Zit muzikaal vast heel boeiend in elkaar, maar dat maakt het als muziek 'om naar te luisteren' nog niet automatisch boeiend. Voor mij mist er net de klik om dit leuk te houden voor meer dan twee á drie nummers achter elkaar.

Vraag me niet waar ik met mijn hoofd zat destijds. Dit is een vrij standaard D&B-productie, prima sound, maar meneer Aphrodite maakt zich er soms wel wat makkelijk vanaf. Ik durf het zelfs easy-listening te noemen. Voor mij in ieder geval geen 80 minuten leuk.

Na de eerste paar luisterbeurten een voorlopig oordeel: leuke plaat, maar enkel Useless Information vind ik een uitschieter. De rest is wel prima, hoewel ik Birds en Over and Over niet zo heel boeiend vind.
De favoriete nummers draaien hun rondjes op mijn iPod, de rest zal ik waarschijnlijk hooguit een enkele keer beluisteren.

Mijn liefde voor Arcade Fire is nogal een fluctuerende zaak geweest.

Rond 2007-2008 was ik gefascineerd door Funeral, welke ik lang als mijn favoriete AF heb gezien. Muzikaal raakte het de goede snaar, maar ook de thema's pasten goed in mijn referentiekader. Ik zat aan het einde van mijn middelbare school, en begon daarna met studeren. Journalistiek, daarna filosofie.
Funeral besprak de dood, volwassen worden, hoop. Vervolgens kwam Neon Bible, over religie en maatschappelijk onrecht. Ik snapte het bij lange na niet allemaal, maar het sprak me op meerdere niveaus aan. Beide platen samen maakten me een groot fan van deze band, hoewel ik het toen niet zo zag.

The Suburbs viel me aanvankelijk erg tegen, zoals ook te zien in bovenstaand bericht. Daterend uit 2013, dus ik heb het nog best een paar keer geprobeerd ook, nadat Reflektor uitkwam, welke ik niet fantastisch vond, maar wel beter. Het herbeluisteren hielp allemaal niet en ik weet niet waarom, maar tot twee jaar geleden stond The Suburbs op drie sterren.

Reflektor heeft me als album nooit echt geraakt. De verdraaide disco-elementen waardeerde ik heel erg, en de plaat matchte perfect met mijn muzikale ontdekkingstocht van de geschiedenis van de disco, funk en de revival ervan in nu disco. Maar thematisch kon ik er weinig mee. Ik ben er nooit diep ingedoken, maar in veel tracks hoorde ik een reflectie op liefde/seksualiteit in de tegenwoordige tijd. Het is mijn minst "ontdekte" plaat van Arcade Fire, hoewel ik hem vaak heb geluisterd. Het is simpelweg nooit tot een dieper niveau doorgedrongen.
Het is dan ook van hieruit de verklaren dat Arcade Fire voor mij jaren op de achtergrond is gebleven. Ook Funeral en Neon Bible luisterde ik amper meer.

Toen kwam in 2017 Everything Now. Zeker niet de beste Arcade Fire, maar het bracht de band voor mij weer terug onder de radar. Het thema was op deze plaat misschien weer iets te duidelijk: de instant gratification-cultuur, de vloed van informatie en media die over ons heenkomt. Het voelde voor mij een beetje als een makkelijk doelwit, maar de plaat was goed, en ik kon er objectief gezien weinig op aanmerken.
Door Everything Now ben ik echter weer meer naar de oudere albums gaan luisteren, met name The Suburbs.

En na nog een hele zooi luisterbeurten drong in 2019 eindelijk de genialiteit van The Suburbs tot mij door. Muzikaal klikte eindelijk ieder nummer. Maar meer belangrijk, de thema's begonnen eindelijk tot me te spreken. Het had dan ook veel nodig gehad. Meerdere verhuizingen, van Lelystad (zeg maar de polder-suburbs), naar de grote stad, het studentenleven achter de rug, het buitenland, en toen weer terug. "Volwassen geworden," toch kinds gebleven. Tsja, hoe beschrijf je het. Ik weet het niet, maar Arcade Fire wel, en het is het fijne aan muziek dat je een tekst kunt beluisteren en dan zeggen of slechts denken; "ja, ik snap het", of "zo voel ik dat ook". Zelf zou ik het nooit zo over kunnen brengen.
Zo veel thema's die spelen in de levens van zo vele mensen, Arcade Fire pakt ze, speelt ermee, zet ze met een absolute authenticiteit neer, keert ze weer om, laat zien dat ze soms hol zijn van binnen, maar erkent toch de menselijke emoties die eraan ten grondslag liggen. Nostalgie, de kinderwens, de leegheid van het bestaan, dromen en ambities, ga zo maar door.
The Suburbs voelt nu voor mij het meest thematisch gefocust, maar ook muzikaal het sterkst van alle Arcade Fire-albums, en het staat voor mij inmiddels bovenaan de lijst. Dat was dan weer mijn dagboek, ik heb dit meer voor mijzelf opgeschreven, maar misschien vindt iemand het nog interessant.

Toen ik voor het eerst onder de indruk was van Controlling Crowds wist ik het eigenlijk al: van deze band hoef ik verder niets te horen. Deze plaat is zo goed, ander werk kan me alleen nog maar teleurstellen. Met de opvolger was dat inderdaad het geval.

Controlling Crowds staat vier jaar later ook nog steeds fier rechtop. Wat een plaat! Subliem, de vele invloeden, allen tot één geweldig geheel gesmeed. Met één identiteit, en van begin tot eind van hoge kwaliteit.

Ik verhoog hem naar vijf sterren.

Hup, direct een 4*! Ik was nooit echt een AM-fan, hoewel Humbug zeker een leuk album was. Ik had altijd de indruk dat het goede liedjesschrijvers waren, maar dat er verder niet zoveel achter zat. Maar dit, dit is muzikaal zo doordacht met die lounge-sound die instrumentaal toch zo divers is. En zo'n geweldig creatief concept, dat precies in mijn straatje valt. En tekstueel zit het zo vol met referenties die als puzzelstukjes in elkaar vallen...

Ga me nu niet vertellen dat al die voorgaande albums dat ook hadden! Dan moet ik echt nog eens goed gaan luisteren, want momenteel is dit (nu al) mijn favoriete AM!

Prima album. Ik had veel minder verwacht, maar er staan zelfs een paar nummers op die ik gewoon heel goed vind, te weten Greedy en Side to Side. Leave me Lonely is ook heel aardig, vooral bijzonder omdat ballads toch vaak de zwakke punten zijn van popzangeressen die het niet in de eerste plaats van hun zangtalent moeten hebben. Het album is als geheel echter toch net niet spannend genoeg voor mij, hoewel ik me kan voorstellen dat het voor anderen dit wel is. Dus mijn favoriete nummers gaan ergens in een playlist, de rest zal ik waarschijnlijk niet meer draaien.

Leuke driekwartier. Een hoop noise op een bult, maar toch structuur (een beetje). Kost wel tijd om ontcijferd te worden, maar beloont. Jammer genoeg zal ik de komende anderhalve week weinig aan nieuwe muziek luisteren toekomen, dus dit is maar vast mijn indruk na twee keer luisteren. Redelijk positief.

Behoorlijk voorspelbare ambient trance. Kan me voorstellen dat er mensen van houden, maar voor mijn smaak is dit veel te kazig. Territories Part One heeft als enige nummer niet zo'n vertraagde standaard trance-beat als leidraad, en dat maakt het direct een veel beter nummer. De rest van het album is niet aan mij besteed.

Als je in de stemming bent is dit fijn om naar te luisteren, maar er springen nog niet echt nummers uit, net als bij de andere albums die ik van dit duo gehoord heb. Misschien gebeurt dit nog na vaker luisteren. Voorlopig een 3.