Ik hoor bij de al eerder door Ruud omschreven groep mensen die Wardruna best vindt voor op de achtergrond, maar er verder nooit heel actief inkomt. Blijkt dat ik dit album ook al in mijn cd-kast heb staan, maar na een keer luisteren was het vooral een 'waar zijn de songs?' indruk die achter bleef. Ik heb dit ook nu weer. De muziek is authentiek en sfeervol, maar het is vooral de soundtrack van een fantasyfair waar ik niet te actief naar kan luisteren. Ik weet wel dat de band met nummers als Helvegen echt weergaloos goed kan zijn, dus ik vermoed dat dit een kwestie is van wachten tot er op de volgende albums echte liedjes voorbij komen. Dit is voor mij nu echt niets anders dan sfeervolle achtergrondmuziek die bij vlagen zelfs licht irriteert.

De meest radiovriendelijke Wardruna van het stel, maar ook een van de albums die me daarom het meeste bevalt. Songs met kop en staart zonder dat men vervalt in de saaie soundscapes van de eerste twee albums. Daarmee waarschijnlijk voor de diehard fans ook het minst spannend en origineel, maar uiteindelijk wil ik toch het liefste muziek die ook op de voorgrond werkt en niet alleen op de achtergrond. Gelukkig biedt Kvitravn me dat en samen met het sfeervolle Skald en het overweldigende Ragnarok zorgt dat ervoor dat Wardruna netto op een mooi gemiddelde uitkomt. Nu maar hopen dat het live inderdaad ook zo imposant als vrienden blijven herhalen!

Eindstand:
1. Ragnarok 4.5*
2. Kvitravn 4*
3. Skald 4*
4. Yggdrasil 3.5*
5. Gap Var Ginnunga 3*
Gemiddelde: 3.8*

Kijk, deze snap ik eindelijk. De sfeer is consistent imposant, er is genoeg prachtige zang aanwezig om de songs herkenbaar/onderscheidend van elkaar te maken. Het geheel voelt muzikaal ook dreigender en zwaarder, wat de metalliefhebber in mij toch ook plezier doet. De toevoeging van een kinderkoor zorgt nog voor een extra bijzonder randje. Uiteindelijk is ook dit album wel iets dat als achtergrondmuziek te omschrijven is, maar dan wel van het intense soort waar experimenteren met bepaalde paddestoelen nog wel eens goed bij zou kunnen werken. Mooi werk, zeer mooi werk zelfs. Hier kan ik zeker wat mee!

Tussenstand:
1. Ragnarok
2. Yggdrasil
3. Gap Var Ginnunga

Mooi. Zolang het alleen Einar is met minimale instrumentale begeleiding, komen de echte liederen goed naar voren. Sonatorrek weerhoudt het album echter wel van een hogere score, want dit is een langdradige en saaie track, maar Helvegen blijft ook in uitgeklede variant nog steeds wonderschoon. Het ware bard-gevoel komt in ieder geval verder uitstekend naar voren.

Tussenstand:
1. Ragnarok
2. Skald
3. Yggdrasil
4. Gap Var Ginnunga

Ja, dit is beduidend beter, maar op het moment dat afsluiter Helvegen inzet, besef ik wel weer extra hoe hard ik nog steeds echte liedjes mis. Maar verdomd als Helvegen niet van onaardse schoonheid is. Sterker nog, hier neurie ik de tekst af en toe nog van mee. Prachtig gebruikt ook in Vikings. Nog mooier in live-versie met Aurora. Voor de rest is het materiaal allemaal wel degelijk aanstekelijker, intenser en beter dan op de voorganger het geval was. Ik mis helaas nog steeds nog steeds echte composities die me grijpen en meeslepen. Dat doet de rest gewoon nog steeds niet.

Tussenstand:
1. Yggdrasil
2. Gap Var Ginnunga

Met de overstap naar Nuclear Blast gebeurt er iets dat de fans niet hadden verwacht: de band blijft goed. Het zou bijna grappig zijn, als ik me de berichten niet herinner van mensen die vreesden dat de band met Fear Of Infinity ineens commercieel zou worden. Potverdomme, While Heaven Wept is geen Nightwish (ook geen slechte band overigens) en heeft dankzij Nuclear Blast in ieder geval de kans gehad om zonder al teveel gezeik een goed album te kunnen opnemen.

Fear Of Infinity loopt als een trein, klinkt als een klok, klopt als een bus en wat ik er nog meer aan clichés overheen kan gooien. Waar Vast Oceans Lachrymose een collectie nummers met vergelijkbare sferen was, valt het op dat op Fear Of Infinity een doorlopend geheel is, waardoor het album als een enkele, lange en mooie track klinkt. Waar de voorganger opende met een lange epic, begint Fear Of Infinity met Hour Of Reprisal en Destroyer Of Solace vlot, opzwepend en uitzonderlijk krachtig, om middels To Grieve Forever en Finality weer episch af te sluiten.

Zo goed als Vast Oceans Lachrymose? Ja en nee. Dit album heeft geen The Furthest Shore. Ik denk dat ik mijn einduitslag daar maar op baseer.

Voorlopige tussenstand:
1. Vast Oceans Lachrymose
2. Fear Of Infinity
3. Of Empires Forlorn
4. Sorrow Of The Angels

Gelukkig heeft de band met het tweede album een flinke groei doorgemaakt ten opzichte van het erg saaie debuut. De zang klinkt al een stuk expressiever en is, helemaal in de kleine afwisselingen met screams, een stuk enerverender om uit te zitten. Niet alles slaat nog aan, zo vind ik de opener en Voice In The Wind nog wat dufjes, maar Of Empires Forlorn, Soulsadness en de erg sterke Candlemass-cover, doen het werk goed. Of Empires Forlorn zal ik met plezier nog een keer aanzetten, maar toch lonkt iets in mij naar de drie komende albums met andere zanger.

Voorlopige tussenstand:
1. Of Empires Forlorn
2. Sorrow Of The Angels

Van de paganmetal marathons van Finntroll en Thyrfing over naar wat meer melodramatische klanken van het Amerikaanse While Heaven Wept. Het eerste album is redelijk moeilijk te vinden, maar aan de hand van het gebodene materiaal ben ik nu niet direct geneigd om te zeggen dat dit een probleem is. Ik hoor kwaliteiten en sfeer terugkomen met een sound die het midden houdt tussen My Dying Bride en Candlemass, maar aan de hand van de vrij dramatische zang van gitarist Tom Philips, heb ik eerder het idee dat ik naar een overdreven jaren '80 synthesizer pop/rock zanger aan het luisteren ben, dan naar een metalband. De nummers duren hier ook echt te lang. Opener Thus With A Kiss I Die krijgt rond 10 minuten ineens een fijne versnelling, maar dan zijn we ook echt al een flinke tijd bezig voor het echt interessant wordt. Dan vind ik stiekem de korte, instrumentale afsluiter nog het beste te noemen. Een wat schokkerig begin.

Suspended At Aphelion was in 2014 voor Metalfan.nl al een van mijn favoriete albums in de top 10 lijst en ook nu kan ik niet anders dan de genialiteit ervan te erkennen. Het blijkt dan ook dat de laatste 3 albums van deze band eigenlijk in ieder opzicht perfectie op een schijfje zijn, want zelfs aan het einde van de marathon ben ik ontevreden over het feit dat ik de albums een zelfde score geef en ze eigenlijk alle drie wil laten fusen tot een beste album ooit.

Icarus And I is buiten The Furthest Shore mijn favoriete While Heaven Wept nummer. Het is zo verdomd eclectisch, raast voort en geeft subtiele rustmomenten. En screams, heerlijke screams! Verdomd, er zitten zelf euforische momenten in de muziek, opgeleukt met een paar van de beste Queen-achtige gitaarsolo's. De tijd vliegt ook nu weer voorbij, waardoor het me weer eens opvalt hoe kort hun albums doorgaans eigenlijk zijn. Het doet er niet toe, ook het laatste album is een waar meesterwerk.

Eindstand:
1. Vast Oceans Lachrymose 5*
2. Fear Of Infinity 5*
3. Suspended At Aphelion 5*
4. Of Empires Forlorn 4*
5. Sorrow Of The Angels 3*

Gemiddeldes:
1. While Heaven Wept 4,4*
2. Finntroll 4,36*
3. Sonata Arctica 4,33*
4. Primordial 4,25*
5. Psychotic Waltz 4,25*
6. Thyrfing 4,21*
7. Stratovarius 4*
8. Helloween 3,9*
9. Iced Earth 3,81*

"So long ago, I set out to sea, forsaken by god and man
Visions of passion, glory and gold beckoned from distand lands.
I left behind all I had known, aspiring to live, love and conquer
Unaware that these futile pursuits would only yield a drifting sepulchre."

Ik denk dat er weinig openers zijn als The Furthest Shore die bij mij een groter gevoel van avontuur en desolaatheid oproepen. Ik prijs componist/gitarist Tom Philips dan ook dat hij de zang heeft overgegeven aan Rain Irving, aangezien de beste man zo'n herkenbaar en doordringend helder stemgeluid heeft die het nummer naar grootse hoogtes tilt. De afwisseling tussen marcherende openingsriffs, naar bombastische teksten, naar thrashende riffs, naar bluesy instrumentale passages en esotherische koren... het werkt allemaal zo goed, dat ik er een traan bij zou kunnen weglaten. Wat de band ook nog zal maken, niks zal dit nummer ooit overtreffen. Misschien wel een van de beste (metal)nummers ooit.

Oh wacht, ik zou bijna vergeten dat het album ook nog andere nummers heeft. Compleet onterecht, want To Wander The Void is furieus en majestueus tegelijk. Irving lijkt bij vlagen een vergelijkbaar soort zanglijn uit zijn longen te persen als Freddy Mercury aan het begin van Innuendo zong, die wonderschoon en hypnotiserend is. De neoklassieke gitaarlijnen die in de rustige passages naar boven komen, zijn eveneens wonderschoon. Zo moet Candlemass met geschoolde gitaristen klinken. Living Sepulchre is het meest rechttoe-rechtaan nummer van de cd, wat alsnog niets afdoet van de genialiteit van de track. Vessel opent opzwepend, om vervolgens over te gaan in een balladesque track die zelfs aanstekelijk te noemen is. Het zou een hit kunnen zijn. De titeltrack brengt ons terug naar de epische sfeer van het eerste nummer, al klinkt het hier meer alsof de storm die daar raasde nu langzaamaan is gaan liggen en we met bijna hoopvolle blik naar de horizon kunnen staren. Nee, het was een droom, we zijn toch verdronken en ons lijk is aangespoeld in Epilogue. Shit. Ach, we hebben in ieder geval een van de mooiste reizen ooit kunnen maken.

Voorlopige tussenstand:
1. Vast Oceans Lachrymose
2. Of Empires Forlorn
3. Sorrow Of The Angels