Jag Panzer mag hier dan wel musicmeter niet de liefde krijgen die de band in Duitsland wel krijgt, maar in underground metalkringen is de groep uitzonderlijk geliefd. Sterker nog, Ample Destruction wordt geprezen als een van de beste cultklassiekers ooit. Ik heb praktisch alle albums van deze band in mijn collectie, maar heb dit debuut nooit aangeschaft. Omdat het slecht was? Geen idee, ik wilde er nooit het volle pond van 25+ euro voor neerleggen.

Nu we Jag Panzer eens aan een complete marathon onderwerpen, moet ik toch toegeven dat het debuut wat tegenvalt. Doet me qua sound denken aan Noble Savage van Virgin Steele of de debuut-EP van Queensryche, maar dan met rammelender materiaal en een paar abominabele refreinen. De band lijkt nog niet helemaal door te hebben of ze voor de epische sound of snelle punky heavy metal gaan. Muzikaal liggen de vergelijkingen met Judas Priest en vooral Iron Maiden voor de hand, maar het eerder genoemde Queensryche komt ook zeker in de buurt. Pas op de afsluiter The Crucifix komt de band pas echt los.

Conklin is wel een gave zanger in al 'net niet onder controle'-zanglijnen. Rauw en ongecontroleerd, maar wel zeer kenmerkend. Er is met het gitaarwerk ook echt niets mis. De ritmesectie is ook prima. Het ligt het gewoon aan het feit dat de songs het nog net niet zijn.

Nog een tandje beter dan Mechanized Warfare, omdat ik hier geen enkel nummer slecht vind. The Mission (1943), Achilles en Precipice zijn met gemak de beste songs, maar eigenlijk bevallen ze me allemaal wel. Lekkere Nevermore-achtige gitaarconstructies en een Conklin die in topvorm is. In dat opzicht viel de vroegere gemiddelde score van 2,33* me toch behoorlijk tegen, aangezien dit album voor mijn gevoel juist een van de meest stabiele albums van de groep is.

Voorlopige tussenstand:
1. Casting The Stones
2. Mechanized Warfare
3. The Age Of Mastery
4. The Fourth Judgement
5. Ample Destruction
6. Chain Of Command
7. Thane To The Throne
8. Dissident Alliance

Toen ik deze cd vorig jaar van een metalmarkt oppikte, wist ik even niet precies of ik nu een echt album of een verzamelaar te pakken had. Met deze zanger klinkt het geheel bij vlagen flink als The Scorpions, terwijl ik muzikaal vooral Savatage en Queensryche terug hoor komen. Zonder Conklin klinkt het geheel daardoor ook meteen weer een stuk gepolijster, maar het bevalt over de gehele lijn best. Echte uitschieters zijn er echter niet te vinden, waardoor het plaatje meer leuk 'voor de achtergrond' blijft.

Voorlopige tussenstand:
1. Mechanized Warfare
2. The Age Of Mastery
3. The Fourth Judgement
4. Ample Destruction
5. Chain Of Command
6. Thane To The Throne
7. Dissident Alliance

Bijna iedere band met meer dan 8 albums heeft wel een plaat die echt unaniem gehaat wordt door de fans. Toch, bij Megadeth mag ik Risk best en van Queensryche vind ik Q2K echt best goed te behappen. Maar dit...

Daniel Conca is met recht een van de slechtste zangers die ik ooit in metal heb gehoord. Bij vlagen komt er iets uit dat een soort van zuiver klinkt, maar verder is het veel spugen a la Paul Di'anno in zijn late dagen, afgewisseld met misplaatste pseudo-grunts en Pantera-gekerm. De enige momenten dat je iets van de band herkent als zijnde Jag Panzer, is als de gitaarsolo's (erg ingetogen alsnog) en de baspartijen prominent te horen zijn. Verder is de productie vooral heel erg lelijk, zijn de riffs afgezaagd en heb ik enkele malen flink gefronst bij de teksten. Jeffrey Behind The Gates is een walgelijk lange opener en Gmv 407 is een verschrikkelijk semi-thrashnummer met lelijke teksten. Ik wil dit echt niet nog een keer horen. Nooit meer.

Voorlopige tussenstand:
1. Ample Destruction
2. Dissident Alliance

Mijn favoriet tot nu toe, al valt het me toch enigszins tegen hoe ik bij het herbeluisteren toch niet verder dan de vier sterren kom. Cold Is the Blade (And the Heart That Wields It) en All Things Renewed zijn twee monstertracks en horen verreweg bij het beste dat de band ooit heeft gepubliceerd, terwijl ook opener Take To The Sky en Power Surge (toffe zanglijnen en tekst) mijn hart sneller doen slaan. The Scarlett Letter is echter vrij saai en het is lang niet allemaal zo spectaculair als ik me herinnerde. Wel het meest proggy album tot nu toe, waarbij vooral de rare ritmes en riffstructuren goed opvallen. Conklin doet ook verder weer goed zijn best. Fijn zodoende, maar had toch nog beter gekund.

Voorlopige tussenstand:
1. Mechanized Warfare
2. The Age Of Mastery
3. The Fourth Judgement
4. Ample Destruction
5. Thane To The Throne
6. Dissident Alliance

Thane To The Throne was lange tijd het enige album dat ik van deze band in mijn collectie had en nu ik het zo terug hoor, merk ik dat het geheel wat lijdt onder het 'Dark Saga'-syndroom. Niet alleen zijn de riffs wat minder efficiënt (zoals bij Iced Earth toen ook het geval was), ook de songs kabbelen wat voort en als concept werkt het toch beduidend minder goed dan ik altijd heb gedacht. Conklin zingt wederom fantastisch en er staan enkele prachtsongs op (Three Voices Of Fate, Fate's Triumph, Tragedy Of MacBeth), maar het gros prikkelt niet echt. Net zoals bij Dark Saga heb ik er geen bezwaar tegen om het album af en toe op te zetten en kan ik er als geheel best naar luisteren, maar het is verre van mijn favoriet te noemen.

Voorlopige tussenstand:
1. The Age Of Mastery
2. The Fourth Judgement
3. Ample Destruction
4. Thane To The Throne
5. Dissident Alliance

Hey, leuk om deze even te herontdekken! Ik heb het album al een paar jaar in de kast staan en herinner me niet dat ik het meer dan een enkele keer heb geluisterd. Voelde toen wat inconsistent aan, maar ik hoor nu vooral een band die juist vooral lekker uit de voeten kan met meerdere sferen en tempo's. De opener voelt aan als een epische track, de opvolger dan weer als Rainbow/Priest-achtige oldschool powermetal, Sworn To Silence is weer wat groovend etc. Er zit geen consistente stijl in, maar alles is wel consistent sterk. Daar komt ook nog bij kijken dat Conklin echt op zijn allerbeste zingt en de nieuwe gitarist Chris Broderick echt de sterren van de hemel speelt. Afsluiter The Moors met zijn meerdere zanglijnen is een mooi hoogtepunt en een fantastische afsluiter. Mist nog net een paar meer echte knallers, maar is als geheel een erg mooi album!

Voorlopige tussenstand:
1. The Age Of Mastery
2. The Fourth Judgement
3. Ample Destruction
4. Dissident Alliance

In mijn review op Metalfan was ik vorig jaar al erg enthousiast over het laatste album en gelukkig ben ik dat nog steeds. Aan het einde van de marathon moet ik echter wel toegeven dat het me toch tegenvalt hoe ik de band over het algemeen becijfer. Niets hoger dan de 4 sterren en dat valt tegen voor een band die in underground-kringen altijd zo geroemd wordt. Gelukkig kan ik voor het gros prima naar de albums luisteren. In tegenstelling tot voorganger The Scourge Of Light is de sound veel rauwer en energieker, terwijl de songs nog steeds compact zijn. Conklin vliegt weer lekker uit de bocht met rare zanglijnen, terwijl de solo's en algehele gitaarsound veel bluesier is dan voorheen. Hoogtepunten zijn de titeltrack (weer wat van die Jag Panzer melancholie en mystiek) en het afsluitende Dare, wat gewoon een verdomd stoere anthem is. Maar ook Far Beyond All Fear en Fire Of The Spirit zijn gewoon ijzersterke heavy metal-tracks. Ook de Foggy Dew-cover bevalt me prima. Slechts de opener en Blacklist zijn beduidend minder. Al met al nog steeds wel een erg solide album.

Eindstand:
1. Casting The Stones 4*
2. Mechanized Warfare 4*
3. The Deviant Chord 4*
4. The Age Of Mastery 4*
5. The Fourth Judgement 4*
6. The Scourge Of Light 4*
7. Ample Destruction 3.5*
8. Chain Of Command 3.5*
9. Thane To The Throne 3*
10. Dissident Alliance 1*
Gemiddelde: 3.5*

Nog steeds niet het album dat het absolute kunnen van de band laat horen, maar men komt er wel. Black is een merkwaardige, maar gave opener, terwijl er in de vorm van Future Shock, Shadow Thief, Tyranny en Judgement Day een paar echte pareltjes op staan. In tegenstelling tot voorgaande albums klinkt het allemaal veel gestroomlijnder, maar gelukkig is er nog een rauw randje. Conklin zingt over het algemeen goed, de solo's zijn prima en productie vol zonder door te slaan. Lang niet alle nummers zijn echter goed, maar voor mij is het de eerste plaat die een goede score krijgt.

Voorlopige tussenstand:
1. The Fourth Judgement
2. Ample Destruction
3. Dissident Alliance

Een ultiem niets aan de hand album. Het is verre van het beste werk van de band, maar waar de vorige albums nog wel eens wat chaotisch waren qua songmateriaal (structuren die net niet helemaal lekker liepen), is het de band hier helemaal gelukt om gewoon een stabiel album te maken zonder te veel poespas, maar met constant zeer behoorlijke kwaliteit. Het is jammer dat het pas tegen het afsluitende The Book Of Kells is dat er een echt briljant nummer is dat er tussenuit springt, maar verder is er weinig mis mee. Het meest 'mainstream' album wel.

Voorlopige tussenstand:
1. Casting The Stones
2. Mechanized Warfare
3. The Age Of Mastery
4. The Fourth Judgement
5. The Scourge Of Light
6. Ample Destruction
7. Chain Of Command
8. Thane To The Throne
9. Dissident Alliance

Zoals Ruud ook al eerder zei was het lastig om te bepalen welke albums nu uiteindelijk wel en niet gelden als echte albums en welke er bestaan uit gevonden b-kantjes met matige mix en onafgemaakte partijen. Waarschijnlijk dat er nog andere albums tussen zitten die ook de moeite waard zijn, maar we hebben het hier toch bij deze vijf gehouden. First Rays Of The New Rising Sun kende ik in ieder geval compleet niet, maar het blijkt een erg fijne verrassing te zijn.

Allereerst komt dit door de flink groovende ritmesectie, waarbij vooral het baswerk echt zeer positief uitschiet. Het songmateriaal zelf mag er absoluut ook zijn: vooral Angel en Room Full Of Mirrors zijn erg tof. Tegen het einde krijg ik een beetje het idee dat het toch nog wat leftover materiaal was dat toch nog op plaat is gezet. Helemaal My Friend is het soort niemendalletje dat wat mij betreft echt niet nodig was geweest en ook Belly Button Window is erg flauw. Het album had sowieso best met wat minder nummers gekund om de gemiddelde kwaliteit nog hoger te houden. De vier sterren zijn zodoende krap, maar alsnog verdiend. Leuk dat er zo lang na zijn dood nog zoiets uitgebracht werd.

Eindstand:
1. Electric Ladyland 4.5*
2. Are You Experienced 4*
3. First Rays Of The New Rising Sun 4*
4. Axis: Bold As Love 3*
5. Band Of Gypsys 3*
Gemiddelde: 3,70*

Angel Of Retribution voelt als een bloemlezing uit alle post-Killing Machine albums. Bij vlagen nog een lichte groove van Demolition, dan weer het rock-'n-rollerige van Killing Machine, dan weer de volledige powermetalaanpak van Ram It Down en Painkiller: in feite heeft het voor iedereen die fan is wel iets te bieden. Niet alles werkt even lekker, zo vind ik Revolution een matige single en ben ik ook maar matig te porren voor Worth Fighting For, maar Judas Rising, Demonizer en Hellrider zijn dan weer toptracks. Angel doet het voor mij ook niet echt, maar Eulogy is dan weer wel een wonderschone ballad.

Loch Ness keek ik eigenlijk nog het meeste naar uit om te leren kennen. Ik heb begrepen dat dit nummer een flinke scheuring bij fans teweeg heeft gebracht en dat intrigeert me dan toch wel. Ik geef het uiteindelijk het voordeel van de twijfel, al snap ik wel waar de afkeer bij sommigen vandaan komt. De herhalende doommetalriff en algehele lengte zijn verre van een hoogtepunt te noemen, maar de melodieuze zangstukken en gitaarmelodielijnen werken toch wel erg goed. Interessante afsluiter.

Voorlopige tussenstand
1. Defenders Of The Faith
2. Sin After Sin
3. Ram It Down
4. Stained Class
5. Sad Wings Of Destiny
6. Angel Of Retribution
7. Turbo
8. Screaming For Vengeance
9. Demolition
10. Painkiller
11. British Steel
12. Rocka Rolla
13. Jugulator
14. Killing Machine
15. Point Of Entry

De eerste Judas Priest die ik ooit hoorde en het liet me toen achter met een 'is dit het nou?' die nog steeds een beetje aanhoudt. Rapid Fire en Metal Gods zijn weergaloze tracks, maar zodra Grinder of United voorbij komen zakt mijn aandacht echt meteen compleet weer weg. Van de singles ben ik eveneens nooit fan geweest, al kan ik me bij Breaking The Law de aantrekkingskracht wel compleet voorstellen en heb ik zelf meerdere malen meegezongen als het nummer ergens gedraaid werd. Living After Midnight vind ik echter het ultieme stereotype boerenlullenrocknummer en daar houd ik gewoon echt niet van. The Rage en Steeler zijn dan weer wel behoorlijke tracks, waardoor het album in ieder geval niet in mineur afsluit.

Ik kan het album beter behappen dan Killing Machine en Rocka Rolla omdat er wel degelijk een aantal songs op staan die ik zeer de moeite waard vind. Waarom dit door veel Judas Priest fans zo hoog gewaardeerd wordt, is me echter wel compleet onduidelijk. De band is hier niet hard of inventief bezig, zeker ook als ik het vergelijk met wat Black Sabbath en Iron Maiden in hetzelfde jaar uitbrachten.

Voorlopige tussenstand
1. Sin After Sin
2. Stained Class
3. Sad Wings Of Destiny
4. British Steel
5. Rocka Rolla
6. Killing Machine

Yes, eindelijk weer een echte kraker! Waar Screaming For Vengeance nog een beetje de radiovriendelijke trekjes van Point Of Entry kwijt moest raken, is Defenders Of The Faith een ware heavy metal kraker. Bij vlagen komen er zelfs wat powermetaltrekjes naar voren zoals bands als Gamma Ray en Helloween ze later ook zouden doen (luister vooral naar de openingstrack en The Sentinel qua gitaarmelodielijnen) en klinkt het over het algemeen nog een behoorlijk stukje vuriger. Niet alles is goud, zo vind ik Some Heads Are Gonna Roll dan weer net te standaard, maar Freewheel Burning, Jawbreaker, The Sentinel en Love Bites zijn werkelijk weergaloze tracks. Night Comes Down is in al zijn zoetigheid wel een uitstekende ballad. Heavy Duty/Defenders Of The Faith begint wat generiek en Manowariaans, maar vanaf het tweede orkestrale/bombastische stuk, hoor ik voor het eerst hoe de band op de juiste Queen-invloeden goed in de muziek verwerkt. Heerlijk album, verreweg mijn favoriet tot nu toe!

Voorlopige tussenstand
1. Defenders Of The Faith
2. Sin After Sin
3. Stained Class
4. Sad Wings Of Destiny
5. Screaming For Vengeance
6. British Steel
7. Rocka Rolla
8. Killing Machine
9. Point Of Entry

Flinke verbetering ten opzichte van Jugulator! Owens heeft veel meer gevarieerde zanglijnen, de melodie is weer wat terug en voor het eerst in de hele Priest-geschiedenis krijgt de bassist een wat prominentere rol. Het album klinkt zodoende wel nog steeds zwaar en modern, zonder dit keer door te slaan. Dit levert ook een flink aantal toffe tracks op zoals Machine Man, Jekyll And Hyde, Bloodsuckers, In Between, Subterfuge en Lost And Found. Metal Messiah zal wel een van de meest controversiele Priest-songs zijn, maar ik vind de nu-metal vibe (inclusief rappen) hier echt wel degelijk heel goed werken. Ik ben vrij zeker dat Halford dit nooit op deze manier had kunnen zingen ('gelukkig maar' hoor ik de fanboys al verzuchten). Voor die ene keer ben ik heel blij met dit moderne experiment.

Voorlopige tussenstand
1. Defenders Of The Faith
2. Sin After Sin
3. Ram It Down
4. Stained Class
5. Sad Wings Of Destiny
6. Turbo
7. Screaming For Vengeance
8. Demolition
9. Painkiller
10. British Steel
11. Rocka Rolla
12. Jugulator
13. Killing Machine
14. Point Of Entry

Ik snap echt niet hoe iedereen hier zo lyrisch over is. Goed, Nostradamus was niet populair bij de fans omdat deze wel erg afweek van de klassieke Priest-sound en Redeemer Of Souls heeft een belabberde productie, maar heeft Firepower nu echt zoveel interessanters te melden dan een goeie productie? Het eerste nummer dat mij wakker schudt is Rising From The Ruins en dan zitten we al over de helft van de cd. Alles daarvoor was uitzonderlijk standaard op een manier dat ik liever de laatste Primal Fear opzet, dan dat ik Priest zichzelf door standaard mid-tempo niemendalletjes heen hoor worstelen. Ja, Halford zingt echt goed hoor en de solo's zijn mooi, maar potverdrie wat is het allemaal voorspelbaar.

Ik was nooit een grote Judas Priest-fan voordat ik deze marathon deed en ben juist nu best wel om met betrekking tot de kwaliteit. Firepower is echter het clichébeeld dat ik had van hoe de band zou klinken. Saaie heavy metal met poepsimpele teksten. Flame Thrower is echt een van de meest afgezaagde tracks die ik ooit van de band heb gehoord. Niet getreurd, want The Spectre, No Surrender en Lone Wolf zijn eveneens verschrikkelijke tracks waarbij laatstgenoemde zelfs nog lijkt terug te grijpen op de Owens-albums met een misplaatste groove. Slechts afsluiter Sea Of Red beroert me nog een beetje.

Als Redeemer Of Souls een goeie productie had gehad en een beter zingende Halford, had dat album qua materiaal veel hoger gestaan dan deze wat mij betreft uitzonderlijk teleurstellende afsluiter. Heeft nog eens veel teveel songs ook. Jammer, maar de fans slikken het allemaal toch wel. Ik zet Nostradamus nog wel een keer op.

Eindstand
1. Nostradamus 5*
2. Defenders Of The Faith 4.5*
3. Sin After Sin 4.5*
4. Ram It Down 4.5*
5. Stained Class 4*
6. Sad Wings Of Destiny 4*
7. Angel Of Retribution 4*
8. Turbo 4*
9. Screaming For Vengeance 4*
10. Demolition 4*
11. Painkiller 3.5*
12. British Steel 3*
13. Rocka Rolla 3*
14. Jugulator 3*
15. Firepower 2.5*
16. Redeemer Of Souls 2.5*
17. Killing Machine 2.5*
18. Point Of Entry 2.5*
Gemiddelde: 3,61*

De eerst vrijgegeven songs beloofden een hoop goeds. Panic Attack en The Serpent And The King hadden een fijne sound en beduidend meer vuur en energie dan ik op heel Firepower heb gehoord. Dat dit album nog steeds zo wordt geroemd, is me echt een compleet raadsel. Invincible Shield begint gelukkig erg goed. Halford zingt fantastisch, het drumwerk is spectaculair en het gitaarwerk is zoals altijd om te smullen. Faulkner is wat mij betreft een ideale vervanger voor Downing.

Vanaf Devil In Disguise beginnen er echter wat scheurtjes te tonen. Dit lied en latere tracks Gates Of Hell en Sons Of Thunder vallen onder de simpele mid-tempo boerenlullenrock die me nooit heeft geboeid. Crown Of Horns faalt ook als ballad om interessant te zijn. As God Is My Witness schudt de boel weer een beetje wakker, maar heeft door zijn domme refrein ook geen blijvende positieve indruk. Trial By Fire heeft dit gelukkig wel: lekker toffe mid-tempo stamper. Het is echter Giants In The Sky die met zijn dromerige middenstuk met akoestische gitaarpartijen en ijzersterke zangpartijen van Halford het album nog een redelijke eindscore geeft. Van de bonustracks vind ik alleen het duistere en atmosferische The Lodger de moeite waard.

Het is niet slecht, het is het voor mij gewoon allemaal net niet. Persoonlijke smaak, want als ik dit vergelijk met de laatste Bruce Dickinson, dan kom ik gewoon tot de conclusie dat zijn lyrische stijl me echt veel meer aanspreekt. Dat dit album onder de Priest-fans aanslaat is echter compleet logisch, want het is overduidelijk een kwalitatief heavy metal album. Wel van het type heavy metal die mij niet zoveel (meer) boeit.

Eindstand
1. Nostradamus 5*
2. Defenders Of The Faith 4.5*
3. Sin After Sin 4.5*
4. Ram It Down 4.5*
5. Stained Class 4*
6. Sad Wings Of Destiny 4*
7. Angel Of Retribution 4*
8. Turbo 4*
9. Screaming For Vengeance 4*
10. Demolition 4*
11. Painkiller 3.5*
12. Invincible Shield 3*
13. British Steel 3*
14. Rocka Rolla 3*
15. Jugulator 3*
16. Firepower 2.5*
17. Redeemer Of Souls 2.5*
18. Killing Machine 2.5*
19. Point Of Entry 2.5*
Gemiddelde: 3,58*

Grappig dat ik dit toch een stuk steviger vind klinken dan Painkiller. Waarom dat album vooral oppervlakkig heavy was is daar te lezen, maar de groovy thrashsound die de band zich hier heeft aangemeten is naar mijn oren toch beduidend harder. Het is echter niet beter.

Grappig, want ik vind Tim Owens als zanger doorgaans echt beter dan Rob Halford. Hij mag dan wel een 'kloon' zijn, maar de live opnames met Owens heb ik altijd ijzersterk gevonden en zijn werk bij Iced Earth heeft mijn hart ook gestolen. Nee, het zit hem hier echt vooral in de oersaaie riffs en het complete gebrek aan melodie. Mensen die de inbreng van Owens de schuld geven van deze sound, kunnen sowieso nog even goed kijken: de beste man heeft helemaal niets geschreven op dit album, de schuld ligt compleet bij Downing en Tipton in dit geval.

Het is niet allemaal kommer en kwel. De opener is best tof. Death Row gaat ook nog wel. De King Diamond-vibe op Abductors bevalt me best. Bullet Train en Cathedral Spires zijn de beste nummers, waarbij ik de laatste ook echt wel 'goed' zou willen noemen. Als geheel valt het me echter toch behoorlijk meer tegen dan ik had verwacht. Misschien omdat ik Judas Priest nu toch beter ben gaan doorgronden dan voorheen het geval was, maar ik had van tevoren in ieder geval echt een hogere score verwacht.

Voorlopige tussenstand
1. Defenders Of The Faith
2. Sin After Sin
3. Ram It Down
4. Stained Class
5. Sad Wings Of Destiny
6. Turbo
7. Screaming For Vengeance
8. Painkiller
9. British Steel
10. Rocka Rolla
11. Jugulator
12. Killing Machine
13. Point Of Entry

Dit gaat dan weer de kant op die me niet veel doet. De leather-look is vanaf dit punt canon geworden, maar al het mysterieuze van de vorige platen is ook meteen weg. Resultaat is een simpelere sound met simpelere teksten die me gewoon niet helemaal kan bekoren. Bij een band als Saxon ergerde me dit ook vrij snel en bij Priest (die toch eerder waren) is het allemaal net iets beter omdat er wel degelijk een hoop aandacht in de nummers is gestoken (lekker drum- en gitaarwerk), maar ik houd hier gewoon niet van. Take On The World is in mijn ogen een obligate meezinger, Rock Forever is me echt te simpel en Evening Star heeft buiten een paar van de mooiere passages ook een verschrikkelijk refrein en Running Wild is in tegenstelling tot de band haar naam hiervan heeft overgenomen behoorlijk duf.

Hoogtepunt is eigenlijk nog The Green Manalishi (With The Two-Pronged Crown), maar als een cover je hoogtepunt van het album is, dan schort er wat mij betreft toch iets aan het eigen materiaal. Before The Dawn is ook beter, maar de impact daarvan wordt weer de nek omgedraaid door het jolige Evil Fantasies. Killing Machine/Hell Bent For Leather is gewoon niet hoe ik de band graag hoor. Rocka Rolla deed me ook niet veel, maar dat ergerde me ook niet.

Voorlopige tussenstand
1. Sin After Sin
2. Stained Class
3. Sad Wings Of Destiny
4. Rocka Rolla
5. Killing Machine

Ik ga hiermee vast de grootste sprong maken vanuit de huidige Judas Priest-fans-consensus, maar potverdomme wat ben ik dol op dit album. Ik 'voel' dit compleet, maar ben dan ook een sucker voor conceptalbums van bands als Genesis, The Who, Pink Floyd, Virgin Steele, Blind Guardian en Iced Earth. Het is in dat opzicht ook toch niet vreemd dat ik een sucker ben voor dit album? Een enorme sucker zelfs? Klaag me maar aan: dit is mijn favoriete Judas Priest, een van de meest on-Judas Priest albums ooit.

Ik heb Halford nog nooit zo goed horen zingen. Ja, hij gilt beduidend minder en weet je? Dat zie ik als een positief iets. De beste man gaat hier moeiteloos de meest sfeervolle passages af en neemt mij bij de hand in een goed lopend concept dat qua opbouw nog best wel wat wegheeft van een Italiaanse opera. De muziek mist dan wel de up-tempo kracht van een Painkiller, Exciter of The Sentinel, maar de enorme afwisseling tussen orkestraties, jaren 70-prog, heavy, doom en powermetalpassages is zo groots en overweldigend, dat ik er helemaal in opga. Zelfs op een Hope/New Beginnings, waar veel mensen ongetwijfeld allang zijn afgehaakt, hoor ik een prachtige combinatie van Genesis en Queen waar ik helemaal in weg kan zinken. Goed, op Nostradamus (de song) kunnen de mensen die meer houden van hard schreeuwen en zuipen misschien iets meer van de oude Priest terughoren, maar de toetsen van Don Airey zorgen alsnog voor een vervreemdende klank die ik eerder bij King Diamond zou verwachten.

Het is 2008 en Judas Priest is volwassen geworden. Ik ben nu helemaal een blij man en wacht de boze reacties af op waarom ik dit album boven (insert willekeurige klassieker) plaats. Ik vergeef ze zelfs het 'fire/desire'-rijmschema op Conquest.

Voorlopige tussenstand
1. Nostradamus
2. Defenders Of The Faith
3. Sin After Sin
4. Ram It Down
5. Stained Class
6. Sad Wings Of Destiny
7. Angel Of Retribution
8. Turbo
9. Screaming For Vengeance
10. Demolition
11. Painkiller
12. British Steel
13. Rocka Rolla
14. Jugulator
15. Killing Machine
16. Point Of Entry

Painkiller is begrijpelijk een favoriet bij heel veel fans aangezien Judas Priest hier voor het eerst echt de concurrentie het nakijken geeft als het aankomt op hardheid. Saxon en Iron Maiden (waarvan laatstgenoemde Priest voor mijn gevoel toch altijd het nakijken heeft gegeven als het op kwaliteit aankomt) zijn nog nooit zo 'klap op je muil!'-heavy geweest.

Maar... het album is voor mij vooral oppervlakkig gezien goed omdat het hard is. De productie en over the top stevige productie ergeren me op de lange duur zelfs behoorlijk. Dat Scott Travis een begenadigd drummer is die vooral de titeltrack naar grote hoogtes rost, moge duidelijk zijn, maar hij slaat ook alle nuance uit het album. De dubbele bas overheerst op praktisch ieder nummer en de harde klappen verdringen enige vorm van subtiliteit. Resultaat: Painkiller is een vermoeiend album om te luisteren. Een song als Hell Patrol is niet slecht, maar stiekem helemaal niet zo heavy als je zou denken. Je merkt het echter bijna niet, omdat de drums een muur van geluid eroverheen gooien die iedere twijfel er wel uit slaat.

Nu staan er wel degelijk een aantal hele toffe songs op het album. De titeltrack is metal in the flesh, daar is geen twijfel over mogelijk. All Guns Blazing , Between The Hammer & The Anvil en A Touch Of Evil zijn ook absoluut gave tracks die (ondanks de drumsound) graag gehoord mogen worden. Halford klinkt bezeten en gilt hier met gemak de klonen naar huis en is op een song als A Touch Of Evil naargeestig in de beste King Diamond traditie. Over de solo's ben ik wat gemengd qua gevoelens. Soms fantastisch, maar soms overstuurd chaotisch en daarmee niet mooi meer. Ik heb Tipton en Downing altijd hoog zitten als het aankomt op techniek en melodie combineren, maar op het moment dat zij meegaan in het 'hard harder hardst'-principe, haal ik er ook weinig plezier meer uit.

Ik snap de positieve reacties en zal ook nooit zeggen dat Painkiller een slecht of overschat album is. Ik vind het gewoon door de productie absoluut niet fijn en vooral vermoeiend om te beluisteren. Heavy is niet alleen hard, heavy is op zijn zwaarste als het mooi afgewisseld wordt met zacht. En zacht komt op dit album bijna niet voor, waardoor voor mij de impact echt verloren gaat.

Voorlopige tussenstand
1. Defenders Of The Faith
2. Sin After Sin
3. Ram It Down
4. Stained Class
5. Sad Wings Of Destiny
6. Turbo
7. Screaming For Vengeance
8. Painkiller
9. British Steel
10. Rocka Rolla
11. Killing Machine
12. Point Of Entry

Ook al had British Steel een paar van die simpele meezingers, het album ademde echt nog wel een flinke heavymetalsfeer uit. Dat is hier echt niet meer te vinden. Helemaal vreemd dat de band hier ergens de tijd al ver vooruit was met een radiovriendelijke hardrocksound, omdat ik me niet kan voorstellen dat dit in 1981 al veel voeten in de grond had. Met uitzondering van Desert Plains kan ik er in ieder geval weinig van genieten. Slecht is het niet, het albums is daarin zelfs vrij consistent 'net voldoende' te noemen. Maar plezier haal ik er absoluut niet uit. Teveel middle of the road zanglijnen, boogie woogie riffs en te weinig vuur.

Voorlopige tussenstand
1. Sin After Sin
2. Stained Class
3. Sad Wings Of Destiny
4. British Steel
5. Rocka Rolla
6. Killing Machine
7. Point Of Entry

Dat zijn een hoop flink lage ratings voor een album waar ik toch erg van genoten heb. Opener Ram It Down klinkt als Duitse power metal en dat is een goed teken. Vurig gitaarwerk en topzang zoals ik het graag hoor. Misschien wel mijn favoriete Priest-opener tot nu toe eigenlijk. Er is iets daarnaast iets aan songs als Heavy Metal en Love Zone waar ik de vinger daarnaast lastig op kan leggen: er klopt iets niet helemaal en dat is intrigerend en werkt uiteindelijk ook goed. Hard As Iron (heerlijke beuker) en Blood Red Skies laten de band weer op het beste horen.

In dat opzicht had Blood Red Skies beter de afsluiter kunnen zijn, want het vrij lekkere The Rocker komt hierdoor ietwat vreemd binnen vallen. Zelfs de Chuck Berry cover Johnny B Goode bevalt me eigenlijk prima en ook afsluiters Love You To Death en Monsters Of Rock zijn prima stampers.

De sound van het album voelt aan als iets dat over blijft na Turbo, maar dan met een flink grotere metalen vibe. Het gitaarwerk is over het hele gedeelte heerlijk geinspireerd en Halford klinkt onaards goed. Ik snap niet hoe dit album zulke lage waarderingen krijgt ten opzichte van Killing Machine en British Steel. Een vroege power metal plaat met ballen!

Voorlopige tussenstand
1. Defenders Of The Faith
2. Sin After Sin
3. Ram It Down
4. Stained Class
5. Sad Wings Of Destiny
6. Turbo
7. Screaming For Vengeance
8. British Steel
9. Rocka Rolla
10. Killing Machine
11. Point Of Entry

De prijs voor lelijkste Judas Priest-productie gaat naar Redeemer Of Souls. Waar Nostradamus zo glorieus geproduceerd was en een Halford had die klinkt als een ware metalgod, gaat het hier al vanaf het begin fout met gruizige gitaren, blikken drums en een Halford die klinkt alsof hij het allemaal maar net kan bijbenen. Bij de titeltrack dacht ik eerder aan Running Wild en dat is in de context van Judas Priest geen goed iets. Gates Of Valhalla begint hoopvol, maar laat wederom een uitgebluste zanger horen die het allemaal niet echt meer kan bijbenen. Waar ik zei bij Nostradamus dat Priest volwassen was geworden, hoor ik hier vooral een seniele band die nog wel willen maar niet helemaal meer weten hoe het moet.

Hey, natuurlijk is de productie hier de grootste boosdoener. Waar ik bij Painkiller zei dat het album me vermoeide door de hard gemixte drums die alle nuance uit de songs slaan, doet Redeemer Of Souls me fysiek pijn. Nog nooit eerder heb ik een Judas Priest album zo verschrikkelijk lelijk vinden klinken. De eerste keer dat ik het album enkele maanden geleden hoorde via koptelefoon kon ik hem ook amper uitzitten. Nu gaat dit na de pracht en praal van Nostradamus nog steeds niet goed af, maar het lukt me om het vol te houden. Cold Blooded is het eerste nummer waar ik een 'hell yeah!'-gevoel bij krijg. Metalizer klinkt op zich ook nog best aardig. Crossfire is dan echt weer oerlelijk. Battle Cry klinkt dan weer veel beter, maar heeft weer bedroevende zang van Halford. Ja, in vergelijking met andere albums die ik minder waardeer is het allemaal nog best stevig en stoer, maar daar wordt ik in deze context niet blij van. Breng het nog maar eens opnieuw gemixed uit en ik geef het nog een tweede kans.

Ach, het artwork is mooi?

Voorlopige tussenstand
1. Nostradamus
2. Defenders Of The Faith
3. Sin After Sin
4. Ram It Down
5. Stained Class
6. Sad Wings Of Destiny
7. Angel Of Retribution
8. Turbo
9. Screaming For Vengeance
10. Demolition
11. Painkiller
12. British Steel
13. Rocka Rolla
14. Jugulator
15. Redeemer Of Souls
16. Killing Machine
17. Point Of Entry

Goed, met een nieuw Priest-album (mogelijk ook het laatste Priest-album?) uit dit jaar, was een Judas Priest marathon ook een goed idee. Ik heb enkele albums van deze band, maar om de een of andere reden heb ik me er nooit zoveel in verdiept als ik wel bij Iron Maiden heb gedaan. Als ik het debuut nu zo hoor, zou ik dat op basis hiervan ook niet extra gaan doen. Het kabbel allemaal maar wat voort en gaat nergens diep of spannend. Ik hoor wel veel mooie geluiden (gitaarmelodietjes, drums of basloopjes) maar geen goeie nummers. Alsof de band wel heeft geluisterd naar Led Zeppelin, Black Sabbath en Pink Floyd, maar geen idee heeft wat ze hier precies mee moeten doen. Ik schrok bij Cheater even wakker door het gitaarwerk, maar ergerde me daar weer alsnog aan de tekst. Run Of The Mill en Dying To Meet You zijn aardig, maar meer ook niet. De uitgesponnen psychedelische stukjes zijn mooi, maar missen gitaarwerk dat er echt iets van maakt. Het luistert weg, maar ook niet meer dan dat.

Nou, na het saaie debuut is Victim Of Changes zo'n ongelooflijke opluchting om te horen. Ook hier zit dat dromerige geluid van Rocka Rolla nog wel in de sound, maar in tegenstelling tot het debuut staan hier wel volwaardige en memorabele songs op. Toch valt het geheel me alsnog wat tegen in vergelijking met de hoge verwachtingen die ik eerst had. Epitaph vind ik echt een wanstaltige draak van een nummer die me bijna een eindscore van 3.5 deed overdenken. Ik vind het tof dat de band ook van Queen II houdt, maar Halford's zang is daar echt zwaar ondermaats. De lage stukken doen meer aan een crooner denken terwijl de hoge melodielijnen zwaar ondermaats zijn in vergelijking wat Mercury en co deden. Island Of Domination trekt het gelukkig alsnog terug naar de score die er nu staat, maar het scheelde niet veel.

Dreamer Deceiver vind ik persoonlijk in de Skyclad variant vele malen beter. De solo's zijn mooi, maar als geheel vind ik het nummer niet lekker lopen. Ook Tyrant vind ik een vrij zwak refrein hebben met de manier hoe 'Tyrant' gezongen wordt. Dan liever het epische openingsnummer, het aanstekelijke The Ripper of het rockende Deceiver. Het is beduidend beter dan het debuut en ik geef het over de algehele linie echt wel positieve gedachtes, maar het rammelt me alsnog teveel om echt te spreken van een echt briljant album.

Voorlopige tussenstand
1. Sad Wings Of Destiny
2. Rocka Rolla

Dit klinkt bij een herbeluisteren toch veel gladder en meer commercieel dan ik dacht. In vergelijking met de afgelopen 3 albums is het alsnog goed, maar de balls-to-the-walls heavy metal die ik in het achterhoofd had, komt hier nog steeds niet echt volledig naar voren. The Hellion/Electric Eye en Screaming For Vengeance zijn dit wel, maar Riding On The Wind, (Take These) Chains en Pain And Pleasure staan toch nog steeds met een voet in de meer gemoedelijke hardrock sound van Point Of Entry. Verschil is hier dat ik deze songs beduidend interessanter vind. Niet briljant, maar wel goed te beluisteren. Single You've Got Another Thing Comin' vind ik dan weer horen bij de betere Priest hits, daar kan Grand Theft Auto: Vice City misschien nog wel extra iets bij betekent hebben. Bij Fever en Devil's Child maakt de band de catastrofale fout door het 'fire/desire' rijmschema te gebruiken, waar ik absolute jeuk van krijg. Fever vind ik sowieso best wel een baggernummer in de slapste jaren '80 cockrock traditie.

Een lichte tegenvaller eigenlijk alsnog, ik had hier een toppositie verwacht, maar het is het hem daarvoor gewoon net niet. Wat het wel is, is gewoon een leuk album dat ik zeker vaker op zal zetten op de achtergrond.

Voorlopige tussenstand
1. Sin After Sin
2. Stained Class
3. Sad Wings Of Destiny
4. Screaming For Vengeance
4. British Steel
5. Rocka Rolla
6. Killing Machine
7. Point Of Entry

Sin After Sin klinkt na het soms wat zwalkende Sad Wings Of Destiny in ieder opzicht wel als een wat meer solide album. Het album heeft geen Victim Of Changes, maar heeft ook geen moment de knulligheid die ik op dat album af en toe nog wel hoorde. Wat ook belangrijk is, is het feit dat de productie veel voller is en de songs daardoor veel meer punch hebben. Sinner, Call for the Priest/Raw Deal en Dissident Agressor zijn ware topsongs die me wel helemaal in vervoering brengen. Ik ben nog wat twijfelachtig over Last Rose Of Summer en de manier hoe het refrein daar tot in de treuren herhaald wordt, maar ben allang blij dat ik Here Come The Tears (vroeger haatte ik dat nummer) nu wel goed kan behappen. De Joan Baez-cover Diamonds & Rust is eveneens een erg fijne track te noemen.

Toen ik het album twee jaar geleden aanschafte was ik vrij teleurgesteld over het feit dat alleen Sinner en Dissident Agressor me iets deden, nu merk ik dat het album toch flink is gegroeid. Vet gitaargeluid, een veel beter in zijn vel zittende Halford en wonderbaarlijk spetterend drumwerk van sessiedrummer Simon Phillips. De eerste Priest waar ik de term 'klassieker' wel aan zou verbinden.

Voorlopige tussenstand
1. Sin After Sin
2. Sad Wings Of Destiny
3. Rocka Rolla

Stained Class heb ik al een flinke tijd op lp liggen vanwege Beyond The Realms Of Death, welke ik samen met Victim Of Changes met gemak reken tot de beste (Priest-)songs ooit. Ik heb met Stained Class echter wel altijd een paar issues gehad en dat is het geluid en Halford's zang. Ik hoor niemand er hier over, maar ik vind de zanglijnen op Exciter en Stained Class bijvoorbeeld vaak heel beknepen en op het randje van het toelaatbare zitten. Andere momenten komt het er allemaal wel gewoon loepzuiver en krachtig uit, dus het is geen kwestie van 'niet kunnen', maar toen en vandaag de dag vind ik dit album daardoor nog steeds net niet zo top als het zou kunnen zijn.

Gelukkig is het muzikaal allemaal beduidend stabieler. De productie werkt niet altijd goed mee, waardoor opener Exciter bijvoorbeeld ook live op Unleashed In The East beduidend beter uit de verf komt, maar de titeltrack, de Spooky Tooth-cover (geen zelfmoordneigingen van gekregen) en Saints In Hell (met lekkere Black Sabbath-vibe) gaan er prima in. Het hoogtepunt is echter het prachtig melancholische Beyond The Realms Of Death. In metalland vaak gecovered met wisselende resultaten (goed: Blind Guardian, slecht: Helstar), maar in oorspronkelijke versie alsnog nog het beste. Halford's zang is hier zoals het wel moet zijn, de hakkende riff in het refrein is fantastisch en het akoestische intro is spookachtig en mysterieus. Tevens een van de beste teksten die de band ooit geschreven heeft. Het album had ook gewoon met dit nummer moeten eindigen, want Heroes End vind ik vervolgens dan toch enigszins een tegenvaller.

Had net iets meer ingezeten, maar alsnog een tof album waar de band nog met een voet in de psychedelische roots staat en een van de beste songs ooit neerzet. Benieuwd of de band op het vervolg nog iets van die kwaliteit behoudt.

Voorlopige tussenstand
1. Sin After Sin
2. Stained Class
3. Sad Wings Of Destiny
4. Rocka Rolla

Turbo Lover was het eerste Judas Priest nummer dat ik ooit hoorde toen ik naar aanleiding van de reclames als tiener lid werd van de Timelife Presents: Classic Rock reeks. Heb dit nummer toen in ieder geval al meteen gemogen, al begreep ik achteraf dat dit album dus helemaal niet zo populair is onder de fans. Ach, het is allemaal inderdaad wat catchy en makkelijk in het gehoor liggend, maar de algemene sound bevalt me prima. Turbo, Out In The Cold en Wild Nights, Hot & Crazy Days zijn in dat opzicht wel de hoogtepunten, terwijl ik een song als Parental Guidance dan weer iets te makkelijk vind. Maar wat ik al zei, de sound bevalt me prima. Ik houd ook van Billy Idol en in heel veel opzichten doen de klinische drums en gitaarsound me daar ook aan denken. De gitaarsolo's zijn hier ook echt op en top fantastisch. De algemene afkeer is wat mij betreft dan ook zwaar overtrokken.

Voorlopige tussenstand
1. Defenders Of The Faith
2. Sin After Sin
3. Stained Class
4. Sad Wings Of Destiny
5. Turbo
6. Screaming For Vengeance
7. British Steel
8. Rocka Rolla
9. Killing Machine
10. Point Of Entry