"We did a lot of things wrong on Ancient Dreams"

Dit album heb ik al een lange tijd in huis, maar veel heb ik er niet naar geluisterd. Met de liner notes alles doornemen is nog intrigerender, aangezien Leif Edling erg veel kritiek heeft op de mix en het materiaal. En ja, ik snap compleet waarom. Waar de eerste twee albums loodzwaar en duister, bijna eng, te noemen waren, faalt de productie hier compleet om een zelfde sfeer te creëren. En het ligt niet alleen aan de geluidskwaliteit, ook het songmateriaal mist diepgang en motivatie. Slechts een enkele track springt er uit en dat is het up-tempo The Bells Of Acheron (door Messiah uitgesproken als Iiiiiichaaaaroooooon om... redenen), maar vervolgens gaan we meteen weer richting snoozefestijn.

Slecht is het ook weer niet, omdat Messiah's zang toch een vertrouwde klank hebben. Sommige solo's klinken ook fijn. Maar de adoratie van sommige mensen hier gaat me echt compleet de pet te boven. Wat mij betreft uitzonderlijk middle of the road. En die Black Sabbath-verkrachtingen aan het einde hebben we het al helemaal niet over.

Tussenstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Nightfal
3. Ancient Dreams

Ergens wil ik dit album graag goed vinden, want na het slaapverwekkend saaie From The 13th Sun is het materiaal echt in ieder opzicht beduidend beter. De klik is er echter niet. De productie is vet, de solo's zwieren weer lekker rond en Messiah's stem is zelfs een octaaf lager nog steeds erg aantrekkelijk. Black Dwarf hakt er best goed in en tegen het einde ben ik toch echt goed aan het genieten van Spellbreaker en The Day And The Light, maar toch... het is het hem allemaal net niet helemaal. Iets te direct. Mist wat mystiek en nuance. Slecht is het geenszins en ik kan me voorstellen dat ik in 2005 dit helemaal de shit had gevonden. Maar dat ik dit album al vier jaar in de kast heb staan en hem er nu pas voor een tweede keer uithaal moet ergens iets zeggen.

Tussenstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Tales Of Creation
3. Chapter VI
4. Nightfall
5. Dactylis Glomerata
6. Candlemass
7. From The 13th Sun
8. Ancient Dreams

Dit was het moeilijkste album om te vinden voor mijn collectie en na een hoop tegenvallende recensies gelezen te hebben was ik toentertijd vooral verrast over hoe goed ik het vond klinken. Vandaag de dag ben ik vooral verrast over hoe fantastisch ik het vind klinken.

Ja, Messiah Collins weg, een belangrijk onderdeel van de sound van de band, maar daarmee is Candlemass echt nog niet dood. De nummers zijn iets levendiger en minder doomy van aard, maar nieuwe zanger Thomas Vikström past wel bij deze meer directe sound. Technisch niet perfect, maar in dat rauwe wel ideaal voor het geboden materiaal. Er zitten een paar interessante nieuwe dingetjes sowieso, zoals een keyboardsolo op het weergaloze Where The Runes Still Speak. Aftermath is ook interessant, omdat het een soort mix is tussen doom metal en jaren '90 hardrock. Temple Of The Dead zou ook nog wel eens kunnen groeien naar mijn favorieten. Het gitaarwerk op Black Eyes is ook echt uitzonderlijk geïnspireerd.

Euhm... ik ben oprecht verbaasd over waarom mensen dit vandaag de dag nog matigjes zouden vinden. Ja, als je het in de context hoort van 'MAAR IK VERAFGOODDE COLLINS' snap ik het, maar vandaag de dag staat het album voor mij echt enorm overeind. Flinke verrassing!

Tussenstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Tales Of Creation
3. Chapter VI
4. Nightfall
5. Ancient Dreams

Net zoals Chapter VI en het album hierna was deze vrij lastig te vinden. Aan de scores te zien het minst geliefde/meest gehate Candlemass album, maar ook hier ben ik weer keihard aan het genieten. De naam 'Candlemass' had er niet per se op hoeven prijken, aangezien het qua sound echt niets te maken heeft met epische doom metal. Nee, progressieve, trippy stonerrock is wat hier te horen is en dat bevalt me verdomd goed. Zanger Flodkvist is wat beperkter qua bereik, maar heeft wel een sound die prima past bij het geboden materiaal. En muzikaal is het heerlijk vet.

Dat Ancient Dreams hier boven staat is me echt een enorm raadsel. Het ultieme bewijs dat klassieke sound niet gelijk staat aan goed materiaal en andere sound niet gelijk staat aan slecht materiaal. Zo experimenteel en spannend als Dustflow heb ik de band nog nooit gehoord. Zo naargeestig als op Apathy ook niet. Zo opzwepend als op Lidocain God ook niet. Niet dat dit ervoor zorgt dat het album daarmee beter wordt dan mijn favorieten, maar het zorgt wel voor een welkome afwisseling. Waar de oude sound het gevoel van tochtige kerkers opwekt, voelt Dactylis Glomerata als een losgeslagen ruimteschip en de waanzin die aan boord komt kijken. Zeker de moeite waard!

Tussenstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Tales Of Creation
3. Chapter VI
4. Nightfall
5. Dactylis Glomerata
6. Ancient Dreams

Wederom een dik schot in de roos van Candlemass. Het was even afwegen of deze of de voorganger nu de favoriet met Lowe is, want de mystieke sfeer van King Of The Grey Islands heeft toch wel een beetje plaats gemaakt voor een wat meer directe sound. Maar ja, op dat album vind ik een enkel nummer toch echt niet heel boeiend en hier is alles een schot in de roos. Favorieten zijn het stampende If I Ever Die (heerlijk refrein om mee te schreeuwen) en het frivole Dead Angel. Tevens ben ik blij dat ik bonustrack Lucifer Rising er ook nog op heb staan, aangezien dit nummer ook op en top kwaliteitsmetal is. Op naar de laatste Lowe!

Tussenstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Tales Of Creation
3. Death Magic Doom
4. King Of The Grey Islands
5. Chapter VI
6. Nightfall
7. Dactylis Glomerata
8. Candlemass
9. From The 13th Sun
10. Ancient Dreams

Candlemass tegen Black Sabbath: "Hold my beer"

Het is heel grappig hoe Black Sabbath niet alleen metal als geheel, maar vooral ook Doom Metal als genre uitvond en het verder tot de jaren '80 duurde eer het genre een beetje uitgebreid werd. Dan was Candlemass nog geeneens de eerste leverancier hiervan, Saint Vitus, Witchfinder General en Trouble gingen de band immers voor, maar geen van hun albums tot die tijd komen ook maar in de buurt van de schoonheid van Epicus Doomicus Metallicus. Een album dat naar mijn mening perfect is in zijn imperfectie. Het is nog niet het zwaarste mogelijk, soms sleept het een beetje voort en over de tekst van een nummer als Solitude zullen er nogal eens wat mensen gefronst hebben. Maar verdomd als het niet excelleert in een desolate kerkersfeer. Hoe tof ik latere gothic doom acts als een My Dying Bride ook vind, voor het ware gevoel van wanhoop ga ik liever in zee met deze Zweden.

Er staat ergens op Youtube een video van Demon's Gate met beelden van de anime Devilman. Een perfecte combinatie, aangezien het hele nummer een naargeestige helse sfeer uitstraalt die met gemak een Black Sabbath als track ervaart. Treedt verder op eigen risico, Satan's hete adem is al in je nek te voelen. Nog steeds niet het beste nummer, dat is voorbehouden aan het sublieme A Sorcerer's Pledge waarbij de mysterieuze toetsenpartijen een beetje doen denken aan de betere tijden van Rainbow en de sombere klanken van een zangeres het album laten afsterven. Werkelijk waar heerlijk om nu weer eens te horen en een absolute klassieker!

Voorganger Dactylis Glomerata had toch beduidend beter songmateriaal. Niet dat From The 13th Sun een slecht album is. De sfeer is best fijn en de sound klopt ook wel, maar het kabbelt allemaal vooral waar de vorige dynamisch aanvoelde. Tot is dan nog het beste nummer, maar voor de rest heb ik weinig onthouden. De zanger doet dit keer wel enorm zijn best om als Ozzy Osbourne te klinken. Ook geen slecht iets, maar het zorgt er alleen maar meer voor dat het album 'klinkt als' in plaats van dat het aanvoelt als iets origineels en/of eigens. Waarom dit zoveel hoger dan Dactylis Glomerata staat is mij in ieder geval een raadsel. En die drumsolio tijdens Cyclo-F had echt niet gemoeten.

Tussenstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Tales Of Creation
3. Chapter VI
4. Nightfall
5. Dactylis Glomerata
6. From The 13th Sun
7. Ancient Dreams

Nou, dat is toch weer een lekkere stap beter dan de s/t van jaren eerder. Wie onze Solitude Aeturnus-marathon nog heeft gevolgd, zal het zijn opgevallen dat ik buiten de eerste twee albums geen echte fan van die band ben geworden, maar Rob Lowe als zanger blijft toch altijd een genot om te horen. King Of The Grey Islands heeft in ieder door zijn stem een flinke scheut energie erbij die weer voor een portie mystiek zorgt die al een tijdje weg was in de sound van de band. Helemaal op songs als Of Stars And Smoke, Destroyer, Man Of Shadows en Embracing The Styx komt die duistere sprookjessfeer van de eerdere albums weer goed naar voren. Devil Seed vind ik nog ietwat saai, maar voor de rest heb ik op het songmateriaal eigenlijk ook niets aan te merken. Sterker nog, de afsluitende track roep ik hierbij uit tot mijn nieuwe Dark Souls soundtrack. Een ijzersterke terugkeer!

Tussenstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Tales Of Creation
3. King Of The Grey Islands
4. Chapter VI
5. Nightfall
6. Dactylis Glomerata
7. Candlemass
8. From The 13th Sun
9. Ancient Dreams

The Well Of Souls was een van de eerste Candlemass nummers die ik ooit hoorde en songs als Samaritan (emotioneel) en At The Gallows End (Hallowed Be Thy Name 2.0) raakten me beiden goed. Ook Messiah Collins' stem sneed door merg en been en songs als Dark Are The Veils Of Death en Mourners Lament gingen er zo makkelijk in. Lang zou ik ook gesteld hebben dat Nightfall mijn favoriete Candlemass album was, maar ik merk vandaag de dag dat ik toch niet anders kan dan een beetje grinniken bij het vrij domme refrein van Bewitched. Waar Epicus Doomicus Metallicus nog wat onaf aanvoelde, was het wel over de gehele linie een stuk sterker. Dit album zwakt tegen het einde net af. Een heel klein beetje. Dikke 4.5 zodoende.

Tussenstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Nightfal

De beste van de mindere albums, of de minste van de beste albums? Meh, Psalms For The Dead is uiteindelijk gewoon niet heel bijzonder. De kwaliteit zit er nog wel en met Prophet, Dancing in the Temple (Of the Mad Queen Bee) en The Lights Of Thebe staan er nog steeds een aantal erg goeie tracks op, maar voor het gros voelt het vooral aan als Candlemass By Numbers. Op dit moment is de hoeveelheid orgelsolo's (waar ik doorgaans een flinke fan van ben) voor mijn gevoel ook een erg makkelijke manier om herinneringen aan Deep Purple, Rainbow en Uriah Heep op te roepen. Het maakt het album veel lichtvoetiger dan zijn twee voorgangers. Wel pluspunten voor de hoeveelheid lekkere solo's en tempowisselingen hierin, deze stukken doen vaak aan King Diamond/Mercyful Fate denken. Verder gewoon niet heel bijzonder, maar ook zeker niet slecht.

Tussenstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Tales Of Creation
3. Death Magic Doom
4. King Of The Grey Islands
5. Chapter VI
6. Nightfall
7. Dactylis Glomerata
8. Psalms For The Dead
9. Candlemass
10. From The 13th Sun
11. Ancient Dreams

Kijk, dat is nog eens een dikke klap terug na het behoorlijk matige Ancient Dreams. De galm is terug op de instrumentatie, Messiah Collins klinkt daardoor meteen dreigender en de songs zijn stuk voor stuk ijzersterk. En holy shit, wat komt zo'n track als Into The Unfathomed Tower ineens hard aan. Probeerden ze landgenoot Yngwie Malmsteen hiermee af te troeven? Het zou gewoon bijna werken...

De nieuwe versie van Under The Oak klinkt door de productie stiekem iets beter dan die van het debuut. Dark Reflections slaat er snoeihard in. A Tale Of Creation is grandioos episch met weergaloze dartelende solo's... ik vind het bijna moeilijk om te bepalen of dit album stiekem niet beter is dan het debuut? Bij het nagaan of ik hier iets zwak aan vind, moet ik mezelf ook eerlijk toegeven dat dit niet het geval is. Vooruit, volle mep voor een onderschatte doomplaat!

Tussenstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Tales Of Creation
3. Nightfall
4. Ancient Dreams

Langquist is terug? Wow, dat was onverwacht. Mats Léven heb ik altijd een wat neutrale mening over gehad vanwege het feit dat hij gewoon een standaard goed zanger is, die weinig eigen sound heeft. Langquist is de zanger van het beste Candlemass-album en heeft zodoende toch een streepje voor. De beste man haalt de hoge tonen waarschijnlijk niet meer, maar zingt fantastisch in de mid-range. Op het melancholische Bridge Of The Blind komt zijn melancholische stijl ook weer helemaal mooi naar boven. De orgels op een track als House Of Doom klinken hier veel minder uit de plaats dan op de voorganger en het afsluitende The Omega Circle heeft werkelijk een prachtig refrein.

Een return to form is het album niet, daarvoor ontbreekt de wow-factor van de eerste twee Lowe albums, maar dat de band vandaag de dag nog zo klinkt kan ik alleen maar prijzen. Candlemass blijkt zo aan het einde van deze marathon nog steeds een van mijn favoriete doommetalbands te blijven.

Eindstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus 5*
2. Tales Of Creation 5*
3. Death Magic Doom 4.5*
4. King Of The Grey Islands 4.5*
5. Chapter VI 4.5*
6. Nightfall 4.5*
7. The Door To Doom 4*
8. Dactylis Glomerata 4*
9. Psalms For The Dead 3.5*
10. Candlemass 3.5*
11. From The 13th Sun 3*
12. Ancient Dreams 3*
Eindscore: 4,08*

Dankzij de komiek Bill Bailey (die een gruwelijke hekel aan 'the mono-browed fool' heeft) toch eens wat materiaal aangeschaft omdat ik stiekem benieuwd ben of de muziek echt zo zielloos is als hij steeds aanhaalt. Het antwoord is in ieder geval een volmondig 'nee', al kan ik me goed voorstellen dat een aantal mensen Lady In Red helemaal zat is (ikzelf namelijk ook).

Wat echter wel duidelijk is, is dat Chris de Burgh een veelzijdige sound neerzet. Het laatste drieluik van The Leader/The Vision/What About Me? zou op een goed progrock album zeker niet misstaan, terwijl Last Night en Fire On The Water erg aanstekelijke softrock songs zijn. Say Goodbye To It All en For Rosanna zijn daarnaast erg mooie songs met sterke teksten.

De instrumentatie is typische jaren 80 gladheid, maar soms vonken de gitaarsolo's behoorlijk en haalt Chris goed uit in zijn zang. Niet alle nummers boeien me evenveel (One Word (Straight To The Heart) als voorbeeld), maar over de gehele linie ben ik zeer tevreden over dit prachtwerkje. Tijd voor mensen om verder te kijken dan die ene hit.

Nou, de zang is eindelijk op een niveau dat ik het trek. Nog steeds maniakaal, maar omdat het iets lager is geworden, klinkt het beduidend minder belachelijk. De hardrock-vibes van de voorganger zijn ook weg en de klassieke epic metal sound met wat doom-invloeden is weer terug. Wat is nu nog het probleem? Nog steeds vind ik de band niet uitblinken in consistent goeie composities schrijven. Ik krijg een sterk Anvil-gevoel in dat opzicht: een paar alom geprezen klassiekers die voor mijn gevoel buiten een grote gunfactor/hoog authenticiteitsgehalte stiekem eigenlijk niet zo heel goed zijn. Ik gun de band alle goeds, maar ik ben duidelijk geen fan.

Toch is Forever Black een behoorlijk aardig comeback album. Stormbringer of het prachtige Fractis Promissum zijn beide ijzersterke songs, die dan weer overschaduwd worden door het saaie Nightmare. The Call is dan wel weer een lekkere up-tempo opener en ik erger me ook weer nergens echt. Voor mij staat Cirith Ungol wel compleet terecht in de schaduw van Manilla Road of Omen.

Tussenstand:
1. King Of The Dead 3,5*
2. Forever Black 3.5*
3. Paradise Lost 3*
4. Frost And Fire 2,5*
5. One Foot In Hell 2,5*
Gemiddelde: 3*

Vanuit persoonlijke interesse in epic heavy metal en historisch perspectief, zou ik echt fan van deze band moeten zijn, maar verdomd als ik de zang echt voor geen meter trek. Alsof Ronnie James Dio gefused is met een boze goblin. Conceptueel grappig, maar in uitvoering kan ik er niets mee. En dan hoop ik toch echt dat dit een beetje gaat wennen voor de komende albums, anders wordt het een vervelende marathon.

Het baswerk is in ieder geval wel goed. In deze productie is het ook het enige instrument dat er echt uitspringt, of het zijn de snerpende gitaarsolo's. Het is niet dat deze slecht zijn, maar het is het allemaal ook een beetje net niet. Op basis van jeugdige onbezonnenheid kan het nog uitgroeien tot iets beters en daar hoop ik dan ook maar op. What Does It Take gooit er ook nog uitzonderlijk knullige keys overheen, wat echt zonde is ten opzichte van de echt hele gave baspartijen en de mooie solo. Edge Of A Knife vind ik oprecht een verschrikkelijk slechte track. Better Of Dead klinkt als een van de zwakste Judas Priest nummers. Het instrumentale Maybe That's Why gaat de metalgeschiedenis in als een van de minst interessante instrumentale heavy metal tracks.

Er zit wel een aardige rauwe sfeer in. Eerder nog dan Manilla Road was de band wel oprecht bezig met echte heavy metal spelen. Het artwork van Michael Whelan is ook oprecht prachtig. Ik zou dit gewoon beter moeten vinden dan ik nu doe, dit blijft maar in mijn achterhoofd knagen. Maar het lukt me niet om dit meer te vinden dan 'niet altijd kut'.

*bijt door de zang heen, bijt door de zang heen, bijt door de zang heen*

Het mantra gaat heen en weer in mijn hoofd, maar het lukt me niet. Opener Atom Smasher heeft ondanks enkele fraaie muzikale passages, een veel te jolige vibe door de stem van de goblin. Als er dan ook nog een ongeinspireerde tekst als op Black Machine in een zelfde klank eruit gegooid wordt, vind ik het vooral weer vermoeiend worden. Het is ook niet alleen de zang, de composities trekken me eveneens amper. Master Of The Pit heeft enkele mooie passages, maar hangt verder aan elkaar van losse stukjes die geen goed geheel vormen. De titeltrack is het eerste nummer dat me nog wel iets doet. Finger Of Scorn heeft ook enkele mooie gitaarpartijen als de zanger zijn mond houdt.

De Bach-bewerking is... aanwezig. Leuk idee, maar chaotisch en het klinkt in de sound vrij leeg zonder drums. Bas en gitaar die als een muziekschool voorstelling wat dueleren. Een nummer waar ik eerst om kon glimlachen, maar halverwege mezelf afvraag of de onzin al klaar is. Ondanks dat het beduidend beter is dan het debuut, kan ik er geen hogere score aan geven. Het doet me gewoon echt helemaal niets. Wel wederom mooie art.

Tussenstand:
1. King Of The Dead
2. Frost And Fire

One Foot In Hell is het eerste album waar ik de band betrap op composities. Waar de voorgaande platen aan elkaar hingen van losse ideetjes, hoor ik hier hoe er daadwerkelijk songs op staan. Daar komt ook bij dat de productie veel beter is, het tempo hoger is (meer US power metal dan de doom sound van het vorige album) en Baker bij vlagen een zanglijn vast kan houden zodat het er op lijkt dat hij ook daadwerkelijk probeert te zingen in plaats van alleen te krijsen.

Nadsokor heeft een weergaloos einde en is daarmee ook echt een hele sterke track. Jammer dat 100 Mph dan weer zo'n obligate meezinger is. War Eternal heeft na het lachwekkende refrein dat tot in den treure herhaald wordt, ten minste ook echt weer spectaculair gitaarwerk. Doomed Planned doet me ook niet zoveel, maar het is in ieder geval niet vervelend om naar te luisteren. Als geheel echter lang niet zo vervelend om naar te luisteren als de twee voorgangers. Op momenten zelfs erg goed.

Tussenstand:
1. One Foot In Hell
2. King Of The Dead
3. Frost And Fire

Ja, ik geniet hier iets meer van dan van de twee debuutalbums, maar voel ergens ook in mijn achterhoofd knagen dat dit onterecht is. De productie is prima, de composities klinken als echte songs en bij vlagen hebben ze echt toffe stukken (het einde van The Troll bijvoorbeeld), maar tegelijkertijd klinkt het ook echt zoals duizenden andere bands klinken. En dan zitten er ook ineens een paar hele vreemde hardrock-vibes in die een lied als Go It Alone werkelijk niet uit te zitten maken. Op een track als Chaos Rising werken die invloeden nog wel een beetje, maar voor het gros knaagt het gevoel waarom de band niet gewoon de epische sound met betere zang (want ik vind het hier best aan te horen) kon verpakken in betere composities en productie. Begrijpelijk dat de band hierna uit elkaar is gegaan, het is het hem gewoon allemaal net niet. En nog steeds vind ik het met lichte pijn in mijn hart beter dan de twee eerste albums.

Tussenstand:
1. King Of The Dead
2. Paradise Lost
3. Frost And Fire
4. One Foot In Hell

Wat, ook Control Denied erbij? Ja, laten we er maar een Schuldiner-marathon van maken, het is immers onmogelijk om The Fragile Art Of Existence lost te koppelen van The Sound Of Perseverance. Met Chuck's kreten er overheen was het gewoon een melodieuzer Death-album geweest en nu heeft het meer overeenkomsten met US-metal bands als Nevermore of Psychotic Waltz... laten die bands nu toevallig ook net horen bij mijn favorieten.

Ik lees hier toch best veel kritiek op Tim Aymar, maar ik vind hem hier perfect gecast. Natuurlijk, Warrel Dane op de zang was nog beter geweest, maar Warrel Dane was nu eenmaal een van de beste metalzangers ooit. Desalniettemin vind ik Aymar juist erg goed in het overbrengen van de pijn van Schuldiner's teksten, een perfect soort cleane zanger zelfs, want het is nergens glad en klinkt altijd getormenteerd. De zanglijnen zijn ook dik ontoegankelijk, wat het geheel een stuk aantrekkelijker en progressiever maakt. Het Nevermore-album met iets mindere zang en betere bas. En een van de tofste afsluiters uit Schuldiner's carrière.

"The fragile art of existence
Is kept alive by sheer persistence
The fragile art of existence

No time for self-pity
No time for dwelling on what should have been
But is yet to be

Take the plunge, take the chance
Safe in the heart and soul from elements
Spawned by those void of no self-worth
And no sense of dreams"

R.I.P. jij grootheid, ik heb nu wel door dat je een van de grootste metalgoden van de laatste decennia bent.

Eindstand:
1. Symbolic 5*
2. Human 4,5*
3. Individual Thought Patterns 4,5*
4. Spiritual Healing 4,5*
5. The Fragile Art Of Existence 4,5*
6. The Sound Of Perseverance 4*
7. Leprosy 4*
8. Scream Bloody Gore 4*
Gemiddelde: 4,38*

Tales Of Brave Ulysses is toch wel een werkelijk magistrale epische song die verdomd nog aan toe toch echt veel te kort duurt. Het is jammer dat er ook songs als Blue Condition, Take It Back en Mother's Lament op staan en dat de band niet meer van die epische liederen neerzet, dan was de score nog wat hoger geweest. Alsnog niet verkeerd, Sunshine Of Your Love is sowieso ook een fantastische single, maar ik vind de band toch het beste als ze wat verder gaan dan simpelere bluestracks.

Tussenstand:
1. Disraeli Gears
2. Fresh Cream

Cream wordt vaak ook genoemd als zo'n vroege bluesband die hardrock als genre flink beïnvloedt heeft. Niet dat het er zelf mee eens zijn (ik heb begrepen dat ze er behoorlijk op neerkijken), maar het is niet vreemd om te geloven dat de sound is opgepikt door latere bands. Clapton heb ik altijd het liefste gehoord als hij lekker scheurt, waardoor ik Cream vanzelfsprekend graag mag horen. Nu is op het debuut wat mij betreft de hit I Feel Free wel het beste nummer, maar ook een lekker uitgesponnen nummer als Toad gaat er goed in. Benieuwd hoe de rest klinkt!

Ik kon Wheels Of Fire de live-tracks nog wel vergeven, aangezien er hier heel veel studiomateriaal op te vinden was, maar in dit geval vind ik het een rare release. De helft degelijk (maar vrij saai) live materiaal en ook het studiomateriaal doet me niet veel. Badge is in vergelijking met andere hits als I Feel Free of Sunshine Of Your Love erg mak en Doing That Scrapyard Thing is te melig. What A Bringdown is de enige track die me wel wat doet. Zonde dat de band na 3 goeie albums dan zo moet afsluiten.

Eindstand:
1. Wheels Of Fire 4*
2. Disraeli Gears 4*
3. Fresh Cream 4*
4. Goodbye 2*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Nevermore 4,31*
6. Primordial 4,25*
7. Psychotic Waltz 4,25*
8. Gamma Ray 4,23*
9. Thyrfing 4,21*
10. Blue Öyster Cult 4,19*
11. Virgin Steele 4,13*
12. Savatage 4,13*
13. King Diamond 4,08*
14. Bruce Dickinson 4,08*
15. Rhapsody (Of Fire) 4,04*
16. Manilla Road 4*
17. Stratovarius 4*
18. Brainstorm 4*
19. Symphony X 4*
20. Magnum 3,92*
21. Helloween 3,9*
22. Iced Earth 3,88*
23. Black Sabbath 3,6*
24. Creedence Clearwater Revival 3,57*
24. Rainbow 3.5*
25. Solitude Aeturnus 3.5*
26. Cream 3.5*
27. The Who 3.45*
28. Pink Floyd 3,43*
29. Led Zeppelin 3,39*
30. Thin Lizzy 3,38*
31. Bad Company 3,13*

Ik ben om heel eerlijk te zijn niet zo'n fan van studioalbums die worden opgevuld met live-songs. Het zorgt voor een lekkere speelduur, maar ook voor een rare flow in de muziek. Helemaal omdat dit album als puur studioalbum toch echt minstens een 4.5 verdient met de intrigerende meer psychedelische sound. De live-uitvaringen halen echter de vaart er compleet uit en waren wat mij betreft compleet niet nodig, waardoor de eindscore toch wat tegenvalt. Kon alsnog erger en nog steeds een heerlijk album, maar als compleet studioalbum was het wat mij betreft toch beter geweest.

Tussenstand:
1. Wheels Of Fire
2. Disraeli Gears
3. Fresh Cream

Nog steeds een lekker album, al valt het wel op dat de sfeer hier beduidend minder rauw of swampy klinkt dan op het debuut het geval was. Born On The Bayou is in ieder geval een fantastische opener waarop de sfeer van het debuut er nog wel goed inzit, maar andere hit Proud Mary is al beduidend poppier. Geen probleem, nog steeds een goede song en nog steeds een lekker consistent album. Het debuut heeft tot nu toe gewoon nog meer mijn voorkeur.

Tussenstand:
1. Creedence Clearwater Revival
2. Bayou Country

Ik trek de flauwe rock n' roll van een track Ooby Dooby persoonlijk ook niet, zoals ik Tutti Frutti ook altijd verschrikkelijk heb gevonden. Dat is wel het enige probleem aan het album, want buiten de eindelijk eens acceptabele speelduur (bijna drie kwartier, heuj!) staat het vol met fantastische tracks. Ramble Tamble kende ik nog niet, maar hoort nu wel bij mijn favoriete CCR tracks. Run Through The Jungle is heerlijk rauw en broeierig. Who'll Stop The Rain is erg mooi. I Heard It Through The Grapevine is zo voor mij toch beduidend beter dan in het origineel. Up Around The Bend is heerlijk catchy. Op deze wijze hoor ik het graag!

Tussenstand:
1. Cosmo's Factory
2. Green River
3. Creedence Clearwater Revival
4. Bayou Country
5. Willy And The Poor Boys

Lekker dit. Ik heb altijd al gezegd dat de kleinste grootste metalzanger ooit (Ronnie James Dio) nooit zo'n strot had kunnen ontwikkelen als het niet aan John Foggerty en Creedence Clearwater Revival had gelegen. Of nou ja, niet dat zij er actief veel mee te maken hadden, maar het gaat er vooral om dat die rauwe strot zo van belang is geweest. Dat Creedence een inspiratiebron is geweest voor menig hardrockband mag overigens duidelijk zijn, want dit is voor zijn tijd bij vlagen snoeihard en knauwend. Naast de ruige zang, zijn ook de met blues doordrenkte gitaarsolo's absoluut de moeite waard. De twee bekendste hits (I Put A Spell On You en Suzie Q) zijn ook hier mijn favorieten, maar afsluiter Walking On Water doet er weinig voor onder. Niet alles is even sterk en het is wat kort, maar het verveelt op deze manier zeker niet!

Onverwachts, maar dit album bevalt me tot nu toe het beste. Er is inderdaad wat meer ruimte voor country invloeden, maar de verhalende songs die ik hier hoor als Lodi en Tombstone Shadow bevallen me prima. Opener Green River heeft nog lekker wat van die zompige bluesrock en de grote hit Badmoon Rising blijft nog steeds goed. Grappig hoe kort al deze albums eigenlijk duren, want het mag van mij best nog wel wat langer allemaal. Erg fijn in ieder geval!

Tussenstand:
1. Green River
2. Creedence Clearwater Revival
3. Bayou Country

Grappig hoe Sweet Hitch-Hiker zo'n prachtig nummer is, terwijl Looking For A Reason echt compleet aan de andere kant van het spectrum staat. Someday Never Comes kan mijn goedkeuring ook nog wel verdragen, maar een lied als Hello Mary-Lou kan me met geen mogelijkheid interesseren. Door To Door klinkt als een Status Quo lied en voelt zodoende wat vreemd aan. Tearing Up The Country zorgt er ook voor dat ik het opgeef. Dit is niet mijn album of stijl en aan de hand van de scores te zien zijn er meer fans die dit zo ervaren.

Alsnog wel een leuke marathon geweest, al is het voor mij duidelijk dat de band als het rockt gewoon op het beste is!

Tussenstand:
1. Cosmo's Factory 4.%*
2. Green River 4.5*
3. Creedence Clearwater Revival 4*
4. Bayou Country 4*
5. Willy And The Poor Boys 3.5*
6. Pendulum 2.5*
7. Mardi Gras 2*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Nevermore 4,31*
6. Primordial 4,25*
7. Psychotic Waltz 4,25*
8. Gamma Ray 4,23*
9. Thyrfing 4,21*
10. Blue Öyster Cult 4,19*
11. Virgin Steele 4,13*
12. Savatage 4,13*
13. King Diamond 4,08*
14. Bruce Dickinson 4,08*
15. Rhapsody (Of Fire) 4,04*
16. Manilla Road 4*
17. Stratovarius 4*
18. Brainstorm 4*
19. Symphony X 4*
20. Magnum 3,92*
21. Helloween 3,9*
22. Iced Earth 3,88*
23. Black Sabbath 3,6*
24. Creedence Clearwater Revival 3,57*
24. Rainbow 3.5*
25. Solitude Aeturnus 3.5*
26. The Who 3.45*
27. Pink Floyd 3,43*
28. Led Zeppelin 3,39*
29. Thin Lizzy 3,38*
30. Bad Company 3,13*

Oef. Dat is ineens een flinke stap achteruit. Have You Ever Seen The Rain is een prachtig nummer, maar de rest is redelijk tot zeer matig. Al het vuur is verdwenen, de rauwheid is weg, mooie solo's ontbreken en teksten als op Molina zijn gewoon echt slecht. De afsluiter is een fijne meevaller nog, aangezien er hier nog wat lekkere sfeer overblijft, maar verdomd als ik de rest niet nog een keer hoef te horen. Dan vrees ik nu toch echt wel naar de laatste plaat...

Tussenstand:
1. Cosmo's Factory
2. Green River
3. Creedence Clearwater Revival
4. Bayou Country
5. Willy And The Poor Boys
6. Pendulum

Nog steeds fijn, maar hier staan er toch een aantal nummers op die me helemaal niets doen. Down On The Corner heb ik altijd net iets te jolig gevonden, terwijl Cotton Fields me echt teveel in richting zit van het soort country dat me compleet niets doet. Midnight Special zal ook nooit een favoriet worden, al vind ik Fortunate Son wel altijd heel sterk. Het afsluitende Effigy heeft ook lekker gitaarwerk en een fantastische sfeer, waardoor ik me zeker wel vermaakt heb. Lijkt dit nummer alleen stiekem niet heel erg op Hey Joe?

Tussenstand:
1. Green River
2. Creedence Clearwater Revival
3. Bayou Country
4. Willy And The Poor Boys