Oh wow, Bad Company is Brits? Ik heb geen idee waarom, maar ik heb dit altijd meer geassocieerd met Amerikaanse motorrijders dan met het Verenigd Koninkrijk. Bad Company is wel een typische band die altijd een beetje in de subtop heeft gehangen, maar ik ben (dankzij mijn vader) wel een fan van Paul Rodger's stemgeluid. Misschien was de aanname van 'hardrock' wat voorbarig, aangezien het toch meer bluesrock genoemd kan worden. En ondanks de gezapigheid valt er toch best wel wat te genieten. Rodger's zang en ook pianospel komen het beste tot uiting op de prachtige titeltrack die toch wel hoort bij mijn favoriete rockanthems. Ook Ready For Love en Movin' On zijn gewoon lekker in het gehoor liggende rocksongs. Beste song is echter afsluiter Seagull, waarop zang en akoestische gitaar zorgen voor een prachtig bezwerende ballad.

Het album begint met Burnin' Sky nochtans erg sterk. Ook het met dwarsfluit aangevulde Morning Sun is een prachtige en krachtige ballad waar ik zonder moeite vaker naar kan luisteren. Pas tijdens Knapsack (waarom??) en Everything I Need merk ik wel dat het me inderdaad ook wat minder doet dan bij de vorige albums het geval was. Toch vind ik ook Too Bad nog best een lekkere song, maar het afsluitende Master Of Ceremony is toch weer vooral saai. Echt niet het ergste dat ik ooit heb gehoord en op de achtergrond luistert het fijn weg, maar in vergelijking met de drie voorgangers toch beduidend minder.

Voorlopige tussenstand:
1. Shooting Star
2. Run With The Pack
3. Bad Company
4. Burnin' Sky

Volgens mij zou Lynyrd Skynyrd een plagiaatclaim kunnen indienen voor het openingsnummer, want ik hoor toch echt duidelijk Sweet Home Alabama voorbij komen. Grappig hoe het album met nieuwe zanger Robert Hart wel weer meer klinkt als oude Bad Company, maar dat iedere vorm van pit er ook wel een beetje uit is. Hart heeft wel meer een Rodgers stem, maar dan als Rodgers die het ook even niet meer ziet zitten. Ik begrijp dat de diehard fans hier nog best tevreden over zijn, want het klinkt inderdaad gewoon 'vertrouwd', maar het songmateriaal is het hem gewoon niet. De productie is duf, de zang is vlak en het rockt allemaal niet zoals het zou moeten. Dan mis ik die eightees cockrock toch echt.

Voorlopige tussenstand:
1. Shooting Star
2. Run With The Pack
3. Bad Company
4. Dangerous Age
5. Holy Water
6. Here Comes Trouble
7. Desolation Angels
8. Burnin' Sky
9. Rough Diamonds
10. Fame And Fortune
11. Company Of Strangers

Hey, de openingstracks laten mijn oren zich spitsen! Dit is in tegenstelling tot het vorige album niet de meest zoetsappige rock, maar dit heeft veel meer weg van de betere Foreigner, Bad English en zelfs Bon Jovi songs! Pas op Something About You komt de eerste ballad en ook meteen het eerste nummer waar ik in dit geval niets mee kan, maar daarvoor heb ik me al zeker een half uur erg vermaakt met de vrolijke en opzwepende songs. Heeft helemaal niets te maken met de oorspronkelijke sound en ik zou het echt met alle gemak als andere band identificeren, maar als album wordt ik hier wel heel blij van! Een lekkere opleving na een reeks steeds minder wordende albums.

Voorlopige tussenstand:
1. Shooting Star
2. Run With The Pack
3. Bad Company
4. Dangerous Age
5. Desolation Angels
6. Burnin' Sky
7. Rough Diamonds
8. Fame And Fortune

Hmmm, iets beter dan Burnin' Sky, maar ook niet veel. Het voelt allemaal wat consistenter en de productie is erg helder, maar het lijkt er hier wel op alsof alle bluesy invloeden langzaamaan aan het verdwijnen zijn uit de muziek. Soms veer ik even op (Evil Wind), maar verder is het ondanks een nog steeds goed zingende Paul Rodgers allemaal wat tam. Voelt vooral als een introductie naar de jaren '80.

Voorlopige tussenstand:
1. Shooting Star
2. Run With The Pack
3. Bad Company
4. Desolation Angels
5. Burnin' Sky

Ok, dit is het eerste album waarop ik de band echt compleet niet meer herken. Het vorige album had met Electricland al een opener die klonk als Foreigner, maar met nieuwe zanger Howe is er nu ook een zanger bij die gewoon klinkt als Lou Gramm. Dit werkt op opener Burning Up eigenlijk nog best goed, aangezien er nog wel wat vuur in de song zit, maar opvolger This Love slaat al meteen door in die jaren '80 zoetheid. Voor een track als Valerie is er wat mij betreft ook geen excuus. Toch, de gitaarsolo op When We Made Love is ijzersterk en het afsluitende If I'm Sleeping gaat er ook nog best in. Toch doet dit album het voor niet helemaal.

Voorlopige tussenstand:
1. Shooting Star
2. Run With The Pack
3. Bad Company
4. Desolation Angels
5. Burnin' Sky
6. Rough Diamonds
7. Fame And Fortune

Ehhh... weet je, het is niet dat de muziek nu zoveel verschilt van de vorige albums, het is echter dat het wel steeds meer inwisselbaar begint te worden. Wat dit album net wat minder maakt, is het feit dat ballads als This Could Be The One en My Only One gewoon verschrikkelijke nummers zijn. Komt nog steeds bij kijken dat dit album zeker twee nummers te lang duurt, waardoor mijn aandacht toch steeds verder gaat verslappen. Geen goed teken en dat met nog twee albums te gaan.

Voorlopige tussenstand:
1. Shooting Star
2. Run With The Pack
3. Bad Company
4. Dangerous Age
5. Holy Water
6. Here Comes Trouble
7. Desolation Angels
8. Burnin' Sky
9. Rough Diamonds
10. Fame And Fortune

Net zoals voorganger Dangerous Age heeft dit album een prima frisse eind jaren '80/begin jaren '90 AOR/hardrocksfeer. Lekkere productie met goeie stuwende riffs en melodielijnen, krachtige zang en het geheel is allemaal heel erg catchy. Het album is dan ook echt geen straf om uit te zitten, maar heeft met zijn speelduur voor mij toch wel een probleem. Dit soort frivole en redelijk simpele muziek werkt prima zolang het niet langer dan drie kwartier duurt, maar nu begin ik mij tegen het einde toch langzaamaan te vervelen. Hadden er een paar afgekund, dan was het helemaal in orde!

Voorlopige tussenstand:
1. Shooting Star
2. Run With The Pack
3. Bad Company
4. Dangerous Age
5. Holy Water
6. Desolation Angels
7. Burnin' Sky
8. Rough Diamonds
9. Fame And Fortune

De laatste met Rodgers kennelijk. Ik wist toen ik Bad Company als idee voor een marathon opperde eigenlijk niet eens dat de band nog zo lang doorgegaan is met albums maken en dat ze ook andere zangers dan Rodgers hebben aangenomen, maar hier zijn we nu alsnog. Opener Electricland klinkt vooral als Foreigner, wat ik dan weer geen probleem vind aangezien ik daar genoeg lp's van heb. De funky vibe die wordt ingezet op Untie The Knot voelt dan ineens wel weer heel vreemd aan. Een song als Painted Face vind ik dan toch weer wel erg leuk, maar op tracks als Ballad Of The Band en Cross Country Boy vind ik het vooral veel te jolig worden.

Toch, Rodgers zingt nog steeds goed en het duurt allemaal ook niet te lang. Wel het minste album tot nu toe, maar het kan nog steeds erger.

Voorlopige tussenstand:
1. Shooting Star
2. Run With The Pack
3. Bad Company
4. Desolation Angels
5. Burnin' Sky
6. Rough Diamonds

Wederom een fijn album, al vrees ik dat we nu langzaamaan naar minder terrein gaan als ik de scores zo waarneem. Run With The Pack vind ik met die subtiele toetsenpartijen zelfs een van de beste Bad Company nummers die ik tot nu toe heb gehoord, al heb ik iets minder met de meer boogy-woogy geinspireerde songs. Toch is ook hier de productie nog steeds fijn en het musiceren aanstekelijk en effectief.

Voorlopige tussenstand:
1. Shooting Star
2. Run With The Pack
3. Bad Company

Meer dan een uur? Op het moment dat ik bij I Still Believe In You was had ik er al helemaal geen zin meer in. RuudC noemde de EO-teksten al en ik moet toegeven dat ik die vergelijking compleet begrijp. Het klinkt als aftandse relirock waar alle blues en kracht uit zijn verdwenen. Hart's 'OOOOOOHYEAAAAAAH'-gekwijl geeft me vooral veel frustratie.

Maar wacht, het kan erger, er zijn ook nog remakes van originele klassiekers. Can't Get Enough was natuurlijk al nooit de meeste spannende classic rock-hit, maar wat men er hiermee heeft gedaan met barpianoriedeltjes en een krijsende zangeres op de achtergrond is choquerend slecht. Op deze manier doe je het vast goed op line-dance festivals, maar daar ben ik echt niet de doelgroep voor. Shooting Star vind ik de verkrachting nog erger van, aangezien ik dat origineel wel echt fantastisch vind. Wonderbaarlijk genoeg vind ik de nieuwe track Dowpour In Cairo dan nog wel erg behoorlijk. De remake van Simple Man laat de kwaliteit van het origineel gelukkig ook nog enigszins intact. Alsnog is het album echt in ieder opzicht compleet onnodig. Leuk voor het countrypubliek, maar ik kan me niet voorstellen dat hier iemand in de UK of de rest van Europa op stond te wachten.

Treurige twee afsluiters van een marathon die best wel een aantal leuke albums prijs gaf. Bad Company is echter geen band gebleken waar ik echt hele sterke uitschieters heb gevonden, al zijn vooral de eerste drie albums me erg goed bevallen. De Howe periode heeft minder losse sterke tracks, maar wel een plezierige sound voor iemand die Foreigner ook goed aankan. Maar de rest... nee, dat is het hem toch niet helemaal. Dan ga ik toch graag binnenkort Free eens proberen

Eindstand:
1. Shooting Star 4*
2. Run With The Pack 4*
3. Bad Company 4*
4. Dangerous Age 4*
5. Holy Water3.5*
6. Here Comes Trouble 3*
7. Desolation Angels 3*
8. Burnin' Sky 3*
9. Rough Diamonds 3*
10. Fame And Fortune 2.5*
11. Company Of Strangers 2*
12. Stories Told & Untold 1,5*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Nevermore 4,31*
6. Primordial 4,25*
7. Psychotic Waltz 4,25*
8. Gamma Ray 4,23*
9. Thyrfing 4,21*
10. Blue Öyster Cult 4,19*
11. Virgin Steele 4,13*
12. Savatage 4,13*
13. Bruce Dickinson 4,08*
14. Rhapsody (Of Fire) 4,04*
15. Manilla Road 4*
16. Stratovarius 4*
17. Brainstorm 4*
18. Symphony X 4*
19. Magnum 3,92*
20. Helloween 3,9*
21. Iced Earth 3,88*
22. Black Sabbath 3,6*
23. Rainbow 3.5*
24. Solitude Aeturnus 3.5*
25. Pink Floyd 3,43*
26. Thin Lizzy 3,38*
27. Bad Company 3,13*

Lekker vervolg op het ook al behoorlijke debuut. De productie is wat vooruit gegaan, waardoor de songs ook meteen iets steviger en dynamischer over komen. Feel Like Makin' Love blijft een fijne klassieker, maar ook Shooting Star en Call On Me tonen een steeds volwassener wordende band. Het voelt allemaal net iets rauwer en beter aan. Ook de gitaarsolo's trekken meer aandacht dan voorheen, al moet ik toegeven dat een song als Anna me dan weer niet heel erg veel doet.

Voorlopige tussenstand:
1. Shooting Star
2. Bad Company

Dit doet oprecht pijn aan mijn oren en zorgt er extra hard voor dat ik nu al niet kan wachten op One Rode To Asa Bay/het moment dat Quorthon wel 'mooie' muziek kon maken. Stofzuigerblackmetal is niet mijn ding en dit album overtuigt me dan ook helemaal niet om een andere mening te vormen. Er is in ieder geval nog wat bas te horen en die snerpende gitaarsolo's bieden soms nog iets van kwaliteit, maar voor de rest kan ik hier echt heel erg moeilijk naar luisteren. En ja, ondanks dat ik de historische waarde hiervan snap, kan ik het gewoon niet serieus nemen.

Enter The Eternal Fire stond al op het vorige album, dus zo'n verandering in stijl vind ik het nu ook allemaal niet. Ja, de vikingthema's komen nu wel naar voren, maar de sound is niet per se heel veel anders. Jammere is wel dat de spectaculaire opener A Fine Day To Die en het afsluitende Blood Fire Death twee fantastische tracks staan, die ervoor zorgen dat ik het meer punkerige For All Those Who Died gewoon best kut vind. Het album is alsnog weer een stapje beter dan Under The Sign Of The Black Mark (beter gespeeld/gezongen/geproduceerd), maar ik snak nu echt naar de uitwerking van die epische sound. Maar ik weet waar we heengaan, dus laat Hammerheart snel maar gedraaid worden!

Tussenstand:
1. Blood Fire Death
2. Under The Sign Of The Black Mark
3. The Return......
4. Bathory

Heh... ghehehe. Oh, er klopt echt heel veel niet aan dit album, maar ik vind Blood On Ice echt oprecht een van de leukste platen die ik tot nu toe heb gehoord. Het intro met knullig blatende schapen is zo vreemd ge-edit en de rare punk/black op One Eyed Man die dan ineens overgaat in spoken word/voice-acting slaat bijna nergens op. Maar dan zijn er die mooie folkstructuren, blijkt Quorthon bij vlagen ineens ook echt mooi te kunnen zingen en hebben we met The Stallion, Gods Of Thunder Of Wind And Of Rain en The Revenge Of The Blood On Ice ineens een paar van de beste Bathory songs tot nu toe!

Het geheel klinkt als brakke Manowar (uit de hoogtijdagen van Manowar), afgewisseld met Quorthon's rauwe onstuimigheid, maar verdomd als het hart niet op de goede plaats zit. The Stallion heeft helemaal een paar van de tofste stukken uit Bathory's hele geschiedenis: die solo is om van te smullen en zijn zang klinkt hier echt perfect voor het soort muziek.

Ik heb het album meteen in de bestelling gezet. Ik moet dit hebben om vaker met een glimlach op mijn gezicht naar te luisteren.

Tussenstand:
1. Blood On Ice
2. Twilight Of The Gods
3. Blood Fire Death
4. Under The Sign Of The Black Mark
5. Hammerheart
6. The Return......
7. Octagon
8. Requiem
9. Bathory

Kijk, de eerste drie songs zijn niet briljant, maar de sound staat me daar in ieder geval nog van aan. De rest? Urgh, ik denk dat songs als Krom en Kill Kill Kill echt horen bij het ergste wat ik van Quorthon heb gehoord, erger dan wat ik op Octagon en Requiem hoorde. Dan komt er nu bij vlagen ook slechte stoner (Krom) voorbij, dat is allemaal niet nodig. Bij White Bones hoopte ik nog op een vikingmetaltrack, maar het is een kabbelend gedrocht dat afgesloten wordt met een van de vreemdste en meest misplaatste jaren '70 geïnspireerde gitaarpassages. De eerste drie tracks en het afsluitende Day Of Wrath gaan er nog mee door. Omdat het debuut me fysiek pijn doet om naar te luisteren eindigt die dan ook net nog lager, maar Destroyer Of Worlds had nooit hoeven bestaan.

Tussenstand:
1. Blood On Ice
2. Twilight Of The Gods
3. Blood Fire Death
4. Under The Sign Of The Black Mark
5. Hammerheart
6. The Return......
7. Octagon
8. Requiem
9. Destroyer Of Worlds
10. Bathory

Moeilijk. Ik heb Hammerheart ooit in mijn bezit gehad, want ik was dol op One Rode To Asa Bay, maar nu we het album zo weer doornemen snap ik weer helemaal waarom ik de cd toch weer heb verkocht. Het is behoorlijk saai. Ja, ik ben dol op epic metal/viking metal en het is duidelijk dat Bathory verantwoordelijk is voor het ontwerpen van dit door mij geliefde genre, maar Quorthon mist hier echt gewoon goeie hooks in de songs om ze aanstekelijk te maken. One Rode To Asa Bay, inclusief raar rijmende lyrics, blijf ik fantastisch vinden, en ook Baptised In Fire And Ice gaat er echt goed in. De rest is niet slecht... het is gewoon een beetje saai. Dit hebben latere acts toch beduidend beter gedaan.

Tussenstand:
1. Blood Fire Death
2. Under The Sign Of The Black Mark
3. Hammerheart
4. The Return......
5. Bathory

Niet de grandioze terugkeer die ik hoopte. Het album heeft nog steeds zo'n brakke, snerpende productie en het duurt echt heel lang om op gang te komen. De mooie folk in het midden is echt een punt waarop het album opleeft in zijn rust en de snellere songs die daarna komen geven weer wat meer energie, maar als geheel is het gewoon net te saai om echt fantastisch te zijn. Fijn op de achtergrond, maar ik mis hier toch wat uitdaging. En Quorthon had er toch echt beter aan gedaan om gewoon muzikanten om zichzelf heen te verzamelen in plaats van weer alles zelf te doen, zo'n fenomenaal multi-instrumentalist is hij nu ook weer niet.

Tussenstand:
1. Blood On Ice
2. Twilight Of The Gods
3. Blood Fire Death
4. Under The Sign Of The Black Mark
5. Hammerheart
6. Nordland I
7. The Return......
8. Octagon
9. Requiem
10. Destroyer Of Worlds
11. Bathory

Ik was nog helemaal vergeten mijn laatste recensie hier te plaatsen, maar ik heb Nordland II wel meteen aangeschaft en in de tussentijd echt al meerdere malen met zoveel plezier beluisterd. Zo'n Bathory marathon blijkt dan uiteindelijk wel echt heel leuk te zijn, aangezien er heel veel verschil in kwaliteit is en het zodoende altijd verwachtingsvol uitkijken blijft naar of het wel of niet gaat bevallen. Nordland II beviel echter enorm. Sterker nog, dit is het beste werk voor mij dat Quorthon heeft uitgebracht. Het heeft vanzelfsprekend ook die typische Bathory-brakheid van rotproductie, zinloos intro en zang die alle kanten opvliegt, maar het heeft zo'n sterk gevoel dat het me hier allemaal niets uitmaakt. Een prachtig epische afsluiter van een interessante carrière.

Eindstand:
1. Nordland II 4,5*
2. Blood On Ice 4,5*
3. Twilight Of The Gods 4,5*s
4. Blood Fire Death 4*
5. Under The Sign Of The Black Mark 4*
6. Hammerheart 3,5*
7. Nordland I 3,5*
8. The Return...... 2,5*
9. Octagon 2,5*
10. Requiem 2,0*
11. Destroyer Of Worlds 2,0*
12. Bathory 1,0*
Gemiddelde: 3,21*

Dit is vreemd. Goed is het niet, maar ik vind het alsnog beter dan Requiem en het debuut. Het is overduidelijk nog steeds walgelijk slecht geproduceerd, maar de agressie en energie zijn wederom wel goed aanwezig. In dat opzicht klinkt Octagon eigenlijk als een iets betere St. Anger: absoluut kutgeluid, maar wel met een juiste intentie. En is dit album nu echt zoveel slechter dan Requiem? Ik vind het stiekem stabieler en beter. Let wel, absoluut niet goed! De productie doet pijn aan mijn oren, maar ik hoor bij vlagen goeie solo's en riffs. Die drums zijn niet om over naar huis te schrijven verder, maar Quorthon's zang past hier nog best bij. Op het randje van een voldoende/onvoldoende, maar voor de hoeveelheid haat die dit album krijgt, valt het me allemaal alsnog best mee.

Tussenstand:
1. Twilight Of The Gods
2. Blood Fire Death
3. Under The Sign Of The Black Mark
4. Hammerheart
5. The Return......
6. Octagon
7. Requiem
8. Bathory

De gitaar en bas zijn helemaal in orde. Vurige, strakke riffs met de juiste agressie! Maar dan is er die verschrikkelijke drumsound en de zang die verreweg wel het ergste is dat ik tot nu toe op een Bathory-album heb gehoord. En in het begin werkt het geheel nog wel een beetje, want ik hoor bij vlagen best wel wat ruigs tussendoor komen dat zijn doel treft, maar naarmate het geheel vordert... urgh, nee. Het gevoel klopt vanuit Quorthon waarschijnlijk wel, maar het doet als geheel alsnog toch een beetje pijn na niet al te lange tijd. En ja, dat is geen goed teken bij een album van 33 minuten lang.

Tussenstand:
1. Twilight Of The Gods
2. Blood Fire Death
3. Under The Sign Of The Black Mark
4. Hammerheart
5. The Return......
6. Requiem
7. Bathory

Dit... is nog steeds niet goed, maar ik kan hier de charme wel van inzien. De sound is iets beter, die vieze solo's klinken stiekem best leuk en de nummers zijn hier iets herkenbaarder tot op het punt dat ik zelfs best vermakelijk vind. De zang is nog steeds extreem bagger en er blijft een vorm van amateurisme over hangen, maar hier klinkt het alsnog allemaal beduidend charmanter dan op het wanstaltige debuut het geval was. Alsnog kan ik niet wachten tot we bij de echt goeie dingen gaan komen.

Tussenstand:
1. The Return......
2. Bathory

Dit is toch echt voor mij in ieder opzicht beter dan voorganger Hammerheart. Die prachtige akoestische tokkelpartijen, de brakke zang die toch net stiekem goed genoeg is om geniaal te zijn, die prachtige gitaarsolo's, de composities die wel ergens heen gaan. Zelfs die vreemde afsluiter Hammerheart is nog erg charmant te noemen. Maar hier hoor ik composities, hier hoor ik sfeer die wel ergens heen gaat. Hier voel ik de Vikingen naderbij komen!

Tevens verwar ik me hier over hoe relatief laag de scores dan zijn in vergelijking met de twee voorgangers. Voor mij is Twilight Of The Gods met gemak de overtreffende trap in galmende awesomeness.

Tussenstand:
1. Twilight Of The Gods
2. Blood Fire Death
3. Under The Sign Of The Black Mark
4. Hammerheart
5. The Return......
6. Bathory

Dit is de raarste 4 sterren die ik tot nu toe heb uitgedeeld, want het is nu niet alsof ik dit album heel graag nog een keer ga opzetten. De productie kwelt mijn oren nog steeds enorm, maar er zit onder die baggersound dit keer een flinke portie kwaliteit en in de vorm van Enter The Eternal Fire een van de eerste epicmetalsongs met blackmetalvibes. Een soort beter uitgewerkte Manilla Road? Wie zal het zeggen.

De zang is consistent maniakaal, de gitaarsolo's zijn stiekem behoorlijk goed en het geheel klinkt eigenlijk nog best strak ook. Ik heb geen idee hoe groot de band op dit moment was, maar Slayer was hier al lang niet meer het hardste dat er in metalland te bespeuren zou moeten zijn. En daarin voelt het album ook gewoon goed, het is duidelijk een van de eerste echt goed uitgewerkte 'heavy' blackmetalalbums. Niet iets dat ik snel voor mijn plezier op zal zetten, maar ik kan de kwaliteit hier niet ontkennen.

Tussenstand:
1. Under The Sign Of The Black Mark
2. The Return......
3. Bathory

Billy Idol is zo'n ultieme guilty pleasure waarvan je stiekem weet dat het allemaal niet zo stoer en ruig is als zijn look doet vermoeden, maar waar ik toch altijd enorm van kan genieten. Ik heb zijn hele punkband nooit gehoord en heb al begrepen dat hij wordt uitgespuugd door een hoop van de echte punks, maar ook dat hij stiekem toch best een grote fanschare nog heeft die zijn muziek onironisch prijzen. En ja, ik ben ook fan, al is het op dit album allemaal nog een beetje behelpen.

White Wedding is natuurlijk wel het ultieme prijsstuk. Toffe Ennio Morricone-vibe, gave teksten en vette gitaarpartijen van Steve Stevens. Hot In The City is ook een fijne single en Hole In The Wall is ook een nummer waarbij de gitaarpartijen er goed uit komen. Dhr. Idol zelf heeft daarnaast echt een heerlijke stem, helemaal na een Doors marathon vallen de Jim Morrison vergelijkingen meteen op. De kenmerkende 'whoo', 'yeah' en 'WOOOOOOW' komen al meteen lekker naar voren. Het songmateriaal moet echter toch nog een stukje beter. Voor op de achtergrond ben ik echter nog steeds een fan van dit album, alleen lang niet zoveel als van de vervolgen.

In een bepaald opzicht klinkt Billy Idol hier meer 'volwassen', maar dat is dan vooral te wijten aan het feit dat Steve Stevens ontbreekt in de line-up en het gitaarwerk hierdoor beduidend minder spetterend en eigenzinnig is. Toch is het geen straf om naar te luisteren. Pumping On Steel heeft nog iets stoers en Prodigal Blues doet me in positief opzicht denken aan Simple Minds. L.A. Woman geeft goed aan dat Idol's zang niet onterecht met Morrison vergeleken kan worden.

Halverwege wordt het echter minder spannend. Cradle Of Love is ondanks de leuke video een vrij saaie single en Endless Sleep is vrij matige bluespop. Jammer, want de eerste helft van het album bevat zeker fijn materiaal, waardoor ik het toch vreemd vind dat Whiplash Smile in vergelijking zo laag scoort. Sluit gelukkig nog best aardig af met License To Thrill. Alsnog niet verkeerd, maar toch niet helemaal de stijl die ik het liefste van dhr. Idol hoor.

Tussenstand:
1. Rebel Yell
2. Whiplash Smile
3. Billy Idol
4. Charmed Life

Aangezien ik alleen de eerste vier albums en een verzamelaar heb, is Cyberpunk compleet onbekend terrein voor me. Ik kende wel de slechte recensies en de single Shock To The System, dus nieuwsgierig was ik zeker. Er is iets intrigerend aan albums die (bijna) unaniem gehaat worden door de fans en Cyberpunk is geen uitzondering.

Het vreemde is dat het me allemaal eigenlijk stiekem best bevalt. De plaat voelt dansbaar, maar met het gitaarwerk is er weer een stukje spanning teruggekeerd die op het vorige album overduidelijk miste. Sterker nog, met de hoeveelheid freaky geluiden, verwachtte ik eigenlijk dat Stevens weer teruggekeerd was. De solo's en riffs die te vinden zijn, zijn in ieder geval weer spetterend te noemen en hoe vreemd het ook klinkt, ik vind de algemene sound en sfeer eigenlijk best spannend.

Er zitten een aantal absolute prijsnummers tussen. Tomorrow People mag zich wel tot mijn favorieten rekenen, maar ook een song als Adam In Chains gaat er met gemak in. Laatstgenoemde heeft een interessante New Age-sfeer die ik eerder bij een jaren '90-dance act zou verwachten, maar in combinatie met Idol's melancholische zang werkt het wonderwel goed. Neuromancer heeft fantastisch gitaarwerk. Love Labours On is een sterke powerballad met sfeervol gitaarwerk. Shangrila is esoterisch op een fijne manier. Concrete Kingdom heeft weer van dat heerlijke riffwerk.

Goed, het album sluit met Mother Dawn vrij matig af en bij vlagen verlang ik misschien stiekem naar meer rock, maar als experiment vind ik dit toch echt beter dan een hoop van zijn ander werk. Het toont ballen en creativiteit en in dat opzicht was Billy Idol qua concept, sound en marketing van dit album de tijd ver vooruit. Een album dat ik de komende tijd nog een stuk meer ga draaien.

Tussenstand:
1. Rebel Yell
2. Whiplash Smile
3. Cyberpunk
4. Billy Idol
5. Charmed Life

Even een flink applaus voor hoe goed meneer Idol hier nog op zang klinkt. Bij vlagen zelfs beter dan voorheen, wat zeker niet voor alle zangers is weggelegd! Ook grappig dat dit eigenlijk het eerste album is waar ik die punk-invloeden in terug hoor komen, aangezien het buiten Generation-X en zijn looks nooit heel erg punky geweest is.

De sound is hierdoor erg direct en rockerig, wat ervoor zorgt ik wel iets mis van die killere jaren '80 sound. Een nummer als Sherri komt zodoende ook echt niet bij mij aan en Plastic Jesus mist wat venijn.
Waar ik echter wel van geniet is de ongedwongen lol van songs als Scream en Yellin' At The Xmas Tree. Vooral de laatste geeft me toch echt een flinke glimlach als ik de absurde tekst beluister. Rat Race is daarnaast oprecht een mooi nummer, waarbij zijn zang de hoofdrol opeist. Sluit ook fantastisch af met Summer Running, wat een mooie, volwassen ballad is om ineens tegen het einde helemaal los te barsten.

Tussendoor zitten er een paar rockerige niemendalletjes tussen die me niet heel veel doen en ik mis toch iets van de jaren '80 scifi-sound, maar alles bij elkaar kan ik toch best genieten van dit album. Billy gaat in dat opzicht wel met zijn tijd mee.

Tussenstand:
1. Rebel Yell
2. Whiplash Smile
3. Cyberpunk
4. Devil's Playground
5. Billy Idol
6. Charmed Life

Kom op, dit is fucking hilarisch. Ik kan hier geen lage score aangeven omdat dit de enige manier is hoe ik die walgelijke kerstkitsch binnen kan houden. Billy Idol is een held dat hij dit de wereld heeft aangedaan. Ik haat kerstmuziek vanuit de bodem van mijn hart en heb hier niets dan een grote grijns op mijn bakkes en alleen daarvoor al zou ik dit album een megascore willen geven.

Dat doe ik uiteindelijk niet, maar kom op, God Rest Ye, Merry Gentlemen heeft nooit zo mooi geklonken als vanuit de mond van een brakke punkpoprocker. Santa Claus Is Back In Town klinkt zo verdomd sleazy. Liever dit dan dat ik nog een keer een Sinatra of Crosby moet aanhoren.

Vanzelfsprekend is het allemaal absolute drek, maar ik zie de humor er echt wel van in. Gewoon lachen om deze grap en niet te moeilijk over doen.

Tussenstand:
1. Rebel Yell
2. Whiplash Smile
3. Cyberpunk
4. Devil's Playground
5. Billy Idol
6. Charmed Life
7. Happy Holidays

Ik zal een van de weinigen zijn, maar ik vind Kings & Queens Of The Underground een werkelijk fantastisch album. Billy Idol had op Devil's Playground zijn punk attitude weer een stuk terug en klonk daar nog erg jeugdig, waar dit album echt compleet het tegenovergestelde is. Billy Idol is een oude man geworden, maar net zoals een meerderjarige single malt scotch, smaakt het materiaal mij helemaal naar meer.

Ja, er staan veel ballads op, maar de beste man komt er heel erg goed mee weg. Vooral de titeltrack geeft me kippenvel op de juiste manier, terwijl hij op Save Me, One Breath Away en Postcards From The Past echt nog een heerlijk rauwe strot opentrekt. Laatstgenoemde song verwijst ook fijn naar Rebel Yell met het gitaarwerk. Ghosts In My Guitar heeft ineens een intrigerende Beatlesque sound die ik niet bij hem had verwacht, maar het werkt wonderbaarlijk erg goed. Goed, rond Love And Glory snak ik echt wel weer naar iets harders, maar dan sluit het album ineens af met Whisky And Pills en blaast het me weer helemaal omver. Ik mag dit album, heel erg zelfs.

De beste man is ook al halverwege de 60, dus ik kan me voorstellen dat dit album zijn zwanenzang is. Ik hoop hem nog wel een keer live te zien, want de live-beelden die ik op Youtube zie, bevallen me allemaal prima. Blijft voor mij een zeer intrigerende performer. Punk-look, maar eigenlijk gewoon een flamboyante performer met crooner-vibes a la Bowie of Morrison. En met Steve Stevens ook gewoon een meesterlijk muzikant aan zijn zijde. Moge deze King Of The Underground me nog lang plezier brengen met zijn muziek.

Eindstand:
1. Rebel Yell 4,5*
2. Kings & Queens Of The Underground 4,5*
3. Whiplash Smile 4*
4. Cyberpunk 4*
5. Devil's Playground 4*
6. Billy Idol 3.5*
7. Charmed Life 3*
8. Happy Holidays 3*
Gemiddelde: 3,81*