BE was lang geleden een van de eerste albums van Pain Of Salvation die ik hoorde. Buiten Imago (Hominus Partus) heb ik er toen ook niets van onthouden. BE is ook nog steeds een van de moeilijkste albums van de band. Minder metal, meer tierelantijntjes en een chronisch gebrek aan echte nummers. Is het slecht? Absoluut niet, maar je moet denk ik een doorgewinterd Pain Of Salvation-fan zijn om hier echt makkelijk doorheen te komen. Mij lukt het nog steeds moeilijk, als ik het doe is het met de live-beelden erbij waardoor ik een betere algehele beleving heb van het spektakel.

Maar ja... er zit wel een hoop moois op het album in een verder bijna ongrijpbaar concept. BE luistert ook meer weg als een klassiek stuk waarbij je de teksten erbij moet houden omdat het onmogelijk is om de operazangers en zangeressen anders te verstaan, maar op de momenten dat de thema's naar voren komen (Imago, Iter Impius en Martius/Nauticus II) is het allemaal echt wel erg sterk. Maar alsnog zet ik BE niet zomaar even tussendoor op. En toch vind ik het nog steeds erg mooi.

Tussenstand:
1. Remedy Lane
2. Entropia
3. The Perfect Element I
4. One Hour By The Concrete Lake
5. BE

Pain Of Salvation is een band die ik ergens halverwege vorig jaar oppikte nadat ik One Hour By The Concrete Lake, Be en 12:5 kennelijk al jaren in mijn collectie had, om ze vervolgens nooit te draaien. Een vriendin heeft me toentertijd een beetje bij de hand genomen en wat uitleg over de albums gegeven, want Pain Of Salvation leren waarderen is de geest van Daniel Gildenlöw leren kennen. En shit, de beste man schrijft wat narigheid van zich af.

Entropia is verre van de meest toegankelijke opener die je in een discografie zou kunnen aantreffen. Het is chaotisch, manisch en eclectisch. Gildenlöw toont hier wel meteen zijn talenten als zanger en tekstschrijver en oh ja, hij soleert er ook nog eens op los. Bij de eerste song heb ik nog lichte twijfels en is het een 'ja, ik herinner me al dat Entropia niet de beste instapper is, maar het wordt beter!' om vanaf Winning A War alsnog helemaal om te zijn met wat voor meesterwerk ik dit album eigenlijk vind. Helemaal rond Oblivion Ocean, waar een tweetal van de krachtigste zinnen ooit (voor mij gezongen worden):

Nine words create an oblivion ocean:
"Dad tell me, will I be dead very long?"

Kippenvel.

Entropia stuitert verder alle kanten op met progmetal, funk, klassiek, jaren '70 symfo en musical. Ik hoor Genesis, King Crimson en Queen, maar geen moment komt het materiaal echt voorbij 'lichte invloeden'. Entropia klinkt vooral eigen en Entropia is daarmee lastig te vergelijken met andere albums. In de context van de marathon die we nu aangaan is het dan ook vooral 'het wordt allemaal nog ietsjes toegankelijker, maar op zichzelf is het debuut nog steeds een meesterwerk dat lang niet bij iedereen even goed zal aanslaan'.

De meer directe en rauwe benadering van de Road Salt-albums is nog steeds niet weg, maar het is allemaal wel beduidend meer metal. Ook wel een van de eerste albums waar ik een bepaald nummer echt niet uit kan staan, want Reasons is voor mij gewoon chaotische herrie waar ik toch echt iets mis dan nog mooi genoemd kan worden. Dat haalt het album verder niet teveel naar beneden, maar ik heb altijd moeite met dit lied uitzitten.

Dat is dan ook meteen het meest negatieve.

In The Passing Light Of Day is een album waar vrij veel woede en emotie vanuit gaat, maar dat is gezien de levensbedreigende situatie waar Daniel Gildenlöw zich op dat moment in bevond ook niet vreemd. Woede over de situatie, de waanzin van operatie in en operatie uit, de gedachtes naar dat het allemaal kan eindigen en wat hij achter moet laten: het komt allemaal goed naar voren in tracks als On A Tuesday, Angels Of Broken Things, If This Is The End en In The Passing Light Of Day. Tweede zanger Ragnar Zolberg (in eerste instantie dacht ik door de toonhoogte te maken hebben met een zangeres) kleurt de extra partijen heel mooi in het drumwerk is enorm intens. Op Angels Of Broken Things komt ook echt een weergaloze gitaarsolo naar boven.

De afsluitende track is wel het echte hoogtepunt. Ik weet dat Gildenlöw zijn vrouw al vaker bezongen heeft, maar vanuit de context dat dit mogelijk de laatste keer was dat hij iets voor haar kon schrijven komt het allemaal toch iets harder aan. In The Passing Light Of Day is een erg moeilijk en rauw album, maar het is wel weer een terugkeer naar de iets meer kenmerkende Pain Of Salvation composities.

Tussenstand:
1. Scarsick
2. Remedy Lane
3. Entropia
4. In The Passing Light Of Day
5. The Perfect Element I
6. Road Salt Two
7. Road Salt One
8. One Hour By The Concrete Lake
9. BE

One Hour By The Concrete Lake voelt minder manisch dan Entropia en misschien mis ik dat stukje dan juist ook een klein beetje ten opzichte van het debuut? Het klinkt allemaal net iets gestroomlijnder en de toevoeging van de opzwepende piano/toetsenpartijen is echt fantastisch, maar het debuut raakte me op emotioneel vlak gewoon net een stukje meer. Als het album eenmaal goed op gang komt (voor mijn gevoel rond Home) is het echter wel non-stop genieten, waardoor One Hour By The Concrete Lake alsnog een absoluut dikke 'goed' van me krijgt als eindscore. Vooral door de ijzersterke songs Shore Serenity en Inside Out blijft die 'wow-factor' wel aanwezig, al is het met dit soort zang ook wel een gegeven dat het blijft.

Tussenstand:
1. Entropia
2. One Hour By The Concrete Lake

Het meest elektronische album van Pain Of Salvation en daarmee wederom een album dat een andere sound heeft dan de voorgangers. Ik mag dit erg goed, doet me meerdere malen denken aan een meer metal-versie van wat Genesis in de jaren '80 deed. De gitaar- en toetsensound zijn warm, de algehele sfeer is zelfs broeierig en bij vlagen ongemakkelijk zoals bijvoorbeeld het paniekerige ritme van het weergaloze Accelerator of de herrie op Restless Boy laten horen. Met Wait en Species komt de dromerige kant wel weer een stuk beter naar voren.

Het is echter afsluiter Icon die een speciaal plekje in mijn hart heeft en waar Gildenlöw weer helemaal de gevoelige snaar raakt. Ik kan hier de complete tekst quoten als 'beste stuk', maar houdt het toch maar even op:

"I couldn't wait to be a man
The grown-ups seemed to handle life just fine
But here I am
Still terrified
See, growing up will just teach you how to smile"

Ik geloof verder niet dat mijn luisterpartner en ik ooit zo ver uit elkaar hebben gestaan met de scores van een band. Jammer, maar het kan gebeuren natuurlijk. Pain Of Salvation is voor mij wel een van de beste progbands ooit, juist vanwege het manische en eclectische karakter.

Eindstand:
1. Scarsick 4,5*
2. Remedy Lane 4,5*
3. Panther 4,5*
4. Entropia 4,5*
5. In The Passing Light Of Day 4,5*
6. The Perfect Element I 4,5*
7. Road Salt Two 4*
8. Road Salt One 4*
9. One Hour By The Concrete Lake 4*
10. BE 4*
Gemiddelde score: 4,3*

Ik huil vaker bij films dan bij muziek, maar het moment dat de vriendin die me Pain Of Salvation aanraadde een link doorstuurde naar A Trace Of Blood en uitlegde waar het over ging, had ik moeite met het drooghouden. Niet alleen bij dit lied, maar ook bij Rope Ends heb ik constant kippenvel en een naar gevoel van meeleven met de hoofdpersoon. The Perfect Element I was al een album waar Gildenlöw meer 'down to earth' was dan op de twee meer ongrijpbare conceptalbums voorheen, maar Remedy Lane raakt me alsof ik er zelf bij ben en het zelf mee heb gemaakt. Voorheen had moeite met This Heart of Mine (I Pledge) maar nu ik de tekst toch even meelees na het drama van de miskraam op A Trace Of Blood valt het me op hoe dit de tekst is die een vrouw absoluut nodig zou hebben na zo'n verschrikkelijke gebeurtenis.

Mijn absolute favoriete track-combinatie is echter Rope Ends/Chain Sling. Rope Ends heeft de verschrikkelijk naargeestige combinatie van het onderwerp van de jonge moeder die het niet meer ziet zitten en wanhopig probeert haar leven te beëindigen, maar het wil maar niet lukken. Het absolute wanhopige dieptepunt zit in het proberen zichzelf op te knopen aan de Winnie de Pooh stropdas van haar man.

"And Winnie is strong, would never let her fall
Prevents her from breathing till she's not there at all"

"Helpless she lies in rope ends and undies
Unseeing eyes fixating Eeyore's smile"

"Breathing she cries for rope ends and silk ties
Beautiful eyes, Piglet stands shy behind"

Het contrast tussen de verschrikkelijke gebeurtenis en de kinderlijke onschuld achter deze personages... kippenvel. Chain Sling voelt voor mij als een gevolg op dit lied, met de man die haar vindt en probeert haar bij zich te houden. Het refrein voelt zo wanhopig en intens aan, mogelijk Daniel's beste zangpartijen tot nu toe.

"There is nothing you can do to help me now
I am lost within myself as so many times before
There's nothing you can do to ease my pain
I am so, so sorry, but if you love me you must let go"

Dryad In The Woods dartelt prachtig heen en weer, helemaal met het besef dat dit hoogstwaarschijnlijk over Gildenlöw's partner gaat (hij verwees eerder al naar haar als dryad in A Trace Of Blood - "I kneel beside the bed where my bleeding dryad lies") waarop Remedy Lane een mooie trip door Memory Lane is met terugkerende thema's van eerdere tracks. Second Love is wederom een mooi rustpunt en het album sluit magistraal af met het meer dreigende Beyond The Pale.

De ballads zijn mooi, maar voelen alsnog net te veilig om 5 sterren te rechtvaardigen. Maar toch, als het album goed is, dan is het ook echt wel enorm goed. Er zitten beduidend meer rustpunten en nuance in de songs, waardoor nummers makkelijker los van de rest te beluisteren zijn dan de vorige albums die toch meer als een geheel voelden. Remedy Lane heeft voor mij wel een flinke hoeveelheid van de beste nummers ooit en staat als progplaat ver boven veel van de concurrentie.

Tussenstand:
1. Remedy Lane
2. Entropia
3. The Perfect Element I
4. One Hour By The Concrete Lake

Road Salt One is voor mij altijd een moeilijke plaat geweest omdat het echt zo'n enorme omslag is met wat ik van de band gewend ben. Metal is het helemaal niet meer en prog... ja, het is wel anders. Ik meende nog dat boze tongen beweerden dat de band hier dezelfde kant op ging als Opeth met Heritage, wat gewoon dikke onzin is. Opeth probeerde echt een jaren '70 progalbum uit te brengen, Pain Of Salvation pakt verschillende invloeden uit blues/roots/gospel/americana en tovert er alsnog een Pain Of Salvation uit. En het kan misschien zijn omdat mijn luisterkompaan eindelijk een PoS album goed vind, maar ik hoor dit keer ook echt beduidend meer mooie dingen voorbij komen dan de eerste keren dat ik de plaat luisterde.

Road Salt One gaat een beetje vals van start met het nog niet bijster boeiende No Way en ook She Likes To Hide doet het niet echt voor me. Maar dan komt daar Sisters, een van de mooiste en meer macabere ballads die de band tot nu toe heeft uitgebracht. Daniel Gildenlöw zingt in eerste instantie over een speelse situatie, om vervolgens de bom te laten vallen dat de vrouw waar hij verliefd, nee, opgewonden, door raakt toch stiekem wel heel erg lijkt op zijn vrouw omdat het haar zus is. Broeierig en macaber lied, en toch ongelooflijk mooi. Of Dust heeft dan weer prachtige gospel/roots vibes en met Linoleum en Curiosity rockt het toch ook nog best wel. Where It Hurts is dan weer een hartverscheurende ballad met topvocalen en afsluiter Innocense voelt dan nog het meest progmetal aan.

Road Salt One zal nooit mijn favoriet worden, maar onder alle ogenschijnlijke muzikale eenvoud gaan een paar ijzersterke composities schuil waardoor de plaat tegen verwachting in hoger scoort op mijn ranglijst dan ik initieel vermoedde.

Tussenstand:
1. Scarsick
2. Remedy Lane
3. Entropia
4. The Perfect Element I
5. Road Salt One
6. One Hour By The Concrete Lake
7. BE

Klein stapje beter dan de voorganger. Het album mist dan wel zo'n wonderschone tack als Sisters, maar de gehele sound voelt voor mij iets stabieler en duisterder. Meer folk, maar ook wat meer (hard)rock en warme, zwoele prog. Het levert met Healing Now, The Deepest Cut, 1979 en The Physics of Gridlock wel echt een paar fantastische songs op. De strijkers vallen ook extra op, zij geven het album een mooi laat jaren '60-psychedelische sfeer die er extra voor zorgt dat ik het jammer vind dat ik deze plaat niet tijdens de warme zomeravonden heb aangezet. Nog steeds niet mijn favoriete sound van de band, maar het album heeft toch echt wel een hoop moois.

Tussenstand:
1. Scarsick
2. Remedy Lane
3. Entropia
4. The Perfect Element I
5. Road Salt Two
6. Road Salt One
7. One Hour By The Concrete Lake
8. BE

Gildenlöw is enorm boos, maar ook op de meest praktische wijze mogelijk. Kapitalisme, Amerikaans imperialisme, het milieu, decadentie: de maatschappij krijgt er flink van langs. Het levert ook meteen een van de meer directe albums van de band op, al is de term 'prog' nog steeds van toepassing. Het is al lang geen pure metal meer, maar het levert wel een fantastisch gevarieerd eindproduct op waar de meer gangbare PoS-sound heerlijk wordt aangevuld met onder andere hiphop en disco en daarbij ook nog eens betere songs creëert dan ik doorgaans in die genres hoor. Een betere takedown van een stijl dan Spitfall heb ik nog niet eerder gehoor, maar ook de oprechte anti-VS sentimenten uit America hakken er goed in. Disco Queen geeft de naargeestige zijde van het wasted uitgaan weer en Kingdom Of Loss heeft een fantastische takedown van consumentisme. Afsluiter Enter Rain voelt nog het meeste 'klassiek' Pain Of Salvation aan, maar verder is het duidelijk dat de band hier al lang afgedreven is van de meer technisch/melodieuze voorgangers. Scarsick is voorlopig wel mijn favoriet en ook het album dat hier thuis het meeste gedraaid wordt.

Tussenstand:
1. Scarsick
2. Remedy Lane
3. Entropia
4. The Perfect Element I
5. One Hour By The Concrete Lake
6. BE

Terwijl Ruud in het gesprek dat we tijdens het beluisteren hadden langzaamaan geestelijk aan het instorten was, heb ik me niet uit het veld laten slaan en nog steeds enorm genoten van The Perfect Element I. Mijn minst favoriete album van de hele goede albums, juist vanwege het feit dat ik dit een van hun meest 'radiovriendelijke' instapalbums vind. Een progalbum voor mensen die net iets spannenders zoeken dan Dream Theater (ik houd ook van Dream Theater, val me hier niet op aan, Petrucci-lovers!) en daarmee niet zo goed als de meer ongrijpbare albums, maar als het goed is dan is het ook echt fenomenaal.

The Perfect Element is wel op zijn sterkste vanaf King Of Loss met die magistrale solo en hartverscheurende zanglijnen. Gildenlöw zet hier sowieso een ijzersterke performance neer met ongemakkelijke zanglijnen die zowel kwetsbaar als agressief klinken. Niet het meest toegankelijke onderdeel van de muziek, maar voor mij wel het meest aansprekende. Op een rustpunt als Song For The Innocent is er even wat ruimte voor kalmte en de solo daarop is werkelijk prachtig. De titeltrack is het absolute hoogtepunt met de meerdere vocalen over elkaar en de dreigende sfeer.

Voelt bij vlagen een beetje aan als vroegere Marillion albums door terugkerende thema's en teksten over jeugdtrauma's. Beduidend technischer, maar alsnog voelt The Perfect Element I vrij gestroomlijnd aan. Ik kijk echter toch nog steeds een stuk meer uit naar het vervolg (en hoop dat ik Ruud nog wakker kan houden).

Tussenstand:
1. Entropia
2. The Perfect Element I
3. One Hour By The Concrete Lake

Onverwachts goed dit. Waar ik Host en One Second allebei nog wel eens opzet, is het bij Believe In Nothing nooit meer geweest dan een enkele luisterbeurt sinds aanschaf. Geen idee waarom eigenlijk, want ik vind de rock/elektronica-sound hier vele malen beter werken dan men het op de vorige twee albums deed en met songs als Mouth, Divided en Sell It To The World ook weer echt duidelijk herkenbare songs. Sowieso doet de band het op dit album goed qua opbouw en lengte: afwisselende, catchy songs die geen van allen te lang duren met een totale speelduur van drie kwartier. Er zit weer meer van de klassieke sound in (af en toe lagere zang, meer gitaarmelodieën), maar het voelt toch ook meer eigentijds aan. De productie is misschien wat droog, maar voor een rockalbum klinkt het prima en de ritmesectie springt er dit keer ook meer uit dan normaal.

Verbazingwekkend, maar het laagst scorende album hier bevalt me eigenlijk behoorlijk goed!

Voorlopige tussenstand:
1. Draconian Times
2. Icon
3. Gothic
4. Shades Of God
5. Believe In Nothing
6. One Second
7. Host
8 Lost Paradise

Soms ben je het eens en soms heeft Ruud het gewoon fout (maar dat mag!). Ook al was power metal de muziek van mijn jeugd, Draconian Times is het album dat ik tussen mijn 16e en 18e denk ik het meeste geluisterd heb. Onderdeel van de emo-fase waarin bands als My Dying Bride en Paradise Lost het af en toe wonnen van het meer opzwepende van een Blind Guardian en Gamma Ray. Draconian Times blijft vandaag de dag echter nog steeds wel een van mijn meest favoriete albums ooit. Holmes' heeft hier het melodisch blaffen helemaal tot kunst verheven en de songs zijn tot in de puntjes verzorgd. Het drumwerk van Lee Morris vult alle gaten vakkundig op en zorgt voor een dynamiek die ik nog niet eerder bij de band had gehoord.

Het is tevens een vrij radio-vriendelijk album. Geen grunts, compacte composities met kop en staart en wederom de grootsheid van Gregor Mackintosh' solo's. Ik moet deze beste man eens wat vaker noemen in toplijsten van favoriete gitaristen, want wat hij op songs als Hallowed en Shades Of God uit de koker tovert is fantastisch. Het album bevat tevens met Yearn For Change een van mijn favoriete tekstuele momentjes van de band ("Our lives leading onwards, the essence is stronger
Memories of life drifting further away
I must doubt that where there's a will there's a way...
But I know, it's forever... Praying for a change!")
Het met quotes van Charles Manson opgeleukte Forever Failure ("I don't really know what sorry means") is eveneens een flink schot in de roos en met Once Solemn heeft de band een heerlijke up-tempo kraker te pakken.

De sound is gothic metal, maar dan wel met een energie van de grunge. Ik snap wel dat de band rond dit moment als een grote belofte werd gezien, want het album heeft voor in mijn ervaring een genreoverstijgende sound die het fantastisch kan doen bij de 'massa'. Een album voor zwoele zomeravonden, al zet ik hem nu nogmaals met alle liefde op.

Voorlopige tussenstand:
1. Draconian Times
2. Icon
3. Gothic
4. Shades Of God
5. Lost Paradise

Die videoclip van Faith Divides Us - Death Unites Us staat bij mij te boek als een van de meest naargeestige videoclips die ik van wat voor band dan ook ken. Een jonge vrouw die angstig met betraande ogen in de camera staart, terwijl achter haar een man verschijnt die zonder dat zijn gezicht getoond wordt op ongemakkelijke en bedreigende wijze dichterbij komt om vervolgens het haar af te knippen. De wanhoop in haar ogen tijdens dat machtige refrein: weergaloos.

Vanquish the pain
Don't want to see it fail
(Faith divides us - Death unites us)
Vanquish the pain
Don't want to seek despair
(Faith divides us - Death unites us)


Die machtige brul van Holmes tijdens het VANQUISH THE PAIN-stuk zorgt iedere keer voor kippenvel. Machtig materiaal.

Goed, de rest van het album is eveneens fantastisch. Helemaal nu we achter elkaar In Requiem en Faith Divides Us - Death Unites Us luisteren, valt het extra op dat in vergelijking met In Requiem deze plaat snoeihard klinkt. Frailty heeft voortrazende drums op een tempo zoals ik bij Paradise Lost nog nooit en ook The Rise Of Denial geeft de drummer de mogelijk om helemaal los te gaan. In Requiem gaf de gothic/doom sound een kans terug te keren, maar FDU-DUU brengt stiekem ook weer wat death metal-riffs terug en ook Holmes' zang is weer lager en agressiever.

Living With Scars gaat alle kanten op. Een beetje groove, maar ook agressievere death metal-patronen, een glorieuze solo en Holmes op zijn best. Last Regret heeft dan weer meer melodie, maar In Truth eindigt met een flinke mineur (positief bedoeld). FDU-DUU is wederom een flink schot in de roos en eentje die me zelfs geliefder is dan enkele van de klassiekers.

Voorlopige tussenstand:
1. Draconian Times
2. Icon
3. Faith Divides Us - Death Unites Us
4. Gothic
5. In Requiem
6. Symbol Of Life
7. Shades Of God
8. Paradise Lost
9. Believe In Nothing
10. One Second
11. Host
12. Lost Paradise

Voelt wat dubbel om mijn eigen recensie van hierboven aan te vullen. Tevens is het ook jammer dat er in 3,5 jaar tijd niemand meer heeft gereageerd op deze klassieker. En nu ik hem weer aanzet valt het me weer eens extra op hoezeer ik van dit album houd! Het kraakt bij vlagen nog een beetje en heeft met Falling Forever een erg vreemde track waar een schwung inzit die eigenlijk niet op het album past, maar het chaotische, maniakale geluid met zwalkende gitaarlijnen van Mackintosh dat op alle nummers zegeviert, beroert me iedere keer. Gothic blijft een favoriete track, de sfeer is duister en kwaadaardig en het songmateriaal gaat er allemaal prima in. Een ruwe diamant.

Voorlopige tussenstand:
1. Gothic
2. Lost Paradise

Host is een interessant album. Veel grote bands hebben hun 'sellout' momentje meegemaakt, maar Paradise Lost kan ik niet betichten van gaan voor het grote geld. Host voelt, meer dan One Second, aan als een album dat in ieder geval artistiek gezien integer is. Ik vind het ook nog steeds prima klinken. Lekker voor op de achtergrond, want er springen nu niet per se enkele nummers heel erg boven het geheel uit, maar de totaalsound klopt prima. De algemene score op deze site en metal-archives valt me dan gelukkig eigenlijk nog mee, want zo slecht als de mislukkingen van enkele andere grote bands kan ik dit echt onmogelijk noemen. Toch zet ik One Second in de tussentijd toch iets liever op, aangezien dat album gewoon net een paar uitschieters heeft die ik hier mis.

Voorlopige tussenstand:
1. Draconian Times
2. Icon
3. Gothic
4. Shades Of God
5. One Second
6. Host
7 Lost Paradise

Met Embers Fire een van mijn favoriete Paradise Lost-tracks en een van de mooiste gitaarsolo's ooit. Met het laten vallen van de grunts, heeft Holmes een perfecte combinatie van James Hetfield-klanken met een gotische dosis melancholie. Mooi op de melodie geschreeuwd als het ware. Het klinkt dan wel minder dreigend dan Gothic dat deed, maar dit album heeft wel de 'Icon'-ische sound waar het gothicmetalgenre bekend mee is geworden. True Belief blijft het ook altijd goed doen, maar nu valt het ook extra op hoe lekker songs als Dying Freedom en Widow lopen. Het gitaarwerk van Mackintosh is subliem en de toegevoegde keyboards zorgen op een dreigende track als Christendom Misereatur voor een fijne extra dimensie. Een terechte klassieker.

Voorlopige tussenstand:
1. Icon
2. Gothic
3. Shades Of God
4. Lost Paradise

Ik had ergens mezelf voorgehouden dat het tussen One Second en Paradise Lost nog wel eens tegen kon vallen, maar eigenlijk is de aanloop naar de terugkeer van de gothic/doom-sound beter verlopen dan ik had verwacht. En dan kom je aan bij In Requiem, het album dat toen door de fans massaal werd geprezen en de heren weer terugbracht aan de subtop. Terecht?

Ja, In Requiem werkt voor mij helemaal. Het brengt de klassieke dreiging weer terug, zit boordevol loodzware riffs en zwierige gitaarsolo's en Holmes durft op een compositie als Requiem zelfs weer eens een soort grunt op te zetten. The Enemy brengt de naargeestige zangeres-klanken terug, Prelude To Descent heeft een heerlijke versnelling die zelfs naar heavy metal neigt en op Beneath Black Skies komt er nog een stukje Sisters Of Mercy kijken in de bijna dansbare geluiden en Holmes' galmende klanken. In Requiem nestelt zich hoog in de voorlopige lijst.

Voorlopige tussenstand:
1. Draconian Times
2. Icon
3. Gothic
4. In Requiem
5. Symbol Of Life
6. Shades Of God
7. Paradise Lost
8. Believe In Nothing
9. One Second
10. Host
11. Lost Paradise

Enkele posts hier boven was ik al begonnen met een marathon, maar dat is nu alweer 3.5 jaar geleden. Kennelijk had ik toen nog betere dingen te doen, maar de waardering is nu wel iets gestegen. De songs blijven afzonderlijk van elkaar nog steeds niet heel erg hangen, maar ik denk dat de complete marathons van Black Sabbath en Candlemass me meer inzicht hebben gegeven in het doom metal-genre, waardoor ik nu de sound beter kan plaatsen. Want die Sabbath/Candlemass-sound komt toch meer naar boven dan ik eerder merkte in de soms up-tempo, maar toch slepende riffs en de algehele horrorsfeer. Nog steeds is dit geen album dat ik met heel veel plezier snel op zal zetten, maar ik merk nu dat deze sound me toch beter bevalt dan voorheen. Internal Torment II vind ik zelfs nog erg goed.

Vergelijkbaar met voorganger The Plague Within qua sound, al had die iets meer hoogte-/dieptepunten waar Medusa over de gehele linie iets constanter qua kwaliteit is. Vreemd dat de bonustracks dan niet op het normale album zijn gezet, want helemaal Shrines vind ik een van de beste tracks van deze plaat. Een heel uitgebreid verhaal kan ik er verder niet van maken, aangezien het qua sound gewoon goed hetzelfde is als de vorige plaat. Meer death/doom, geen electronica, meer grunts, minder clean. Zwaar, sfeervol. Gewoon goed.

Voorlopige tussenstand:
1. Draconian Times
2. Tragic Idol
3. Icon
4. Faith Divides Us - Death Unites Us
5. Gothic
6. In Requiem
7. Symbol Of Life
8. Shades Of God
9. Paradise Lost
10. The Plague Within
11. Medusa
12. Believe In Nothing
13. One Second
14. Host
15. Lost Paradise

Ik ben een blij man. Niet dat Paradise Lost het type band is waar ik snel blij van word in de zin van 'jeej, mooie euforische muziek die me levenslust geeft', maar het feit dat ik nu al 16 albums achter elkaar kan genieten van een band die eigenlijk in mijn ogen nooit een echte fout heeft begaan. En als ze het goed doen, dan is het ook fantastisch. Waar The Plague Within en Medusa gewoon 'goed' waren, merk ik dat Obsidian echter weer valt in de categorie 'fantastisch'.

Het album begint wonderschoon met een folkloristische, akoestische melodielijn en Holmes' prachtige cleane zang op een manier zoals de band nog niet eerder heeft geklonken. Het klinkt eerlijk en ontwapenend. Daarna barst het album los, waarbij ik vooral blij ben dat grunts en cleane zang elkaar heel behoorlijk afwisselen. En onder die dikke gitaarmuren en duistere songs, vallen de Sisters Of Mercy invloeden heel positief op. Het zorgt ervoor dat een song als Ghosts bijna dansbaar is. Single Fall From Grace is dan iets te standaard, gelukkig brengen kunstige tracks als Forsaken en Ending Days (met machtig gitaarwerk) daar verandering in. En Ravenghast is een weergaloze afsluiter.

Paradise Lost blijft een van mijn favoriete bands allertijden en Obsidian zorgt er voor dat ik er vertrouwen in heb dat dit nog wel even zo blijft.

Voorlopige tussenstand:
1. Draconian Times 5*
2. Tragic Idol 4,5*
3. Icon 4,5*
4. Faith Divides Us - Death Unites Us 4,5*
5. Gothic 4,5*
6. In Requiem 4,5*
7. Obsidian 4.5*
8. Symbol Of Life 4*
9. Shades Of God 4*
10. Paradise Lost 4*
11. The Plague Within 4*
12. Medusa 4*
13. Believe In Nothing 4*
14. One Second 3,5*
15. Host 3,5*
16. Lost Paradise 3*
Gemiddelde: 4,13*

Ik ben niet per se tegen dergelijke stijlwisselingen zoals de band hier laat horen, aangezien ik erg houd van new wave en gothic rock. Het is gewoon na het majestueuze Draconian Times, dat een album als dit altijd zal tegenvallen. Holmes is compleet zonder de rauwe randjes voor mij ook nog wat onwennig als zanger, al brengt hij het er zeker niet slecht vanaf. Ik mis vooral de mooie melodieën van Mackintosh, waardoor de songs beduidend oppervlakkig klinken dan op de voorganger het geval was. Dit is niet per se echt zo, want de productie is goed en met de toetsen toegevoegd is er zeker nog een bepaalde gelaagdheid die het geheel goed te beluisteren maakt. Mercy, This Cold Life, Disappear en Sane vind ik zelfs nog erg tof. Tegelijkertijd echter geen album dat ik heel vaak opzet en Say Just Words vind ik van hun 'hits' zeker niet de beste.

Voorlopige tussenstand:
1. Draconian Times
2. Icon
3. Gothic
4. Shades Of God
5. One Second
6. Lost Paradise

Minder dan het meer melodieuze en atmosferische Symbol Of Life, maar dat Paradise Lost op dit moment weer een metalband wilde zijn, moge duidelijk zijn. De productie is vol, de gitaarmuren zwaar, maar toch is buiten afsluiter Over The Madness de gothic/doom-sound nog niet echt aanwezig. Tussen Grey en Forever After zakt mijn aandacht ook een beetje weg, maar daarna kan ik toch weer genieten van mooie melodieën en sterke zang. Accept The Pain en Shine zijn een paar hoogtepunten, maar ook opener Don't Belong mag er zeker zijn.

Voorlopige tussenstand:
1. Draconian Times
2. Icon
3. Gothic
4. Symbol Of Life
5. Shades Of God
6. Paradise Lost
7. Believe In Nothing
8. One Second
9. Host
10. Lost Paradise

Ik lig op de bank, luister naar Shades Of God en besluit dat dit album klinkt als iets dat ik het beste in een volle Baroeg kan aanschouwen. Het is een muur van geluid, maar de details en structuren ontgaan me vaak. Ik loop wat heen en weer tussen de bar en het podium, worstel me door de mensen heen en gooi er nog wat gulden vocht in en concludeer dat ik het tof vind. Maar wat? Pity The Sadness is het eerste lied dat ik echt onthoud, maar daarvoor hoor ik veel gave riffs en solopassages en zelfs enkele melodieuze gitaarpartijen die de herrie onderbreken die ervoor zorgen dat ik het heel erg naar mijn zin heb.

Goed, Shades Of God is een overgangsalbum tussen de death/doom periode en de meer melodieuze doom periode. Het is nog steeds erg hard en ongestructureerd, maar voelt alsnog iets gepolijster aan. Iets, want de liederen zijn nog steeds ongemakkelijk in veel opzichten. En toch gaat het vanaf Pity The Sadness iets meer naar de herkenbare kant. Vooral The Word Made Flesh heeft een fantastische ontlading en 'de hit' As I Die is een gothic/doom pareltje eersteklas. Gothic had het net iets meer, ondanks het feit dat Shades Of God gewoon lekkerder loopt. Desalniettemin een fijne ervaring.

Voorlopige tussenstand:
1. Gothic
2. Shades Of God
3. Lost Paradise

Als het aankomt op de combinatie van elektronische muziek en metal, dan heeft Paradise Lost hier voor mijn gevoel de sound wel helemaal goed te pakken. Heeft tevens met Pray Nightfall een van mijn favoriete tracks van de band. Lee Morris' tribal drumritmes zijn subtiel en genuanceerd, maar zo prominent krachtig aanwezig. De gitaarlijnen zijn relatief op de achtergrond, maar zorgen voor een fijne dreigende sfeer, helemaal in combinatie met het koor en de lichte toetsenpartijen. De teksten, vermoedelijk over een persoon die tot waanzin gedreven is door slaapgebrek, worden fantastisch oprecht gebracht door Holmes. Een perfecte track.

Voor de rest valt het op hoe fijn compact het gehele album is. 41 minuten, aanstekelijke songs en de perfecte combinatie van stevig en melodieus. De titeltrack is eveneens prachtig en persoonlijk vind ik het agressieve Channel For The Pain ook een fijne afsluiter die de luisteraar helemaal wakker schudt. Ik herinner me niet meer hoe dit album toentertijd ontvangen werd, maar voor mij is het een absoluut schot in de roos. Hoe de band Bronski Beat's Small Town Boy ook zoveel eer aandoet is lovenswaardig. En potverdrie, wat is Lee Morris toch een werelddrummer.

Voorlopige tussenstand:
1. Draconian Times
2. Icon
3. Gothic
4. Symbol Of Life
5. Shades Of God
6. Believe In Nothing
7. One Second
8. Host
9. Lost Paradise

Fascinerend album. Komt traag op gang, heeft een hoop verschillende sferen en invloeden en lijkt vooral niet op de drie voorgangers. Ik snap wel waarom ik The Plague Within veel minder geluisterd heb dan Tragic Idol of FDU-DUU, want het is vooral moeilijk om in een keer te bevatten en het komt vrij matigjes op gang. Maar Beneath Broken Earth eenmaal is ingezet valt het kwartje en valt me vooral op dat het album vrij droevig is. En shit, wat zijn Victim Of The Past en Flesh From Bone ineens ongelooflijk hard en agressief.

Ik geniet toch meer van een zingende Holmes, maar de grunt/schreeuw gaat hem nog steeds goed af. Een complete terugkeer naar de oude death/doom sound is het daarnaast ook niet met de bij vlagen weer vrij lichte gitaarpartijen en de furieuze blastbeats die incidenteel opduiken. Het is vooral interessant hoe het Paradise Lost is en toch niet de Paradise Lost die we kennen. Intrigerend album, helemaal ook door de orkestraties die de doodssfeer er weer extra in houden.

Voorlopige tussenstand:
1. Draconian Times
2. Tragic Idol
3. Icon
4. Faith Divides Us - Death Unites Us
5. Gothic
6. In Requiem
7. Symbol Of Life
8. Shades Of God
9. Paradise Lost
10. The Plague Within
11. Believe In Nothing
12. One Second
13. Host
14. Lost Paradise

Van de drie 'terugkeer naar gothic/doom'-albums, is dit toch mijn favoriet. Heeft tevens met Theories From Another World een van de meest agressieve songs tot nog toe, maar ook In This We Dwell stampt goed door. Dan heb je met Fear Of Impending Hell een van mijn favorieten onder de melancholische PL-tracks, terwijl ook Honesty In Death me lekker wilt laten meeschreeuwen. Slechts de titeltrack doet me dan iets minder, maar met zo'n afsluiter als het toepasselijk getitelde The Glorious End sluit het alsnog goed af.

Tragic Idol speelt bij vlagen ook met de sound van de meer epische doom metal kant. Mackintosh is non-stop op de voorgrond en Holmes heeft de perfecte middenweg tussen zingen en schreeuwen te pakken. Het album klinkt vertrouwd en toch fris en modern en is wat mij betreft met gemak een van de hoogtepunten uit de discografie van deze band. Beter nog dan Icon.

Voorlopige tussenstand:
1. Draconian Times
2. Tragic Idol
3. Icon
4. Faith Divides Us - Death Unites Us
5. Gothic
6. In Requiem
7. Symbol Of Life
8. Shades Of God
9. Paradise Lost
10. Believe In Nothing
11. One Second
12. Host
13. Lost Paradise

Ok, ik begin een patroon te zien met mijn waardering voor Simmons-loze albums waar de naam Kiss niet compleet aan gemoeid is. Stanley en Frehley's albums verschillen elkaar niet heel veel qua kwaliteit, de reden dat Stanley toch lager eindigt is vooral door het wanstaltige Hold Me, Touch Me wat een dikke belediging is na het wonderschone Take Me Away (Together As One). Stanley maakt ook wel iets gladdere hardrock, maar het is alsnog wel bezield en hij is een zeer capabel zanger. De productie is ook zeer behoorlijk. Ik houd in mijn achterhoofd dat ik zijn andere soloalbum misschien ook nog maar een kans moet geven.

Tussenstand:
1. Ace Frehley
2. Paul Stanley
3. Kiss
4. Love Gun
5. Hotter Than Hell
6. Destroyer
7. Rock And Roll Over
8. Dressed To Kill
9. Gene Simmons

Voor de volledigheid doen we voor de marathon ook dit album van Tasavallan Presidentti met Finse muzikant Pekka Streng. Een speurtocht over wikipedia laat vooral zien dat het een culticoon is waar niets over bekend is, dus heel veel bijzonders kan ik verder ook niet over melden, maar het album is qua sound wel een stuk anders dan Tasavallan Presidentti's debuut. Waar daar jazz/fusion belangrijker was, is folk hier het genre dat de hoofdtoon voert. En het klinkt daardoor toch voor mij ook meteen interessanter, aangezien dit nu eenmaal meer mijn soort muziek is.

Bij vlagen is het wel erg kabbelend en gezapig. Takaisin Virtaan duurt bijvoorbeeld te lang om interessant te blijven. Pekka's stem is in combinatie met de ons compleet vreemde taal echter wel intrigerend en het geheel voelt daardoor wat sprookjesachtig aan. Leuk!

Tussenstand:
1. Magneettimiehen Kuolema
2. Tasavallan Presidentti

Hey, elektrische gitaar! Eerst zachtjes op de achtergrond, maar dan komt daar bij Jack Orion ineens een vrij langgerekte solo. Leuk, weer een ander soort toevoeging aan het muzikale oeuvre van de band. het is jammer dat het lied dan toch echt te lang duurt en hiermee ervoor zorgt dat het album wat saai eindigt. De rest van de songs zijn echter van topkwaliteit. Vooral Cruel Sister heb ik meerdere malen met ingehouden adem naar geluisterd omdat ik de traditional niet ken, maar verbaast ben over de naargeestigheid van de teksten. Ik vind het zodoende een erg mooi album weer.

Tussenstand:
1. Basket Of Light
2. Cruel Sister
3. Sweet Child
4. The Pentangle

Als Play The Game begint valt me een ding behoorlijk duidelijk op: countryinvloeden! Niet mijn favoriete genre, maar het zorgt er wel voor dat het album iets anders klinkt dan de wat eentonige voorgangers. Op Set Me Free (When The Night Is Over) merk ik ook voor het eerst toch een klank die doet denken aan de jaren '80 (piano en fretloze bas), maar het ergert niet. Sterker nog, het zorgt ervoor dat ik het album in eerste instantie toch een stuk interessanter vond dan de voorganger. Echter gaat na dit nummer het geheel weer richting 'ietwat saai'. Jacqui McShee's lagere vocals zijn wel erg mooi en Circle The Moon is echt weer eens een ouderwets prachtig nummer. Ook de terugkeer naar de countrysound op Let Me Be bevalt prima. Zodoende toch nog een kleine 3.5 sterren.

Tussenstand:
1. Basket Of Light
2. Cruel Sister
3. Sweet Child
4. The Pentangle
5. Solomon's Seal
6. In The Round
7. Open The Door
8. Reflection