Het was een duistere tijd voor Iced Earth toen dit album geschreven werd en het was ook gedurende het toppunt van mijn 'zoekende tiener'-periode toen ik dit album hoorde. Waar Schaffer echter niet meer aan dit album herinnerd wil worden, omdat het hem aan een duistere tijd uit zijn leven doet denken, zet ik Burnt Offerings echter met alle liefde keer op keer opnieuw op, omdat ik er zoveel woede in terug hoor die me altijd energie geeft.

Burnt Offerings is een ultiem horrormetalalbum. Hoeveel albums King Diamond, Hell of Ghost ook zullen maken, geen enkel heavymetalalbum zal ooit zo naar en eng klinken als Burnt Offerings. Misschien is moet ik de term heavy metal ook niet verbinden aan dit album, aangezien progressieve thrash met death metal intensiteit een betere omschrijving lijkt te zijn. Er zijn amper pakkende refreinen te horen, terwijl de honderden tempo- en sfeerwisselingen het ook moeilijk maken om hier een 'hit' uit te pakken. Misschien dat opener 'Burnt Offerings' dan nog het meest catchy is, maar ook in dit geval is het onmogelijk om dit nummer makkelijk in het gehoor liggend te noemen.

Wat vooral opvalt is de magistrale zang van Barlow die misschien nog niet op zijn best klinkt, maar in alle rauwheid nog wel de meest interessante prestatie bij een Iced Earth album ooit levert. Die uithalen tijdens Creator Failure bezorgen me iedere keer kippenvel en roepen beelden van de rijzende leviathan die op het punt staat een jonge maagd te verslinden in me op. De horror komt echter allerbest tot uiting in Dante's Inferno, waar niet genoeg over gezegd kan worden. Hoeveel death- en blackmetal bands het ook zullen proberen, er is geen enkele metalsong die de gruwelen van de hel zo naargeestig weergeeft.

Burnt Offerings staat met groots gemak in mijn top 10 van beste metalalbums ook. Ergens zie ik in waarom Night Of The Stormrider een beter album genoemd kan worden, maar er is iets eigenzinnigs en compleet origineels aan Burnt Offerings, waardoor ik het niet anders dan favoriet kan noemen. Weinig bands die tot dit in staat zijn. Jon Schaffer zou het zelf in ieder geval nooit meer kunnen evenaren.

Voorlopige tussenstand:
1. Burnt Offerings
2. Night Of The Stormrider
3. Iced Earth

Het vertrekken van Barlow heeft me niet heel veel gedaan. Toen ik de band live zag als support van Saxon klonk het allemaal zeer behoorlijk, maar er klopte iets niet aan de onderlinge verhoudingen op het podium, waardoor het er niet gezellig uitzag. Stu Block kende ik nog niet goed, maar ik was over Dystopia bij uitkomst best tevreden. Geen echt briljante nummers, maar wel een aantal songs die zich makkelijk in mijn geheugen nestelden, voor Iced Earth's doen erg op de voorgrond springende solo's en bovenal fantastische zang. Ik miste bij Barlow de maniakale uithalen van Owens, gelukkig is Block in staat om een beetje van beide in zijn performance te gooien.

Anthem is precies wat de titel erover zegt. Days Of Rage en Boiling Point zijn lekkere thrashers die het live vooral goed doen. Tragedy And Triumph bevalt ook prima, terwijl ik ook altijd kan genieten van het duistere intro van Dark City. De ballads zijn helaas vrij inwisselbaar en Equilibrium doet de fantastische film weinig eer aan. Dystopia is in dat opzicht gewoon een aardig album dat ik nog best wel eens voor mijn plezier aan zal zetten. Het zal echter niet heel erg vaak zijn.

Tussenstand:
1. Burnt Offerings
2. Night Of The Stormrider
3. Framing Armageddon
4. The Glorious Burden
5. Something Wicked This Way Comes
6. Iced Earth
7. Horror Show
8. Dystopia
9. The Dark Saga
10. The Crucible Of Man

Het Iced Earth concert in Hof ter Loo dat ik tijdens deze tour zag, was het beste optreden dat ik de band ooit heb zien houden. Goed, de setlist miste een hoop klassiekers, maar de show stond als een huis en Owens was in superconditie. Mijn vriendin en ik hebben gedurende de complete set in ieder geval gesmuld en daar kon het vergezellende Framing Armageddon een hoop verantwoording voor nemen. Ik kan me goed voorstellen dat fans helemaal niets met deze plaat kunnen, maar ik vind het een zeer geslaagde metal-opera, waarbij vooral Owens' zang een terechte hoofdrol opeist en de luisteraar meezuigt in het verhaal.

Het moge duidelijk zijn dat het geheel allemaal wat orkestraler is dan voorheen. Boven alles blijven de kenmerkende galopperende riffs wel overeind, al is het allemaal iets meer in dienst van het liedje en het concept. The Clouding is een pretentieuze epic, die wonderbaarlijk wel werkt, waar een lied als The Domino Decree ineens wat orgels erbij heeft en hiermee een lekkere jaren '70 sfeer neerzet. Framing Armageddon is dan weer furieus hakkend, terwijl Ten Thousand Strong een pompende meezinger is. In de vorm van Order Of The Rose is er ook een track te vinden die me wat minder interesseert, maar binnen het concept klopt het allemaal.

Ondanks dat Framing Armageddon bijna niets meer van doen heeft met de power/thrash van voorheen. Voor de verandering maakt me dat hier ook echt niets uit.

Tussenstand:
1. Burnt Offerings
2. Night Of The Stormrider
3. Framing Armageddon
4. The Glorious Burden
5. Something Wicked This Way Comes
6. Iced Earth
7. Horror Show
8. The Dark Saga

Horror Show heeft een speciaal plekje in mijn hart, omdat het de eerste Iced Earth cd in de collectie was. Tevens zag ik de band tijdens de bijbehorende tour in Hardenberg, waardoor de nostalgische waarde altijd hoog zal blijven. Het valt echter wel op dat onder de vette productie en Barlow's magistrale zang, de uiteindelijke songs bij vlagen flink tegenvallen. Jekyll & Hyde, Dragon's Child en het ronduit wanstaltige Ghost Of Freedom zal ik niet snel voor mijn lol op zetten. Dit geldt echter wel voor Wolf, Damien, Dracula en The Phantom Opera Ghost. Het lijkt er zodoende op dat het album vooral sterk begint en sterk eindigt en tussenin weinig kan doen om de aandacht erbij te houden.

Mede door Barlow's geinspireerde zang, de toch wel fijne sfeer en de sterke productie, zal ik het album zeker nog wel scharen onder de groep Iced Earth albums die mijn cd-speler weet te vinden. Het is echter lang niet zo spectaculair als het eerdere werk.

Tussenstand:
1. Burnt Offerings
2. Night Of The Stormrider
3. Something Wicked This Way Comes
4. Iced Earth
5. Horror Show
5. The Dark Saga

Zo, Helloween en Sonata Arctica zijn compleet gedaan als het aankomt op in chronologische volgorde de albums beluisteren. Blijft een leuke bezigheid, dus we gaan het gewoon nog een keer doen met Iced Earth. Mijn eerste metalconcert (ten tijde van The Horror Show tour in Hardenberg) was van Iced Earth en het is nog steeds een band die ik op de voet volg. Inmiddels al 4 keer live gezien met 3 verschillende zangers en het blijft altijd een strakke liveband. Over de studioalbums verschillen de meningen onder de fans nog wel eens, dus ik ben benieuwd of ik nog nieuwe bevindingen op ga doen.

In ieder geval interessant dat Iced Earth het debuutalbum uitbracht in een tijd waarin traditionele metal langzaam uit de gratie begon te vallen. Dat de band nu een van de populairste Amerikaanse bands uit de subtop-categorie is (dus onder Metallica, Megadeth en Slayer), is in dat opzicht lovenswaardig te noemen, want men had er na enkele albums al het bijltje bij kunnen neergooien. Het debuut zal denk ik bij weinig fans als absolute favoriet genoemd worden, maar het is moeilijk te ontkennen dat de kwaliteit alsnog zeer hoogstaand is.

Vreemd in dat opzicht om de titeltrack als opener te horen als je al jaren gewend bent om dit nummer als afsluiter op een concert mee te maken. Het zet echter wel meteen de toon voor een gevarieerd en duister power/thrash album. Schaffer overtreft Hetfield's riffschema's qua intensiteit en maakt gebruik van Iron Maiden-achtige galoppeerritmes om een sound te scheppen die voor die tijd nog niet eerder gehoord was. Het is makkelijk om de zang van Gene Adam hier aan te vallen, maar ik wil dit ook weer niet te snel doen. In de uithalen klinkt de beste man als een goblin en uiteindelijk mist hij de overtuigingskracht van alle opvolgende zangers, maar zijn stemgeluid past tegelijkertijd prima bij het songmateriaal. Hij is tevens de enige die Iced Earth en As The Night Falls op zijn best zingt, want de manier hoe men hier vanaf Barlow de zanglijnen veranderd heeft, zinde me nooit.

Curse The Sky is een kleine tegenvaller tussen de andere krakers, verder kan ik echter niets anders stellen dan dat het naamloze debuut gewoon een prima opener is in de loopbaan van deze band. Het echt fantastische werk moet echter nog komen, daarom een stevige 4 sterren als score.

Incorruptible is de verrassing die ik al lang niet meer had durven verwachten van deze band. Een combinatie van Dark Saga, Something Wicked This Way Comes en The Glorious Burden, maar dan over de algehele linie net nog wat sterker. De opzwepende en nog steeds flink agressieve power metal van de band komt het beste naar voren op Great Heathen Army, Black Flag en Seven Headed Whore, terwijl de sinistere en duistere sound van voorheen het beste naar voren komt op weergaloze (semi)-ballads als Raven Wing en The Veil. Met Ghost Dance (Awaken The Ancestors) is er een mooie opvolger van 1776 en afsluiter Clear The Way is een van de tofste historische epics die de band ooit geschreven heeft. Het feit dat ik Brothers dan echt weer helemaal niets vind, weerhoudt het album van een nog hogere score, maar al met al kan ik toch eigenlijk niet anders dan concluderen dat Incorruptible het album is dat de band echt nodig had. Anders ik wel!

Uiteindelijke stand:
1. Burnt Offerings
2. Night Of The Stormrider
3. Incorruptible
4. Framing Armageddon
5. The Glorious Burden
6. Something Wicked This Way Comes
7. Iced Earth
8. Horror Show
9. Plagues Of Babylon
10. Dystopia
11. The Dark Saga
12. The Crucible Of Man

Een glorieuze opvolger! Met de komst van John Greely is het meteen duidelijk dat Jon Schaffer en co qua zang een behoorlijke stap vooruit maken, terwijl Night Of The Stormrider ook muzikaal in ieder opzicht een fikse verbetering is. Het is dat ik zoveel liefde voel voor Burnt Offerings, anders zou Night Of The Stormrider mijn absolute favoriete Iced Earth album zijn, aangezien het alles heeft om het 'ideale metalalbum' te zijn. Strakke gitaarriffs, honderden tempowisselingen, akoestische passages, prachtige solo's, ijzingwekkend hoge uithalen en een duister verhaal: ik heb oprecht niets anders nodig.

Travel In Stygian mag misschien wel een hoogtepunt uit de hele metalgeschiedenis genoemd worden. De hoofdpersoon van het verhaal die de prijs voor macht moet betalen en de onderwereld in wordt getrokken, spreekt uitermate sterk tot de verbeelding. 'You got what you wanted in your mortal life, now your soul is in our grasp... it's time!' opgevolgd door een ijzingwekkende gil... waar kippenvel! Andere klassiekers zijn het door Karl Orff's Oh Fortuno ondersteunde Angel Holocaust, het door Schaffer en Greely in zang afgewisselde Desert Rain en het ijzingwekkend gegilde Pure Evil (dat in Tim Owens uitvoering door de gillen misschien net nog beter uit de verf komt). Ik kan voor dit album geen enkel minpunt noemen en kan alleen maar blij zijn met hoe fijn het is dit album te kunnen blijven beluisteren.

Voorlopige tussenstand:
1. Night Of The Stormrider
2. Iced Earth

Het laatste album heb ik toentertijd nog een 85/100 gegeven op metalfan.nl: Iced Earth - Plagues Of Babylon | Metalfan.nl Review

Ik sta nog steeds achter de review, maar merk wel dat de score in de tussentijd, helemaal na deze chronologische volgorde, iets gezakt zou zijn. Ik zou dit album voor mijn plezier zeker nog wel opzetten, maar moet toch wel beseffen dat Iced Earth's hoogtij dagen in de tussentijd licht voorbij lijken te zijn als het op creatieve waarde terecht komt. Niet dat het uitmaakt, want de band is live nog steeds uitstekend als klassiekers worden afgewisseld met nieuwere tracks die dan toch stiekem best wel aanslaan, maar zo goed als Burnt Offerings of Night Of The Stormrider zal het waarschijnlijk niet meer worden.

Plagues Of Babylon blinkt uit in de degelijke kwaliteit. Het is voor mij nog steeds een beter album dan Dystopia, maar in de tussentijd valt het wel op dat ik echte hitjes mis. Cthulhu komt in de buurt, maar de tijd dat de band nog echt grootse krakers schreef lijkt toch voorbij te zijn. De eerste songs die wederom teruggrijpen naar het SWTWC concept lopen in ieder geval prima, terwijl het album daarna toch wel wat inkakt. Peacemaker en Spirit Of The Times vind ik zelfs walgelijk slecht. Parasite en The Highwayman zijn daarentegen wel weer erg leuk.

Op naar de volgende chronologische luisterreeks!

Uiteindelijke stand:
1. Burnt Offerings
2. Night Of The Stormrider
3. Framing Armageddon
4. The Glorious Burden
5. Something Wicked This Way Comes
6. Iced Earth
7. Horror Show
8. Plagues Of Babylon
9. Dystopia
10. The Dark Saga
11. The Crucible Of Man

Iced Earth herpakt zichzelf gelukkig na het tegenvallende The Dark Saga. De productie is voller, de orkestraties zijn weer wat terug waardoor het geheel meteen veel bombastischer aandoet, en Barlow klinkt zoveel malen gemotiveerder en krachtiger in zijn zang. De songs klinken in dat opzicht veder ook gewoon als wat men precies probeerde te bereiken met The Dark Saga, in de zin dat het allemaal wat uitgekleder is qua composities. De grandeur blijft hier echter wel intact, waardoor het album wat mij betreft prima werkt als een Iced Earth klassieker en als een voorbeeld van de nu iconische power/thrash sound.

Hier staat wel tegenover dat ik Watching Over Me nog steeds het meest slappe Going To The Run aftreksel ooit vind. Consequences is iets beter, maar de tekst ergert me ook nog steeds. Nee, dan liever glorieuze anthems als Burning Times, thrashgeweld a la Disciple Of The Lies en My Own Savior, of het afsluitende drieluik. Stand Alone heb ik ooit nog eens gebruikt in een essay als verdediging tegen de theoloog Eliade die stelde dat ongelovige mensen geen sacrale tijd kunnen ervaren, waar ik de sublieme roes van muziek tegenwierp (8 voor gehaald), dat blijft zodoende ook altijd een speciaal plekje in mijn hart houden. Nergens zo geniaal als Burnt Offerings of Night Of The Stormrider, maar gewoon een erg solide album.

Tussenstand:
1. Burnt Offerings
2. Night Of The Stormrider
3. Something Wicked This Way Comes
4. Iced Earth
5. The Dark Saga

Ik herinner me nog dat ik mijn vriendin om middernacht een sms stuurde met het gruwelijke nieuws dat onze geliefde Tim Owens de deur was gewezen omdat Barlow weer terug was. In tegenstelling tot de reactie die ik verwachtte, kreeg ik een 'nee... niet Timmetje!' terug. Ook als ik nu dit album hoor, kan ik niets anders dan wensen dat Owens was gebleven. Barlow doet het aardig, maar Owens greep mij op het vorige album echt bij de strot met zijn dynamische stem. Het is hier allemaal zo vlak. Kan ook aan de productie liggen, want ik kan in de roes van gitaar en bas weinig details horen, terwijl ook de drums minder spetterend klinken.

Qua songs kan ik weinig onthouden. A Gift Or A Curse is vrij behoorlijk, omdat het duet tussen Schaffer en Barlow me best aanspreekt. I Walk Alone heeft met het 'I am the truth and I walk alone!' stuk een aardige catchphrase, maar lijdt verder ook onder een algehele saaiheid. De rest van de nummers gaan het ene oor in en het andere oor uit. Ten minste, tot ik bij Divide And Devour aankom, waar ik weer even wakker schrik. Vergelijkbaar met Framing Armageddon op het vorige album, hebben we hier een korte, hakkende track die zich in ieder geval snel in het geheugen nestelt door vooral niet al te pretentieus te zijn. Helaas zorgt de te hard in de mix staande orkestratie alsnog ervoor dat het nummer niet zo goed is en vooral 'redelijk' blijft. Ik mis ook echt de furieuze uithalen van Owens om zo'n nummer af te maken. Come What May is daarnaast ook een deceptie eersteklas.

Ik had niet verwacht dat ik het ooit zou doen, maar The Crucible Of Man krijgt van mij echt een stevige onvoldoende. Enkele nummers die het stempel 'redelijk' of 'aardig' kunnen dragen, maar voor de rest kan ik er amper wakker bij blijven. Het is dat ik een completist ben, anders was dit album al lang in een tweedehands bak beland.

Tussenstand:
1. Burnt Offerings
2. Night Of The Stormrider
3. Framing Armageddon
4. The Glorious Burden
5. Something Wicked This Way Comes
6. Iced Earth
7. Horror Show
8. The Dark Saga
9. The Crucible Of Man

The Dark Saga is geen slecht album. Er zijn zelfs een flink aantal nummers die ik graag los opzet (The Hunter, The Last Laugh, Slave To The Dark en A Question Of Heaven), maar na de twee fenomenale voorgangers, valt het vooral op dat de productie duf is, de ritmesectie wat laveloos speelt en Barlow bij vlagen vooral... krachteloos klinkt. De nummers hebben grotendeels een standaard-couplet-refrein-couplet-refrein-solo-refrein opbouw en klinken gewoon vrij laveloos. Daarnaast valt het op hoe lichtjes een album met een dergelijk duister concept klinkt. Ik mis gewoon de klik bij wat men in teksten probeert uit te leggen met de daadwerkelijk gebeurtenissen. I Died For You is dan wel een publieksfavoriet, ik ben er nooit fan van geweest. Het moment dat Al Simmons terugkeert uit de dood om zijn geliefde Wanda in de armen van zijn beste vriend, met een dochter, te zien terwijl hij zijn ziel verkocht om weer bij haar te zijn, is in de comics een vrij dramatisch moment. Met dit nummer is het gewoon... meh. Violate is een geforceerde poging om thrashy en ruig te klinken, maar slaagt er ook niet in om me echt te betrekken in de gebeurtenissen.

Dit werkt wel bij The Hunter dankzij het glorieuze refrein en het fenomenale A Question Of Heaven. Spawn's vervloeken van God komt hier prachtig tot uiting in het duet tussen het engelenkoor en Barlow. Dit is tevens het eerste moment (nou ja, misschien buiten de aardige uithaal in het begin van Slave To The Dark) waarop Barlow echt even los mag gaan. Zijn uithaal aan het einde tijdens de 'why won't you let me die?' wekt iedere keer kippenvel op en krijgt in de juiste gemoedstoestand tranen in mijn ogen.

Dit verhelpt echter niet het probleem dat The Dark Saga gewoon niets heeft van de genialiteit van Night Of The Stormrider en Burnt Offerings. Enkele losse songs buiten beschouwing gelaten, is het gewoon niet meer dan 'aardig'.

Voorlopige tussenstand:
1. Burnt Offerings
2. Night Of The Stormrider
3. Iced Earth
4. The Dark Saga

Ik herinner me de schok van het vertrek van Barlow nog en het feit dat Declaration Day zo anders aanvoelde. The Glorious Burden zal altijd wel een controversieel album blijven in de Iced Earth catalogus, maar na de tegenvallers van The Dark Saga en Horror Show, valt het me nu vooral op hoe fris het allemaal klinkt. De kenmerkende sound van de eerste albums is dan wel weg, het klinkt allemaal wel opzwepend en bijna hoopvol. Owens is ook de absolute smaakmaker, die in de uithalen alles geeft en misschien Barlow nog wel overtreft qua maniakale kracht. In de mid-range is Barlow misschien sterker, maar ik kan me toch slecht voorstellen hoe hij deze nummers met zoveel flair zou kunnen brengen.

Zelfs het minste nummer, Hollow Man, kan me niet zo erg storen als een Watching Over Me of The Ghost Of Freedom. When The Eagle Cries vind ik buiten de tekst zelfs een vrij behoorlijke ballad te noemen. The Reckoning (Don't Tread On Me) en Red Barron/Blue Max rossen flink, terwijl Waterloo een frivole kant laat horen, Atilla een perfecte combinatie van beukwerk en bombast is en Valley Forge een fantastische solo heeft. Het afsluitende Gettysburg heeft ups and downs, maar vooral het afsluitende High Water Mark heeft een aantal van de beste zangpartijen die Owens in zijn hele loopbaan heeft gezongen. Echte uitschieters ontbreken, maar de constante kwaliteit is gewoon heel erg hoog.

Tussenstand:
1. Burnt Offerings
2. Night Of The Stormrider
3. The Glorious Burden
4. Something Wicked This Way Comes
5. Iced Earth
6. Horror Show
7. The Dark Saga

Dat dit album dan weer zoveel minder scoort dan de voorgangers verbaast me. Goed, zo'n crooner als 'Lonely Boy' hoeft voor mij nog steeds niet, maar ik voel verder een veel duisterder sfeertje in de songs dan voorheen. Filled With Fear heeft echt fantastisch gitaarwerk en klinkt heel sinister, maar ook Real Fright gaat er zo goed in. De minder donkere songs zijn in ieder geval nergens zo frivool als op het debuut het geval was, zodoende kan ik hier toch zeggen dat ik er behoorlijk van heb genoten.

Tussenstand:
1. Ball
2. In-A-Gadda-Da-Vida
3. Heavy

Ik vind het vooral wat gewoontjes en hoor dat felle of rauwe geluid niet. Get Out Of My Life, Woman vind ik als origineel al niets en voegt in coverversie ook niet veel toe, maar ik vind de songs allemaal gewoon wat voortkabbelen zonder dat er echt veel gebeurt. De zang springt er sowieso al niet echt uit en buiten wat fijne gitaarriedeltjes is er weinig dat muzikaal stimuleert. De orgels zorgen in ieder geval al helemaal niet voor die spectaculaire bijdrages waar ik andere mensen hier over hoor spreken.

Dit bevalt me toch beduidend beter dan het debuut. Niet alles, want de flower power van Flowers And Beads geeft me toch echt flinke jeuk en legt de zere vinger ook echt op het euvel dat ik bij het debuut al ervoer: ik mis bij Iron Butterfly toch echt te vaak de rauwe kantjes. Toch is het op Most Anything You Want, Are You Happy en de titeltrack een flink stuk spannender dan het debuut was. Met betrekking tot de 17 minuten van de titeltrack: ik heb iedere keer als ik begin aan het lied iets van 'ja, het is goed, maar ik heb het ook te vaak gehoord' om het vervolgens zonder problemen af te luisteren. Een terechte klassieker in dat geval. De rest van de songs erbij gaat ook prima.

Tussenstand:
1. In-A-Gadda-Da-Vida
2. Heavy

Weer terug naar 'aardig'. Het musiceren is heus wel aardig, maar die halve soul/gospelsound op een Stone Believer geeft me toch weer jeuk. Waar Ball nog gevaarlijk en donker klonk, grijpt de band teveel naar 'leuk' en dat vind ik dan toch weer erg saai. Het resultaat is dus een ongevaarlijk, aardig album zoals er rond die tijd wel meer waren, dat pas rond Easy Rider (Let the Wind Pay the Way) een beetje opleeft. Butterfly Bleu is dan helaas een niet meer dan wederom aardige afsluiter die veel te lang duurt.

Tussenstand:
1. Ball
2. In-A-Gadda-Da-Vida
3. Heavy
4. Metamorphosis

Voorganger Metamorphosis was 'aardig', maar hier is de term 'flauw' vooral van toepassing. Want oef, wat is dit een ongevaarlijke boogie-woogie hardrock geworden die echt qua sound nergens meer lijkt op die psychedelische klassieker van weleer. Was er op dit tijdstip nog iemand die op zo'n release aan het wachten was?

Tussenstand:
1. Ball
2. In-A-Gadda-Da-Vida
3. Heavy
4. Metamorphosis
5. Scorching Beauty

Nog best een aardige afsluiter. I'm Right, I'm Wrong vind ik zelfs een erg goede track te noemen en het orgel is in ieder geval weer rijkelijk aanwezig. Dat het niet lijkt op wat de band eerder maakte, kan me dan verder niet zoveel schelen. Echt consistent heb ik ze qua sound tot nu toe niet gevonden.

Ben verder niet heel erg ondersteboven van deze band die het toch vooral moet hebben van een enkele klassieker. Springt er psychedelisch al niet bijzonder bovenuit, maar ook qua individuele muzikanten hoor ik nergens iets dat zich echt met de groten der Aarde kan meten. De term 'aardig' blijf hier aan plakken. Gelukkig duurt zo'n marathon als dit niet lang.

Eindstand:
1. Ball 4*
2. In-A-Gadda-Da-Vida 4*
3. Sun And Steel 3*
4. Heavy 3*
5. Metamorphosis 3*
6. Scorching Beauty 2*
Gemiddelde: 3,17*

Een album dat ik toen het uit kwam heel veel geluisterd heb (en heel goed waardeerde), maar ook een plaat die ik de laatste jaren steeds meer heb laten liggen (om The FInal Frontier steeds meer op te zetten). A Matter Of Life And Death heeft een moeilijke start, aangezien Different World voor mij als opener matigjes werkt. These Colours Don't Run heeft een refrein dat nog niet helemaal lekker werkt, maar het instrumentale middenstuk doet denken aan de sound van Brave New World. Vanaf Brighter Than A Thousand Suns gaat het echter weer helemaal goed: wat een heerlijke track! Sublieme opbouw, sterke tekst, prachtige prestatie van Dickinson en die heerlijke versnelling in het midden of agressieve riffs tijdens de opbouw. Prachtig.

Het album is op het best tijdens de epics. The Longest Day, For The Greater Good Of Good, Lord Of Light en het steevast onterecht door mij vergeten The Legacy zijn stuk voor stuk prachtig opgebouwde proggy songs, waar DIckinson nog steeds goed klinkt en de gitaarpartijen stuk voor stuk goed aankomen. De mix van de instrumenten is nagenoeg perfect, maar dit geldt helaas niet voor hoe de zang in het geheel staat. Deze verdrinkt vaak in de mix, waardoor Dickinson tijdens de refreinen vaak slecht te verstaan is. Zonde, want hij klinkt toch beter dan ik me in eerste instantie herinnerde. Desalniettemin nog steeds een prima album, zij het iets te lang en toch net iets minder goed dan zijn voorgangers. Maar nog steeds erg goed.

Tussenstand
1. Seventh Son Of A Seventh Son
1. Somewhere In Time
1. Powerslave
4. Killers
5. Brave New World
6. The Number Of The Beast
7. Iron Maiden
8. Dance Of Death
9. No Prayer For The Dying
10. A Matter Of Life And Death
11. Piece Of Mind
12. Fear Of The Dark
13. The X Factor
14. Virtual XI

Het is zomer 2000 als een jonge Lennert 's avonds op TMF langs Wet & Wild komt en de videoclip van The Wicker Man voorbij ziet komen. Rockzone ging er altijd al goed in en hij luisterde al wel naar een paar 'harde' bands als Bon Jovi, Guns N' Roses, Queen en The Offspring, maar het begrip 'heavy metal' was hem nog onbekend. Of ten minste, hij wist dat het herrie moest zijn. Iron Maiden bewees hem ongelijk. Die bombastische vocalen van Bruce Dickinson, die stoere middeleeuwse krijger-look van de bandleden, de spannende teksten, die gierende gitaarsolo, de openingsriff... alles trok zijn aandacht. Een week later had hij zijn zakgeld bijeengelegd om voor 48,65 gulden Brave New World aan te schaffen. Hierna is het heavymetalballetje verder gaan rollen en Lennert een gelukkig persoon geworden.

Zucht, ik word er weemoedig van. Ik heb andere Maiden-albums die ik daarna aanschafte nog bij vlagen negatief vergeleken met de volle productie en sound van Brave New World. Drie gitaristen klinken nu eenmaal vetter dan twee, althans, zo dacht ik altijd. Ik waardeer de oudere albums nu veel beter dan toen om andere redenen, maar Brave New World klinkt nog steeds wel echt fantastisch. Bruce' stem was natuurlijk al goed opgewarmd met het solomeesterwerk dat The Chemical Wedding heet, maar hij klinkt hier nog een stukje beter. Dat de titeltrack zo'n herhalend refrein heeft, maakt me niets uit omdat de zang zo fenomenaal klinkt. En Adrian Smith zorgt toch ook weer voor een mooi stukje structuur in de solo's ten opzichte van de chaos van Gers en de vloeiende salvo's van Murray. De band voelt hier gewoon weer gelukkig ten opzichte van Virtual XI.

Toch is er een hoop van de Bayley-tijd meegenomen, aangezien de langere proggy songstructuren gebleven zijn. Met The Wicker Man en The Fallen Angel zijn er een tweetal korte tracks, maar het gemiddelde zit toch dik boven de 6 minuten. Het album leerde me om anders over muziek te gaan denken, om teksten beter te doorgronden en om te begrijpen dat 'hard' en 'mooi' nog steeds goed samen kon gaan. Ook nu nog hoor ik zoveel lagen en details in songs als Dream Of Mirrors en The Nomad, al zullen vooral opener The Wicker Man, het epische Ghost Of The Navigator en het bloedmooie Blood Brothers hier met de punten voor beste songs er vandoor gaan. En mindere momenten zoals op de voorgangers te vinden waren... ik moet moeite doen om ze hier wel te vinden.

De nostalgische factor speelt ook echt wel mee, maar ik krijg hier warme gevoelens bij dan een The Number Of The Beast of Piece Of Mind ooit zullen doen. Mijn eerste metalplaat, de aanstichter van mijn grote passie zal altijd een warm plaatsje in mijn hart houden. En de glorieuze, meer gerijpte zang van Dickinson komt hier zo wonderschoon tot zijn recht van de openingstonen van The Wicker Man tot de wegstervende laatste klanken van The Thin Line Between Love And Hate.

Tussenstand
1. Seventh Son Of A Seventh Son
1. Somewhere In Time
1. Powerslave
4. Killers
5. Brave New World
6. The Number Of The Beast
7. Iron Maiden
8. No Prayer For The Dying
9. Piece Of Mind
10. Fear Of The Dark
11. The X Factor
12. Virtual XI

De eerste Maiden-plaat waar ik actief naar kon uitkijken nadat ik de band leerde kennen in 2000. Ik weet nog dat ik toentertijd tevreden was, maar toch ook een beetje teleurgesteld over de keuze van de productie en dat ik Bruce bij vlagen toch wat minder goed vond klinken dan op Brave New World. Het is echter wel deze tour geweest dat ik de band live zag en vanwege de tijd in mijn leven waarin het album uit kwam heb ik er zeker ook positieve herinneringen aan.

Ja, de productie valt nog steeds meteen op, maar het album gaat wel heel erg vlot van start. Wildest Dreams heeft een lekker tempo en een uitstekende solo van Smith, maar het is vooral Rainmaker als oorwurm die ik nu al weken aan het zingen ben op ieder onbewaakt moment. Het door velen verguisde No More Lies is zelfs een van mijn favoriete tracks van het album door de sterke, spannende opbouw en die prachtige solosectie van Murray/Smith/Gers (in deze volgorde) die de onderlingen verschillen in stijlen zo goed laat horen. Het refrein, hoe vaak het ook herhaald wordt, is voor mij gewoon een heerlijk krachtig statement. Montsegur vond ik vroeger te beknepen gezongen, maar ik ben die mening ook niet langer toebedeeld. Sterker nog, de gitaarmelodie onder het refrein, Dickinson's sterke teksten en het gehele gitaarwerk samen zijn werkelijk prachtig.

En dan hebben we nog Passchendale, oprecht een van mijn favoriete Iron Maiden epics ooit. Helemaal live in combinatie met Bruce's voordracht van Anthem For The Doomed Youth is het zo groots en episch, dat ik niets anders dan kippenvel krijg. Het is lang niet meer zo speels als vroeger, maar zo goed uitgewerkt. Met Face In The Sand krijgen we een langzamere, sfeervolle track die door Nicko's dubbele baswerk weer eens heel anders klinkt. Journeyman sluit het album rustig en toch krachtig af, terwijl in het midden met Gates Of Tomorrow en New Frontier (ondanks die christelijke tekst van Nicko) twee lekker snelle, fijne songs staan. Slechts Age Of Innocense doet me helemaal niets. Had deze er uit gelaten en er was weinig mis geweest voor me.

Die productie ergert me eigenlijk na een aantal tracks ook niet meer. Wat ruw en ongepolijst bij vlagen, maar toch ook warm en vol. De 3.5 die hier stonden gaan ook een volle ster omhoog. Geen idee wat me al die jaren bezield heeft, maar Dance Of Death gaat echt weer een flink stuk meer gedraaid worden in huize Lennert!

Tussenstand
1. Seventh Son Of A Seventh Son
1. Somewhere In Time
1. Powerslave
4. Killers
5. Brave New World
6. The Number Of The Beast
7. Iron Maiden
8. Dance Of Death
9. No Prayer For The Dying
10. Piece Of Mind
11. Fear Of The Dark
12. The X Factor
13. Virtual XI

Weer drie sterren die omhoog gaan. Fear Of The Dark was een album dat ik nooit opzette buiten de eerste songs en de titeltrack, maar het heeft zoveel meer te bieden.

Ik snap de kritiek op dat het album uitgeblust klinkt, maar ik zou het eerder omschrijven als 'zwaarmoedig' op een flink aantal tracks. De oorlogsdreiging van Afraid To Shoot Strangers, de angst voor AIDS van Fear Is The Key. Voor de rest valt de motorrijderhardrockvibe ook goed op. En het bevalt me prima. Een track die ik echt helemaal niet vind werken: Childhood's End. Wat een verschrikkelijke tekst, absoluut Harris-onwaardig. Verder zijn er een flink aantal meer experimentele songs (voor Maiden's doen dan) die juist positieve verrassingen zijn.

Die AC/DC-vibe van Weekend Warrior in combinatie met de tekst is echt heerlijk. Powerballad Wasting Love heeft een fantastisch gebracht refrein. Fear Is The Key heeft een ijzersterke tekst en fantastische uithalen van Dickinson. Judas My Guide is een heerlijke up-tempo track. Van het meer gangbare materiaal gaat toch niemand ontkennen dat Be Quick Or Be Dead niet een van de meest heavy Maiden-songs ooit is? En verdomd als ik niet kan genieten van de speelsheid van From Here To Eternity.

Het is wel duidelijk dat een flink aantal tracks echt veel beter werken als live-songs. De titelsong moet door een publiek geschreeuwd worden. Afraid To Shoot Strangers heeft de publieksparticipatie nodig tijdens het refrein. De productie van dit album is daarvoor gewoon net te matjes om het helemaal te laten spetteren. En toch viel het me nu op dat ik wederom heerlijk genoten heb, zelfs met een speelduur die een kwartier langer is dan voorheen.

Tussenstand
1. Seventh Son Of A Seventh Son
1. Somewhere In Time
1. Powerslave
4. Killers
5. The Number Of The Beast
6. Iron Maiden
7. No Prayer For The Dying
8. Piece Of Mind
9. Fear Of The Dark

De eerste metalband die ik ooit bewust hoorde. Het was 2000, ik kwam per ongeluk op TMF's Wet & Wild terecht en de videoclip van The Wickerman kwam voorbij. Dit was andere koek dan de 'harde' bands waar ik toen naar luisterde als Bon Jovi, Deep Purple, Queen, Golden Earring en Guns N' Roses. Dat er nog veel meer hards bleek te bestaan kwam ik later nog wel achter, maar de impact van Bruce Dickinson's machtige vocalen, de gitaarduels en Steve Harris' meesterlijke baswerk is nooit weggegaan. En na de avantgardistische chaos van Oranssi Pazuzu had ik toch nu echt zin in een portie beter te behappen klassiekers van een van mijn favoriete bands ooit.

Iron Maiden's debuut wordt in 1980 wat mij betreft nog net voorbijgestreefd door Black Sabbath's Heaven And Hell, maar in vergelijking met de meer boerenlullen-metal/rock van Saxon's Wheels Of Steel of Judas Priest's British Steel, is het duidelijk dat deze jonge Britten een grootse toekomst tegemoet gaan. Het debuut is verre van mijn favoriete Maiden-album en ik kan een flink aantal minpunten noemen, maar het is tekenend dat zelfs de mindere goden van dit album alsnog 4 sterren van me zouden krijgen. De productie is niet ideaal, Paul Di'Anno is nog wat wankelend, liederen als Prowler/Running Free/Iron Maiden vallen echt compleet in het niet bij wat nog komen gaat, MAAR...

...verdomd als de pluspunten niet opwegen tegen de minpunten. Bandleider Steve Harris kleurt alle momenten wonderschoon in met zijn basgitaar en zorgt ervoor dat hij eigenlijk een derde sologitaristenpositie bekleedt. Van opzwepend rockend naar melodieus pingelend tot heftig solerend op het meesterwerk Phantom Of The Opera: Harris is samen met Geddy Lee (Rush) en Rinus Gerritsen (Golden Earring) de voornaamste reden dat ik de basgitaar een even cool instrument ben gaan vinden als de gitaar (en het ook ben gaan spelen). Phantom Of The Opera is het soort lied waar menig band alleen maar van kan dromen om te schrijven. Het is agressief, afwisselend, melodieus, spannend, opzwepend en grandioos in al zijn aspecten. Maanden heb ik geploeterd om het introstuk alleen al soepel te kunnen spelen. Vandaag de dag zou ik het weer op 75% snelheid moeten beginnen om het ergens op te laten lijken. Stairway To Heaven? Ga weg! Phantom Of The Opera zou al die top 100 allertijden lijsten eens moeten bekleden in de hoogste regionen.

Strange World is stiekem een van de andere favoriete songs van dit album. Vreemd, want de band lijkt er zelf weinig gecharmeerd van te zijn. Het is dromerig, psychedelisch en bluesy met een prachtige solo van Stratton (die liever dit soort dingen speelde dan de metalsongs zelf) en raakt helemaal de juiste snaar. Zelfs Di'Anno klinkt hier kwetsbaar en zuiver. Dat doet hij overigens ook op het dreigende Remember Tomorrow, maar voor het gros van de tijd lijkt hij zelf het lekkerste in zijn vel te zitten op de songs die mij het minste doen. Prowler, Running Wild en Iron Maiden zijn in dat opzicht gewoon te simpel in vergelijking met wat ik zo tof vind aan de band, maar ze werken nog steeds behoorlijk goed als lekkere energieke stampers.

Het wordt nog zoveel beter. De songs worden nog slimmer, de teksten worden nog beter en de zang zal ook allemaal nog flink gaan groeien. Maar die jeugdige energie en het spelplezier van deze jonge honden spat zo hard uit mijn speakers, dat ik toch niets anders dan liefde voor Iron Maiden's debuut kan opbrengen.

Killers krijgt gemiddeld minder liefde dan het gelijknamige debuut, maar als album werkt het voor mij toch beter. Er staat dan wel geen kraker van het formaat Phantom Of The Opera op, maar er is ook echt geen zwak nummer te bekennen. Het valt tevens op hoeveel latere metal subgenres hier hun roots vandaan hebben kunnen halen, Killers is namelijk bij vlagen een vrij agressief album waar speed metal, thrash metal en de latere extremere broeders duidelijk de mosterd vandaan hebben kunnen halen. Neem die titeltrack met die snerpende gitaarriff, of het verpletterende basintro van Wrathchild, de up-tempo intensiteit van een Another Life en Purgatory of die verwoestende versnelling in Innocent Exile: het is duidelijk dat Maiden ook hier de concurrentie (Point Of Entry, Denim And Leather, zelfs Mob Rules) voor blijft qua hardheid, maar ook kwaliteit.

Omdat de songs allemaal zo kort en bondig zijn, zou ik bijna vergeten dat de band hier op enkele songs ook de vroege progmetalroots al lekker tentoon spreidt. Genghis Khan is een fantastisch instrumentaaltje waar proto-thrashmetalstukjes afwisselen met tragere, melodieuze gitaarpassages en stoere marcheerritmes. De toevoeging van Adrian Smith aan de totaalsound is daarnaast een van de beste keuzes die de band ooit heeft gemaakt, aangezien hij en Murray elkaar perfect aanvullen. Murray heeft de vloeiende techniek, terwijl Smith een wat meer aanstekelijke directheid in de solos heeft. En holy shit, Clive Burr mept hier nog twee keer zo hard als op het debuut. Di'Anno verrast nog even een stukje met een aantal hele sterke uithalen en verdomd als Steve Harris op dit moment niet een originele basgitaargod was.

Net als het gitaargeweld de overhand dreigt te nemen, is daar ineens het gevoelige Prodigal Son, dat net zoals Strange World dat was op het debuut, eigenlijk een van mijn favoriete songs van dit album is. De teksten zijn duister en de algehele sfeer is wanhopig, maar het heeft een stukje jaren '70 progvibe erin zitten, dat het ook zweverig en bijna psychedelisch maakt. Die gitaarsolo ondersteund met akoestische gitaarpartijen is werkelijk wonderschoon. En dit rustpuntje op het album zorgt er juist weer zo goed voor dat Purgatory echt snoeihard binnen komt vallen.

Het iconische artwork is stiekem ook het mooiste dat Derek Riggs ooit heeft gemaakt. Het is een iconisch type heavy metal albumcover met de duistere nacht, het monster en een verschrikkelijke gebeurtenis en een titel die direct de lading dekt: Killers. Wat mij betreft is deze plaat ook 'all Killer(s), no filler(s)'. Verdomme, wat krijg ik hier toch een hoop positieve energie van!

Tussenstand
1. Killers
2. Iron Maiden

Ja, die 3 sterren die ik lang geleden had geplaatst zijn toch onterecht. No Prayer For The Dying wordt geplaagd door een matige productie en ik mis Adrian Smith als componist en muzikant, maar het album heeft teveel moois om te laten liggen. Het valt me nu ook pas op hoe de sound van de eerste twee albums bij vlagen weer te horen is, zoals hoe bijvoorbeeld het agressieve eindstuk van de titeltrack prima op Killers had kunnen staan.

Extra aandacht mag van mij uitgaan naar Run Silent Run Deep met zijn dreigende openingsriff en het machtige refrein. "A Silent death lies waiting for all of you below" wordt weer eens fantastisch gebracht door Dickinson en het baswerk in aanloop naar de Gers-solo die daar op volgt is weer om van te smullen. Ik heb tevens een hoop liefde voor het baldadige Holy Smoke, omdat de tekst daarvan me altijd aan het glimlachen maakt. On-Maiden, maar wel heel erg leuk. Hetzelfde geldt voor het voor Nightmare On Elmstreet 5 bedoelde Bring Your Daughter To The Slaughter, dat ondanks zijn nummer 1 positie in Engeland kennelijk niet interessant genoeg is om ooit nog live te spelen. Onterecht wat mij betreft, de sfeer is fantastisch en Dickinson schmiert er lekker op los met zijn sinistere lach.

Een positie boven Piece Of Mind? Echt wel, No Prayer For The Dying is namelijk een veel stabieler album en heeft onder de andere sound een aantal echte krakers zitten. Niet mijn favoriete sound van de band, maar het album rockt goed met zijn smerige sound en heeft buiten Hooks In You (vreemd genoeg gedeeltelijk van Smith, ik hoor het er niet in terug) geen zwakke momenten. Valt me zodoende behoorlijk mee, tijd dat ik deze weer eens wat vaker op ga zetten.

Tussenstand
1. Seventh Son Of A Seventh Son
1. Somewhere In Time
1. Powerslave
4. Killers
5. The Number Of The Beast
6. Iron Maiden
7. No Prayer For The Dying
8. Piece Of Mind

Het Maiden-album van de jaren '80 dat ik om een of andere reden het minste draai. Sterker nog, ik merkte nu ik het boekje erbij pakte dat ik niet eens wist na The Trooper wie de songs geschreven heeft. Toch een bizar iets, aangezien ik in mijn tienerjaren dit soort dingen echt uit mijn hoofd leerde.

Het zegt niets over de algehele kwaliteit van het album verder, want Piece Of Mind heeft een aantal van de beste Maiden-tracks waarvan vooral Revelations er helemaal uit springt. Dickinson's eerste solo schrijverscredit bij de band en meteen een van de beste songs ooit. Als hij 'Oh God of Earth and Altar, bow down and hear our cry' inzet, ben ik helemaal betoverd. De compositie is proto progmetal met vele versnellingen, sfeerwisselingen en technische hoogstandjes, maar nergens vergeet het om melodie en majestiek als hoofdlijn vast te houden. Harris was toen al een begenadigd tekstschrijver, maar Bruce' interesse in occultisme/mystiek gaf net dat extra randje dat zorgt voor een paar van mijn favoriete klassiekers.

De radiovriendelijke kant komt naar voren met een Flight Of Icarus, wat ik altijd een onderschatte track heb gevonden. Het soloduel Murray-Smith-twinlead is werkelijk prachtig. The Trooper is een terecht doodgedraaide klassieker met die fenomenale tekst, het machtige refrein en die fantastische gitaarlead. Where Eagles Dare (prachtig drumwerk in het intro) is daarnaast een werkelijk fantastische opener waar Dickinson ook alles geeft.

De b-kant is echter (voor Iron Maiden-begrippen) wat gewoontjes. Het is niet slecht, sterker nog, ik vind het nog steeds goed, maar de euforie die ik op voorgaande platen voelde is toch beduidend minder aanwezig. Helemaal Quest For Fire en Sun And Steel voelen wat simpeltjes aan. To Tame A Land is ook wisselvallig, al hebben we muzikaal gezien wederom een vroeg progmetal nummer te pakken, maar de opsomming van Dune-termen in het begin zorgt nu niet per se voor een hele sterke opening van de afsluitende epic. Maar vanaf de bridge is vooral het baswerk echt fenomenaal te noemen.

Piece Of Mind is een goed album, maar ik kan het geen favoriet noemen, laat staan briljant. Een soort van geslaagde inwerkplaat van de nieuwe drummer waarbij mensen als Dickinson en Smith wat meer te doen kregen als songwriters, maar desalniettemin een plaat waar men nog wat aftaste. Dan op naar de opvolger, waar dit euvel toch een stuk beter is opgelost.

Tussenstand
1. Killers
2. The Number Of The Beast
3. Iron Maiden
4. Piece Of Mind

Een van mijn absolute favorieten en ook de inluider van de echte gouden periode voor mij. Waar Piece Of Mind voor mij echt mindere goden onder de minder bekende songs had, zijn hier de niet singles ook stuk voor stuk hits. Flash Of The Blade, ook nog te horen in horrorfilm Phenomena, heeft fantastische teksten, een weergaloze openingsmelodie en bovenal een fenomenaal instrumentaal stuk waarbij bas en gitaar elkaar zo mooi becomplimenteren. The Duellists heeft daarnaast een soloduel dat zijn weerga niet kent. Die opbouw van Smith/Murray die voorzichtig elkaar aftasten om daarna slagen uit te wisselen is fantastisch. Back In The Village heeft ook weer een paar gitaarsolos om 'u' tegen te zeggen.

Aces High blijft een opener die ik altijd kan blijven horen. In tegenstelling tot klassiekers als The Trooper en Run To The Hills zal ik deze ook nooit zat worden. De videoclip met Churchill speech en Spitfire beelden maakte ook een enorme indruk op me toen. De tekst van Two Minutes To Midnight heb ik als tiener guitig uit mijn hoofd geleerd. Toch staan mijn favorieten aan het einde. Powerslave is een naargeestig lied waarbij de dramatische kant van Dickinson weer goed naar voren komt. "I don't want to die, I'm a god, why can't I live on?" = instant kippenvel. Ik herinner me nog een shooter uit de jaren '90 met Egyptische taferelen met de naam Powerslave, ik besef me nu pas hoe dat absoluut toch van Iron Maiden moet zijn overgenomen.

Is er al genoeg gezegd over Rhyme Of The Ancient Mariner? Op de middelbare school maakte ik bij Engels literatuur nog een flinke indruk op de leraar toen hij het gedicht noemde en ik
"Day after day, day after day, we stuck, nor breath nor motion
As idle as a painted ship upon a painted ocean
Water, water every where, and all the boards did shrink
Water, water, every where, nor any drop to drink" quote.
'Hoe ken je dat?' - 'Iron Maiden'. De indruk ging een beetje weg, maar alsnog was het een pluspunt. Van het nummer zelf heb ik heel lang gedacht dat het stopte na 'then down in falls comes the rain' vanwege het feit dat het nummer daar stopte op mijn cassettebandje. Het middenstuk vanaf 'The curse it lives on in their eyes' was een van mijn favoriete basstukken om te spelen. Het ultieme bewijs dat Iron Maiden toen een creatieve en intelligente band was in een tijd dat andere bands hair metal omarmden.

Powerslave loopt perfect. Waar de voorganger inspiratie afwisselde met minder goed lopende stukken, kan ik hier met een warm gevoel naar blijven luisteren zonder dat ik me verveel. Dickinson bevestigde zijn positie als goeie songwriter, de band groeide uit tot een van de grootste acts van het moment en leverde met Live After Death ook nog een fantastisch livedocument af. Niets dan liefde voor Powerslave van mij.

Tussenstand
1. Powerslave
2. Killers
3. The Number Of The Beast
4. Iron Maiden
5. Piece Of Mind

Urgh, ik vind dit nu heel moeilijk. Ergens was Somewhere In Time mijn gedoodverfde winnaar, maar Seventh Son Of A Seventh Son doet het toch altijd eveneens heel erg goed. Niet voor niets dat ik Powerslave t/m SSOASS zie als een trinity van ideale metalalbums, waarbij Powerslave staat voor intelligente heavy metal, Somewhere In Time voor de perfecte afwisseling tussen techniek en hitgevoeligheid en Seventh Son Of A Seventh Son een soort samensmelting van beide albums heeft met een derde bijdrage vanuit de progrock.

De terugkeer van Bruce Dickinson als songwriter levert tekstuele pareltjes op als 'A web of fear shall be your coat to clothe you in the night' en 'If I cancel tomorrow the undead will thank me today, fly in the face of your prophets, I mock your morality plays'. Harris levert met Infinite Dreams ook tekstueel een pareltje, maar niemand kan op tegen Dickinson's lyrische stijl. Grote hit Can I Play With Madness heb ik lange tijd als een mindere broeder gezien, maar toen ik eenmaal meer op de tekst ging letten viel de genialiteit me toch wel op. The Clairvoyant heeft een weergaloos basintro en een machtig refrein, terwijl de titeltrack een paar van de meest agressieve Maiden-stukjes tot dit punt toe had. De live uitvoering van Maiden England is nog een tandje beter, maar ik trek het nog steeds heel erg goed. En dan heb je die prachtige onderschatte uitsmijter waar dat folkloristische stuk uit Moonchild weer prachtig terugkomt... het is allemaal moeilijk om kritisch te zijn, als het gebodene zo goed is.

Deze luisterbeurt heeft me wel weer doen beseffen dat ik eigenlijk niet wil kiezen tussen Powerslave, Somewhere In Time of Seventh Son Of A Seventh Son. Een unicum voor mij met een marathon, maar ik ga voor een gedeelde eerste plaats voor deze drie magistrale albums.

Tussenstand
1. Seventh Son Of A Seventh Son
1. Somewhere In Time
1. Powerslave
4. Killers
5. The Number Of The Beast
6. Iron Maiden
7. Piece Of Mind

Een van mijn favoriete albums ooit. Met de toevoeging van gitaarsynthesizers en de aanwezigheid van twee hitsingles is Somewhere In Time een meer gestroomlijnd album dan zijn eveneens magistrale voorganger, maar er is iets aan het songmateriaal wat er voor mij voor zorgt dat het de standaard heavy metal-sfeer overstijgt. Intrigerend dan ook dat Bruce Dickinson dit keer geen schrijverscredits kreeg omdat hij eerder een uitgekledere, akoestische kant op wilde gaan. Ik ben alsnog zeer benieuwd naar wat voor songs dit waren, maar het futuristische aspect van deze grootse productie voelt voor mij perfect aan.

Opener Caught Somewhere In Time is perfect. Bruce verleidt de luisteraar als een kwaadaardige Doctor Who om mee te gaan op een reis door tijd en ruimte. Het nummer is spannend en energiek waardoor het veel meer gelaten Wasted Years een prachtig contrast oplevert. Smith levert hier een oprechte, melancholische song waarbij de teksten heel down to earth zijn in vergelijking met de fantasy, horror en geschiedenis waar de band tot dan toe vooral om bekend stond. Een track over heimwee, verlangen en bovendien een van de mooiste gitaarsolo's die Smith ooit gespeeld heeft. Sea Of Madness, ook van de hand van Smith, is voor veel mensen een van de mindere tracks, maar ik vind hem zoveel prachtige lagen hebben. De bas dondert er loodzwaar in en de lichte break is zo'n mooi contrast daar mee. Een catchy track, maar met veel subtiele muzikale lagen. Tweede hit Stranger In A Strange Land heeft een poepsimpel basintro dat zo effectief werkt. Dickinson heeft hier zijn mooiste zangpartijen en de gitaarsolo van Smith, ondersteunt met een bassolo van Steve Harris, geeft me iedere keer kippenvel.

De hits van Smith staan tegenover de meer up-tempo invloeden van Harris. Heaven Can Wait is een klassieker, een ware meezinger, waarbij Dickinson prachtig met zanglijnen goochelt tijdens 'I snatch a glimpse of the light's eternal rays'. Loneliness Of The Long Distance Runner is stressig, haastig en intens en geeft perfect de uitputting van het rennen weer. Deja-Vu is mijn minst favoriete track omdat ik zowel zang als tekst net wat minder lekker uit de verf vind komen, maar het is niet te ontkennen dat het ritmewerk wederom ijzersterk is en de gitaarsolo wederom om van te smullen is.

Alexander The Great heeft een van de mooiste soloduels tussen Smith en Murray en persoonlijk vind ik de track weinig onder doen voor Rime Of The Ancient Mariner. Het enige dat het ietsjes minder maakt, is het feit dat de tekst een opsomming van gebeurtenissen is en daardoor wat minder grijpt dan de andere epic. Maar verdomd als het intro niet spectaculair is met zijn marcherende drums en tokkelende gitaren, om daarna prachtig over te gaan in de eerste lead. Als het tempo daarna losbarst kan ik niet anders dan mee bewegen en dat refrein is zo meesterlijk machtig. De opbouw naar de solo's is uitzonderlijk proggy en als het eindelijk losbarst, is het niet anders dan genieten.

Powerslave is een beter metalalbum, Somewhere In Time heeft echter iets wat het voor mij overstijgt qua sound en gevoel. En dan is er nog dat artwork, wat een absoluut pareltje!

Tussenstand
1. Somewhere In Time
2. Powerslave
3. Killers
4. The Number Of The Beast
5. Iron Maiden
6. Piece Of Mind

Fijne afsluiter. Als fan die is ingestapt vanaf Brave New World, is het duidelijk voor me dat ik de nieuwe uitgesponnen Iron Maiden-sound prima waardeer. Toen bekend werd dat Bruce Dickinson kanker had, was ik angstig voor hem (ik herinner me de tragedie van Ronnie James Dio nog), maar vanaf het moment dat If Eternity Should Fail - een van de beste Maiden-openers ooit - inzet, is het duidelijk voor me dat de beste man het nog steeds kan. Enkele beknepen zanglijnen daar gelaten (Death Or Glory vooral), klinkt de beste man op deze leeftijd nog steeds fantastisch. Die openingsgil op Speed Of Light is fantastisch, dat vertellende karakter op The Great Unknown werkt heel erg goed, die mysterieuze openingszinnen en het machtige refrein van If Eternity Should Fail zijn fantastisch en de passie in zijn project Empire Of The Clouds is zo goed hoorbaar.

Muzikaal is het weer smullen. The Red And The Black, hoe lang het ook duurt, heeft een fantastisch instrumentaal middenstuk. De solo's zijn wederom uitstekend. Met Tears Of A Clown heeft de band nog een onverwacht, maar erg mooi en oprecht eerbetoon aan Robin Williams. Ik heb verder niets op de productie aan te merken. Slechts The Man Of Sorrows doet me echt helemaal niets. The Book Of Souls, hoe lang het album ook duurt, is wederom een schat in de roos van een band die het echt nog steeds kan/kon. Zelfs nog een tandje beter dan The Final Frontier, die ik lang als superieur aan dit album heb gezien.

Ik kan niet anders dan zeggen dat Iron Maiden imijn favoriete metalband ooit is. Verhalend, technisch, melodieus, proggy en bijna altijd opzwepend. De eerste metalband waar ik ooit bewust een cd van aanschafte Zo tegen het einde heb ik ook de trinity van albums (Powerslave, SIT, SSOASS) toch nog even in een volgorde gezet die, op het moment, het meest logisch lijkt. En ja, deze drie kunnen echt ieder moment weer veranderen, want ze zijn een trinity die niet zonder elkaar kunnen. Maar dat Iron Maiden in iedere periode van het bestaan op mijn goedkeuring kan rekenen, staat alsnog vast. Als dit het laatste album is, ben ik een gelukkige fan.

Eindstand
1. Seventh Son Of A Seventh Son 5*
2. Powerslave 5*
3. Somewhere In Time 5*
4. Killers 5*
5. Brave New World 5*
6. The Number Of The Beast 5*
7. The Book Of Souls 4,5*
8. The Final Frontier 4,5*
9. Iron Maiden 4,5*
10. Dance Of Death 4,5*
11. No Prayer For The Dying 4*
12. A Matter Of Life And Death 4*
13. Piece Of Mind 4*
14. Fear Of The Dark 4*
15. The X Factor 3,5*
16. Virtual XI 3*
Gemiddelde: 4,41*