Een Debney score die steeds leuker lijkt te worden. Het heeft een nostalgisch swing & jazz geluid, naast een meer reguliere dramatische, romantische bezetting van het orkest. Nadeel is wederom weer eens de dialoog/score afwisseling helaas.

Debney kon beter nog maar eens goed naar Hoosiers luisteren, wat zijn score was van een laag niveau. Al zullen de makers wel tevreden zijn geweest met wat hij schreef.

De scherpe rand van The Mummy van Goldsmith en Returns van Silvestri is er nogal vanaf. Grootste probleem met de drie scores op een rijtje is dat Debney niks anders componeerde wat de twee andere niet al te bieden hadden. Meer kan je op zich ook niet verwachten, behalve dan een rock n'roll element voor het ruige hoofdkarakter. Ongeinspireerd achtbaanritje van een score, die echter op cd na verloop van tijd in kwaliteit stijgt. 3 sterren

Debney tracht nog hier een nieuwe Cutthroat Island van te maken met zijn composities, althans in het begin. Dat hij daar enkel in het begin mee slaagt heeft aan het materiaal te liggen. Een aardige Debney score. 3 sterren

Een nieuwe hoofdstuk in het niemandsdallen boek van Debney (wat meer pagina's bevat dan het boek van sinterklaas zullen sommige beweren). Dat was Spy kids in samenwerking met andere ook, maar daar bleef de vaart en variatie en energiek in. Ook al weet je via de hoesje wie wat heeft gedaan Debney en Beck's werk is niet van elkaar te onderscheiden. Veel gespeel met orkest en electronica, met vaak constante drum loops eronder. Best aardig. 3 sterren

Interessant bij dit soort reeksen is de wisselingen van componisten.Denk Bond, denk Star Trek… Iedere componist benaderde een Alien project op zijn eigen manier. Frizzell een naam, die meteen gelinkt wordt aan chaotische horror composities. Hier is dan dan ook niet veel anders. Don Davis heeft op sommige punten voor zijn Matrix scores wat overkomsten (als het aan komt op chaos). Opvallend is hoe de componist eigenlijk van elke voorgaande persoon uit de reeks wel wat oppikt. ''Ripley´s Theme'' doet denken aan het thema van Goldsmith van Alien. ''They Swim'' is chaotisch, krachtig qua orchestratie, een hels tempo. Doet denken aan ''Futtile Escape'' van Horner. Qua rake sfeerschetsen weer meer van Goldenthal. De track van Handel heeft een eigenaardige werking. Misschien is het wel een nummer wat je even weghaalt uit de donkere sferen met een rustgevend, krachtig stuk met een helse vocaal. Heel wisselend, want andere keren haalt het mij helemaal uit de sfeer. 4 sterren

James Newton Howard schreef een thema en had last van tijdgebrek.1996 en 1997 waren de drukste jaren uit zijn hele carrriere.Hierdoor schreef hij ineens voor meerdere films slechts een thema en ging verder met een ander project: Liar Liar was er bijvoorbeeld een van.Hij bewees John Frizzell wederom weer een dienst door hem aan te raden om de score helemaal aan te pakken.Frizzell is in principe aan de bak gekomen door Howard, ook in stijl zijn duidelijk de invloeden van de meester te zien, Waterworld kan makkelijk herkent worden en enkele andere.Wat Frizzell deed was simpel weg het thema gebruiken en daarom heen te bouwen en te verder te integreren in stukken score.Wel componeerde hij zelf een ongelooflijk mooi romantisch thema, wat niet onder doet voor Howard's indrukwekkende thema, ook al is het sfeergevoelig anders.Maar Frizzell's stijl is zo herkenbaar, ook weer bij Dante's Peak.Met de horror elementen bouwde hij verder voort in zijn carriere in scores als Alien Resurrection, Ghost Ship en Thirteen Ghosts.

Het romantische thema van Frizzell is te horen in ''On the Porch''.De langzame opbouw in het verhaal naar een toch redelijk anti-climax is beter in score elementen.Met hier en daar een zeer waardig, spannend actie stuk is de ultieme te horen in ''The Rescue'', met natuurlijk weer het thema van Howard erin verwerkt.Frizzell's score is in zijn volledigheid (zo'n 85 min) veel herhaling, maar in veel variatie, wringt en draait hij het geweldig.Op de Sarabande uitgave is hier vrij weinig van te merken.45 min verlies.4 sterren

Randy Edelman componeerde de score voor Gettysburg, een nogal curieuze al zeg ik het zelf. Een ieder bekend met Edelman’s stijl, en dan vooral eerder in zijn carriere, moet zijn opgevallen dat de man thematisch zeer sterk werk kan componeren. Echter de man is zo gesteld op zijn elektronische middelen, die vrij gedateerd kunnen klinken. Bij verscheidene scores als Last of the Mohicans of Dragon: The Bruce Lee Story is dat acceptabel, echter bij een historisch drama als Gettysburg niet. Toch kon hij het niet laten en hoe dat uiteindelijk toch is goed gekeurd is mag een raadsel zijn. De prequel Gods and Monsters bood hem weer de kans om zowel samen te werken met een andere componist alsmede die elektronica tevoorschijn te halen (die ditmaal achterwege blijft). Frizzell componeerde het grootste gedeelte van de score, al doet de score vertegenwoording van Edelman’s deel vermoeden dat hij bitter weinig deed.

Indrukwekkende, complete orchestrale score. Soms een hevige march kwaliteit met heroïsche klanken van zowel orkest als koor, maar het overgrote gedeelte is heerlijk kalm. Met lange stukken voor violen en ingetogen koper elementen treed men binnen in een zeer sombere wereld, alhoewel de warmte er ook is. Die warmte is zo ook terug te vinden in Mychael Danna’s score voor Ride With The Devil. Met hier en daar een Ierse invloed van een doedelzak en fluit, beiden bespeeld door Paddy Moloney, van the Chieftans die ook al te horen waren in Barry Lyndon.

Het mag jammer genoemd worden dat er meerdere scores van John Frizzell zijn voor kleine drama producties die het licht niet zien naar een release. Die van de James Dean film bijvoorbeeld. 4.5 sterren

John Morris score werkt enorm op verschillend emoties en de kwaliteit daarvan is hoogstaand. Met goed gevulde orchestraties is het hoofdthema voor de afwijkende elephant man zeer melodieusch en melancholiek. Ook Morris gebruikte zo Adagio van Barber, ditmaal met een beter effect (qua knipwerk) dan in bijvoorbeeld Platoon was gedaan. Morris vond een manier om het met de stijl van de score zelf te verweven, tenminst met de trieste stukken. Bijvoorbeeld wanneer hij aangeeft dat hij een normaal mens wil zijn en gewoon wil kunnen slapen. Vele variaties van het hoofdthema, maar altijd meeslepend. Let op het terugverwijzen van eerdere gebeurtenissen door ook een stapje terug te gaan met de aanpak van de melodie. Tussen al het zware in zit dat ene circus element. Het vermaak van andere met deze afwijkende persoon is als zoiets letterlijk te zien is in de film, nooit treurig begeleid. Iedere keer keert het circus gevoel, als een attractie zoals hij door vele wordt gezien, terug. Neem het stuk waarin Treves Merrick ontmoet; circus muziek. Ook later als hij dronken gevoerd wordt en mishandeld is er een vrolijkheid, die het vermaak met Merrick weergeeft in muzikale elementen met een ritmisch circus tempo. Juist dat werkt averechts qua emotie. 4.5 sterren

Ondanks het ijzersterke thema van Goldsmith komt Murphy zelf ook met een interessante score op de proppen. Er is een vrij duidelijk scheiding tussen variatie op het bekende thema en het materiaal van Murphy. De componist gebruikt de gebruikelijke strijkers, piano en aanvullende synthesizers om een broeierige sfeer neer te zetten. Ook de nodige drumloops en korte effecten schuwt Murphy niet.

Van het begin tot het eind spannend met her en der wat aanstekelijk akkoord progressie en een merkwaardig thema voor duduk. Dit laatste voegt echt iets een de gehele sfeer, aangezien de klank van een duduk ook als eorisch prikkelend gezien kan worden. Iets wat je niet meteen zou verwachten. Uiteraard zijn er mensen die het misplaatst zullen vinden.

Misschien niet meteen makkelijk te beoordelen door de duidelijke scheiding, maar de score is in de loop der jaren wel wat in waardering gestegen.

Kamen componeerde ook het thema voor de animatie serie op tv, wat hier in de eerste echte film ook weer gebruikt werd. Kreeg echter nooit dat gevoel ervan toen ik het thema hoorde in X-Men. Ook al gebruikt Ottman het een enkele maal in X-2, het lijkt in mijn herrinnering er veel meer op. Neem de score die erin knalt met de aftiteling.

Vond de Ottman score veel minder verfrissend, zoals ik dat wel met die van Kamen had. Maar gelukkig gaat hij wel weer zijn eigen weg met deze. Vermoedelijk doet John Powell dat ook met X-3.

Mark Isham werd door John Woo gevraagd om de score te schrijven. Deze werd afgewezen toen Isham al meer dan de helft afhad. Woo die al eerder gebruikte maakte van Zimmer voor Broken Arrow, vroeg of hij geïnteresseerd was. Deze had echter geen tijd en schoof het project door naar Powell. Powell deed het hier solo, zonder Zimmer, alhoewel hij wel enige hulp kreeg van Gavin Greenaway. Isham had een hele andere opzet in gedachte dan zoals Powell die uiteindelijk realiseerde (misschien was het allemaal net iets te licht). Woo was erg te spreken over de opening waarin de emotie ervan afspat. Oftewel ‘’Face On’’ waarin meteen duidelijk wordt dat zijn stijl makkelijk kan overschakelen naar een donkere sfeer zonder te plotseling of gehaast over te komen. Een prachtig emotioneel thema gespeeld thema mond uit in stukken met een koor, waarbij Handel’s ‘’Since By Man Came Death’’ uit ‘’Messiah’’ geintegreerd word.Dit prachtige thema voor Mikey en Archer keert prachtig terug in de score, op dit album helaas enkele keren, pas bij ‘’Ready for the Big Ride, Bubba’’ goed terug te horen. Naast dit prachtthema zijn het vooral de verschillende elektronische drums, elektrische gitaren, veel sfeer effecten en complexe percussie. ‘’Furniture’’ is de actietrack van de uitgaven, waarin rhytmische sterke en snelle orchestratie en geweldige koper elementen dit zo’n enerverende track maken. Zelfs het thema komt hier en daar terug ergens naar de 3 minuten. Maar van waar die titel? Furniture als tracktitel voor een typische chase scene op een vliegveld… De dramatische kant en tevens donkere kant van het verhaal, de gezichtsverwisseling wordt perfect verwoord in ‘’This Ridiculous Chin’’.Castor Troy vaak gekenmerkt door hevige gitaargeluiden zoals in ‘’80 proof Rock’’ aan het begin. Dat het album een zooitje is blijkt wel uit track 4 ‘’The Golden Section Derma Lift’’ beginnend met de vishaak scene wat overgaat in een ander stuk veel eerder gehoord. Prachtig is ‘’Hans Loft’’, een van de betere actietracks. Ook wel een referentie naar een zogehete ruimte van Zimmer waar met andere Media Venture leden kan zitten als deze toe zijn aan wat rust, alleen bereikbaar via een ladder. Tevens is ‘’Original Ideas’’ uitgaven met de complete score in chronologische volgorde te krijgen als bootleg. 4.5 sterren

Heerlijke vlotte score vol met variatie en grandioze tempo's.Maar dat Powell niet helemaal origineel te werk gaat is duidelijk.Met Rat Race kopiert hij zowat letterlijk stukken uit Ernest Gold's It's A Mad, Mad, Mad,Mad World. 3.5 sterren

De vergelijking aan gaan met Poledouris zijn score voor de originele Starship Troopers is onvermijdbaar en gelijk zijn de verschillen duidelijk voelbaar. Geen Fed Net March, maar gewoon Fed Net wat al aanduid dat de militaristische march elementen grotendeels afwezig zijn. Als die langskomen is het vrijwel identiek aan Zimmer's Backdraft, met een enkel verschil in wat extra noten. Ook qua grootheid minder opwindend, de energie is eruit gehaald. Toch leveren de twee componisten aardig werk af, met genoeg variatie, maar ooh wat wordt Poledouris gemist. 3.5 sterren

Angela's Ashes is zo'n typische Williams score, dramatisch op en top met Ierse invloeden ala Far and Away. Dat betekent niet iets heel interessants, want net als vele andere Williams scores is het nogal saai om aan te horen. Een typische score die eveneens zo door een componist als de onlangs overleden Bernstein prima geschreven kon worden. De toon is droevig, misschien een beetje als Schlinder's List, maar de enige track die er echt uitspringt is ''Back in America'', die goede herinneringen oproept van Saving Private Ryan. Een redelijk score die overigens zeer belangrijk is geweest voor een andere: Williams was aangewezen om Bicentennial Man te scoren, maar had geen tijd en begon met Angela's Ashes. Horner nam hierna het project over en componeerde een meesterwerk. Vraag mij niet wat er van Bicentennial geworden zou worden indien Williams die had gedaan. 3 sterren

De uiteindelijke communicatie tussen mensen en het moederschip van de wezens is uit Williams zijn carriere toch wel zo'n beetje een hoogtepunt. Des te meer de twee fenomen doorgaan in communiceren des te sneller het 5 notige motiefje gaat, eindigend in een al even beroemd motiefje, die van Jaws namelijk (wat dan maar weer 2 noten zijn). De componist en Spielberg hebben zitten zoeken tussen vele verschillende 5 notige motiefjes na die ene die het best zou passen. Briljant geen ander woord voor! (hoor hiervoor 'Wild Signals')

Zo'n typische Williams score die mij niet zo kan boeien. Het thematische werk van deze componist is altijd geweldig, maar dreigt daar buiten saai te worden. Dat gevoel bekroop mij bij deze score erg. Natuurlijk lijken sommige elementen op vorige scores als E.T., Home Alone en Hook (eentje die ik steeds en steeds meer begin te waarderen). Hier is de magie zowat afwezig. 3 sterren

De eerste keer dat Williams en Spielberg elkaar ontmoette, speelde Williams een 2-notig stukje op de piano, waarop Spielberg iets zei als: ''You're kidding right''. Maar wat klonk het dreigend eenmaal met een groots orkest met vioolspelers. Het themaatje is het hart van de film, of de hart van de haai. Vele spannende stukken zonder dit themaatje verraden in de film al dat de haai niet in aantocht is. Franz Waxman verzon het al eerder voor een film. Onduidelijk is nog of Williams het nou wel of niet ''geleend'' heeft. Duidelijk is wel dat dit een waanzinnig geschreven suspense score is, die de kwaliteiten van Williams nog maar eens benadrukken. 5 sterren

Doet haast niet onder voor de originele Jaws score. Veel effectieve crescendo en suspense momenten, met wat vernieuwde geschreven composities voor de aanvallen van het diertje. 4.5 sterren

Het is een van de meest complexe en donkere scores van Williams uit zijn carriere als je het mij vraagt. Echter je zou denken dat dat persee positief is, prima zo zie ik het graag. Echter veel kon ik er niet mee uiteindelijk.

Hymn To The Fallen sleept je direct mee in de sombere score van Williams. Waar dit stuk nog bombastisch van aard is, valt dit niet te zeggen van wat volgen gaat.Sombere, rustige tracks met de hoogst haalbare vorm van emoties. Wat dat betreft is het allemaal zeer ingetogen, waar de kracht in zit. Het thema wordt eindeloos herhaald, wat door die ingetogen aanpak je in de status van rouw en hypnose toestand brengt. Zeer zeker geen makkelijk luisterbaar iets, maar geef het een kans. 5 sterren

Indrukwekkende score van Williams die vooral dankzij enkele befaamde artiesten meer waardevol is.Yo-Yo- Ma zorgde voor enkele geweldige cello solo's en nog meer in de sfeer zijn de Gyuto monniken, Tibetaans uiteraard.4.5 sterren

The Phantom Menace had in wezen slechts 1 enkel nieuwe thema (Duel Of Fates), wat ook een beetje apart stond van de rest van de score. Williams componeerde voor Attack of the Clones een ander nieuw thema, het liefdes thema, voor het eerst te
horen in ''Across the Stars''. Dit thema wordt later nog vaker geintegreerd in de score van de romantische toon naar een zekere duistere/dramatische opzet. ''Duel of Fates'' keert ook nog eventjes terug in de track ''Return to Taitoone''. Qua actietracks vetrouwt Williams veel op de percussie en drums. Niet standaard drums, maar etnische wat het meerwaarde geeft. Best te horen in
''Zam the Assassin and the Chase Through Coruscant''. Het is in deze zelfde track waar hij een elektronische invloeden (elek gitaren dacht ik). Deze post modern invloeden paste hij al eerder kort toe in AI en Minority Report. Op veel uitgaves staat een bonustrack, die op de Duitse uitgaven van ''Angriff der Klonkrieger''
echter ontbreekt. 4.5 sterren

In de kerst van 1975 overleed Bernard Herrmann aan een hartaanval.Deze componist schreef aardig wat scores voor films van Hitchcock.Uiteindelijk werd dit contact verbroken na zijn werk voor Marnie.Later zou hij binnen gehaald worden door De Palma die hem strikte voor Sisters en Obsession, niet geheel toevallig films die als een ode aan Hitchcock zijn.Obession zou Herrmann's laatste score ooit worden.John Williams was al jaren diep onder de indruk van Herrmann en De Palma en schreef de regisseur zo nu en dan eens wat (vooral veel complimenten voor zijn samenwerking met Herrmann).Natuurlijk moest de regisseur op zoek naar een andere componist, na twee hechte samenwerkingen.Hij kwam uit bij Williams,die ook al werk had gedaan voor een vriend van hem (Spielberg), Spielberg's vriendin was in die tijd Amy Irving, die ook weer in de The Fury zou spelen.
Williams had net Close Encounters of the Third Kind of toen hij aan The Fury begon, waarna hij na de opnames van de score weer doorging om aan Superman te werken.Rond deze periode had hij het niet alleen erg druk, het lijkt ook of zijn beste werk allemaal eind jaren 70 naar buiten kwam.

Het bruist van de akelige melodieen.Het meestal intrigerende van de score ligt in het feit dat het hoofdthema meer een liefdesthema is, maar dan verdraaid en zeer dubieus.Over de reden waarom kan gegist worden, maar duidelijk is dat het om de band tussen de twee hoofdkarakters gaat.Dit dan in principe vermalen met de horror stijl.Ook zeer onverwachte optredens van instrumenten als de theremin.

Over invloeden gesproken:
Kort ernaar leek James Horner met Brain storm erdoor beinvloed te zijn geraakt als het aankwam op specifiek gebruik van koper, hetzelfde in het veel latere werk van Don Davis voor The Matrix.Ook de eerst Star Trek van Jerry Goldsmith heeft veel overeenkomstigheden.Daarentegen leek Williams, begrijpelijk genoeg,geinspireerd te zijn door Herrmann; leg Vertigo en The Fury eens naast elkaar en zoek de overeenkomsten.

De uitgaven van 1978 stelder enigzins teleur door matige geluidskwaliteit.De 2002 uitgaven bevat zowel de complete score als de opgepoetste en ge-remasterde versie van 1978 (bij track 24 begint deze). 4.5 sterren

Het thema van Jurassic Park is in geen velden of wegen te bekennen (enkel in de end credits). In plaats geen echt duidelijk main theme, maar een boel kleine themaatjes. Dit stoort geen moment ook niet in tracks als ''The Hunt'' wat bestaat uit hetzelfde stukje achter elkaar. De jungle rhytms, niet het meest originele, maar in tracks als ''Rescuing Sarah, geweldig. Toch enorm knap dat Williams het voor elkaar heeft gekregen om een zowat geheel nieuwe sound te geven aan het vervolg. Het kopen waard, want het hoesje is prachtig ( soort van uitklapbaar parkhoesje). 5 sterren

Het thema met de vioolsolo's is intrigerend genoeg. Helaas is de underscore, wel vaker een probleem bij Williams, niet helemaal interessant. Soms zelfs saai.

Heerlijke funky blaxpoitation score die het echter niet redt bij de Isaac Hayes score voor de eerste Shaft. Grote fans van het genre geven vaker de voorkeur aan Shaft in Africa naar mijn idee.

Jon Brion schijnt dus ook met allerlei artiesten samen te werken en te produceren. Ik ken er totaal niks van. Brion is de vaste componist van Paul Thomas Anderson en brengt altijd dat extra karakter met zich mee. Hij duikt overigens ook nog ergens in Boogie Nights op.

Zijn score voor Eternal is weer zo heerlijk van twee kanten, van twee kanten als in; de vrolijkheid van veel composities zijn tegelijk triest/dramatisch. Soms zit er een stuk wat zo onzettend dramatisch is, maar juist zo vrolijk en mooi. Het hoofdthema bood de kans om simpel, doch effectief, met de harp en fluit aan de haal te gaan. De piano zijn ook sterk vertegenwoordigt. Het leuke is dat het een score is voor een film die zowel vrolijke en romatische stukken begeleidt als compleet gestoorde, chaotische scenes en tragische stukken. ''Drive In'' is een voorbeeld van het typische ''mickeymousing'' met een vlot jazzy tempo. Het heen en weer rennen van de ene plek naar de andere plek, levert misschien nog wel de meest interessante score stukken op. Brion gebruikte eerder ook al eens een bepaalde synthesizer voor gitaar gepluk in Hard Eight (als mijn geheugen het goed heeft), die hier ook weer aanwezig zijn. En die synthesizer elementen schijnen uit een apparaat te komen wat zijn vader jaren lang gebruikte.

Erg goed score van Brion. Hij vertrouwt veel op kalme ritmes, die mooie scenes met elkaar verbinden. Meesterlijk zijn enkele montages (Showtime en tanley / Frank / Linda's Breakdown), waarbij hij de lijdens weg van verscheidene karakters in een doorlopend geheel. Daar toont hij zich een ware meester met kleine textures, en met vele subtiele gelaagdheden. Voor de film Cloaca was deze score zo gebruikt als temp score. En ook in die film schreef Fons Merkies score voor een lange montage. Voor een recensie van de Cloaca score: link

Brion is een verfrissend element in de hedendaagse fillmmuziek industrie. 4.5 sterren

Stokkermans carriere betrekt enkel en alleen het score van tv-series. Befaamde als Paulus de Boskabouter, Tita Tovenaar, Peppi&Kokki, De berenboot... In de Naam der Koningin is zijn laatste score tot op heden en verkent een serie over een stukje van het Nederlandse koloniale verleden.De componist had het Metropole Orkest te berschikking.Het nadeel van deze score is de vaak te korte tracks, waar geen echte ontwikkeling in gemaakt wordt.Maar er zit wel degelijk sterke thematische stukken tussen zoals ''De Strijd omk het Bivak'' en ''Koninginnewals''. 3.5 sterren

Na Un Paraíso Bajo Las Estrellas maar eens op zoek gegaan naar meer van Vitier, en ook Fresa Y Chocolate is een goede Cubaanse score. Tevens staat er nog muziek of van twee andere gescoorde films; Máscaro: El Cazador Americano en Un Señor Muy Viejo Con Unas Alas Enormes. ''The Circus Samba'' heeft naast het heerlijke samba ritme een vioollaag die continu een gedeelte van het Bond thema herhaalt.

Haanstra is een van de meest talentvolle componisten van Nederland. Van Otterloo's score van Soldaat van Oranje beschouwd hij als zijn beste. Met het thema van Baantjer heeft hij behoorlijke fuore gemaakt, een thema ala Turks Fruit, ook al van Van Otterloo. Het is een beetje het type (oh jee hij plaats hem in een hokje) Erik van der Wurff; arrangeert, componeert etc. Deed ook de score voor De Brug bv. Wij Alexander bood hem het Radio Symfonisch orkest aan, een orkest wat bij serie producties als deze van de kro ter beschikking stond. Treed ook soms als gast dirigent op bij dit orkest en het Metropole.