Helemaal mijn soort thrash. Coons heeft zijn zang voor elkaar (klinkt bij de ballad-stukken zelfs best als Klaus Meine) en song na song is het niets dan fantastisch toffe riffs en solos die me blij maken. Met Mirror To Madness en The Omen hebben we ook meteen een paar van de beste Lääz Rockit songs tot nu toe te maken. Nu heb ik spijt dat ik het album enkele jaren geleden niet gewoon blind heb meegenomen toen Ruud me hierop wees!

Tussenstand:
1. Annihilation Principle
2. Know Your Enemy
3. No Stranger To Danger
4. City's Gonna Burn

Lääz Rockit, de band waar ik alleen het laatste album van heb en werkelijk geen idee hoe de muziek daarop klinkt? Op het debuut klinkt het mij nog allemaal wat te chaotisch en onvast om echt memorabel te zijn. De zang is vrij eentonig en schreeuwerig, de productie is echt enorm slecht en het songmateriaal varieert van vrij behoorlijk (Take No Prisoners en Silent Scream) tot erg matig (Caught In The Act). Het baswerk en de gitaarsolo's zijn in ieder geval wel tof en ik hoor hier wel een blauwdruk voor latere acts als Vicious Rumours en Metal Church, maar het heeft me allemaal nog net teveel een 'net niet' gehalte.

Ah, de eerste die inderdaad helemaal in orde is. Zit een beetje op het randje van 4 en 4.5 sterren, dus ik neem de huidige score maar even mee vanuit de gedachte dat het beter is om hem later nog te laten stijgen. Zang is nu helemaal op peil en de glaminvloeden zijn nergens meer te bekennen, waardoor we gewoon een lekker opzwepend power/thrashmetalalbum voorgeschoteld krijgen. Een echte favoriet vinden is lastig, omdat het me eigenlijk allemaal wel bevalt, al denk ik dat Euroshima er toch helemaal met het goud vandoor gaat. Ik ben benieuwd waar dit heengaat!

Tussenstand:
1. Know Your Enemy
2. No Stranger To Danger
3. City's Gonna Burn

Hier staat de schreeuwzang van Coons me toch echt weer tegen. Een song als Liar wordt echt vakkundig kapotgekrijst en dat is erg zonde na een drietal albums waar ik de zang toch weer best tof vond. Er staan gelukkig in de vorm van My Euphoria, Turmoil en Desolate Oasis echt nog een paar toffe songs met puik gitaarwerk op. Over het geheel vind ik het wel beduidend minder dan de top 3. Teveel groove, te weinig melodie. Teveel 'herrie'. Het rost allemaal wel en ik heb goeie live-verhalen over de band in deze tijd gehoord, maar muzikaal grijp ik toch liever terug naar eind jaren '80/begin jaren '90 van deze band. Wel een lekker korte en efficiënte marathon van een band die er zeker mag wezen.

Eindstand:
1. Nothing's Sacred 4.5*
2. Annihilation Principle 4.5*
3. Know Your Enemy 4*
4. No Stranger To Danger 3.5*
5. Left For Dead 3*
6. City's Gonna Burn 3*
Gemiddelde: 3,75*

Met de verbeterde productie ben ik echt behoorlijk blij. Michael Coons gaat helaas niet mijn favoriete zanger worden, maar songs als Backbreaker en Spared From The Fire zijn toch wel degelijk echt goed te noemen. Town To Town sluit af met een hele mooie gitaarmelodie, maar Stand Alone en Tonight Alive zijn dan weer beide tracks waar ik helemaal niets mee kan. De glamkant heeft nog steeds iets teveel de overhand om er compleet van te genieten, maar ik kan wel eerlijk zeggen dat ik toch meer van dit album heb genoten dan van het debuut. Een magere 3.5*

Tussenstand:
1. No Stranger To Danger
2. City's Gonna Burn

Het is de decennia wisseling en Lääz Rockit gooit een flink technisch thrash album op de markt. De muziek heeft raakvlakken met Metallica en Testament, maar klinkt mij net wat beter in de oren. Tevens kan ik hier ook goed horen dat Jon Schaffer van Iced Earth nog wel eens nog weleens wat riffs kan hebben afgekeken. De technische solos zijn echter het voornaamste punt waarop dit album er nog meer dan de rest uitspringt. De ballad Nobody's Child en het afwisselende Necropolis zijn in ieder geval de absolute hoogtepunten, maar ik heb geen zwakke song gehoord. Hiermee plaatst de band zich als het op thrashmetalalbums aankomt wat mij betreft wel bij de absolute subtop. Net een tandje beter dan Annihilation Principle, al scheelt het niet veel.

Tussenstand:
1. Nothing's Sacred
2. Annihilation Principle
3. Know Your Enemy
4. No Stranger To Danger
5. City's Gonna Burn

Voor de fans. Wonderbaarlijk dat ik een drumsolo nog het beste vind, want ik vind dat deze dingen doorgaans niet op plaat gezet moeten worden. Toch is Bonzo's Montreux een erg leuke track, waarbij de kwaliteiten van Bonham erg goed naar voren komen. Ook het afsluitende Wearing And Tearing rockt behoorlijk hard. Voor de rest... niet het beste dat Zeppelin te bieden had. Ik denk aan de hand van deze marathon dat ik ook niet de die hard fan was/ben geworden die ik had verwacht, dus ik kan me wel voorstellen dat zo'n album als dit zijn publiek heeft, maar voor mij is het hem gewoon allemaal net niet.

Eindstand:
1. Led Zeppelin IV 4.5*
2. Led Zeppelin II 4*
3. Houses Of The Holy 4*
4. Led Zeppelin 4*
5. Physical Graffiti 3.5*
6. Led Zeppelin III 3.5*
7. Presence 2.5*
8. Coda 2.5*
9. In Through The Out Door 2*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Nevermore 4,31*
6. Primordial 4,25*
7. Psychotic Waltz 4,25*
8. Gamma Ray 4,23*
9. Thyrfing 4,21*
10. Blue Öyster Cult 4,19*
11. Virgin Steele 4,13*
12. Savatage 4,13*
13. Bruce Dickinson 4,08*
14. Rhapsody (Of Fire) 4,04*
15. Manilla Road 4*
16. Stratovarius 4*
17. Brainstorm 4*
18. Symphony X 4*
19. Magnum 3,92*
20. Helloween 3,9*
21. Iced Earth 3,88*
22. Black Sabbath 3,6*
23. Rainbow 3.5*
24. Solitude Aeturnus 3.5*
25. Pink Floyd 3,43*
26. Led Zeppelin 3,39*
27. Thin Lizzy 3,38*
28. Bad Company 3,13*

Grappig hoe je bij een band als Rush op de eerste albums goed kunt horen dat ze naar de eerdere albums van Led Zeppelin hebben geluisterd en dan bij het beluisteren van dit album hoort hoe ze op hun iets latere albums ook nog steeds flink wat invloeden van de latere Led Zeppelin gebruikt hebben! De titeltrack geeft al duidelijke inspiratie voor songs als Free Will en dat is fascinerend.

Het album doet wat mij betreft niets onder voor de eerdere klassiekers. Goed, een song als The Crunge is mij net te funky qua vibe en D'yer Mak'er, met verschrikkelijke tekst, is me ook altijd veel te melig geweest. No Quarter springt er echter wel meteen flink bovenuit. Dreigend, duister, heavy en slepend, plus ook nog eens een gave tekst. Zeker niet verkeerd dit!

Voorlopige tussenstand:
1. Led Zeppelin IV
2. Led Zeppelin II
3. Houses Of The Holy
4. Led Zeppelin
5. Led Zeppelin III

Ik heb het idee dat Led Zeppelin per album steeds verder laat wegzakken. In Through The Outdoor is vooral een gezapig album met voortkabbelende instrumentaties en flauwe zang. Dat Led Zeppelin verworden zou zijn tot een simpele pianobarband had ik echt nooit durven verwachten, but then again, ik had ook nog nooit van dit album gehoord. Als de braziliaanse drums en gefluit op Fool In The Rain voorbij kom ben ik dan ook eigenlijk geneigd om het album op te geven. Als op Hot Dog de band ineens overstapt op country/boogie woogie wordt het echter alleen nog maar een stuk erger.

Carouselambra is in dat opzicht verreweg het beste nummer vanwege de fijne sfeer en het feit dat er iets meer pit in zit. Het nummer lijdt alleen alsnog aan het euvel dat het een stuk korter had gekund en ook wel degelijk nog een stuk spannender. All Of My Love ben ik ook nooit een fan van geweest, al begrijp ik met de tragische gebeurtenis van de dood van Plant's zoon op de achtergrond nu beter dat het nummer wel oprecht is. I'm Gonna Crawl is echter weer een slappe bluesballad, die de bittere smaak alleen maar erger maakt.

Nee, het is voor mij duidelijk dat de band hier eigenlijk al lang klaar is.

Voorlopige tussenstand:
1. Led Zeppelin IV
2. Led Zeppelin II
3. Houses Of The Holy
4. Led Zeppelin
5. Physical Graffiti
5. Led Zeppelin III
6. Presence
7. In Through The Out Door

Goed, de Black Sabbath marathon hebben we al gedaan en ondanks dat de meeste mensen claimen dat Black Sabbath toch de eerste heavymetalband ooit is, kan ik de invloed van Led Zeppelin echt niet ontkennen op het genre. De band zelf wil er niets mee te maken hebben en weigerde ook om meerdere documentaires over het genre mee te doen. Dit in tegenstelling tot Deep Purple waarbij de bandleden allemaal erg sympathiek naar het genre toe waren en hun invloed wel degelijk erkenden.

Goed, of de bandleden wel of geen kapsoneslijers zijn laat ik voor de muziek maar even in het midden. Dat de band een kwartet van uitstekende muzikanten is, staat namelijk niet ter discussie. Vooral John Paul Jones' baswerk spettert echt uit je speakers en zorg ervoor dat de songs bijna constant van een flinke portie energie voorzien blijven. Dat wil zeggen, bijna constant, want de twee pure bluesnummers You Shook Me en I Can't Quit You Baby kan ik gewoon helemaal niets mee. Bij het debuut van Black Sabbath waren de pure bluestracks ook al iets waar ik niets mee kon, maar het scheelt dat Led Zeppelin verder een combinatie van blues, folk, hardrock en lichte psychedelica door elkaar gooit en voor het gros gewoon fantastische songs neerzet. Babe I'm Gonna Leave You is in ieder geval een absolute favoriet. Topzang, fantastisch snarenwerk en John Bonham was eveneens een van de groten der Aarde. Lekker debuut!

Een tandje beter dan het debuut, voor mij persoonlijk nog het meeste omdat de echt pure bluessongs (die ik gewoon altijd echt saai vind) achterwege blijven en de band de sound nog meer uitbreidt. Ik vind zo'n ballad als Thank You persoonlijk beter dan een song als Heartbreaker, waar ik me vooral erger aan de vrij lelijke break met eveneens brakke gitaarsolo (ja, die klinkt echt veel te haperend om goed te zijn). Ook Ramble On is een fantastische track en over de genialiteit van Whole Lotta Love hoeven we ook geen discussies te hebben. Toch blijf ik een drumsolo op een album (Moby Dick) nooit interessant vinden en doet ook The Lemon Song me niet heel veel. Benieuwd in dat opzicht hoe deel III me gaat bevallen.

Voorlopige tussenstand:
1. Led Zeppelin II
2. Led Zeppelin

Immigrant Song, oftwel de eerste vikingmetalsong ooit. Zeg het vooral niet tegen de overlevende bandleden, want dat vinden ze niet tof. Het nummer zelf is wel een van de gaafste hardrock/metalsongs ooit, dat kunnen ze ons in ieder geval niet meer afpakken.

Goed, met het vooruitzicht dat dit album wat minder blues en wat meer folk zou hebben, was mijn interesse in ieder geval al flink gewekt. De eerste twee zijn overduidelijk toffe albums, maar ik merk gewoon dat ik veel van de bluesy invloeden die de band hanteert eigenlijk helemaal niet zo interessant vind als ik dacht en meer kick op scheurende hardrock, of de meer esoterische invloeden. Met zo'n track als Friends ben ik dan ook flink tevreden, al is het helemaal Gallows Pole waar ik echt een fantastische sfeer hoor. Zelfs de banjo (moeilijk instrument voor me om goed te vinden) werkt hier heel erg goed mee met de sfeer. Tangerine wordt helaas weer ietwat verpest door de zeurende en bij vlagen zelfs valse zanglijnen van Plant. That's The Way heeft dan wel weer sterkere zang, maar komt ook nog niet helemaal los, terwijl ik de laatste twee songs dan echt weer helemaal niets vind. Jammer, want tot en met Gallows Pole had ik echt verwacht dat dit tot nu toe mijn favoriete album tot nu toe zou worden.

Voorlopige tussenstand:
1. Led Zeppelin II
2. Led Zeppelin
3. Led Zeppelin III

Het eerste album waarop de band voor mij de spijker op de kop slaat. De meer esoterische sfeer van Led Zeppelin III wordt dit keer helemaal goed gebruikt, er zijn geen flauwe bluestracks meer op en Page heeft een paar van zijn beste solo's. Het is voor de hand liggend om Stairway To Heaven te noemen, maar het opzwepende Black Dog, het bezwerende The Battle Of Evermore en het eveneens hypnotiserende When The Levee Breaks zijn misschien nog wel beter. Een absolute terechte klassieker!

Voorlopige tussenstand:
1. Led Zeppelin IV
2. Led Zeppelin II
3. Led Zeppelin
4. Led Zeppelin III

Frustrerend album dit. Het heeft een flinke hoeveelheid van de beste momenten uit het hele Led Zeppelin oeuvre, maar vanwege de spreiding over twee lp's kun je erop wachten dat het op een gegeven moment allemaal instort. En ja, dat gebeurt ongeveer vanaf The Wanton Song, vanaf welk punt ik het allemaal helemaal niets meer vind. Daarvoor hebben we wel The Rover, Kashmir, In My Time Of Dying en In The Light als absolute hoogtepunten. Had gewoon een enkel album moeten zijn met de beste nummers, dan had ik het de beste uit de hele discografie genoemd.

Voorlopige tussenstand:
1. Led Zeppelin IV
2. Led Zeppelin II
3. Houses Of The Holy
4. Led Zeppelin
5. Physical Graffiti
5. Led Zeppelin III

Van tevoren had ik Achilles Last Stand al als gedoodverfde winnaar neergezet, maar bij herbeluistering valt het me toch op dat Plant bij vlagen toch echt flink tegen het valse aanzit. Nu is dat aan de ene kant allemaal ook op te vatten als lekker rauw, maar in dit geval zorgt het bij mij toch voor een tegenvaller. Ook op het tweede nummer For Your Life vind ik Plant wat futloos klinken, al gaat Page daar met een erg matige solo ook makkelijk in mee. De productie is verder wel goed en vooral Bonham doet erg goed zijn best, maar ik kan echt helemaal niets met flauwe songs als Candy Rock Store en Hots On For Nowhere. Ook afsluiter Tea For One vind ik weinig spannend. Tot nu toe echt de minste.

Voorlopige tussenstand:
1. Led Zeppelin IV
2. Led Zeppelin II
3. Houses Of The Holy
4. Led Zeppelin
5. Physical Graffiti
5. Led Zeppelin III
6. Presence

Ik was bang voor dit album. Ik kende de "I AM THE TABLE"-meme en had op basis van de recensies al niet het idee dat dit iets voor mij zou zijn, maar het blijkt in de praktijk alsnog erger te zijn.

Tijdens mijn lessen kunstgeschiedenis op de middelbare school vertelde onze leraar dat goede kunst je iets laat voelen. Walging voelen voor iets, is vanuit kunstzinnig opzicht dan ook beter dan een 'meh'-gevoel (de reden waarom ik Coldplay de ergste band ooit noem, omdat er niets anders dan een duffe 'meh'-reactie op hun muziek komt vanuit mijn kant en ik een tactiek heb ontwikkelt van de band haten, omdat ik matigheid heel slecht trek). Vanuit perspectief is Lulu een weergaloos kunstwerk. Lou Reed gooit hart en ziel eruit in zijn poëtische teksten. Het gekerm van een genie. Metallica rauw en onbesuisd, potverdomme als zij daar niet als de stoerste back-up band ooit staan. Vooral het herhalende Mistress Dread is geniaal.

Ik bedoel poep.

Nee, gedurende de marathon van Velvet Underground kwam ik er al achter dat Lou Reed's escapades maar matig aan mij besteed zijn en Ruud heeft me net laten beloven dat we nooit een Lou Reed solomarathon gaan doen. Ik geef hem gelijk. Ik vind het echt helemaal niets. Uitzondering is Little Dog, wat een soort van compositie is waar ik iets uit kan halen qua emotie, maar het geheel loopt gewoon echt niet. Ik begrijp het ook oprecht niet en voel vrij veel walging gedurende het verloop van het album. Mijn lieve partner komt ook nog binnen om haarzelf af te vragen wat voor belediging ik aan het luisteren ben. Het is verbluffende gewaagd en daar krijgt dit combo zeker nog een halve ster voor. Ik ben de doelgroep niet. Ik voel me er vrij belabberd onder zelfs.

Tussenstand:
1. Master Of Puppets
2. Ride The Lightning
3. Kill 'Em All
4. Metallica
5. ...And Justice For All
6. Load
7. Death Magnetic
8. Reload
9. St. Anger
10. Lulu