Wow. Dit is nog een stap beter dan Spiritual Healing, niet in de laatste plaats door hoe ongelooflijk mooi Cosmic Sea is. Een melodieuze death metal instrumental blijkt ineens het hoogtepunt van het album te zijn, dat intrigeert heel erg. Dat dit album als een van de eerste technical deathmetalalbums wordt gezien voelt ook compleet logisch, de aanwezigheid van Cynic's Sean Reinert zorgt er immers voor dat alles echt perfect op elkaar afgestemd klinkt. Ah, Paul Masvidal speelt ook mee, dat zijn al twee (toekomstige) Cynic leden. Helemaal duidelijk en het verklaart zoveel over de muzikale kwaliteiten! Interessant iets dat me verder opviel: de gitaarsound in de solo's doet me heel erg denken aan Iced Earth's Burnt Offerings. Ander soort band en toch vergelijkbaar in klanken. Verder een werkelijk fantastisch album, weer een stapje omhoog!

Tussenstand:
1. Human
2. Spiritual Healing
3. Leprosy
4. Scream Bloody Gore

Ik ben toch weer erg enthousiast, zo enthousiast dat ik een eerste plaats heb overwogen, maar uiteindelijk is het toch de iets melodieuzere kant van Human die me net een klein beetje meer aanstaat. Individual Thought Patterns is wel een beduidend agressiever album dan de voorganger. Hoglan is een beest, dat viel me op Into The Grave live ook al op met Death To All, maar het meest verrassende vind ik hoe goed LaRocque hier in de band past. Technisch komt hij dus met gemak mee met de band, maar hij brengt een stukje naargeestigheid mee die nog steeds heel eigen is. Absolute winnaar van het album is Mentally Blind, maar als afgestudeerd filosoof kan ik niet anders dan ook grinniken om The Philosopher. Laat niemand ooit zeggen dat 'wij' geen humor hebben. En verdomd als ik niet blijf genieten van wat DiGorgio allemaal op de bas uitvogelt op een track als Destiny. Vijfde schot in de roos van deze topband.

Tussenstand:
1. Human
2. Individual Thought Patterns
3. Spiritual Healing
4. Leprosy
5. Scream Bloody Gore

Ja, Leprosy (met zijn iconische cover, voor mij wel een van de meest bekende death metal albumcovers) voelt een stuk meer gestructureerd en beduidend meer 'death' aan dan voorganger Scream Bloody Gore. Ik ga mee met mijn luisterpartner dat de tweede helft van het album toch beduidend sterker is dan het begin, al is het in ieder nummer wel genieten van het sublieme gitaarwerk. Toch is het Pull The Plug (een lied dat live ook echt uitstekend was om mee te schreeuwen) en alles wat erna komt dat me het meeste in vervoering brengt. De horrorsfeer is duidelijk aanwezig op een track als Open Casket, terwijl de tekst dan verdomd serieus en 'down to earth is'. Een band die aan het begin van de carrière al een stuk serieuzer en kwalitatief hoogstaander was dan het gros van de bands die het genre later zouden uitwerken.

Leprosy mist wel iets van de maniakale sound van het debuut, daarmee is het moeilijk om te bepalen welke van de twee ik nu beter vind. Ik houd het voorlopig even op de betere songstructuren en daarmee dus het iets minder spontane Leprosy, maar beide albums ontlopen elkaar niet veel in kwaliteit.

Tussenstand:
1. Leprosy
2. Scream Bloody Gore

Nadat ik op Into The Grave toch echt enorm genoten heb van Death To All, was het tijd om even wat meer van Death te leren kennen. Uit mijn dak ben ik echt niet gegaan, ik was te druk bezig met proberen te begrijpen wat vooral Steve DiGorgio allemaal aan het spelen was, maar het interessante is wel dat ik daarmee bij het onlangs aanschaffen van Symbolic en The Sound Of Perseverance toch een flinke hoeveelheid nummers heb onthouden. En nu luister ik Scream Bloody Gore voor het eerst, een album wat terecht wordt gezien als een van de eerste deathmetalalbums. Celtic Frost en Possessed waren misschien nog net iets eerder, maar Schuldiner heeft overduidelijk wel echt een eigen iets toe te voegen.

De grap is dat Scream Bloody Gore in heel veel opzichten gewoon een extreem thrashmetalplaat is die bij vlagen voor mij vooral wat Dark Angel invloeden heeft. De putgorgel van Schuldiner en enkele riffs leggen die basis voor death metal absoluut wel, en ook de thematiek zit helemaal goed. Bij vlagen nog wat onstuimig, vooral het drumwerk blijft nog een beetje achter bij het veel virtuozere gitaar- en baswerk, maar het album is wel erg intens en op nummers als Evil Dead en Scream Bloody Gore zelfs erg goed. Een ruwe diamant van een erg intrigerende band en daarmee ook een erg fijn debuut.

Hier betreden we het territorium van 'geniaal' na twee vette, maar alsnog licht rammelende voorgangers. Ik heb nu pas voor het eerste het idee dat de drums echt helemaal opgaan in het geheel en daarmee voelt Spiritual Healing ook als het eerste echt volwassen album. Weinig gore of horror, maar meer realistische gruwelen in de vorm van drugs en religie. En dan is daar James Murphy, gitarist van twee van de beste Testament-albums, speelt hier ook echt de sterren van de hemel. Het voelt ook alsof Schuldiner nog meer uitgedaagd wordt om op topformaat te presteren. De solo's zijn stuk voor stuk nagenoeg perfect en ondanks de meer down-to-earth lyrics, voelt het album qua sfeer alsnog zeer mysterieus aan. Erg sterke productie ook, houdt alles ruig zonder de details uit het oog te verliezen. En de cijfers blijven nog steeds stijgen? Ik heb hier nog steeds enorm veel zin in!

Tussenstand:
1. Spiritual Healing
2. Leprosy
3. Scream Bloody Gore

Na het optreden van Death To All was dit het eerste Death-album dat ik aanschafte, dus we spreken nu van een... maand geleden dat ik voor het eerst echt kennis maakte met Schuldiner's werk? Symbolic voelde wel meteen bijzonder. Niet 'goed', maar in een klap 'een van de beste metalalbums ooit!'-fantastisch. Een van de vreemdste dingen is ook dat ik het album toen niet herkende als death metal, maar eerder als duistere progressieve thrash metal met wat death-invloeden. En ja, het allervreemdste: dit album doet met zo hard aan Iced Earth's Burnt Offerings denken. Opgenomen in hetzelfde jaar, een zelfde productie (in de Morrissound Studio, maar een van de andere twee broers), een zelfde soort vurige intensiteit in de riffs en dezelfde desolate galm in de gitaar melodieën. Het is niet precies hetzelfde, maar er zitten heel veel momenten dat ik echt denk 'wow, deze riff had daar kunnen staan' of 'die gitaarlijn lijkt op dat' terwijl het nergens daadwerkelijk hetzelfde klinkt.

Goed, het doet er ook niet echt toe, Symbolic is gewoon fantastisch. Perfect zelfs misschien. Ik kan heel lastig ingaan op de details, want tijdens de laatste luistersessie zat ik weer constant 'dit is gaaf', 'dit is vet' en 'wow' te denken. Dat Without Judgement en Crystal Mountain mijn favorieten zijn, is me in ieder geval nog duidelijk, maar het is niet alsof dat de rest ineens zoveel minder zou maken. Maar toch, dat een band als deze er ineens een akoestische gitaarsolo doorheen kan gooien en dat het dan nog steeds werkt, dat is absurd knap. Maar death metal? Dit is genre-overstijgend en zou eigenlijk door iedereen goed gevonden moeten worden.

Tussenstand:
1. Symbolic
2. Human
3. Individual Thought Patterns
4. Spiritual Healing
5. Leprosy
6. Scream Bloody Gore

Net een stapje te ver. The Sound Of Perseverance is nog steeds een meesterwerk, maar het focust zich zoveel op techniek dat het bij vlagen iets te klinisch klinkt. En alsnog vind ik het fantastisch. Maar zo goed als de vier voorgangers is het niet. Met death metal heeft het verder weinig te maken, het is hier echt pure progressive met harsh vocals geworden. De songs zijn net te lang, hebben vette stukken maar missen dan toch een soort cohesie binnen de langere tijdsduur om het net zo goed te maken als voorheen. Is het heel erg? Nee, Voice Of The Soul is een van de beste instrumentaaltjes ooit, Story To Tell is puur genieten en Painkiller vind ik stiekem beter dan het origineel. Nu nog even Control Denied's enige album om het plaatje helemaal compleet te hebben.

Tussenstand:
1. Symbolic
2. Human
3. Individual Thought Patterns
4. Spiritual Healing
5. The Sound Of Perseverance
6. Leprosy
7. Scream Bloody Gore

Het is 2010, Dimmu Borgir bestaat nog en ik krijg er niets van mee. Grappig voor een band die 5-10 jaar eerder niet weg te denken was uit de metal-popculture. Abrahadabra voelt ook niet heel urgent aan. Vortex ontbreekt en de aanwezige gastzangeres (en Snowy Shaw) geven zeker hun eigen dimensie aan de muziek, maar het raakt nergens zoveel als het vroeger wel deed. Het voelt ook met het overdadig aanwezige orkest heel Danny Elfman/sprookjesachtig aan, meer als een trucje dan een daadwerkelijk goed doordachte composities.

Maar...

Het is ook weer niet verschrikkelijk. De angel is er uit, de noodzaak is weg, maar het luistert nog steeds wel goed weg. De productie is groots, er zitten echt wel catchy momenten in de songs en het musiceren is verder weer prima. De band is op dit punt echter gewoon 'een van de velen'.

Tussenstand:
1. Puritanical Euphoric Misanthropia
2. Spiritual Black Dimensions
3. Enthrone Darkness Triumphant
4. In Sorte Diaboli
5. Death Cult Armaggedon
6. Abrahadabra
7. Stormblast
8. For All Tid

Gestroomlijnde Dimmu met meer budget (groter orkest) en een sound die iets minder creatief aanvoelt. Nog steeds prima, maar Death Cult Armaggedon is wel een perfect voorbeeld van hoe een Nuclear Blast-band op dit moment klonk: wel hard, maar ook ergens een beetje vergelijkbaar met de rest. Heeft met Progenies Of The Great Apocalypse wel echt een monsterlijk goed lied en het klinkt allemaal ook echt wel fijn. Nog steeds te weinig Vortex op zang, maar ik geniet hier wel optimaal van hoe Shagrath klinkt. Die solo op Unorthodox Manifesto is ook prima, maar als geheel mist het wat dat het allemaal echt bijzonder maakt.

Tussenstand:
1. Puritanical Euphoric Misanthropia
2. Spiritual Black Dimensions
3. Enthrone Darkness Triumphant
4. Death Cult Armaggedon
5. Stormblast
6. For All Tid

Ik kan ook nog steeds wel genieten over de 'toen werd Dimmu Borgir commercieel'-gedachtes, want ik herinner me toentertijd op metalfan.nl ook de discussies nog wel over hoe niet trve ende kvlt Dimmu Borgir en Cradle Of Filth werden gevonden ten opzichte van de duizenden ongetalenteerde stofzuigerbands. Enthrone Darkness Triumphant is in ieder geval meer mijn ding: echte composities, betere productie, veel betere zang en melodieen die compleet werken. Is het geniaal? Nog niet, er ontbreekt nog wel iets (hint: ICS Vortex op zang) om het echt compleet briljant te maken, maar die Edvard Griegeaanse toetsenpartijen en mooie gitaarsolo's in combinatie met Shagrath's duivelse keelklanken, zorgen wel voor een gebalanceerde en spectaculaire plaat.

Tussenstand:
1. Enthrone Darkness Triumphant
2. Stormblast
3. For All Tid

Ik ben verward over hoe goed ik dit album eigenlijk vind. Het doet me qua stijl meer denken aan oudere albums van Tristania en Trail Of Tears, maar om eerlijk te zijn... ik mis die stijl misschien uiteindelijk ook wel een klein beetje? Je weet wel, die bands die 'gothic' metal speelden, maar in toch niet helemaal echt 'gothic' klonken maar meer als black metal met wat orkestraties of soms wat dansbare elementen. Het koor hier voegt echt een enorme hoeveelheid sfeer toe en levert bijna Cradle Of Filth-achtige situaties op bij vlagen. Maar het materiaal voelt echt wel geinspireerd en luistert heel fijn weg. Ik heb oprecht geen idee hoe de fans hier toentertijd op reageerden en of de band het zelf als een succes ziet, maar ondanks het feit dat het in de Dimmu catalogus misschien wat vreemd aanvoelt... Eonian is oprecht een hele sterke plaat!

Eindstand:
1. Puritanical Euphoric Misanthropia 4,5*
2. Spiritual Black Dimensions 4,5*
3. Eonian 4,5*
4. Enthrone Darkness Triumphant 4*
5. In Sorte Diaboli 4*
6. Death Cult Armaggedon 4*
7. Abrahadabra 3,5*
8. Stormblast 3*
9. For All Tid 3*
Gemiddelde: 3,89*

Ik was een soort van klaar om een onvoldoende te geven tot Glittertind begon en er vanaf dat punt langzaamaan echte composities tevoorschijn kwamen. Dimmu Borgir klinkt hier nog gammel, met toetsen die bij vlagen geniaal en dan weer belabberd knurftig klinken. De productie is gewoon slecht, zoals bijna alle black metal uit die tijd, en ook de 'zang' is knullig in ieder opzicht. Maar toch... er komt halverwege het album iets los van een kerkersfeer die wel werkt. Sommige gitaarriffs klinken wel echt goed en de bas is voor de grap best goed te horen. Met toetsen die dan 50% van de tijd wel werken en een drummer die nooit heel goed meekomt... het zorgt er voor dat de band hier vooral klinkt als zoekend. Kan echter een stuk erger.

Middle of the road Dimmu-kwaliteit. Het is allemaal goed, maar springt er nergens echt uit. Echter, in vergelijking met Death Cult Armaggedon zijn de 'liedjes' wel iets aanstekelijker. Black metal is het hier verder al lang niet meer, of dat concept over een satanische priester (gaap) moet je heel erg graag mee willen nemen. Ik herinner me verder ook hilarisch slechte videoclips met raar kijkende bandleden. Maar muzikaal staat het toch echt wel weer als een huis. Was tevens ook het laatste album dat ik daadwerkelijk herinner als een album dat door de band is uitgegeven, dat ze hierna nog twee platen hebben uitgebracht was echt compleet langs me heen gegaan.

Tussenstand:
1. Puritanical Euphoric Misanthropia
2. Spiritual Black Dimensions
3. Enthrone Darkness Triumphant
4. In Sorte Diaboli
5. Death Cult Armaggedon
6. Stormblast
7. For All Tid

Zal allemaal wel te commercieel gevonden worden, maar Dimmu Borgir werkt met deze sound echt heel erg goed voor me. Edvard Griegeaanse invloeden met de composities en de uitvoering van het orkest, heerlijke afwisseling tussen melodie en agressie, over the top bombast en ICS Vortex in (on)hemelse partijen. Van die laatste had er meer mogen zijn, dan was de score waarschijnlijk nog hoger geweest. Ook zonder dit voelt PEM gelukkig wel erg sterk. Hybrid Stigmata - The Apostasy is een absoluut hoogtepunt, iets met die afwisselende zangpartijen van een bepaald persoon. Ook de aanwezigheid van Nick Barker blijft een fantastisch iets, aangezien hij zowel kracht als agressie aanbrengt, maar nooit vervalt in chaos. Gewoon een topalbum.

Tussenstand:
1. Puritanical Euphoric Misanthropia
2. Spiritual Black Dimensions
3. Enthrone Darkness Triumphant
4. Stormblast
5. For All Tid

Goed, dus eigenlijk vind ik ICS Vortex gewoon een van de beste (metal)zangers ooit en heb ik toentertijd vooral deze cd aangeschaf om meer van hem te kunnen horen. En ja, niet geheel vreemd dat in dat geval The Insight And The Catharsis door zijn esotherische stemgeluid ook meteen mijn favoriete track is. Ik zie hierboven ergens dingen over dat zijn stem het geheel minder dynamisch maakt, maar juist die afwisseling tussen hem en Shagrath maakt de totaalsound gevarieerder en ook dynamischer. Ik heb verder ook het idee dat het album beduidend aggressiever klinkt dan zijn voorganger en dat de toetsen echt beduidend virtuozer ingezet worden dan voorheen het geval was. En ja, juist die extra momenten dat de melodieuze kant (Vortex' zang, gitaarsolo's) naar boven komen, dan merk ik extra dat mijn hart ook sneller klopt. In dat opzicht is Spiritual Black Dimensions voor mij het eerste DB album dat het echt goed doet.

Tussenstand:
1. Spiritual Black Dimensions
2. Enthrone Darkness Triumphant
3. Stormblast
4. For All Tid

Sympathieke achtergrondblackmetal, maar de band is er nog niet. Het plagiaat van Magnum is voor mij als Magnum-liefhebber vooral erg grappig, maar Sorgens Kammer klinkt eigenlijk nergens naar. Krakkemikkig gespeeld, te traag enzo. De band gaat op het best als het gewoon sfeervolle kerkerblack speelt, maar uiteindelijk blijft er relatief weinig hangen. Enkele toetsenpartijen zijn mooi, sommige riffs slaan echt wel aan en het basspel is bovengemiddeld fijn om te horen, maar Dimmu Borgir was er ook op dit album gewoon nog niet helemaal.

Tussenstand:
1. Stormblåst
2. For All Tid

Oef, Money For Nothing is in de lang durende versie eigenlijk echt een verschrikkelijk saai lied. Ik weet nog dat ik als jonkie echt behoorlijk onder de indruk was van de kracht van de gitaarriff, maar als het 8,5 minuten duurt, dan gaat die impact toch echt snel weg.

Voor mij is het hier eigenlijk allemaal toch te glad. So Far Away is zelfs slaapverwekkend te noemen. De gezapigheid van Your Latest Trick en Why Worry ergeren me daarnaast ook flink. Dit is niet dezelfde band die prachtig gelaagde songs als Telegraph Road en Private Investigations schreef.

Een paar hoogtepuntjes zijn er toch wel te benoemen. The Man's Too Strong is een prachtige cowboyballad met een sterke sfeer en dito opbouw. De titelsong Brothers In Arms blijft ook een hartverscheurend mooi lied. Ik had alleen van tevoren verwacht dat dit de rustige afsluiter is van een album dat verder wisselende tempo's en sferen zou gebruiken. De algemene sfeer is mij echter veel te laidback. Als Walk Of Life een van de betere songs is, gaat er voor me toch iets mis.

Tussenstand:
1. Love Over Gold
2. Making Movies
3. Communiqué
4. Dire Straits
5. Brothers In Arms

Ik vind Communiqué stiekem een tandje beter dan het debuut. Ik weet niet of het de productie of de composities zijn, maar het kabbelende karakter van de songs pakt me hier gewoon een stukje beter. Helemaal Where Do You Think You're Going? vind ik een sterke, bijna dreigende track en Lady Writer heeft een heerlijke vibe. Het afsluitende Follow Me Home heeft een mooie opbouw en vibe, terwijl ook opener Once Upon A Time In The West me lekker trekt. De rest van het materiaal klinkt vooral fijner door op de achtergrond, waar het prima door gaat. Maar de sterke nummers verrassen me en de algehele kwaliteit van het album is hoog.

Tussenstand:
1. Communiqué
2. Dire Straits

Interessante discussie over of het woord 'country' wel of niet van toepassing is op Dire Straits. Niet als je het koppelt aan de meest basale redneckcountry die je jezelf kan voorstellen, maar de rootsrock die de band hier speelt heeft in het gitaarwerk, sfeer en thematiek voor mij ook echt wel flinke raakvlakken met de country. Rootsrock is niet voor niets een combinatie van blues, folk en country, het gaat immers terug naar de wortels van de rockmuziek.

Dan het album zelf: ik houd ook best van deze band (heb denk ik ook vier lp's er van), maar moet toegeven dat ik het buiten goed gespeeld, heel fijn geproduceerd en gemixt ook vooral een achtergrondplaat vind waarbij de hits er toch wel het hardste uitspringen. Maar zo'n Six Blade Knife of Lions zijn, hoe plezierig dan ook, geen songs waar voor mij heel veel meer uit te halen is dan 'fijn op de achtergrond'.

Pick Withers steelt overigens wel de show als drummer, dat mag wel even gezegd worden buiten alle (terechte) verheerlijking van Mark Knopfler.

Mooi weer hoor. De weg die de band vanaf Making Movies is ingeslagen (minder rootsrock, beduidend vlottere pop/rock) bevalt me echt prima. Opener Telegraph Road kan wat mij betreft met zijn speelduur, opbouw en uiteindelijke virtuositeit met gemak in het rijtje Stairway To Heaven, Hotel California, Child In Time en Bohemian Rhapsody. Weergaloos hoe het nummer steeds een klein stukje sneller en intenser tegen het einde wordt. Nummer 1 hit Private Investigations vond ik als tiener in vergelijking met de vlottere hits echt helemaal niets, maar nu is het een prachtig melancholisch werkje. Industrial Disease heeft een hilarische tekst en veert het album weer een stukje weg van de omschrijving 'neerslachtig' na de wat serieuzere openers. Op Love Over Gold hoor ik de zanglijnen van Knopfler's aan Tina Turner geschonken Private Dancer voorbij komen, al heb ik geen idee of dit bewust is? Afsluiter It Never Rains intrigeert heel erg met de finale waar het geheel bewust niet helemaal clean gespeeld lijkt te worden en daarmee het nummer een erg spannende vibe geeft. Geen kritiek behalve dat de A-kant beduidend beter is dan de B-kant. Wederom een erg fijn album.

Tussenstand:
1. Love Over Gold
2. Making Movies
3. Communiqué
4. Dire Straits

Hoe ben ik al die jaren zo prat gegaan op een Sultans Of Swing en ben ik vergeten hoe weergaloos veel beter Tunnel Of Love als 'hit' eigenlijk is? Ik kan dit nummer 5 keer draaien, het album de volle mep aan sterren geven en daarna klaar zijn. Wat een prachtige song met een zwoele, zomerse en toch ietwat melancholische vibe. Een mini-epic die zijn weerga niet kent. Benieuwd of ik nog iets mooiers op de komende albums ga tegen komen.

Goed, de rest van het album eerst nog. Romeo And Juliet is een eveneens een prima hit met een leuke lyrische twist op het originele verhaal. Bij een nadere luisterbeurt viel me ineens de zin 'And I can't do a love song like the way it's meant to be' en de Bon Jovi-fan in mij veerde op. Potverdrie Jon, heb je Mark Knopfler geparafraseerd op Always? Expresso Love en Solid Rock geven me ook een fijne dosis energie.

Making Movies voelt heel levendig aan door de heldere productie, maar ook door het spel. De nummers voelen veel vuriger en dynamischer aan en de term 'achtergrondmuziek' durf ik hier echt niet te gebruiken. Is het de hand van Jimmy Lovine als producer of was de aanwezigheid van broer David Knopfler dan altijd iets dat het geheel een beetje gezapig maakte? Dit album rockt en is nog steeds fijn melodieus, bijna gezapig, maar niet te.

Les Boys doet het dan weer helemaal niet voor me. Hier gaat het net iets 'te' soft en kabbelend terug. Desalniettemin heb ik dan al zoveel moois gehoord dat het me allemaal niets uitmaakt. Fijn fris en energiek album dat voor mij zoveel fijner wegluistert dan de twee eerste, toch wat oubolligere albums.

Tussenstand:
1. Making Movies
2. Communiqué
3. Dire Straits

Ongevaarlijke afsluiter die bij vlagen wat kabbelt, maar niet zo ergert als Brothers In Arms dat bij vlagen wel deed. De tokkelende gitaarsound is in ieder geval terug en de twee hits Calling Elvis en Heavy Fuel bevallen prima. Het creatieve hoogtepunt is echter wel duidelijk voorbij en heel prikkelend is het materiaal al lang niet meer. Slecht zeker ook niet, maar ik zet liever toch nogmaals de net door mij aangeschafte albums Love Over Gold en Making Movies nogmaals op. En tijd om Sailing To Philedelphia weer eens aan te zetten, die heb ik ook nog in de kast staan.

Eindstand:
1. Love Over Gold 4,5*
2. Making Movies 4,5*
3. Communiqué 4*
4. Dire Straits 3,5*
5. On Every Street 3,5*
6. Brothers In Arms 3*
Gemiddelde: 3,83*

En zo blijkt na een relatief korte marathon, dat Domine zich toch flink heeft genesteld in mijn lijst van favoriete (power)metalbands ooit. Zelfs het gruizige debuut bevatte prachtmuziek en eigenlijk is het daarna alleen maar beter geworden. De keuze voor Ancient Spirit Rising of Emperor of the Black Runes leek in eerste instantie een makkelijke strijd waarbij Emperor of the Black Runes met de winst aan de haal zou gaan. Dat album heeft immers True Believer, The Aquilonia Suite en The Sun of the New Season en Ancient Spirit Rising had ik bij mijn eerste luisterbeurt van 3 weken geleden vooral neergezet als 'leuk, maar lang niet zo goed als zijn twee voorgangers'. Toch ben ik om en noem ik Ancient Spirit Rising de winnaar van de reeks albums en daarmee ook een van de beste powermetalalbums ooit.

Het is intrigerend, want buiten Blind Guardian en Virgin Steele ken ik weinig bands die me zo'n gevoel van schoonheid, grootsheid en heroïek bezorgen. Misschien dat Ancient Spirit Rising zo extra goed aanvoelt, omdat de band voor het eerst hier de invloeden vanuit jaren '70 progrock toevoegt aan hun heldhaftige strijdmuziek. Dit zorgt voor een album met meer rustpunten dan voorheen, maar ook met een nog hogere dosis kwaliteit en afwisseling. The Lady of Shalott, Ancient Spirit Rising en On the Wings of the Firebird zijn hier perfecte voorbeelden van de prachtige door Kansas, The Who en Queen geïnspireerde epische metaltracks. Minpunten zijn er verder niet te noemen. Ik zou de productie kunnen noemen die minder stevig is dan bij de voorgaande albums het geval is, maar de lichtere invloeden zorgen er voor dat ik meer gefocust ben op de compositie in plaats van het meeschreeuwen en headbangen op de voorheen wat ruigere tracks. Domine klinkt hier zodoende intelligenter en grootser. En nog belangrijker: ik kan geen album of band noemen die een zelfde sound kan benaderen. De mensen die Domine met Rhapsody vergelijken, dienen de poep uit hun oren te wassen, want buiten het feit dat de bands beiden Italiaans zijn en dat ze allebei naar klassieke muziek, soundtracks en metal luisteren, hebben ze qua sound niets met elkaar te maken. Het is power metal, maar het beslaat zo'n andere kant van het spectrum.

Dat deze band in 2007 voor het laatst een album heeft uitgebracht is erg jammer, want ik wil graag horen of de band zich nog verder kan ontwikkelen. Ieder album was voorlopig een stap richting iets dat nog beter en nog grootser was. Wat een wonderlijke band!

Einstand:
1. Ancient Spirit Rising 5*
2. Emperor of the Black Runes 5*
3. Stormbringer Ruler - The Legend of the Power Supreme 5*
4. Dragonlord (Tales of the Noble Steel) 4.5*
5. Champion Eternal 4*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Primordial 4,25*
6. Psychotic Waltz 4,25*
7. Thyrfing 4,21*
8. Stratovarius 4*
9. Symphony X 4*
10. Helloween 3,9*
11. Iced Earth 3,81*
12. Rainbow 3.5*

Ah, Domine. Een vrij onderbelichte Italiaanse epic power metal ensemble, dat het in Nederland niet bijster goed doet. Samen met bands als Doomsword staan ze echter toch garant voor een stijl power metal die lang niet zo kitscherig is als een band als Rhapsody (Of Fire) produceert. Niet dat er met dat laatste iets mis is, maar de stoere sound van Domine doet het toch altijd goed bij me. Tot ik de cd vorige week binnen kreeg, was Champion Eternal echter het enige album dat ik nog nooit had gehoord. Intrigerend, daar dit album bijzonder gruizig is en buiten heavy/power een dosis doom, thrash en soms zelfs wat black metal bevat om de epische liederen te vullen.

Zanger Morbi toont hier al een groots bereik te hebben. Zijn stem is niet bijster mooi of gepolijst, maar vooral rauw en expressief. Maar verdomd als het niet tof klinkt. Muzikaal is het nog van alles wat, maar komt de best het beste tot zijn recht in het afwisselende The Eternal Champion (A Suite in VII Parts). Zo goed als de latere werken vind ik het nog net niet, maar ik zal dit met plezier nogmaals draaien.

Dragonlord (Tales of the Noble Steel) is jarenlang het enige Domine-album in mijn collectie geweest. Ooit meegenomen van een editie van de Dutch Doom Days' markt, terwijl ik te aangeschoten was om te beseffen wat en waarom ik het album had gekocht. De sfeer beviel me echter meteen goed. Stoere en bombastische power metal die meer weg had van Virgin Steele en Manowar dan de snellere en geliktere varianten die acts als Rhapsody en Stratovarius speelden met een zanger die in al zijn over the topheid eigenlijk fantastisch klonk.

Met de aanschaf van latere albums is dit album een beetje in de vergetelheid bij mij geraakt, wat eigenlijk compleet oneerlijk is. Ja, de productie is nog wat zompig en de teksten zijn niet altijd even goed, maar tracks als Thunderstorm, Last of the Dragonlords (Lord Elric's Imperial March), Dragonlord (The Grand Master of the Mightiest Beast) en vooral The Battle for the Great Silver Sword (A Suite in VII Parts) zijn stuk voor stuk ware pareltjes. Buiten de kenmerkende zang zijn het vooral de altijd subtiel ingebrachte keyboards en prachtige, bijna meefluitbare gitaarsolo's die de aandacht het meeste opeisen. Het is nog niet mijn favoriete album van de band, maar ik heb verder toch niets dan liefde hiervoor over.

Voorlopige tussenstand:
1. Dragonlord (Tales of the Noble Steel)
2. Champion Eternal

Emperor Of The Black Runes is oprecht een van mijn favoriete powermetalalbums ooit. Hiermee staat het tussen grootheden als Virgin Steele's The Marriage Of Heaven And Hell Pt. 1 en 2, Blind Guardian's A Night At The Opera en Gamma Ray's Land Of The Free. Oppervlakkig is het lastig om te kiezen tussen dit album en voorganger Stormbringer Ruler - The Legend of the Power Supreme, maar er is op dit album een stukje dat absoluut doorslaggevend is: het is persoonlijker en oprechter. Met de aanwezigheid van The Sun of the New Season en True Believer, zitten er een tweetal tracks tussen die me oprecht raken. Neem nu van het eerstgenoemde nummer de volgende zinnen:

'I cry for the dreams and ideals
I was not strong enough to make real
I grieve for the loved ones
I hurt when I did not stand by my words
I swear to what I hold dear
Not for a moment will I tremble with fear
Now I know I got to be strong
For I believe that we reap what we sow'

Power metal als genre staat vaak synoniem voor kitsch en valse heroïek. Maar juist in het sublimeren van concepten als eerlijkheid naar jezelf en anderen zit er ook een diepere waarheid in die me toch blijft aanspreken. Manowar trachtte dit al te doen door het concept dermate ridicuul neer te zetten in de vorm van 'true metal' als puriteinse oppermuziek, maar juist het meer romantische ideaal van vroom en eerlijk te zijn en te staan voor waar je in gelooft, wordt in dit nummer zo goed neergezet zonder dat het doorslaat in verabsolutering en... ah shit, gelul. Het is gewoon gaaf.

Ik daag iedere powermetalliefhebber uit om niet los te gaan op The Aquilonia Suite. Het gaat je verdomme nog aan toe niet lukken.

1. Emperor Of The Black Runes
2. Stormbringer Ruler - The Legend of the Power Supreme
3. Dragonlord (Tales of the Noble Steel)
4. Champion Eternal

Epic metal-perfectie.

Waar het vorige album nog licht achterbleef in het kader van productie en soms de teksten, is Stormbringer Ruler het eerste echt volwassen album van Domine. De productie is helder en zwaar, zonder overgeproduceerd te klinken. Het is misschien allemaal nog wat pompeus, maar ik vind het alsnog moeilijk om een term als kitsch hier toe te kennen aan de nummers. Songs als The Hurricane Master, Horn Of Fate en The Bearer of the Black Sword brengen me in vervoering zoals alleen een band als Virgin Steele dat kan doen. Een 'grijp je zwaard en bevecht de barbaren!'-gevoel, puur escapisme. Naast grijpen naar de werken van Moorcock, krijgen we na een tweetal Dune-intro's dan ook eindelijk een sterke track die Frank Herbert's meesterwerk bezingt in de vorm van True Leader of Men. Het is echter afsluitende track Dawn to a New Day / A Celtic Requiem die me het meeste in vervoering brengt met zijn triomfantelijke marcheerritmes en kleurig ingevulde toetsenwerk.

Met het vervolg in het achterhoofd vind ik het nog moeilijk om te bepalen welk album het beste is, maar Stormbringer Ruler krijgt van mij het welverdiende volle pond aan score en plaats zich op episch vlak tussen grootheden als oude Manowar, Doomsword en het al eerder genoemde Virgin Steele. Spectaculair mooi.

1. Stormbringer Ruler - The Legend of the Power Supreme
2. Dragonlord (Tales of the Noble Steel)
3. Champion Eternal

Fijn tussendoortje, maar ik vind A Change Of Seasons als nummer zelf zeker niet het beste wat de band geproduceerd heeft. Probleem zit hem voor mij ook in de wat lichte productie en LaBrie die na zijn voedselvergiftiging/stembandproblemen niet zo goed klinkt als op de vorige twee albums het geval was. Nog steeds wel een prachtig werkje en de verwijzingen naar het sterfpunt van Portnoy's moeder zijn erg aangrijpend.

De covers zelf zijn best leuk met Deep Purple's Perfect Strangers als hoogtepunt. Echter zijn al deze tracks ook weer niets bijzonders om A Change Of Seasons meer te maken dan een leuke EP.

Moeilijk album dat me toch zeker meerdere luisterbeurten kostte om te leren waarderen. Ik heb niets tegen de zware Dream Theater van de latere albums, maar op songs als The Mirror en Lie vind ik het allemaal nog niet zo lekker lopen. Dit neemt niet weg dat er ook gruwelijk mooie pareltjes opstaan zoals Scarred en Space-Dye Vest, zodat ik het uiteindelijk met alle plezier kan beluisteren. Mijn favoriete album is het echter niet, goed is het zeker wel.

Nog een tandje beter dan voorganger Systematic Chaos, maar ook weer net niet genoeg om een significant verschil in aantal sterren te krijgen. Black Clouds & Silver Linings is lekker gevarieerd, hard en zacht bij elkaar, en men experimenteert er met zaken als blastbeats en grunts goed op los zonder dat het vervelend klinkt. Beste nummers zijn het furieuze A Nightmare To Remember en het met ietwat vreemde teksten gemaakte The Count Of Tuscany.

Persoonlijk vind ik een ballad als Wither ook zeer goed te doen. Ik moest bij een nummer als The Best Of Times wel een beetje fronsen bij de simpele tekst, maar toen ik er eenmaal achter kwam dat het nummer geschreven is voor de overleden vader van Mike Portnoy maakte dit me al iets minder uit. Muzikaal veel clichés, maar toch wel erg mooi gespeeld, waardoor het ook weer geen ramp is.

Alles bij elkaar voor mij het beste album van alle post-Six Degrees Of Inner Turbulence werkjes, nu alleen Octavarium en Scenes From A Memory nog.