekend (al heb ik Ha! Ha! Ha! wel in mijn kast staan, herinner me alleen niet dat ik er ooit naar geluisterd heb?) en daarom extra interessant. Ik hoor wat Roxy Music, punk en David Bowie-invloeden terug, maar dan mag het kopje 'prog' er nog best voorzichtig aan toegevoegd worden aangezien de composities met die vioolpartijen en wisselende sfeerwisselingen vrij vooruitstrevend te noemen zijn. I Want To Be A Machine en The Wild, The Beautiful And The Damned zijn daarnaast echt heel erg goed te noemen.

De productie (vooral hoe de bas van Chris Cross zo heerlijk ronkend naar voren komt) geeft een heerlijk kille sfeer. De klaaglijke zang John Foxx voegt ook echt wat toe aan het geheel. Een erg fijn debuut mijns inziens.