Op dit punt sla ik mezelf langzaamaan voor de kop dat ik deze band niet eerder aandachtig heb beluisterd, omdat Q65 oprecht een van de tofste acts is die we sinds tijden bij onze marathons hebben gedaan. Het enige wat voor mijn gevoel (buiten geluk en marketing natuurlijk) tegenhoudt dat deze band niet groot in het buitenland is geworden, is het feit dat het Engels inderdaad echt van enorm steenkolenniveau is. Maar verdomd als Baby Don't Worry niet heerlijk opzwepend is en er in het riff-werk van I'm Glad en Please Come Back to Me niet al een klein beetje proto-hardrock te bespeuren is. Op We Are Happy is het genieten van een meer flowerpop-achtige sound (met volgens mij) en Night is een afwisselende track met zowel dromerige als stevigere passages.

Het enige wat me ervan weerhoudt om dit album boven Revival te zetten, is het feit dat ik de rock and roll medley gewoon niet interessant vind in verhouding met de rest van het eigen materiaal. Wel het bewijs dat Q65 live een uitstekende act moet zijn geweest en lekker stevig was, maar daarvoor houd ik gewoon niet genoeg van rock and roll. Verder net zoals bij Revival absurd weinig stemmen, waren deze albums geen succes?

Voorlopige tussenstand:
1. Revival
2. Afghanistan
3. Revolution

Vervelende term, dat 'on-Nederlands goed', maar toch is dat wel de eindconclusie die ik trek na het meermaals beluisterd hebben van Revival. Waar het debuut me al aangenaam verraste, valt het hier pas echt op hoe veelzijdig, rauw en creatief Q65 eigenlijk was. Ik hoor blues, rock, beat, psychedelica en zelfs wat folk en alles klinkt intenser en steviger dan wat bands als The Rolling Stones of The Kinks op dit moment deden. Niet per se beter, maar gewoon harder en energieker en bij vlagen ook dromeriger. Neem Fairy Tales Of Truth en vertel me dat je daar niet lekker bij kunt wegdromen? Prachtig gitaarwerk ook! En ik kom er nu pas achter dat Peter Vink hier de bassist is (bij mij bekend van Ayreon, Star One en Knight Area), verklaart ook zoveel over waarom het baswerk zo tof is. So High I've Been, So Down I Must Fall is een andere favoriet met heerlijke energie en een eindstuk waarbij iedere muzikant de controle langzaamaan lijkt te verliezen. Meesterlijk! I Despise You is daarnaast lekker agressief en World Of Birds is lekker folky en heeft een marcherende sfeer.

Vreemd hoe het aantal stemmen tussen deze en het debuutalbum zo verschilt. Zal wel komen omdat het debuut met The Life I Live nog zo'n top 2000 track heeft, maar de opvolger is voor mij in ieder opzicht superieur en mogelijk zelfs een van de beste Nederlandse albums ooit.

Voorlopige tussenstand:
1. Revival
2. Revolution

Ik houd doorgaans echt niet van blues zoals een hoop marathons nu bewezen hebben, maar de rauwe garage-sound van Q65 gaat er tegen verwachting in goed in! Scheelt ook misschien dat het album erg afwisselend is qua sound en niet alleen herrie (a la The Sonics). Just Who's In Sight bijvoorbeeld: heerlijke vroege psychedelica, wat in lekker contrast staat met het mij wel al bekende rauwe The Life I Live. De onstuimige zang is ook wel een extra charmante toevoeging. Sour Wine is daarnaast ook echt een mooie track. Doorgaans ben ik ook niet zo'n fan van lange jamsessies als Bring It On Home, maar het ergert me niet hier. Kan nog een interessante marathon worden!

Vreemd, want er staan inderdaad een flink aantal zelfde tracks op dit album. De samenstelling werkt voor mijn gevoel ook minder goed dan op Afghanistan, waar ik het totaalplaatje beter vond lopen qua sound en songmateriaal. De beste songs kende ik dan ook al (We Are Happy, Baby Don't Worry, Night), al is There Was A Day ook een pareltje eersteklas.

Fascinerende band dat Q65. Blij dat ik weer wat extra's heb opgestoken over de Nederlandse popgeschiedenis, want dit was toch wel een hele fijne verrassing!

Eindstand:
1. Revival 4,5*
2. Afghanistan 4,5*
3. We're Gonna Make It 4*
4. Revolution 4*
Gemiddelde: 4,25*

Het eerste album waar de band de korte 'tussendoortjes' laat liggen en zich compleet focust op echte songs. Dit levert wat mij betreft de vijfde klassieker in een rij op waarbij iedereen de hits Tie Your Mother Down en Somebody To Love wel kent. Toch zijn de hoogtepunten voor mij een tweetal van de niet-hits.
Deacon produceert op The Millionaire Waltz een paar van de meest frivole baspartijen die ik tot nu toe van hem heb gehoord. De hardrockende uitbarsting halverwege had ik ook helemaal niet voelen aankomen, maar het zorgt voor een hele mooie overgang. White Man is daarnaast een duistere en harde track die ik ook met plezier iedere dag zou kunnen horen.

Toch doen Good Old-Fashioned Lover Boy en Drowse me toch net wat minder dan de rest. Geen slechte tracks, maar gewoon wat minder bijzonder. Geen ramp voor de eindscore, maar daardoor alsnog wel mijn minst favoriete tot nu toe. En dat is gezien de score een groot compliment.

Tussenstand:
1. Queen II
2. A Night At The Opera
3. Queen
4. Sheer Heart Attack
5. A Day At The Races

Ik moet nog even zeggen dat Highlander een van mijn favoriete films ooit is, zodoende is de onofficiële soundtrack van deze film een bijzondere aanwezigheid voor mij. Aangezien Greatest Hits II het meeste gedraaid werd bij ons thuis, heb ik A Kind Of Magic en Who Wants To Live Forever al vanaf jongs af aan goed meegekregen. Deze songs hebben ook altijd een speciale plek in mijn Queen-minnend hart gehad al is het vooral laatstgenoemde track die me altijd in vervoering brengt. Als ik de film kijk kan ik het nooit drooghouden tijdens het moment waarop Connor bij zijn stervende vrouw zit en hij haar met betraande ogen gezelschap houdt tot het laatste moment. 'There's no time for us...' roept standaard tranen op. Het omschrijven van waarom ik van dit nummer houd roept zelfs al tranen op! WAT HEBBEN JULLIE MET ME GEDAAN QUEEN??? *kuch* Kunnen we het er over eens zijn dat dit gewoon een van de mooiste ballads ooit is? Een van de weinige concurrenten hiervoor zou Alan Parsons Project's Old And Wise zijn en dan zou het nog een spannende deathmatch worden welke me het meeste in beroering brengt...

Sorry, ik hoor nu het AND WE CAN HAVE FOREVER, AND WE CAN LOVE FOREVER!-stuk voorbijkomen en moet even meeschreeuwen. Verrek, wat een prachtlied.

Oh ja, de rest van het album. Ik heb een speciale liefde voor het ondergewaardeerde Gimme The Prize. Ik bedoel natuurlijk GIMME THE PRIZE, aangezien deze songtitel uitgeschreeuwd dient te worden. Hier leeft mijn heavymetalhart helemaal op. Clancy Brown's brokkelige Kurgan-stem in combinatie met de stampende May-riff en de zijn longen eruit schreeuwende Mercury leveren een gouden combinatie op. Jammer dat hij en Deacon dit nummer zo haatten, het is echt een van mijn meest orgastische Queen-ervaringen.

One Vision, A Kind Of Magic en Friends Will Be Friends zijn gewoon ideale singles. Princes Of The Universe is een krachtige eveneens naar heavy metal-neigende anthem, terwijl Don't Lose Your Head als vreemde eend in de bijt met zijn elektronica het bij mij ook altijd goed doet. One Year Of Love is in context van de filmscene (in de kroeg) een prima soundtrack, waardoor alleen Pain Is So Close To Pleasure het niet helemaal voor mij is. Ik besef ook wel dat dit echt verre van het beste is dat de band gemaakt heeft, maar het totaalplaatje in combinatie met een van mijn favoriete films ooit, zorgt voor een hoge waardering. Ik draai dit album ook verdraaid vaak bedenk ik me net...

Tussenstand:
1. Queen II
2. A Kind Of Magic
3. A Night At The Opera
4. Queen
5. Sheer Heart Attack
6. News Of The World
7. A Day At The Races
8. The Works
9. Jazz
10. The Game
11. Hot Space

Ik kan de jolige nummers hier beduidend beter hebben dan op het vorige album en watertand iedere keer weer als ik The Prophet Song hoor. Verdraaid nog aan toe wat een fantastische song. Laat ze die eens een keertje op de radio draaien in plaats van nog een keer het (eveneens fantastische) Bohemian Rhapsody. I'm In Love With My Car, het country-achtig '39 en Love Of My Life bevallen ook allemaal helemaal. Begrijpelijk dat dit de echte doorbraak was, al vind ik Queen II toch nog steeds beter.

Tussenstand:
1. Queen II
2. A Night At The Opera
3. Queen
4. Sheer Heart Attack

Ik heb vorige week samen met Who's Next ook nog Kick van INXS aangeschaft, dus ik kan geen high ground innemen met een 'ik houd niet van funky discorock'-attitude. Ik ben ook niet per se tegen een experimenterende Queen en vind dat het op een nummer als Back Talk best wel werkt (vooral door de solo), maar kom echt niet door Staying Power heen. Put Out The Fire levert dan weer wel een wat meer klassieke Queen-track op. Calling All Girls is ook niet slecht, maar kabbelt gewoon erg voort. Het ingetogen en gortdroog klinkende drumwerk helpt dit geheel sowieso al niet veel verder. Las Palabras de Amor (The Words of Love) is wel een tof nummer, maar Cool Cat vind ik dan wederom vooral verdomd saai.

Wie in de jaren '80 wel beter dansbare rock maakte was David Bowie, geen wonder dat ze hem dan ook gebruikt hebben op de terechte hit Under Pressure. Die versie van Cool Cat met Bowie zang moet ik ook nog eens opzoeken. Ook weer geen rampzalig album en Freddy zingt zoals altijd met gouden keel, maar het heeft voor mij geen prioriteit om hier heel veel meer naar te gaan luisteren.

Tussenstand:
1. Queen II
2. A Night At The Opera
3. Queen
4. Sheer Heart Attack
5. News Of The World
6. A Day At The Races
7. Jazz
8. The Game
9. Hot Space

Dit album is moeilijk. Niet vanwege de fantastische muziek, maar inderdaad vanwege de al veelbesproken dramatiek die rondom de band hing. In de documentaire The Days Of Our Lives kreeg ik al kippenvel bij de periode die vanaf The Miracle besproken werd, maar nu ik ook de videoclip van These Are The Days Of Our Lives zie en Freddy Mercury in de camera 'I still love you' zie zeggen, voel ik me toch ook behoorlijk verdrietig. Ik was toen te jong om het mee te krijgen, maar heb met deze marathon wel gemerkt dat we met het heengaan van Mercury een van de grootste muzikale talenten ooit zijn kwijtgeraakt. Hoe mooi zijn dan ook de eerder besproken track en het afsluitende The Show Must Go On, met een zangprestatie die nog uit het diepste van Freddy's longen naar boven komt.

Innuendo is een minder consistent album qua sound dan The Miracle of The Works, maar heeft wel meer hoogtepunten. De titeltrack is absoluut weergaloos en een van de beste Queen-tracks ook. Buiten de nummers die ik net noemde zijn ook Don't Try So Hard en Ride The Wild Wind weergaloze songs. Laatstgenoemde gaf me een beeld van een opstijgende Mercury die de hemelpoorten zou bestormen. I'm Going Slightly Mad (inclusief prachtige videoclip) is heerlijk eigenzinnig en The Hitman is een all out headbanger en Bijou klinkt als de soundtrack van een sciencefiction film.

Een traan voor Mercury en een thumbs up voor een van mijn favoriete Queen-albums.

Tussenstand:
1. Queen II
2. A Kind Of Magic
3. Innuendo
4. A Night At The Opera
5. The Miracle
6. Queen
7. Sheer Heart Attack
8. News Of The World
9. A Day At The Races
10. The Works
11. Jazz
12. The Game
13. Hot Space

Dit album had ik nog niet eerder gehoord, zodoende moest ik mezelf toch even krabben toen Mustapha opende. Ergens een hilarisch nummer, maar vandaag eentje die niet meer live gespeeld zou kunnen worden of airplay zou krijgen. Leuk hoe Fat Bottomed Girls en Bicycle Race naar elkaar verwijzen qua teksten en lekker opzwepende tracks als Let Me Entertain You en Dead On Time gaan er ook in als koek.

Op de tweede helft van het album komen echter de mindere tracks naar boven. Dreamers Bar sust me in slaap. Leaving Home Ain't Easy heeft interessante effecten, maar is uiteindelijk ook weer niet heel spannend, terwijl Fun It het voor mij ook net niet. Don't Stop Me Now is wel terecht een van de meest opbeurende songs ooit en More Of That Jazz is een lekker dreigend nummer. Kan me goed voorstellen dat de laatste track niet bij iedereen aanslaat, maar ik mag de vibe en die ijzingwekkend hoge vocalen van Taylor helemaal.

Zeker nog steeds geen verkeerd album, maar wat meer mensen ook zeggen: het lijkt er op dat de band op dit moment langzaamaan een kant opgaat die minder wordt. Het geheel is wat minder kunstzinnig en erg basic. Nog steeds leuk, maar gewoon niet zo goed als de rest.

Tussenstand:
1. Queen II
2. A Night At The Opera
3. Queen
4. Sheer Heart Attack
5. News Of The World
6. A Day At The Races
7. Jazz

Made In Heaven bungelt ergens onderaan de lijst so far, maar dat zegt gezien de score van 4 sterren meer over de algehele kwaliteit van het rijke oeuvre, dan over hoe 'minder' dit album zou zijn. Het is vooral dat je merkt dat Made In Heaven een allegaartje is waarbij de band zoveel mogelijk prachtige muziek met Freddy's zang de wereld in wilt slingeren. En het is in dit geval gegund, want er staan een aantal prachtige tracks op. Ik kende Too Much Love Will Kill You in de akoestische May-variant en heb dit ook altijd prachtig gezongen gevonden. Maar ja... Mercury is toch beduidend beter als zanger en ik hoor May toch ook het liefste elektrisch spelen. Andere prachtige tracks zijn Mother Love en I Was Born To Love You. You Don't Fool Me begint vreemd, maar loopt uit in een prachtige gitaarsolo om het nummer alsnog heel erg knap en mooi te maken. A Winter's Tale doet me dan beduidend minder.

Ergens voelt het verhaal nu 'af', maar voor de compleetheid nemen we het album met Paul Rodgers toch nog mee. Benieuwd hoe dat gaat bevallen.

Tussenstand:
1. Queen II
2. A Kind Of Magic
3. Innuendo
4. A Night At The Opera
5. The Miracle
6. Queen
7. Sheer Heart Attack
8. News Of The World
9. A Day At The Races
10. The Works
11. Jazz
12. Made In Heaven
13. The Game
14. Hot Space

Lekker teruggrijpen naar de meer hardrockende sound van de eerste albums! Met Sleeping On The Sidewalk en Who Needs You wel twee nummers die me niet heel veel doen, maar It's Late en Get Down, Make Love wel een tweetal tracks die er echt uit schieten als fantastische songs. De hits blijven altijd lekker en ook Sheer Heart Attack is een stampende song. Die 'klassieke eerste vijf' mag wat mij betreft ook gerust een 'klassieke eerste zes' genoemd worden.

Tussenstand:
1. Queen II
2. A Night At The Opera
3. Queen
4. Sheer Heart Attack
5. News Of The World
6. A Day At The Races

Naar een Queen-marathon zat ik ook al een tijdje uit te kijken. Vanuit mijn ouders cd-kast heb ik alleen de verzamelaars meegekregen en het was pas vanaf het moment dat ik me meer ging interesseren in metal en progrock dat de eerste Queen-albums me ook werden aangeraden door de fans. Nu heb ik bijvoorbeeld Queen II en Sheer Heart Attack wel al in mijn platenkast staan, maar moet toegeven dat dit de eerste keer is dat ik het debuut hoor.

En wat een fantastisch werkje is het! De band heeft wel geluisterd naar Led Zeppelin en Black Sabbath, maar is al meteen de overtreffende trap door nog betere zang en het sprookjesachtige gitaarwerk. Liar is verdomd vurig met gruwelijk efficient gitaar maar ook baswerk. Een ware proto-heavymetalsong. Ook het veel te korte Modern Times Rock 'N' Roll is vurig en snel en voelt als een blauwdruk voor een powermetalsong. Fantastische zang ook van Taylor! Son And Daughter is ook blues-infused hardrock van de bovenste plank, terwijl de eerste vier tracks meer tegen proggy hardrock aanzitten. Ware klasse, ook de snoeiharde versnelling in Jesus is fantasisch. Wat een weergaloos album.

Perfectie! Waar het debuut nog wat rauwe kantjes had die weggeschuurd konden worden, is Queen II in al zijn bijzonderheid en charme eigenlijk een perfect proto-metal/progrock album. Het voelt aan als een goed lopend concept, waar de band de blues achter zich laat en meer experimenteert met bombastische passages. De meerstemmige zang komt beter naar voren, de gitaarpartijen zijn nog agressiever (Ogre Battle!) en met The March Of The Black Queen hebben we een van de beste Queen-epics ooit te pakken. Een werkelijk heerlijk album, dat ten onrechte door veel Queen-liefhebbers met het debuut vergeten is omdat er geen 'hits' op staan.

Tussenstand:
1. Queen II
2. Queen

Derde topper op een rij. Dit album is technisch gezien wel beter dan de twee voorgangers, maar ik vind het rauwe van de voorgangers toch net interessanter. Niet dat deze ineens soft is, want Flick Of The Wrist en Stone Cold Crazy zijn voor de tijd eveneens snoeihard. Bring Back That Leroy Brown en She Makes Me (Stormtrooper In Stilettos) doen het bij mij echter toch minder goed, waardoor ik geen volledige score kan geven, maar de rest is niets anders dan magistraal!

Tussenstand:
1. Queen II
2. Queen
3. Sheer Heart Attack

Valt me toch nog enigszins mee, al is de dalende lijn nog steeds gaande. Ben nooit een groot fan geweest van Crazy Little Thing Called Love, maar Play The Game en Dragon Attack zijn erg tof. Eigenlijk bevalt de hele eerste helft me toch wel. Bij Rock It (Prime Jive) begint het goed, maar blijkt halverwege toch dat het nummer eigenlijk te lang is. Don't Try Suicide is een vreemde en mislukte song met teveel stijlen door elkaar om het consistent te houden. Sail Away Sweet Sister is sympathiek, maar uiteindelijk net niet heel bijzonder en Coming Soon voelt ook wat simpeltjes aan. Dan is daar gelukkig wel ineens Save Me, die toch wel hoort bij de betere Queen-ballads. De minste tot nog toe, maar nog steeds vrij behoorlijk.

Tussenstand:
1. Queen II
2. A Night At The Opera
3. Queen
4. Sheer Heart Attack
5. News Of The World
6. A Day At The Races
7. Jazz
8. The Game

Dit is echt verreweg de grootste verrassing die ik in de hele marathon heb ervaren. Aangezien de helft hit is (hitsingles), was het niet vreemd dat ik de helft ook al kende, maar dat Was It All Worth It me zo omver zou blazen had ik niet verwacht. De jaren '80 sound bevalt me sowieso al prima (zie scores voor The Works en A Kind Of Magic), maar dat dit album zo heerlijk naar binnen komt... wow. Ook de 'mindere' nummers vermaken me, helemaal met de kennis dat My Baby Does Me over katten gaat. Erg herkenbaar.

I Want It All is ook een van mijn favoriete Queen-tracks ooit. Wat een weergaloze energie. Headbangwaardig! Ook Breakthru maakt me verdomd blij en positief. Als niet-religieus persoon, maakt The Miracle me bijna spiritueel over het leven. Goed, de openingstrack is niet het beste ooit, maar als geheel kan ik niet anders dan zeggen dat ik The Miracle echt bijzonder hoog heb zitten.

Tussenstand:
1. Queen II
2. A Kind Of Magic
3. A Night At The Opera
4. The Miracle
5. Queen
6. Sheer Heart Attack
7. News Of The World
8. A Day At The Races
9. The Works
10. Jazz
11. The Game
12. Hot Space

Ook voor mij was het songmateriaal van The Works (de hits dan) het eerste waar ik mee in aanraking kwam. Radio Ga Ga inclusief videoclip was magisch te noemen. Hetzelfde geldt voor I Want To Break Free, al doet het me nu pijn als ik op wikipedia lees hoe dit nummer in Rio De Janeiro zorgde voor stenengooiers en dat men in de VS wederom niet zo gesteld is op 'vrijheid' als men altijd beweerde. De hele stijl van mannen in vrouwenkleding was in Engeland in ieder geval al langer gemeengoed, dus vanuit daar kan ik het begrijpen (en nog steeds genieten van de clip).

De minder bekendere songs hebben ook enkele pareltjes ertussen. Machines (Or Back To Humans) en Is This The World We Created...? zijn beiden prachtige songs en ook het rockende Tear It Up kan mijn goedkeuring prima verdragen. Slechts Man On A Prowl (nooit zo'n fan van rock n' roll) doet het minder, maar dat is alsnog geen slechte eindstand voor een album dat bij een hoop mensen verre van favoriet te noemen is.

Tussenstand:
1. Queen II
2. A Night At The Opera
3. Queen
4. Sheer Heart Attack
5. News Of The World
6. A Day At The Races
7. The Works
8. Jazz
9. The Game
10. Hot Space

Controversieel album en het was ook even een discussiepunt of we The Cosmos Rocks wel of niet zouden meenemen met de Queen-marathon. Uiteindelijk toch besloten om dit wel te doen om eenzelfde reden als dat we Heaven And Hell ook meenamen in de Black Sabbath-marathon: een stukje van de ziel van de band. In dit geval ook de naam. En laat ik eerlijk zijn, ik zie Queen liever nog een keer optreden met Paul Rodgers dan met Adam Lambert. Daar zie ik iemand die kan zingen, maar echt uit alle macht probeert Mercury na te doen en faalt. Rodgers is (zie ook de Bad Company-marathon) een wereldzanger en de live-optredens die ik op dvd heb gezien van deze tour gaven me echt kippenvel. Zo goed als Mercury? Absoluut niet. Een topzanger met eigen stijl die live en in de studio iets toevoegde aan kenmerkende May/Taylor-songs? Absoluut. Mercury was ook nog eens een fan van Rodgers, nog mooier.

Het is niet allemaal goud hier, want Call Me is een veel te melige song die ik nooit meer hoef te horen. Maar damn, de schoonheid van Time To Shine, Warboys (Prayer For Peace) en We Believe is groots. Some Things That Glitter had zo door Mercury gezongen kunnen worden en C-Lebrity is ook heerlijk aanstekelijk. Through The Night heeft niet de sterkste teksten, maar het wordt wel vol bezieling gezongen. Een prachtige ballad! Ook het door alle drie gezongen Say It's Not True is een prachtige song met een weergaloze gitaarsolo.

Wat mij betreft alsnog een Queen-waardig album. Ik begrijp de mensen die vinden dat het zonder Mercury helemaal klaar is, ik zie hier echter geen simpele cash-grab, maar een band die gemotiveerd is om goed materiaal neer te zetten en hier wat mij betreft prima in slagen.

Eindstand:
1. Queen II 5*
2. A Kind Of Magic 4.5*
3. Innuendo 4.5*
4. A Night At The Opera 4.5*
5. The Miracle 4.5*
6. Queen 4.5*
7. Sheer Heart Attack 4.5*
8. News Of The World 4.5*
9. A Day At The Races 4.5*
10. The Works 4*
11. Jazz 4*
12. Made In Heaven 4*
13. The Cosmos Rocks 4*
14. The Game 3.5*
15. Hot Space 3*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Nevermore 4,31*
6. Primordial 4,25*
7. Psychotic Waltz 4,25*
8. Queen 4,23*
9. Gamma Ray 4,23*
10. Thyrfing 4,21*
11. Blue Öyster Cult 4,19*
12. Virgin Steele 4,13*
13. Savatage 4,13*
14. King Diamond 4,08*
15. Bruce Dickinson 4,08*
16. Rhapsody (Of Fire) 4,04*
17. Manilla Road 4*
18. Stratovarius 4*
19. Brainstorm 4*
20. Symphony X 4*
21. Magnum 3,92*
22. Helloween 3,9*
23. Iced Earth 3,88*
24. Black Sabbath 3,6*
25. Creedence Clearwater Revival 3,57*
26. Rainbow 3.5*
27. Solitude Aeturnus 3.5*
28. Cream 3.5*
29. The Who 3.45*
30. Pink Floyd 3,43*
31. Led Zeppelin 3,39*
32. Thin Lizzy 3,38*
33. Bad Company 3,13*
34. Slayer 2,33*

Ach, het album klinkt beduidend meer als Queensrÿche dan Operation: Mindcrime II. Ik moet toegeven dat ik toen buiten If I Were King en Home Again niet heel veel van dit album had onthouden en na afloop van het beluisteren van dit album moge duidelijk zijn dat dit ook niet de beste songs waren. Grootste pluspunt: de solo's die te horen zijn, zijn erg fijn. Verder ben ik blij met de consistente sound van het album. Klinkt als de logische opvolger van Promised Land als de band nu pas voor het eerst een beetje meer de alternatieve rock er (licht) in zou voegen.

De problemen die ik met het album heb zijn de vele voice-overs, een flink aantal zanglijnen en het feit dat het allemaal niet geweldig is. De algemene kwaliteit is echter wel goed genoeg om te zeggen 'ja, ik vind dit toch best wel lekker wegluisteren'. Het ligt vooral aan de muzikale kwaliteiten van de band en het feit dat de productie lekker levendig is en een hele dikke 3.5 sterren is het zeker niet, maar ik hoor hier toch beduidend meer kwaliteit terug dan bij de albums hiervoor het geval was. Home Again hoeft van mij dan absoluut niet, maar The Voice is wel weer een erg sterke afsluiter.

Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensrÿche (ep)
4. The Warning
5. Empire
6. Q2K
7. Promised Land
8. American Soldier
9. Operation: Mindcrime II
10. Hear In The Now Frontier
11. Tribe

Wat mij betreft weer helemaal terug in vorm. Halverwege het album is het wel erg veel mid-tempo en dromerig, waardoor er iets weggaat van de intensiteit van de fantastische opener Arrow Of Time, maar de songs zijn fijn gelaagd en liggen zeer goed in het gehoor. Lundgren en Wilton vullen elkaar perfect aan, de ritmesectie laat veel subtiele details horen en La Torre geeft alles. In dat opzicht de perfecte combinatie van Operation: Mindcrime qua melodie, het poppy aspect van Empire en de proggy kant van Promised Land, maar dan allemaal met een wat modernere vibe. Zwakke nummers kan ik moeilijk noemen, mijn enige kritiek zou zijn dat het allemaal bij vlagen wat klinisch klinkt. Mijn waardering zoals toentertijd is in ieder geval hetzelfde gebleven. En helemaal ten opzichte van de voorganger is het fijn dat men meer variatie heeft aangebracht, een langere speelduur heeft (35 minuten omgedraaid naar 53 minuten) en afsluit met een epic. Zo mag de band blijven klinken!

Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensrÿche (ep)
4. The Warning
5. Empire
6. Condition Hüman
7. Q2K
8. Queensrÿche
9. Promised Land
10. American Soldier
11. Operation: Mindcrime II
12. Hear In The Now Frontier
13. Frequency Unknown
14. Dedicated To Chaos
15. Tribe

Nou, die lichte terugkeer naar de oude sound op American Soldier was eenmalig, want dit heeft werkelijk helemaal niets met het Queensrÿche van weleer te maken. Around The World is ook meteen een lied dat ik echt hartstochtelijk haat. Wot We Do krijgt dezelfde opvatting van me, wat een walgelijk slechte meuk. Slechts op I Take You en The Lie krijg ik een beetje nog wat van Wilton's kwaliteiten te horen, maar verder is het experimentele pop/rock die in ieder geval nog best progressief genoemd mag worden. Het is echter niet mijn soort experiment. De teksten raken me niet en Tate's pseudo-hippe delivery ergert me alleen maar. Op zijn best levert het licht interessante composities op (Big Noize), maar op zijn slechtst is het baltergend slecht. Een stapje boven Tribe omdat er iets van een visie in zit (niet mijn visie), maar verder absoluut niet mijn ding.

Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensrÿche (ep)
4. The Warning
5. Empire
6. Q2K
7. Promised Land
8. American Soldier
9. Operation: Mindcrime II
10. Hear In The Now Frontier
11. Dedicated To Chaos
12. Tribe

Het tweede album dat ik ooit van de band hoorde nadat ik het voor €4 aanschafte op de Zuid-Beijerlandse rommelmarkt. Net zoals Rage For Order vond ik het toen een moeilijk album. Waar dat album echter vooral lastig was omdat de songs experimenteel waren, is Empire nog steeds een album waar ik gemixte gevoelens over heb vanwege de radio-vriendelijkheid. Niets mis met wat catchy materiaal, maar er zijn momenten waarop het zoetsappige gehalte me toch echt net teveel wordt (ik kijk hierbij vooral naar Jet City Woman, Another Rainy Night (Without You) en Hand On Heart). Maar ja, andere momenten hoor ik Silent Lucidity en droom ik weg op een van de beste power ballads ooit.

Empire is een album dat logischerwijs een enorme hit was. De productie van Collins is vriendelijk, de songs zijn stuk voor stuk catchy en het musiceren blijft zoals altijd ijzersterk. Echter mis ik zelf hier toch wat van de scherpe randjes die de andere albums zo goed maakten. Goed, maar absoluut geen favoriet. Toch zet ik Silent Lucidity, Empire, Resistance en Anybody Listening? met heel veel plezier meerdere malen op.

Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensrÿche (ep)
4. The Warning
5. Empire

Ja, deze doen we ook mee met de marathon, omdat de titel Queensrÿche hier boven prijkt.

De hele soap heb ik toen redelijk actief meegekregen nadat ik American Soldier en Dedicated To Chaos aan me voorbij had laten gaan. In het begin was ik nog een onderdeel van kamp Tate ("kom op, toch wel de stem van QR") maar toen de verhalen van de bandleden naar buiten kwamen over zijn gedrag en ik wat live-beelden mee kreeg, hield het voor mij toch ook snel op.

En dan dit album... Ja, het heeft niet heel veel met zijn voormalige werkgever te maken heh? Bij vlagen een aardig deuntje (In The Hands Of God) of zelfs een redelijke compositie (Everything, Fallen), maar voor het gros klinkt het wederom als het gekabbel van de alternatieve rock/metal die de band dat hele millennium al speelde. Het is niet zo dat Tate ook slecht zingt, het zijn gewoon geen hele fijne zanglijnen. Sluit met The Weight Of The World stiekem ook nog geeneens zo slecht af, maar het nodigt niet uit tot vaker luisteren. Op dit moment had Tate eigenlijk gewoon al verloren.

Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensrÿche (ep)
4. The Warning
5. Empire
6. Q2K
7. Promised Land
8. American Soldier
9. Operation: Mindcrime II
10. Hear In The Now Frontier
11. Frequency Unknown
12. Dedicated To Chaos
13. Tribe

Het fijne ten opzichte van Promised Land is dat dit album iets energieker klinkt en een consistente sound heeft. Die alternative rock/grunge sound komt in ieder geval meer overeen met de muziek die net daarvoor populair was in Seattle (achter de feiten aanlopen?) en klinkt in heel veel opzichten erg on-Queensrÿche, maar luistert op zich zeker op de eerste helft van het album goed weg. Halverwege vervalt het echter in on-interessante niemendalletjes en valt het me toch op dat ik Tate's stem voor het eerst niet meer vind passen bij de muziek. Het kan alsnog erger, maar veel plezier haal ik er niet uit.

Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensrÿche (ep)
4. The Warning
5. Empire
6. Promised Land
7. Hear In The Now Frontier

Rage For Order en Operation: Mindcrime strijden eigenlijk altijd om de plaats van favoriete Queensrÿche-album. Rage For Order is een grillig, experimenteel album en Operation: Mindcrime is een gestroomlijnd conceptalbum waar de oude US-powermetalroots langzaamaan de ruimte geven voor stadionrock-invloeden. Dat laatste klinkt eigenlijk negatief terwijl ik het positief bedoel. Waar Empire misschien wel nog wat door zal slaan naar de toegankelijke sound, is O:M toegankelijk genoeg om voor iedereen te beluisteren te zijn, maar de nummers zelf zitten uitzonderlijk vernuftig in elkaar. Wederom niets dan respect voor de nuance in de ritmesectie, want Jackon vult het geheel wonderbaarlijk mooi op met zijn basloopjes, terwijl Rockenfeld wederom de perfecte sound benaderd en geen slag teveel of te weinig gebruikt.

Tate zingt minder onorthodox dan het geval was op Rage For Order, maar alles wat uit zijn strot komt nodigt uit tot luisteren. Het verhaal vloeit soepel uit zijn mond en de teksten zijn stuk voor stuk ijzersterk. Als je jezelf puur focust op de politieke kritiek, dan merk je dat we sinds 30 jaar niet veel verder zijn gekomen. Als je kijkt naar het menselijk drama, dan is vooral het hoofdstuk 'sister Mary' verschrikkelijk treurig. Levert ook meteen met The Mission en Suite Sister Mary een paar prachtige songs op. Laatstgenoemde song geeft me iedere keer kippenvel. Het wordt ook perfect opgevolgd met het veel energiekere The Needle Lies en qua thematiek in I Don't Believe In Love en Eyes Of A Stranger prachtig uitgewerkt. De solo's en melodieën van DeGarmo en Wilton strelen de oren tot de max. Ik voel me nu nog steeds terug in de tijd van eind-middelbare school/begin universiteit waar ik dit album non-stop draaide en besef me nu dat ik, op dit moment, net iets meer geniet van het consistente, gestroomlijnde album dat Operation: Mindcrime heet, dan ik doe van het meer grillige Rage For Order. Misschien dat dit morgen weer anders is, want het is echt lastig bepalen welke van deze twee meesterwerken de voorkeur heeft. Damn, wat was deze band toch goed op dit moment in de geschiedenis.

Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensrÿche (ep)
4. The Warning

Ik was bij het uitkomen van dit album een van de fans die dit wanhopig goed wilde vinden. Nu ik het op het moment weer luister valt het me buiten een paar goede songs vooral op dat ik niet heel veel hiervan onthouden heb. Dan zie ik op Wikipedia dit staan:

"All songs written by Jason Slater, Mike Stone and Geoff Tate except where noted."

In de tussentijd is ook bekend geworden hoe Wilton, Jackson en Rockenfield praktisch niets met het schrijfproces te maken hebben gehad en het vooral Tate, Stone en producer Slater zijn geweest die zich met het album bezig hebben gehouden. Wat kunnen we er verder over zeggen? Het is in ieder geval weer metal te noemen, er zijn gitaarsolo's weer te horen die soms wat van de oude glorie laten horen en de composities zijn bij vlagen best proggy.

Het probleem zit hem er vooral in dat het album een allegaartje van verschillende structuren en sounds is die totaal geen geheel vormen. Operation: Mindcrime heeft songs die vloeiend in elkaar overgaan en ook los prima werken. Operation: Mindcrime II heeft veel ideeën, maar weinig visie. En toch werkt het soms best. Murderer? is een van de hardere QR songs en bevalt me nog steeds prima. I'm American is een prima opener, The Chase is vooral dankzij Ronnie James Dio een prima duet en songs als Hostage en Speed Of Light hebben spannende momenten. Na Murderer? krijgen we in de vorm van An Intentional Confrontation nog een mooie compositie waar Pamela Moore sterk voor de dag komt en de gitaarsolo en songstructuur sterk aan Pink Floyd's The Wall doen denken. Vervolgens doet men niets met dit mooie stukje muziek en valt het allemaal weer dood.

Het origineel had Eyes Of A Stranger, een ware metalklassieker en een hartverscheurend prachtige song over verlies, wanhoop en hartverscheurende tragiek. All The Promises is dat allemaal niet. All The Promises is een slappe ballad die verhaaltechnisch weinig catharsis geeft en muzikaal los staat van alles wat er in het verhaal eerder gebracht is. Het is vooral een belabberde afsluiter.

Ik kan O:M II ook echt geen compleet rukcijfer geven omdat ik het talent bij vlagen nog steeds wel hoor. Was de visie er maar ook geweest om er meer mee te doen.

Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensrÿche (ep)
4. The Warning
5. Empire
6. Q2K
7. Promised Land
8. Operation: Mindcrime II
9. Hear In The Now Frontier
10. Tribe

Promised Land laat een band horen die na twee klappers van wereldformaat reflecteert op de vorige periode en zichzelf afvraagt 'was dit het nu?'. Het levert een album op dat in geen enkel opzicht klinkt als zijn voorganger, niet toegankelijk is en bij vlagen ook steken laat vallen. Het doet echter ook een aantal dingen goed. Bridge is een hartverscheurende ballad over DeGarmo's mislukte relatie met zijn overleden vader, de titeltrack is een progmetalpareltje en I Am I en Damaged zijn duister en stevig. Na de titeltrack gaat het echter fout. Disconnected is weinig compositie en Lady Jane/My Global Mind/One More Time gaan het ene oor in, het andere oor uit. Afsluiter Someone Else is dan wel weer erg goed, maar het valt daarmee wel weer extra op dat het album toch een flink aantal softe/balladesque songs heeft. Het geheel beviel me vroeger dan toch beter, al kan ik Promised Land onmogelijk een slecht album noemen. Het is wel een eerste stap richting aftakeling.

Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensrÿche (ep)
4. The Warning
5. Empire
6. Promised Land

Ja, ik laat mijn eerder uitgedeelde 4 sterren staan. Rond One Life begon ik te twijfelen, want dat nummer blijft voor me een draak eersteklas, maar When The Rain Comes, Liquid Sky en Breakdown gaan er dan weer zo lekker in, dat het allemaal wel zal. Ik mag Q2K heel erg. Heeft niets meer te maken met de oude band, maar het musiceren is nog steeds hoogstaand, de composities hebben kop en staart en de productie is perfect. Achteraf gezien een onterecht verguisd album en wat mij betreft veel beter dan Hear In The Now Frontier.

Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensrÿche (ep)
4. The Warning
5. Empire
6. Q2K
7. Promised Land
8. Hear In The Now Frontier

Alle vier raak: top-EP!

Queensrÿche is een band die ik redelijk vroeg in mijn metal-leren-kennen-periode hoorde. Voor een paar euro kocht een vriend toen Rage For Order en het viel ons vooral op dat het een beetje Iron Maiden was, maar dan wat softer. Uiteindelijk heb ik de cd van hem overgekocht toen bleek dat hij hem toch nooit luisterde. Operation: Mindcrime en Empire volgden en sindsdien ben ik fan. Of nou ja, heb ik een verhouding met de band die af en toe wat klappen krijgt (daar komen we nog wel...).

Deze EP echter... manmanman, wat een genot! Majestueuze solo's, een vlijmscherpe zanger, futuristische teksten en heerlijke afwisseling qua tempo's en sferen. QR had met deze EP al meteen een schot in de roos. Begrijpelijk op zich dat men zich verder is gaan ontwikkelen en dat deze ietwat primitieve sfeer moest evolueren, maar dat deze oldschool US-metal nog steeds als een huis staat moge duidelijk zijn!