Mmm, bij het beluisteren van de eerste nummers kreeg ik nog wel een symfo-vibe, al klinkt het wel alsof de band hier beduidend minder inspiratie had dan op de vorige vier albums het geval was. Bij A Lifetime Before komt de toegankelijkere kant al wat beter naar voren en bij Green Park Station en Driftin' trek ik het echt niet meer. Dit wil niet zeggen dat het album zelf een complete mislukking is, want ik vind Smile bijvoorbeeld best mooi gezongen, maar het gaat niet de juiste kant op.

Tussenstand:
1. Atlantis
2. To The World Of The Future
3. Song Of The Marching Children
4. Earth & Fire
5. Gate To Infinity

Dit gaat zo wel heel erg bergafwaarts. Andromeda Girl had nog een goede titeltrack, maar hier echt iets goeds vinden is lastig. Strange Town beledigde me niet compleet, dat is nog iets denk ik? Love Is To Give Away gaf me lichte hoop door het gitaarwerk dat bij vlagen aardig is, maar Kaagman's zanglijnen zijn werkelijk waar verschrikkelijk. I Don't Know Why kabbelt wat, maar is ook niet verschrikkelijk slecht. Dat zijn Twentyfour Hours, Jack Is Back, The Two Of Us en Hide Away wel. Ik kan me niet voorstellen dat iemand rond deze tijd nog op de band zat te wachten.

Tussenstand:
1. Atlantis
2. To The World Of The Future
3. Song Of The Marching Children
4. Earth & Fire
5. Reality Fills Fantasy
6. Gate To Infinity
7. Andromeda Girl
8. In A State Of Flux

En wederom een 'nope' van mijn kant. Ton Scherpenzeel vult de muziek vooral kitscherig op, al is het nog steeds niet zo erg als In A State Of Flux. Goede songs kan ik echter ook niet vinden. Kaagman klinkt vooral vlak en weinig ambitieus en ik mis de gitaren nog steeds net zo hard als voorheen. Toch jammer dat een band met vier fantastische albums zo gezichtsloos moet eindigen.

Eindstand:
1. Atlantis 4.5*
2. To The World Of The Future 4.5*
3. Song Of The Marching Children 4.5*
4. Earth & Fire 4*
5. Reality Fills Fantasy 3.5*
6. Gate To Infinity 3*
7. Andromeda Girl 2,5*
8. Phoenix 2*
9. In A State Of Flux 2*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. Blind Guardian 4.5*
3. While Heaven Wept 4,4*
4. Finntroll 4,36*
5. Sonata Arctica 4,33*
6. Nevermore 4,31*
7. Primordial 4,25*
8. Psychotic Waltz 4,25*
9. Queen 4,23*
10. Gamma Ray 4,23*
11. Thyrfing 4,21*
12. Blue Öyster Cult 4,19*
13. Virgin Steele 4,13*
14. Savatage 4,13*
15. Genesis 4,10*
16. King Diamond 4,08*
17. Bruce Dickinson 4,08*
18. Rhapsody (Of Fire) 4,04*
19. Manilla Road 4*
20. Stratovarius 4*
21. Brainstorm 4*
22. Symphony X 4*
23. Magnum 3,92*
24. Helloween 3,9*
25. Iced Earth 3,88*
26. Black Sabbath 3,6*
27. Creedence Clearwater Revival 3,57*
28. Saxon 3.5*
29. Rainbow 3.5*
30. Solitude Aeturnus 3.5*
31. Cream 3.5*
32. The Who 3.45*
33. Pink Floyd 3,43*
34. Earth & Fire 3,39*
35. Led Zeppelin 3,39*
36. Thin Lizzy 3,38*
37. Bad Company 3,13*
38. Slayer 2,33*

Een behoorlijke verrassing dit. Er is een flinke toename van funk/jazz-invloeden en dit gaat ten koste van het symforock aspect, maar het zorgt wel voor een flink aantal erg progressieve composities die me echt enorm intrigeren. De openingstrack met electronica en koortjes is erg leuk, maar het is vooral het met dubbele vocalen opgeleukte Voice From Yonder waar ik helemaal geintrigeerd ben door de compositie. Ook opvolger Love Of Life is niets minder dan enorm majestueus te noemen. Ook Circus is een prachtige bombastische afsluiter waarbij Kaagman's zang een waar hoogtepunt genoemd mag worden. Tof en nog steeds erg experimenteel te noemen!

Tussenstand:
1. Atlantis
2. To The World Of The Future
3. Song Of The Marching Children
4. Earth & Fire

Nochtans vind ik Andromeda Girl echt een prachtig nummer. Mooi gezongen, fijn koor en nog enkele schone gitaarpartijen. Daar is echter ook meteen het enige goede nummer geweest, want voor de rest is het hem allemaal gewoon net niet. Soms begint een nummer aardig (Just One Chance) om daarna alsnog te vervallen in mierzoet en weinig interessante popmuziek. Het is echt niet het ergste dat ik ooit heb gehoord en Kaagman zingt nog steeds prima, maar ik haal er weinig plezier uit.

Tussenstand:
1. Atlantis
2. To The World Of The Future
3. Song Of The Marching Children
4. Earth & Fire
5. Reality Fills Fantasy
6. Gate To Infinity
7. Andromeda Girl

Verrassing, maar ik vind dit album eigenlijk net nog een tandje beter dan de vorige lp. Grappig dat het in dit geval ook niet de epische titeltrack is, maar inderdaad het overal gelauwerde Maybe Tomorrow, Maybe Tonight. Heerlijk dromerige muziek, waarbij de orkestraties toch zorgen voor een net iets andere sound dan die van tijdsgenoten Genesis. Love, Please Close The Door is misschien net niet de meest ultieme afsluiter voor een album als dit, maar als enigszins zwoel, bijna bluesy nummer, is het in zichzelf alsnog zeker niet slecht. Hier kan ik echt met alle gemak in opgaan!

Tussenstand:
1. Atlantis
2. Song Of The Marching Children
3. Earth & Fire

Toen jaren geleden de occult rock bands uit de grond schoten als paddestoelen, viel het me bij The Devil's Blood toch wel heel erg op dat de nederbeat-invloeden van bands als Shocking Blue en Earth & Fire erg duidelijk waren. Geen probleem, want vooral Earth & Fire (Song Of The Marching Children stond al in de kast) heeft me altijd best geintrigeerd. Het debuut is al charmante symfonische rock/pop met een voet in de beatmuziek, al is het bij vlagen nog licht knullig. Twilight Dreamer is me nog wat slapjes en zoekende, terwijl opener Wild And Exciting en Seasons de band al op volle touren laten horen.

Kaagman's zang intrigeert nog het meeste. Technisch vrij goed, maar in zijn geheel vrij emotieloos, onpersoonlijk en kil. En dat is op zich best een mooie combinatie met de juist vrij warme instrumentatie. Kan me voorstellen dat dit internationaal gezien best interessant heeft geklonken als je het vergelijkt met bands als Genesis en The Moody Blues. In de praktijk is daar echter volgens mij weinig van terecht gekomen? Alsnog een leuk debuut.

Euhm... het is vreemd, maar waar, maar ik vind de popsongs hier beduidend sterker dan op de voorganger en vind dat er in de vorm van People Come, People Go en Weekend echt twee monsterlijke goeie songs op staan. De eerste song is heel sfeervol doch catchy en heeft een fantastisch refrein, terwijl ik de lichtvoetigheid van Weekend niet uit mijn hoofd kan krijgen. Ook Answer Me is een erg fijne instrumental en ik moet toegeven dat ik me bij de rest van de songs niet eens echt verveeld heb. Op het vorige album stond niets dat ik goed vond, hoogstens redelijk. Dat maakt Reality Fills Fantasy toch beduidend beter uit te zitten. Tegen verwachting in vrij behoorlijk!

Tussenstand:
1. Atlantis
2. To The World Of The Future
3. Song Of The Marching Children
4. Earth & Fire
5. Reality Fills Fantasy
6. Gate To Infinity

Ja, Song Of The Marching Children (het lied) is een van de meest progressieve en kunstzinnige stukjes de we ooit uit Nederland hebben gehoord. Hier is het helemaal duidelijk dat occult rock als nieuwer genre flink schatplichtig is aan wat Earth And Fire hier precies doet. Kaagman is hier op haar beste kunnen, de compositie heeft veel afwisseling en vooral lekker veel dromerige stukken waarbij vooral de toetsenpartijen fantastisch zijn. Het nummers is zo goed, dat de rest van het materiaal ietwat tegenvalt in vergelijking met de titeltrack. Gelukkig zijn opener Carnival Of The Animals en Storm And Thunder eveneens fantastisch, al kan ik niet heel erg veel met In The Mountains. Buiten dat minpuntje wel een absoluut meesterwerk dat zich met gemak kan meten met de betere werken van andere proggiganten uit de vroege jaren '70.

Tussenstand:
1. Song Of The Marching Children
2. Earth & Fire

Het heeft me flink wat luisterbeurten gekocht, maar uiteindelijk valt ook A New World Record in al zijn zoetheid een beetje tegen. Fijn materiaal (en de tekst van Rockaria is hilarisch), maar nummers als Telephone Line en Do Ya zijn me toch echt te lichtvoetig en zoetsappig (eerstgenoemde songs roept Bee Gees op). Begint wel fijn met Tightrope, Rockaria is een fijne single en Shangri-La heeft weer fijne orkestraties voor de bombast, maar het mag toch nog weer een stukje spetterender.

Voorlopige tussenstand:
1. Electric Light Orchestra II
2. Face The Music
3. The Electric Light Orchestra
4. A New World Record
5. El Dorado
6. On the Third Day

Mijn hogere tolerantie voor jaren '80 zoetsappigheid en de aanwezigheid van It's Getting To The Point, Without Someone en Calling America zorgen voor een voldoende, maar het moge inderdaad duidelijk zijn dat dit album verreweg het zwakste broertje in de discografie is. De band klinkt anno 1986 als een hoop andere bands en zonder Lynne's kenmerkende zang is het erg moeilijk om E.L.O. er als act uit te halen. Kan nog steeds erger, maar het is gezichtsloos en vooral erg vlak.

Voorlopige tussenstand:
1. Time
2. Electric Light Orchestra II
3. Out Of The Blue
4. Face The Music
5. The Electric Light Orchestra
6. Secreat Messages
7. A New World Record
8. El Dorado
9. On the Third Day
10. Discovery
11. Balance Of Power

Dit valt me eigenlijk behoorlijk mee. Goed, lang niet alles is goed (Need Her Love is wel echt verschrikkelijk), maar het album voelt wel energiek en heeft een aantal echt leuke tracks. The Diary Of Horace Wimp is bijvoorbeeld lekker opzwepend (toffe zangpartijen) en Don't Bring Me Down is voor mij ook niet weg te denken van de classic rock zenders. Verder alsnog niet echt mijn ding, maar ik had op de een of andere manier beduidend erger verwacht.

Voorlopige tussenstand:
1. Electric Light Orchestra II
2. Out Of The Blue
3. Face The Music
4. The Electric Light Orchestra
5. A New World Record
6. El Dorado
7. On the Third Day
8. Discovery

Vreemd, ik vind de opvolger van magnum opus El Dorado toch echt beduidend beter geschreven en geproduceerd dan die plaat! Zo'n akoestische gitaar als op Fire On High springt er al veel meer tussentijd dan op de voorganger het geval was en het zorgt mijns inziens ook voor een veel dynamischer album. Zo'n song als Poker met steviger gitaarwerk, up-tempo drumwerk en heerlijke synthesizer-openingssolo geeft ook al meteen een stuk meer vuur. Evil Woman en Strange Magic zijn lekker catchy en het afsluitende One Summer Dream is erg mooi te noemen. Een erg compact album ook, het verraste me meerdere malen dat ik er na 36 minuten al doorheen zat. Dat ik het daarna zonder problemen opnieuw op wil zetten is een goed teken.

Voorlopige tussenstand:
1. Electric Light Orchestra II
2. Face The Music
3. The Electric Light Orchestra
4. El Dorado
5. On the Third Day

Klein stapje achteruit in vergelijking met de vorige albums wat mij betreft. Het materiaal is bij vlagen nog steeds erg sterk, maar lang niet zo spectaculair als eerder het geval was. Ik merk bij In The Hall Of The Mountain King zelfs dat ik in de tussentijd al teveel versies van dit stuk heb gehoord om echt enthousiast te worden. Ook Ma-Ma-Ma Belle doet het niet helemaal voor me. Gelukkig zijn songs als Ocean Breakup / King of the Universe en New World Rising / Ocean Break Up [Reprise] wel weer beeldschoon. Over het algemeen vind ik het ook nog steeds prima, maar na het spectaculaire Electric Light Orchestra II is het gewoon een lichte tegenvaller.

Voorlopige tussenstand:
1. Electric Light Orchestra II
2. The Electric Light Orchestra
3. On the Third Day

Wel de meest iconische ELO cover. Ook zo'n album waar ik tot enkele maanden geleden meerde keren mee in mijn handen heb gestaan om het dan uiteindelijk alsnog maar niet te doen. Toch blij dat ik het uiteindelijk wel heb gedaan, want Out Of The Blue is voor mij wel het ELO-album dat tot nu toe het beste de pop-kant met strijkers mixt. Ik blijf meer fan van het grillige en rauwe tweede album, maar Out Of The Blue loopt wel als een trein en heeft eigenlijk geen songs die me ergeren. Het blijft erg glad allemaal, waardoor het glazuur bij vlagen een beetje van mijn tanden dreigt te lopen, maar het geheel klinkt toch wel erg fijn. Doet me bij vlagen ook een beetje aan Jeff Wayne's War Of The Worlds denken als de meer spacy geluiden naar voren komen (The Whale bijvoorbeeld).

Mr. Blue Sky is voor mij een van de meest eigenzinnige popklassiekers ooit. Tijdens mijn tienerjaren toen ik cassettebandjes maakte met mijn favoriete nummers die ik kopieerde van cd's van mijn ouders of opnam van de radio, stond deze track steevast op de tweede plaats van mijn lijstjes (alleen voorbijgestreefd door Don Henley's Boys Of Summer). Het is quirky en opzwepend en heeft met die symfonische passages zo'n kenmerkende en aantrekkelijke sound, waardoor ik het nummer kan blijven luisteren. Geeft me in deze thuisblijf-dagen toch weer even een glimlach.

Voorlopige tussenstand:
1. Electric Light Orchestra II
2. Out Of The Blue
3. Face The Music
4. The Electric Light Orchestra
5. A New World Record
6. El Dorado
7. On the Third Day

Ik sluit me aan bij Ruud. De ruimtegeluiden die scifi-klanken die men op Time goed inzette, komen hier nog steeds fijn naar voren. Levert weer wat nieuwe invloeden en sounds op: Loser Gone Wild doet me verdraaid veel aan David Bowie denken (en dat is een goed iets!). Verder behoorlijk wat mooi gitaarwerk en over het algemeen fijne songs. De strijkers ontbreken inderdaad een beetje en bij vlagen is het werk wat zoetjes (Letter From Spain, het originele Liefs uit Londen?), maar over het algemeen een fijne voortzetting van Time.

Voorlopige tussenstand:
1. Time
2. Electric Light Orchestra II
3. Out Of The Blue
4. Face The Music
5. The Electric Light Orchestra
6. Secreat Messages
7. A New World Record
8. El Dorado
9. On the Third Day
10. Discovery

Relatief lage score eigenlijk voor zo'n subliem album, helemaal omdat dit met stip mijn nieuwe nummer 1 is. De disco-vibes van het vorige album doen het hem voor mij toch niet helemaal, maar jaren '80 elektronische klanken (meer synths dan echte strijkers) in combinatie met de herkenbare ELO sound werkt helemaal. Soms wat vlagen Roy Orbinson en Beatles, maar ook lichte invloeden van Alan Parsons Project en dikke Queen-koortjes. En dat het intro van Here Is The News op de Nederlandse televisie zoveel voorbij kwam wist ik ook niet.

De teksten zijn ditmaal ook een stuk intrigerender dan doorgaans het geval is bij de band. Het concept van een man die in de toekomst terecht komt en reflecteert op de huidige tijd en zijn verleden (van het heden, de jaren '80). Soms zijn de teksten hilarisch ("She is the latest in technology. Almost mythology, but she has a heart of stone. She has an IQ of 1,001. She has a jump suit on, and she's also a telephone" - Yours Truly, 2095), soms ook oprecht aangrijpend ("Yeah, I've got a ticket to the moon, but I'd rather see the sunrise in your eyes"). Soms intrigerende muzikale keuzes (castagnetten en Spaanse gitaren op The Way Life's Meant To Be) of mooie, melancholische klanken (Another Heart Breaks): alles wijst op een perfect uitgedacht en uitgevoerd conceptalbum.

Blijkt na wat leeswerk dat dit album door collega muzikanten ook uitzonderlijk goed gewaardeerd wordt. Mooi, dat verdient dit werkje zeker ook wel. Ik zet hem nog maar eens een keer op!

Voorlopige tussenstand:
1. Time
2. Electric Light Orchestra II
3. Out Of The Blue
4. Face The Music
5. The Electric Light Orchestra
6. A New World Record
7. El Dorado
8. On the Third Day
9. Discovery

Allereerst: wat een lekkere gitaarsound! ELO heeft het nooit heel erg gehad van de gitaren en meer van de strijkers/toetsen, maar opener Alright zet de toon daarmee al meteen lekker. Zorgt ervoor dat het album bij vlagen ook een Toto/Tom Petty-vibe heeft, maar dat is voor mij absoluut geen probleem. State Of Mind geeft nog een klein stukje Traveling Wilburies (en een Ghostbusters intro-vibe) mee, Ordinary Dream heeft een lekker dromerige vibe met goed gitaarwerk en Melting In The Sun is ook fijn. Klassiekers/zo goed als vroegah is het nergens, maar het gaat op de achtergrond prima door.

Bijzonder is Zoom niet, maar slecht kan ik het met geen mogelijkheid noemen. Je zou kunnen zeggen dat de noodzaak een beetje ontbreekt, maar ik vind het alsnog een sympathieke plaat van een sympathieke band.

Eindstand:
1. Time 4.5*
2. Electric Light Orchestra II 4*
3. Out Of The Blue 4*
4. Face The Music 4*
5. The Electric Light Orchestra 4*
6. Secret Messages 4*
7. A New World Record 3,5*
8. El Dorado 3,5*
9. On the Third Day 3,5*
10. Zoom 3,5*
11. Discovery 3*
12. Balance Of Power 3*
Gemiddelde: 3,71*

Mijn angsten waren voor niets: Axioma Ethica Odini blijft gelukkig nog steeds net zo sterk als de dag dat ik hem (als eerste Enslaved-album in mijn collectie) aanschafte. Het album gaat met Ethica Odini echt ijzersterk van start met een stevige, bezwerende riff en maniakale zangpartijen. De hoogtepunten zijn echter de twee afsluitende tracks Night Sight en Lightening. Eerstgenoemde song heeft een flinke Opeth-vibe, maar dan wel op een manier alsof de band iets nieuws verzonnen zou hebben. Laatste track heeft een perfecte middenweg tussen esoterische passages en hakkende riffs.

Axioma Ethica Odini haalt me gelukkig na een aantal saaiere en veiligere albums eindelijk weer terug bij de les met een van de beste albums uit hun hele loopbaan. Dit geeft me weer wat hoop!

Tussenstand:
1. Axioma Ethica Odini
2. Below The Lights
3. Blodhemn
4. Eld
5. Frost
6. Mardraum (Beyond The Within)
7. Monumension
8. Vikingligr Veldi
9. Vertebrae
10. Isa
11. Ruun

Het eerste Engelstalige album? Het album ligt in ieder geval wel beduidend beter in het gehoor dan haar voorganger en dat openbaart zich vooral in aanstekelijke songs met doordachte, progressieve structuren. De cleane zang is weer een stuk beter, de solo's zijn beter en het experimenteren slaagt er tot nu toe het beste in. Kakt na Havenless een beetje in met Ridicule Swarm, maar het afsluitende A Darker Place gooit er dan weer zo'n mooi slotstuk in dat het album alsnog ruimschoots gered wordt. Zeker het sterkste tot nu toe, maar ik weet zeker dat de band nog beter kan.

Tussenstand:
1. Below The Lights
2. Blodhemn
3. Eld
4. Frost
5. Mardraum (Beyond The Within)
6. Monumension
7. Vikingligr Veldi

Ruud en ik volgen elkaar lekker qua scores en opvattingen. Vreemd dat de score zo laag is, want de invloeden van oldschool metal (inclusief falsetto-gilletjes en gitaarsolos) geven een extra dimensie aan de blackmetalcomposities. In het begin miste ik net iets teveel melodie, maar tegen het einde keert er op Suttungs Mjod (Suttungs Mead) weer zo'n lekkere portie heroiek terug, dat ik ook niets meer te klagen heb. Daarmee net een tandje beter dan het al erg toffe Eld.

Tussenstand:
1. Blodhemn
2. Eld
3. Frost
4. Vikingligr Veldi

Ik had deze in 2017 gemist, maar aangezien ik In Times (toen) niet heel interessant vond, heb ik dat ook redelijk bewust gedaan. Het album moet even op gang komen, maar die maniakale hammondorgels in Sacred Horse, of die prachtige saxofoonsolo op Hiindsiight zorgen toch echt wel weer voor wat vervoering. Blij toe, want voordat Axioma Ethica Odini me weer bij de les bracht, vreesde ik toch een beetje voor waar het allemaal naartoe zou gaan. Enslaved is dan wel niet mijn favoriete pagan/blackmetalband, ze hebben toch een goede eigen sound en blijken toch al een stuk langer bezig te zijn dan ik eigenlijk wist. Valt zodoende niets tegen!

Eindstand:
1. In Times 4.5*
2. Riitiir 4.5*
3. Axioma Ethica Odini 4.5*
4. Below The Lights 4*
5. Blodhemn 4*
6. Eld 4*
7. E 4*
8. Frost 4*
9. Mardraum (Beyond The Within) 4*
10. Monumension 4*
11. Vikingligr Veldi 3.5*
12. Vertebrae 3.5*
13. Isa 3.5*
14. Ruun 3*
Eindscore: 3,93*

Hier hoor ik voor het eerst de Enslaved van de huidige albums voorbij komen met de proginvloeden en de cleane zangpartijen. Een meer gestroomlijnde, strakker gespeelde variant van Bathory en daarmee ook de missing link tussen die band en een nog iets nieuwere band als Moonsorrow. Weinig zwakke momenten, al vind ik het tegen de tweede helft net iets minder sterk worden waardoor een hogere score er nog niet in zit. De stijgende lijn is echter nog steeds fijn om mee te krijgen!

Tussenstand:
1. Eld
2. Frost
3. Vikingligr Veldi

Heeft nog steeds wat euvels, maar is toch sfeervoller en spannender dan het debuut. Ik haak nog steeds af op het moment dat de drums weer faliekant uit de maat gaan, maar geniet hier veel meer van de gitaarpartijen en toetsen. Laatstgenoemde komen soms onbedoeld jolig uit de hoeken, maar op een fantastische track als Svarte Vidder zijn ze zeer sfeerbepalend. Het album gaat in dat opzicht een beetje vals van start met Loke, want de rest is beduidend beter met Yggrasdil en Isvders Dronning als absolute hoogtepunten. Doet bij vlagen flink aan Dissection denken en dat is een goed teken.

Tussenstand:
1. Frost
2. Vikingligr Veldi

Heel vreemd, want toen ik dit album in 2015 aanschafte vond ik het goed, maar uiteindelijk niet sterk genoeg voor een top 10 positie van mijn jaarlijst. Nu was dat jaar met Symphony X, Blind Guardian en vooral A Forest Of Stars ook echt doordrenkt met toffe metal, maar In Times komt nu veel meer aan. Er zitten weer wat voorzichtige blackmetalinvloeden in, maar uiteindelijk zijn het leuke stukjes als het folkloristisch moment als op One Thousand Years of Rain, of de epische progpracht van Daylight die met dromerige toetsenpartijen en gitaarsolo's wordt ingekleurd die me het meeste doen. Enslaved heeft het nu echt al drie albums achter elkaar helemaal bij het juiste eind.

Tussenstand:
1. In Times
2. Riitiir
3. Axioma Ethica Odini
4. Below The Lights
5. Blodhemn
6. Eld
7. Frost
8. Mardraum (Beyond The Within)
9. Monumension
10. Vikingligr Veldi
11. Vertebrae
12. Isa
13. Ruun

Absoluut niet slecht, maar op dit album vind ik de algehele sound toch echt een combinatie van te klinisch en te clean om echt te intrigeren. Slechts op het instrumentale Secrets Of The Flesh komt er een portie riffwerk terug dat weer een beetje heavy genoemd kan worden. Neogenesis is gelukkig ook een erg gave track, waardoor het album toch positief afsluit, maar er waren flink wat momenten dat ik mezelf aan het afvragen was in hoeverre ik nog naar een metalalbum in plaats van een postrockplaat aan het luisteren was. Te zoekend nog en zodoende ook met een niet volledig geslaagde uitwerking. Alsnog niet slecht, maar ik vind achtergrondmuziek niet passen bij Enslaved.

Tussenstand:
1. Below The Lights
2. Blodhemn
3. Eld
4. Frost
5. Mardraum (Beyond The Within)
6. Monumension
7. Vikingligr Veldi
8. Isa

Weer een stuk experimenteler, rauwer en vreemder dan de voorgangers. Het maakt Mardraum (Beyond The Within) een lastige zit, aangezien de sfeer van de songs vooral ongemakkelijk aanvoelt. Het is wel allemaal behoorlijk tof.

De gitaarsolo's brengen het geheel wederom naar een hoger niveau. In black metal wordt dit te weinig gebruikt, daarom klinkt het resultaat bij deze band zo goed. De gruizige productie maakt het wel dat het album chaotisch en onstuimig aanvoelt, waardoor het meerdere luisterbeurten zal vergen om het compleet te doorgronden. Vet vind ik het echter nog steeds, al begin ik toch te wachten op iets dat net nog wat verder gaat.

Tussenstand:
1. Blodhemn
2. Eld
3. Frost
4. Mardraum (Beyond The Within)
4. Vikingligr Veldi

Ik trek het wel, maar ik snap het ongemak dat mensen zouden voelen bij het beluisteren van Monumension. Bij vlagen hoorde ik verwijzingen naar Pink Floyd's Echoes, maar dan met een flinke portie chaos en wanorde eroverheen. De solo's voelen bewust lelijker aan en er is weinig ruimte voor echte schoonheid. De instrumentatie is niet per se harder dan het geval was op de voorganger, maar de composities voelen gewoon ongemakkelijk aan. En toch bevalt het me wel, het kost alleen veel meer moeite om er goed in te komen. Heeft nog een flinke portie meer luisterbeurten nodig voor ik het compleet begrepen heb vermoed ik zo.

Tussenstand:
1. Blodhemn
2. Eld
3. Frost
4. Mardraum (Beyond The Within)
5. Monumension
6. Vikingligr Veldi

Nog een tandje beter dan Axioma Ethica Odini, dat was eigenlijk vrij onverwacht... Wat wel opvalt is dat het album erg lang duurt en zwaar op de maag ligt, maar met Death In The Eyes Of Dawn heeft de band wel het beste nummer uit hun carrière gemaakt wat mij betreft. Ook Roots Of The Mountain is niets dan pure klasse en het afsluitende Forsaken met zware toetsenlagen raakt ook helemaal de juiste snaar. Wat mij betreft heeft Enslaved met de laatste twee albums echt helemaal de juiste stijl te pakken!

Tussenstand:
1. Riitiir
2. Axioma Ethica Odini
3. Below The Lights
4. Blodhemn
5. Eld
6. Frost
7. Mardraum (Beyond The Within)
8. Monumension
9. Vikingligr Veldi
10. Vertebrae
11. Isa
12. Ruun

De vorige keer was ik vergeten de recensie te schrijven toen we klaar waren en om eerlijk te zijn was ik ook weer redelijk snel vergeten wat ik had geluisterd. Bij herbeluistering viel me vooral op dat ik wederom weinig kon onthouden. Op de achtergrond klinkt het allemaal prima, maar ik haal er actief echt heel weinig interessants uit. Benieuwd of het nu langzaamaan toch weer aan gaat trekken, want met de laatste albums begint mijn interesse toch langzaamaan af te dwalen.

Tussenstand:
1. Below The Lights
2. Blodhemn
3. Eld
4. Frost
5. Mardraum (Beyond The Within)
6. Monumension
7. Vikingligr Veldi
8. Isa
9. Ruun