Ben er niet weg van in ieder geval. Zeker niet slecht, maar wel een van de saaiste albums die ze ooit hebben uitgebracht. Slechts Bushido en Wildifre kunnen me echt heel erg bekoren.

Nog steeds mierzoet, maar ik vind de songs net iets beter dan op de self-titled het geval was. Alone doet me als hit wel altijd beduidend meer dan These Dreams en doet me in enkele gevallen ook een beetje denken aan de gothic popmetal stijl zoals Within Temptation dit rond de eeuwwisseling populair maakte. Theatraal en licht rockerig, maar nog steeds vrij licht. Wait For An Answer is eveneens een mooie ballad, al is het grappig dat het (als een van de weinige songs) door de band zelf geschreven Bad Animals dan ook meteen de beste track op het album is. In ieder geval sowieso de meest 'stevige' (voor zover we daar hier nog van kunnen spreken). Geen straf om naar te luisteren, maar alsnog mis ik de oude stijl.

Voorlopige tussenstand:
1. Dreamboat Annie
2. Dog & Butterfly
3. Little Queen
4. Magazine
5. Bebe Le Strange
6. Bad Animals
7. Heart
8. Private Audition
9. Passionworks

Een voorzichtige vier sterren, want tegen het einde van het album zakt het geheel toch net iets teveel in naar middle of the road AOR, terwijl opener Bebe Le Strange (Kashmir-achtige riff), Break (beetje Blondie-vibe?) en Rocking Heaven Down nog best vlotte rock zijn. De zang blijft nog steeds fantastisch en enkele gitaarsolo's snerpen ook lekker, maar de mysterieuze sound van de jaren '70 Heart is hier langzaamaan aan het verdwijnen. Nog steeds beduidend beter dan de gemiddelde score doet vermoeden.

Voorlopige tussenstand:
1. Dreamboat Annie
2. Dog & Butterfly
3. Little Queen
4. Magazine
5. Bebe Le Strange

De AOR-sound blijft nog even aanwezig. Waar andere single Alone nog iets van mysterie met zich meedroeg, is All I Wanna Do Is Make Love To You toch wel vrij standaard rock zoals we dit rond de wisseling van het decennia wel meer gewend waren, evenals Cruel Nights. Nee, dan liever I Want Your World To Turn, die nog wat meer in de jaren '80 sound geworteld is en een mooie solo en algehele sfeer heeft. Call Of The Wild en Wild Child gaan er ook prima in. De productie is ook net iets steviger dan de voorgangers, waardoor het album uiteindelijk alsnog wederom prima wegluistert maar ook hier net iets mist om het echt groots te maken.

Voorlopige tussenstand:
1. Dreamboat Annie
2. Dog & Butterfly
3. Little Queen
4. Magazine
5. Bebe Le Strange
6. Brigade
7. Bad Animals
8. Heart
9. Private Audition
10. Passionworks

De buitenbandse schrijvers zijn weer weg en dat zorgt voor een album dat toch weer iets geinspireerder over komt. Sterker nog, Black On Black II begint nog verdraaid stevig. Het is nog steeds gedeeltelijk geworteld in de AOR van de jaren '80, maar voelt toch weer iets spannender. The Woman In Me inclusief die typische ninetees fretloze bas is bijvoorbeeld nog wel wat gladder, maar Rage heeft toch weer een lekker groove en gave zang.

Ring Them Bells vind ik een verschrikkelijk nummer. Leuk dat Alice In Chains-zanger Layne Staley meedoet, maar ik snap niet wat deze song op het album doet. Will You Be There (In The Morning) is echter nog steeds redelijk verschrikkelijk en Anything Is Possible is me ook net te zoet. Back To Avalon is wel weer een mooie terugkeer naar de romantischere roots en Voodoo Doll en Desire Walks On kunnen me ook prima behagen. De band is er nog niet helemaal, maar het gaat weer een betere kant op.

Voorlopige tussenstand:
1. Dreamboat Annie
2. Dog & Butterfly
3. Little Queen
4. Magazine
5. Bebe Le Strange
6. Desire Walks On
7. Brigade
8. Bad Animals
9. Heart
10. Private Audition
11. Passionworks

Mooie verrassing, want Dog & Butterfly is een heerlijk veelzijdig album waar de band afwisselt tussen Led Zeppelin en Fleetwood Mac. Het hele idee van een rockkant en een ballad kant, komt wat mij betreft maar vreemd uit de verf, aangezien ik de 'ballad' Lighter Touch' toch echt beduidend zwaarder vind dan High Time of Hijinx. En verdomd, wat zijn Lighter Touch en Mistral Wind wonderschoon! Cook With Fire heeft een lekkere hardrockende groove en Dog & Butterfly is een hele fijne folky ballad. Dreamboat Annie was in dat opzicht net iets geslaagder, door de inclusie van twee wereldhits, maar Dog & Butterfly doet er echt heel weinig voor onder.

Voorlopige tussenstand:
1. Dreamboat Annie
2. Dog & Butterfly
3. Little Queen
4. Magazine

Wonderschoon. Ik ken Heart van alle standaard classic rock-hits, maar op het moment dat ik in mijn kast ga kijken, heb ik alleen de s/t staan uit de stadionrock tijd met de foute kapsels. Tijd om daar verandering in aan te brengen. Op basis van Crazy On You en Magic Man had ik altijd wel al een idee dat de band rauwe randjes in huis moest hebben, maar het is nu pas dat ik voor het eerst hoor hoe eigenzinnig en gevarieerd de sound eigenlijk is.

Soul Of The Sea houdt het midden tussen psychedelisch, folk en zelfs country, maar pakt van alle werelden het beste en betovert enorm. White Lightning & Wine is een zwoele en sexy laidback rocksong, waar de scheurende vocalen zorgen voor een flinke portie vuur waar Robert Plan jaloers op zou zijn. Mooie gitaarsolo ook! De Dreamboat Annie songs zijn heerlijke folkrocksongs. Magic Man en Crazy On You zijn dan weer ruige hardrocksongs, waarbij de eerstgenoemde nog een heerlijk overstuurd toetsenstukje heeft en heerlijk rauwe gitaren. Sing Child heeft een lekkere groove en een prachtige dwarsfluitsolo en bovenal fantastisch gitaarwerk.

Dreamboat Annie is niet het ruige hardrockalbum wat ik had verwacht, maar eigenlijk is dat zo prima. Alsof Led Zeppelin nog een keer zijn zaakjes op orde zou hebben, maar dan met zangeressen ipv Robert Plant door het leven zou gaan. Zo hoor ik het graag!

Oh, dat is weer een positieve verrassing! Waar ik voorgaande albums een ultiem voorbeeld van 'vlees noch vis' vond, is Fanatic een lekker rockalbum waarop ik voor het eerst duidelijk hoor dat de band in de grungescene goed zou liggen. Lekker volle sound en bovenal ook goeie nummers. Daar komt ook nog eens bij dat de totale speelduur weer rond de 40 minuten zit, wat betekent dat het geheel lekker compact is. Eerste helft is vooral broeierige rock en op de tweede helft komt de wat meer zweverige kant goed naar voren. Vooral songs als Pennsylvania, Rock Deep (Vancouver) en het trippy Corduroy Road zijn erg goed. Wat mij betreft verreweg het beste sinds de jaren '70!

Voorlopige tussenstand:
1. Dreamboat Annie
2. Dog & Butterfly
3. Little Queen
4. Fanatic
5. Magazine
6. Bebe Le Strange
7. Desire Walks On
8. Brigade
9. Bad Animals
10. Heart
11. Private Audition
12. Red Velvet Car
13. Jupiters Darling
14. Passionworks

Deze heb ik al een flinke tijd op lp, waarbij vooral de flamboyante hoes (en pose van Nancy Wilson) me altijd opvielen. Muzikaal zoete AOR/hardrock zoals het in de jaren '80 wel vaker populair was, maar niet zonder kwaliteit. If Looks Could Kill en The Wolf zijn lekker rockende nummers en ook de mierzoete hit These Dreams is best te doen. De reden waarom het prima bevalt is echter nog steeds wel vooral door Ann's zang, want Shell Shock of Nobody Home zijn zonder haar bijdrage echt de meest zoete schlock die ik me kan voorstellen. Over het algemeen zodoende best nog wel een aardig commercieel album, maar nog steeds niet zoals de band op haar best was.

Voorlopige tussenstand:
1. Dreamboat Annie
2. Dog & Butterfly
3. Little Queen
4. Magazine
5. Bebe Le Strange
6. Heart
7. Private Audition
8. Passionworks

Mmm, de positieve reacties deden me toch iets anders verwachten dan dit product. Slecht is het zeker niet, maar als ik lees dat de zusjes weer terug gaan naar de jaren '70 qua sound, dan voel ik me toch verward en vraag ik me af of ik een ander album heb beluisterd. Een song als The Perfect Goodbye heeft vrij weinig te maken met iets anders dan mainstream gitaarrock die door wel meer saaie acts begin eeuwwisseling werd gemaakt. I Give Up klinkt als refrein bijna hetzelfde als Meredith Brooks' Bitch. Verder vliegt het qua stijlen echt alle kanten op. Down The Nile is hijgerige stonerrock, Enough is Beatles-achtig, Vainglorious groovy hardrock, Move On heeft een hele lelijke Rage Against The Machine=achtige gitaarriff. Er gebeurt een hoop, maar het raakt me niet.

Lost Angel en Led To One zijn wel lekkere songs en het geheel is echt niet verschrikkelijk. Ik haal er door het allegaartje aan stijlen, te lange speelduur en gebrek aan echt imposante songs echter weinig voldoening uit.

Voorlopige tussenstand:
1. Dreamboat Annie
2. Dog & Butterfly
3. Little Queen
4. Magazine
5. Bebe Le Strange
6. Desire Walks On
7. Brigade
8. Bad Animals
9. Heart
10. Private Audition
11. Jupiters Darling
12. Passionworks

Iets minder dan het debuut, maar nog steeds een prachtig folky rockalbum. Een song als Kick It Out is me net iets teveel rock n' roll en buiten Barracuda staat er niet echt iets stevigs op het album. Sylvan's Song/Dream Of The Archer en Go On Cry laten wel een mooie symfo/prog-vibe horen die wonderschoon is. De samenzang tussen beide dames is nog steeds fantastisch en de sfeer is erg goed. Het debuut was echter nog net iets beter.

Voorlopige tussenstand:
1. Dreamboat Annie
2. Little Queen

Die lage score vind ik nu niet echt te weten aan het materiaal of het hele verhaal. Nu kan het liggen aan het feit dat ik de 1978 variant heb beluisterd en dat deze iets rechter getrokken is dan de schijnbaar gammele release uit 1977 (tracklist zoals op deze website is ook van de 1978 variant overigens), maar het songmateriaal is prima. Ik ben niet zo'n fan van die blues improvisaties, maar de stem van Wilson zorgt ervoor dat ik Led Zeppelin alweer bijna vergeet. Tevens is de uitvoering van Without You echt niet verkeerd. Devil Delight en Magazine zijn daarnaast ook fantastische tracks. Ik vermoed dat deze lage score dan toch iets te maken heeft met het gemis aan 'hits', want Magic Man, Crazy On You en Barracuda zijn hier natuurlijk niet te vinden.

Voorlopige tussenstand:
1. Dreamboat Annie
2. Little Queen
3. Magazine

De volledige AOR-sound is reeds ingezet. Nog steeds kan ik het aanhoren, maar het wordt steeds lastiger om nummers te vinden die me echt prikkelen. Allies heeft een mooie opbouw en een fijne zangmelodie. (Beat By) Jealousy rockt nog lekker en heeft een ouderwets goed zingende Wilson en lekkere gitaarsolo. Verder is het vooral degelijkheid, maar weinig vuurwerk. Begrijpelijk dat dit een van de minder gerate albums van de band is. Ook de zang is beduidend minder vurig dan voorheen en dat is juist altijd het beste punt van de band geweest.

Voorlopige tussenstand:
1. Dreamboat Annie
2. Dog & Butterfly
3. Little Queen
4. Magazine
5. Bebe Le Strange
6. Private Audition
7. Passionworks

Ik voel de overgangsperiode hier steeds sterker worden, aangezien Private Audition (het lied) me echt best wel pijn doet. De harmoniezang in het midden is best mooi, maar verder is het simplistische pop/rock zonder enige inhoud. Voor de rest van het album geldt ook dat het meer AOR is dan de folk/hardrock van weleer en ergens is dat jammer. Gladder en minder spannend, maar het past wel in de tijdsgeest. Slecht is het overigens over de algemene linie gelukkig niet. Opener City's Burning is een lekker vurige rockende track met gaaf zangwerk van Wilson. Perfect Stranger is ook een mooie balladesque track. Het Foreigner-achtige The Situation gaat er ook prima in. Ook One Word heeft nog een mooie licht symfo-opbouw en fijne gitaarsolo's en Fast Times is ook een mooie up-tempo rocksong. Het is allemaal wel een stuk gladder, maar nog steeds goed onderhouden. Zangwerk is nog steeds top, maar het de algemene sound doet me toch beduidend minder dan de vorige albums.

Voorlopige tussenstand:
1. Dreamboat Annie
2. Dog & Butterfly
3. Little Queen
4. Magazine
5. Bebe Le Strange
6. Private Audition

Standvastiger album dan Jupiters Darling en in de vorm van Death Valley ook nog echt een monstertrack, maar ook deze cd trekt me lang niet zoveel als de vroegere albums. De sfeer is op zich wel mooi, maar waar Dreamboat Annie nog iets sprookjesachtigs had, is de balladesque sfeer hier toch meer van het cowboygehalte waar ik niet zo'n grote fan van ben. Wel consistente sound en alsnog beduidend beter dan wat andere klassieke bands uitbrachten rond deze tijd. Gewoon niet echt mijn ding.

Voorlopige tussenstand:
1. Dreamboat Annie
2. Dog & Butterfly
3. Little Queen
4. Magazine
5. Bebe Le Strange
6. Desire Walks On
7. Brigade
8. Bad Animals
9. Heart
10. Private Audition
11. Red Velvet Car
12. Jupiters Darling
13. Passionworks

Black Sabbath die nog een keer een album uitbrengt met Dio. Oh pardon, Heaven And Hell om duidelijk te maken dat het hier om een variant zou gaan waar geen Ozzy songs gespeeld zouden worden. Aangezien de samenstelling verder gewoon dezelfde is als die van Mob Rules en Dehumanizer ben ik alsnog dwars en doe ik deze cd gewoon in de marathon mee als onderdeel van Black Sabbath's discografie. Helemaal omdat op de verzamelaar The Dio Years ook nog eens drie nieuwe songs gepubliceerd werden (en dit allemaal onder de noemer Black Sabbath ging).

Goed, het album. Ik moet toegeven dat ik The Devil You Know licht geëmotioneerd opnieuw heb geluisterd. Ik heb Ronnie James Dio in 2005 nog op Waldrock gezien als 18-jarige tiener en stond helemaal vooraan met een vriend, waar we een bepaald moment een persoonlijke connectie met Dio maakten. De kleine metalgod bracht nog steeds magie voort en toen hij in 2010 overleed was ik absoluut gebroken. Wie hem op dit album hoort, zal ook niet verwachten dat het einde zo snel zou komen. Die Young... hij zong het al eerder.

In dat opzicht is het nog grappig dat The Devil You Know qua stijl wat dichter bij het oude Black Sabbath materiaal met Ozzy ligt, dan bij de wat meer esoterische Heaven And Hell/Mob Rules-albums. In dat opzicht mis ik op dit album toch een kraker van het niveau Heaven And Hell (song), Sign Of The Southern Cross en Of Children Of The Sea om het geheel echt naar grote hoogtes te tillen. Bible Black is wel een fijne track en Rock & Roll Angel is na de matige start toch een erg fraaie semi-ballad. Eating The Cannibals en Neverwhere zijn ook fijne afwisselingen als wat meer up-tempo tracks, maar uiteindelijk duurt het album toch net iets te lang en mist een melodieuze epic. Wat wel erg fijn is, is de productie, de ronkende bas en slepende drums en vanzelfsprekend Iommi's loodzware riffs. Dio's magische zang heb ik al genoeg over gezegd. Een leuke afsluiter, maar toch wel de minste met Dio op zang.

Voorlopige tussenstand:
1. Heaven And Hell
2. Sabotage
3. Mob Rules
4. Dehumanizer
5. Master Of Reality
6. Sabbath Bloody Sabbath
7. Tyr
8. Headless Cross
9. Paranoid
10. Born Again
11. Technical Ecstacy
12. The Devil You Know
13. Cross Purposes
14. Forbidden
15. Vol 4
16. The Eternal Idol
17. Black Sabbath
18. Never Say Die
19. Seventh Star

Mijn onbetwiste nummer 1 tot nu toe, wat vreemd is voor een album dat relatief weinig gebruik maakt van de kenmerkende folkinvloeden die de band doorgaans hanteert. In veel opzichten lijkt het veel meer op wat bands als Solstice of Doomsword doen: epic metal met doominvloeden en bij vlagen wat lichte folk (de viool). Maar verdomd als het niet rost. Helemaal Als De Dood Weer Naar Ons Lacht en Einde Der Zege laten voor mij horen hoe Nederlands stoer en strijdvaardig kan klinken.

Qua productie denk ik niet dat de band het ooit beter heeft geregeld. De ritmesectie komt er veel beter uit dan voorheen en de gitaarpartijen zijn zwaar en ruig in de riffs, terwijl de melodielijnen prachtig over het geheel zweven. De zang is loepzuiver en bijna constant verstaanbaar en bovenal compleet gesynchroniseerd met elkaar. Een prachtig stukje strijdmetaal!

Voorlopige tussenstand:
1. Batavi
2. Walhalla Wacht
3. Uit Oude Grond
4. De Strijdlust Is Geboren

Ik ben al vanaf de eerste single groot fan van Heidevolk, al is het nu bij een herbeluistering wel duidelijk dat de band nog een lange weg te gaan had. Het songmateriaal is echt voor het gros tof, maar bij vlagen is het duidelijk dat de teksten voor geen meter lopen op het ritme (En Wij Stappen Stevig Voort) en dat de twee zangers elkaar niet aanvullen, maar vooral nazingen. Er ontbreekt nog dynamiek in de stemmen en in de productie doet vooral de snaredrum bij vlagen echt pijn aan de oren. Toch blijft het een enthousiast en geïnspireerd album dat een heerlijke sound neerzet die echter op latere albums gewoon veel beter uitgewerkt zal zijn dan hier het geval is.

Heidevolk heeft op Uit Oude Grond de zaken helemaal op orde en klinkt als een goed geoliede folkmetalmachine. Vooral de wisselwerking tussen beide zangers is nog beter uitgewerkt en de manier hoe de teksten gebracht worden (ook steeds meer verstaanbaar) is perfect verhalend. Nehalennia is terecht een publieksfavoriet, maar ook het romantische Een Geldersch Lied en het stampende Reuzenmacht zijn fantastisch. Met Ostara en Beest Bij Nacht heeft de band echter ook twee songs die me iets minder boeien, maar alsnog is uit Oude Grond een schot in de roos.

Voorlopige tussenstand:
1. Walhalla Wacht
2. Uit Oude Grond
3. De Strijdlust Is Geboren

Ik snap het wel als mensen dit album iets minder hoog hebben zitten, al blijf ik ook hier nog steeds genieten van wat de band produceert. Waar het vorige album all-out metal was, is Velua een gestroomlijnd, bijna poppy album te noemen. Helemaal op een nummer als Urth komen zoetgevooisde zanglijnen naar boven die mij persoonlijk heel erg bevallen, maar mijn vriendin bijvoorbeeld het zuur geven. In de vorm van Winterwoede, Velua en Richting De Wievenbelter staan er echter ook een paar van de beste nummers op die de band in haar hele loopbaan heeft gemaakt. Wederom een album dat niet zoals de rest klinkt en dat siert de band.

Voorlopige tussenstand:
1. Batavi
2. Walhalla Wacht
3. Uit Oude Grond
4. Velua
5. De Strijdlust Is Geboren

Heidevolk breidt de sound uit met dikke orkestraties en een voltallig zeemanskoor, maar klinkt muzikaal weer een stuk steviger en rauwer dan op het vorige album het geval was. De introductie van zanger Jacco de Wijs, die met Conorach een paar prachtige albums heeft gemaakt, verloopt wat mij betreft nog niet soepel genoeg omdat zijn mooie stem hier weinig benut wordt. Live is het nog geen probleem, maar op deze cd lijkt vooral een focus op de lage zang en minder op de hogere/epischere partijen. Dat is nog jammer, want ik heb de Wijs erg hoog zitten.

Klein minpunt, want muzikaal is Heidevolk erg sterk. Na een tweetal missers (Wolf In My Heart en Onverzetbaar) hebben we met Yngwaz Zonen een magistrale knaller. The Alliance, met gast zang van Primordial's Alan Averill, is een episch meesterwerk en Tiwaz en Gungnir knallen er ook lekker in. Afsluiter Het Juk Der Tijd heeft prachtige viool- en gitaarpartijen en sluit het album nog op een ouderwets folkloristische wijze af. De toekomst heeft waarschijnlijk nog een hoop uit te brengen voor deze originele band van eigen bodem en als men de zang weer iets beter in balans krijgt, weet ik ook zeker dat het allemaal goed zal blijven.

Eindstand:
1. Batavi 4.5*
2. Walhalla Wacht 4.5*
3. Uit Oude Grond 4*
4. Vuur Van Verzet 4*
5. Velua 4*
6. De Strijdlust Is Geboren 3.5*
Gemiddelde: 4.08*

Enorme stap vooruit! Waar op het vorige album de twee zangers op dezelfde hoogte zongen en het geheel vrij onverstaanbaar was, zijn Joris en Mark hier perfect op elkaar afgestemd. De openingstrack is fantastisch episch en zet meteen aan tot drinkhoorns in de lucht hijsen en meebrullen. Wodan Heerst, Walhalla Wacht en Zwaarden Geheven zijn eveneens snel en stoer, terwijl Hulde Aan De Kastelein en Naar De Hal Der Gevallenen akoestische drankliederen zijn. Het Wilde Heer is een ander hoogtepunt met zijn afwisselende structuur en grootse zangpartijen.

Walhalla Wacht is in ieder opzicht een verbetering ten opzichte van het debuut door de betere composities, productie en zang. Op dit punt was het al duidelijk dat Heidevolk internationaal hoge ogen kon gaan gooien.

Voorlopige tussenstand:
1. Walhalla Wacht
2. De Strijdlust Is Geboren

7 Sinners is een prima album. Geen moment om me echt te ergeren, want zelfs bij een ogenschijnlijk matig nummer als Raise The Noise is de dwarsfluitsolo echt om van te smullen (en om om te lachen), maar er is een ding wat hierbij wel heel erg opvalt: Helloween heeft de ideale sound gevonden en begint zodoende voor het eerst echt heel erg veilig te klinken. Deze kritiek is ook positief op te vatten, maar ik geloof niet dat ik een album eerder heb gehoord van deze band dat zo 'prima' klonk.

Het logge Where The Sinners Go en Are You Metal? openen het album op leuke wijze, maar de echt goeie tracks zijn If A Mountain Could Talk, Long Live The King, You Stupid Mankind en de afsluiters Not Yet Today/Far In The Future. Dat het in mijn achterhoofd maar blijft knagen dat 7 Sinners tegelijkertijd een erg makkelijk en veilig album is, zal ik daar nog even vasthouden tot ik besloten heb of Straight Out Of Hell hierin meegaat of alsnog weer wat anders klinkt.

Voorlopige tussenstand:
1. Better Than Raw
2. Walls Of Jericho
3. Rabbits Don't Come Easy
4. Keeper Of The Seven Keys Part I
5. Gambling With The Devil
6. 7 Sinners
7. The Dark Ride
8. Master Of The Rings
9. Time Of The Oath
10. Chameleon
11. Keeper Of The Seven Keys Part II
12. Keeper Of The Seven Keys Part III
13. Pink Bubbles Go Ape

Gredverdemme, voel ik me even in de aap gelogeerd. Ja, ik heb een obsessie met iedere scheet die Kai Hansen laat en zodoende voelde ik me echt van tevoren al verplicht en vooringenomen dat Walls Of Jericho mijn Helloween-lijst zou sieren op de bovenste plaats, maar Better Than Raw is gewoon te verdomd goed om dit te laten gebeuren. Het eerste Helloween album waar ik alle nummers goed vind en echt geen enkel moment zin heb om te skippen. Ja, er zijn met Don't Spit On My Mind en Falling Higher een tweetal mindere goden, maar nog steeds steken deze nummers boven het gros van de andere Helloweentracks op vorige albums uit dat dit me niets uitmaakt.

Deliberately Limited Preliminary Prelude Period In Z/Push zijn een allesverpletterende opener, terwijl Revelation en Midnight behoren tot de beste powermetalsongs ooit. Time is een naargeestige ballad die me kippenvel geeft, terwijl Hey Lord voor zover het gaat om de softere meezingballads oprecht een hoop kwaliteit bevat. Een andere stiekeme favoriet is de ultieme feelgoodtrack I Can, terwijl het ook onmogelijk is om niet te glimlachen bij Lavdate Dominvm.

De productie is fantastisch, Derris' zang is uitstekend, de riffs beuken enorm en de ritmesectie is allesomverblazend. Better Than Raw is oprecht tot nu toe in deze reis mijn absolute Helloween-favoriet en ik betwijfel of dit de komende dagen gaat veranderen!

Voorlopige tussenstand:
1. Better Than Raw
2. Walls Of Jericho
3. Keeper Of The Seven Keys Part I
4. Master Of The Rings
5. Time Of The Oath
6. Chameleon
7. Keeper Of The Seven Keys Part II
8. Pink Bubbles Go Ape

Wow. Dit is vreemd. Helemaal vanuit de gedachte dat het album eigenlijk verdomd consistent is in zijn vreemdheid. Een soort van Bon Jovi/Magnum met wat pop-aspecten, maar dan net genoeg eigenzinnigheid om het anders te maken. Een aantal flinke missers (First Time en I Don't Wanna Cry No More), maar heeft in de vorm van Windmill, Music en Step Out Of Hell ook een flink aantal nummers die ik oprecht heel erg goed vind. Sterker nog, I Believe (met zijn Dio-achtige rockende groove) en Longing (een van de beste Helloween ballads ooit) vind ik horen bij de absolute Helloween-top.

Als dit album geen Helloween als bandnaam zou hebben en ik geen kennis had van de eerdere wapenfeiten, dan vermoed ik dat het album een stuk meer fans zou hebben gehad dan nu het geval was. Het belangrijkste waardoor het mij (vooral vanaf de tweede helft) echter wel aanspreekt, is het feit dat het album zeer consistent is. Pink Bubbles Go Ape is lichtvoetig en qua stijl wisselvallig, Chameleon is veel coherenter en stiekem, STIEKEM, voor mij beter dan Keeper Of The Seven Keys Pt. 2. Een coherent album is een belangrijk iets, helemaal als er een paar hele grote uitschieters aan het einde opstaan. Wat een verrassing.

1. Walls Of Jericho
2. Keeper Of The Seven Keys Part I
3. Chameleon
4. Keeper Of The Seven Keys Part II
5. Pink Bubbles Go Ape

Hmmm, qua stijl doet Gambling With The Devil me eigenlijk nog het meeste denken aan een meest logische opvolger van Better Than Raw. Zo goed is het album echter niet, maar er is weinig te vinden waar ik echt groot bezwaar tegen heb. Goed, As Long As I Fall is een zwakke single en Can Do It kan eigenlijk niet (dan liever I Can), maar de hoeveelheid killertracks is erg groot. Kill It is net als Push een hele stevige opener, terwijl Paint A New World, The Bells Of The 7 Hells en Dreambound uitstekende powermetalsongs zijn. Niet te vergeten de weergaloze afsluiter Heaven Tells No Lies, zo mag ik Helloween graag horen.

De grootste verbetering ten opzichte van de vorige plaat, is dat de refreinen beduidend minder gemakzuchtig zijn. Het mag allemaal weer wat intelligenter en minder jolig klinken. Eigenlijk is Helloween dan op zijn best: gewoon fijne en stevige powermetal met lichte Schwung. Op deze manier begin ik het nog jammer te vinden dat ik er nog maar 3 te gaan heb...

Voorlopige tussenstand:
1. Better Than Raw
2. Walls Of Jericho
3. Rabbits Don't Come Easy
4. Keeper Of The Seven Keys Part I
5. Gambling With The Devil
6. The Dark Ride
7. Master Of The Rings
8. Time Of The Oath
9. Chameleon
10. Keeper Of The Seven Keys Part II
11. Keeper Of The Seven Keys Part III
12. Pink Bubbles Go Ape

Met het voornemen om alle Helloween studioalbums in chronologische volgorde te gaan beluisteren, kan ik natuurlijk niet om de bij het debuutalbum toegevoegde EP heen. Gruizige speedmetal met heerlijke melodieuze solo's en die door merg en been gaande banshee-zang van Kai Hansen. Net als landgenoten Running Wild lekker opzwepend, maar alsnog behoorlijk rauw en stevig voor deze periode. Een kraker als Victim Of Fate heeft de band daarna amper nog gemaakt. Een prima begin voor de uitvinders van Europese power metal!

Hier keek ik meer naar uit dan ik eigenlijk had verwacht. My God-Given Right heb ik eigenlijk ook geen luisterbeurt extra meer gegund sinds mijn vorige review, er was gewoon niets dat me aantrok om het weer te proberen, maar de nieuwe s/t draait al twee weken op volle toeren. Dit is het soort power metal waar ik echt weer aan toe was! Kiske terug, Hansen terug (en laatstgenoemde mag af en toe ook even meezingen) en een flinke portie inspiratie die ik op het vorige album toch miste.

De vergelijkingen met de Keepers-albums zijn al veelvuldig gemaakt en ja, het voelt logisch. Als Helloween Keepers 3 had geheten, dan was dit een veel terechtere titel geweest dan het album dat nu voor het derde vervolg moet doorgaan. De klassieke Helloween sound is onder de meer moderne productie duidelijk aanwezig en dat ligt echt niet alleen aan het feit dat Kiske weer terug is. Nee, de drie gitaristen benaderen de sound perfect en de ritmesectie speelt er ook naar hartenlust op los. Eerlijk is eerlijk, het is wel Deris die een aantal malen het beste naar voren komt met songmateriaal: Fear Of The Fallen, Mass Polution en vooral Cyanide zijn stuk voor stuk ijzersterke tracks, waarop de band nergens klinkt als een simpele kopie van wat ze ooit waren, maar als inspiratievolle voortzettingen.

Respect ook voor Gerstner. Als meest recente bandlid maakt hij met Best Time een perfect I Want Out (maar toch geen kopie)-lied, terwijl ook Angels buiten de prachtige zanglijnen echt ijzersterk gitaarwerk heeft. Het beste is voor het einde bewaard, want Hansen's bijdrage Skyfall is, ondanks het wat cheezy refrein, een muzikaal meesterwerk met Space Oddity-achtig middenstuk, verpletterende solo's en drumpartijen en ook wat leadzang van mijn powermetalheld zelf. Ook prachtig hoe de laatste zin "somewhere out in spaaaaaace" is als hommage aan zijn jongere kind Gamma Ray. Topwerk.

Ook op de mindere nummers staat genoeg muzikaal vuurwerk en eigenlijk heb ik me ook geen moment geërgerd, wat soms bij Helloween-albums toch wel eens gebeurt. Nee, niets dan liefde voor wat ik hier hoor, zodoende komt deze nieuwe plaat ook erg hoog in de Helloween-lijst te staan. Ik kan niet wachten op de tour die hierop gaat volgen!

Uiteindelijke stand:
1. Better Than Raw 5*
2. Walls Of Jericho 4,5*
3. Rabbits Don't Come Easy 4,5*
4. Keeper Of The Seven Keys Part I 4,5*
5. Helloween 4,5*
6. Gambling With The Devil 4,5*
7. 7 Sinners 4*
8. The Dark Ride 4*
9. Straight Out Of Hell 4*
10. Master Of The Rings 4*
11. Time Of The Oath 4*
12. Chameleon 4*
13. Keeper Of The Seven Keys Part II 3,5*
14. Keeper Of The Seven Keys Part III 3*
15. My God-Given Right 3*
16. Pink Bubbles Go Ape 3*
Gemiddelde: 3,94*

Na de positieve meevaller van Rabbits Don't Come Easy, is Keepers Of The Seven Keys Part III ineens een enorme tegenvaller die slechts van de afgrond behoed wordt door de aanwezigheid van King For A 1000 Years en Occassion Avenue: twee weergaloze epics die samen een hele goeie EP hadden kunnen zijn. Maar nee, we moeten verder luisteren naar een enorme overhand van verschrikkelijke refreinen en matige teksten. Mrs. God kan ik het nog wel vergeven, aangezien de bassolo gevolgd door schaap me altijd laten glimlachen en ook Shade In The Shadows me best bevalt, maar de refreinen van songs als The Invisible Man en Silent Rain doen niets anders dan me ergeren.

Light The Universe had helemaal geen gastzangeres nodig en een Get It Up of Come Alive doet niets anders dan me ergeren. Goed, het sologedeelte in Born On Judgement Day is best tof, maar wederom gooit het refrein roet in het eten. Afsluiter My Life For One More Day is dan eigenlijk nog het enige nummer dat een beetje die Keepers-vibe heeft en bevalt zodoende ook best wel, maar het is een beetje laat om het album te redden. Was zonder de epics een absolute onvoldoende geweest.

Voorlopige tussenstand:
1. Better Than Raw
2. Walls Of Jericho
3. Rabbits Don't Come Easy
4. Keeper Of The Seven Keys Part I
5. The Dark Ride
6. Master Of The Rings
7. Time Of The Oath
8. Chameleon
9. Keeper Of The Seven Keys Part II
10. Keeper Of The Seven Keys Part III
11. Pink Bubbles Go Ape

Bij een herbeluistering bevalt deze me toch een stuk beter dan voorheen het geval was. Het moge voor mij alsnog wel duidelijk zijn dat de beste songs allemaal door Hansen geschreven zijn, want na de sterke opener I'm Alive kakt het album met opvolger A Little Time toch echt weer een beetje in. Twilight Of The Gods maakt dit alsnog weer goed, maar de smartlap A Tale That Wasn't Right die daarop volgt laat me het glazuur weer van de tanden springen. De klassiekers Future World en Halloween maken echter weer een hoop goed.

Helloween die overduidelijk een soort Queensryche sausje hanteert en daarmee iets van de ruwheid wegpoetst, kan op zich prima. Kiske's zang stoort me nu ook een stuk minder dan vroeger, al blijf ik er wel bij dat hij erg gepolijst klinkt en wat mij betreft echt bij vlagen de power en waanzin mist die Hansen wel had. Desalniettemin kan ik eindelijk met een gerust hart zeggen dat Keeper Of The Seven Keys Part I me alsnog behoorlijk bevalt. Zo goed als het debuut is het echter niet.

Voorlopige tussenstand:
1. Walls Of Jericho
2. Keeper Of The Seven Keys Part I