menu

Hier kun je zien welke berichten Thomzic als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Alberta Cross - Broken Side of Time (2009)

4,5
Debuut om je vingers bij af te likken. Het schiet alle kanten op, van blues tot indie, van folk tot catchy songs en wat al niet meer. Met de EP The Thief and the Heartbreaker hadden ze hun visitekaartje al afgegeven, maar met deze plaat zetten ze zich definitief op de kaart. Logischerwijs bevat dit album enkele nummers (oa het geweldige The Thief & the Heartbreaker) van de EP.

Vanaf het begin valt de schelle, dromerige stem van Petter Shakee op. Mede hierdoor en in combinatie met de gitaren, meerstemmige zang en afwisseling is het een plaat die maar in je hoofd blijft rondhangen.

Enkele hoogtepunten zijn zoals gezegd The Thief, Rise From Shadows en zeker niet te vergeten Ghost of City Life, wat de veelzijdigheid laat zien van Alberta Cross.

Een voortreffelijk debuut om in de toekomst hoge ogen te gaan gooien.

Alexi Murdoch - Towards the Sun (2011)

4,0
Raar dat ik hier het eerste berichtje neer moet zetten. Had verwacht dat hij al wel door andere users was opgepikt. Oke, Alexi Murdoch zette zich op de kaart met het veelbelovende debuut Time Without Consequense, met onder andere het prachtige Orange Sky. De beste man is een liedjesschrijver die vaak werd geassocieerd met Nick Drake. Of dat terecht is, is een tweede. Het debuut dateerde van vijf jaar geleden en nu komt hij met een 38 minuten durende plaat op de proppen. Beetje schaars was mijn eerste gedachte.

Dat hij de tijd heeft genomen voor deze plaat lijkt ook duidelijk terug te komen. De zeven liedjes hebben een heel rustgevend karakter over zich, waar geen plaats is voor gehaastheid of overmoed. Ik zou haast zeggen dat het een protest is tegen de maatschappij, zoals hij zingt in Slow Revolution: ' My voice is breaking out here in this wilderness; For I see a time that is coming, I see a time of change'. En zo heeft elk liedje zijn wijsheden, vaak gericht op de toekomst zoals de albumtitel al deed vermoeden. De liedjes worden warm en vol ingekleurd, door natuurlijk die stem a la Drake (ja, ik kan er niet onderuit) en subtiele begeleiding in de vorm van piano en hoorns.

Nadat Murdoch helemaal op adem is gekomen na zijn debuut, wil hij nu met deze plaat mensen op adem laten komen. En dan kom ik weer uit op de 'schaarse gedachte' die ik eerder aanhaalde. In het leven hoeft niet alles veel, snel en groots te zijn, als de dingen maar met vol overgaven en passie worden gedaan. En zo is het met de muziek van Murdoch ook, in het bijzonder deze tweede langspeler.

Alice in Chains - Black Gives Way to Blue (2009)

4,5
Hell Yeah. Wat een ijzersterke come back van de heren van Alice in Chains. Één van de platen waar ik reikhalzend naar heb uitgekeken en het heeft me gelukkig totaal niet teleurgesteld. In tegendeel zelfs!

Op alle fronten is het een rockplaat geworden, die je logischerwijs doet denken aan de hoogtij dagen van AiC. De sfeer die ze weten te creëren is heavy en intens en recht uit het hart. De samenzang tussen Cantrell en Duvall blijft fier overeind en beleefd zo en af toe magische momentjes.

Hoogtepunt is Private Hell, waar de laatste dagen van Staley de rode draad is. Sfeer, samenhang, emotie, zang, gitaar, de qlimax, alles klopt. Van de titeltrack weet ik niet wat ik er van moet denken, met oa dat piano deuntje van Elton John er tussen door. Tja.. Misschien valt het nog op zijn plaats.

Een hele mooie, maar bovenal bijzondere plaat.

Anathema - Judgement (1999)

3,0
Vanuit het Review topic kreeg ik de eer om dit album te reviewen, nadat ik eerder had aangegeven dat ik het een ruk album vond. Naja.. met een ‘open-mind’ en frisse tegenzin er aan begonnen. Judgement is het enige album wat ik ooit heb beluisterd, waardoor ik geen ander referentiekader heb van Anathema.

Judgement openbaart zich als een muur van geluid, maar wel één die melodieus is, pakkend en vol zit met persoonlijke emoties. Alles wordt ondersteund door het arsenaal aan instrumenten. Prachtige akoestisch gitaren en pianospel vormen een zeer aangename afwisseling tussen het straffe werk met het gitaarwerk (Deep bijv). De instrumentale nummers hebben echter geen toevoeging mijn inziens. Deze missen duidelijk de ondersteuning van de zang met de intrigerende teksten, waardoor ze kil en kaal klinken. Nee, het samenspel tussen alle componenten van zang, instrumenten, melodie en emotie maken de nummers interessant. Hiermee weten ze een bepaalde, verdrietige, dromerige sfeer te creëeren.

Tekstueel is er niets op aan te merken. Vanuit de eigen beleving van de schrijver worden de gevoelens prachtig uiteengezet. Er wordt een kijk in het leven geboden waar een dierbare er van tussen is gegaan. Het is echter niet depressief te noemen, maar eerder boosheid, moedeloos en het verlangen naar. One Last Goodbye en Emotional Winter zijn twee nummers waar de gevoelens worden blootgelegd. Kreeg tijdens EW wel een flashback naar Pink Floyd door de intro… Meer mensen last van?

Complimenten trouwens dat ze zich niet laten verleiden tot het maken van ellenlange nummers, waar andere bands zich in het genre wel eens in willen verliezen. Nee, algemeen gezien houden ze de rode draad vast. Gelukkig maar. En toch vind ik het soms geforceerd klinken, zoals het willen maken van instrumentals (Destiny is Dead), zo’n lange intro (Emotional Winter) en de abrupte overgangen (Anyone, Anywhere). Klinkt me soms toch wat te klinisch in de oren.

Achteraf gezien heb ik Judgement te vroeg veroordeeld. Zoals vaker hebben de betere albums tijd nodig, zo ook deze. Ik ben nog niet volledig overtuigd dat hét een klein meesterwerkje is, maar door enige verdieping in teksten en muziek waardeer ik meer dan voorheen. Zal hem in de toekomst nog wel eens opleggen en er een definitief oordeel aan plakken. Voorlopig dikke voldoende.

Angus & Julia Stone - Down the Way (2010)

4,0
Angus & Julia Stone. Broer en zus uit Australië. Wanneer we ons verdiepen blijken deze twee al aardig aan de weg aan het timmeren te zijn. Enkele jaren hadden ze de folk-wereld verblijd met het debuutalbum A Book Like This. Het vervolg moest even op zich wachten, omdat meneer Angus Stone een sideproject begon onder de naam Lady of the Sunshine. Niet onverdienstelijk. En dan is het inmiddels 2010 en komt Down The Way uit.

Vanaf het begin weten ze meteen de toon te zetten met prachtige folkliedjes. Ten opzichte van het vorige album is het minder pop en is er meer aandacht besteed aan de instrumentaties, meer complexere structuur van de liedjes en de samenzang. Als eerste de instrumentatie. Het album wordt zeer fraai ondersteund door het akoestische werk, aangevuld met een harmonica, banjo en zelfs een strijker. Als klap op de vuurpijl komt er zelfs een elektrische gitaar om de hoek kijken. Och man, alleen hiermee hiermee weten ze mij al helemaal in te pakken.

Tjah, de vocalen. De vergelijking met Joanna Newsom ontkom je niet aan. En ja, soms krijg je het idee dat het tweelingzussen zijn. Maar door de aanvulling van broer Angus voelt het totaalplaatje bijzonder fijn aan. Dit komt het beste naar voren in de fantastische harmonieën. Luister naar On The Road, en je begrijpt het.

Als laatste waar het uiteindelijk echt om draait, de liedjes zelf. Minder poppy en meer vrijheid. Het zijn fraai uitgesponnen liedjes met een heel vrijblijvend, onbevangen en fijn karakter. Rust en vrijheid vallen als laken over mij heen wanneer ik het beluister. Voorlopig kan ik er maar geen genoeg van krijgen en de tijd zal uitwijzen of het blijft boeien de komende tijd.

Atmosphere - When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold (2008)

Je horizon verbreden. Een veelgehoord gezegde tijdens gesprekken met ouders, vrienden, studiegenoten of met de uitbater van de kroeg. Vaak gaat het om met andere culturen in deze wereld in aanraking te komen, om te ervaren en voelen hoe zij in het leven staan. Vaak leidt het tot bijzondere ervaringen en inzichten die je van tevoren nooit voor mogelijk had gehouden. Voor muziek geldt het zelfde. Immers, niet alle muziek wordt met een gitaar en drums in elkaar gestampt.

Hip-Hop? Beats? Samples? Onbekend en dus onbemind. En waar kun je beter beginnen dan bij dit album van Atmosphere waar je valt over alle loftuitingen (ook van niet hip-hop kenners/liefhebbers)? Eminem is mijn complete referentie, representatief of niet. Ach, ik laat ook lekker alles over me heen komen..

Alle clichés dwalen door mijn hoofd. Bling bling, teksten over 'bitches' en een te grote zonnebril wanneer ik op play druk. Tot mijn verassing hoorde ik piano-riedeltjes, fraaie gitaarloopjes zoals in Painting en zelfs geslaagde synths (Your Houseglass). Tussendoor ving ik nog hele aardige flarden tekst op, waar enige verdieping op zijn plaats is. Waar ik me nog het meest over verbaas is dat ik in een bepaalde flow kom door oa pakkende refreintjes en de vele afwisseling. Met dat laatste zorgen deze mannen dat het een uur boeiend blijft. Knap werk. Minpunt vind ik eigenlijk de productie, mijn inziens lijkt over elk geluidje wel heel erg nagedacht en komt het niet altijd even natuurlijk over. Al kan dat ook aan mijn niet getrainde oren liggen wat betreft hip-hop.

Of When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold ooit in een lijstje voorkomt van mijn favoriete platen moet de tijd gaan uitwijzen. Maar belangrijker is de horizon. Weer een stukje breder. Met als gevolg een fraaie ontdekking met een stukje gecreëerd begrip en respect voor het genre. Wordt vervolgd!

Bruce Springsteen - Nebraska (1982)

4,5
Bruce Springsteen - Nebraska

Voorheen kende ik Bruce Springsteen alleen van de meer rockende nummers en albums. Aardig, soms interessant, maar het gaf nooit enige uitnodiging om verder in deze op en top Amerikaan te verdiepen. Tot het moment dat ik bij toeval Tunnel of Love hoorde, en zo ook in aanraking met Nebraska kwam. Tunnel of Love vond ik al erg mooi, maar Nebraska heeft me gegrepen vanaf het begin.

Een akoestische gitaar en een mondharmonica, voeg daarbij de warme stem van Springsteen bij en voilá: de ingrediënten voor dit kleine meesterwerkje. Nebraska is een donkere, intrigerende, persoonlijke en warme plaat geworden zonder enige poespas, het kan zelfs kaal klinken, maar het heeft een zo'n enorme persoonlijke sfeer over zich. Alsof Bruce het hele verhaal tegen jou alleen aan het vertellen is. Vanaf het eerste nummer Nebraska weet je dat dit een andere kant van The Boss is, van wat hij tot dan toe heeft laten zien. Geen echte rockende nummers, geen scheurende gitaren en geen uithalen. Hier geldt: less is more.

De titeltrack vertelt het verhaal van een man die enkele levens om het leven heeft gebracht, maar ook te kampen heeft met psychologische problemen. Antwoord op de waarom-vraag kan hij niet geven.Een prachtige opener om vervolgens bij Atlantic City bij een van de hoogtepunten te belanden. Luister en ervaar de drang om te blijven hopen, ook al zit je diep in de put. Meteen de rode draad van het album te pakken, namelijk hoop. Mansion on the Hill is een intiem, rustig nummer met een gepassioneerde Bruce die nostalgisch terug denkt aan zijn jeugd.

Johnny 99 begint met een zenuwachtig, of beter, een wanhopig gitaarriffje. Het komt gehaast over en valt uit de toon op het album. Tot dat je de teksten er bij pakt en alles op zijn plaats valt. Johnny99 gaat over een man die veroordeeld wordt, maar waar geen enkele rekening wordt gehouden met de omstandigheden (And if you can take a man's life for the thoughts that's in his head). Een pijnlijke confrontatie met het rechtssysteem, waarbij hijzelf en familie wanhopig zijn dat hij van het leven wordt beroofd.

Met Highway Patrolman bereikt hij voor mij het absolute hoogtepunt. Als eerste is het de tekst (alweer) die zo persoonlijk en intiem zijn waar geen ontkomen aan is. Hij beschrijft letterlijk een verhaal over broederliefde en toewijding voor elkaar('Well i fit was any other man, I'd put him straight away. But when it's our brother sometimes you look in the other way') Bruce neemt je mee in het verhaal, je voelt de pijn van Joe en Franky. Onvoorstelbaar mooi. Als tweede de minimale, maar erg effectieve muzikale begeleiding waardoor het een perfecte song geworden die emoties weet los te krijgen bij de luisteraar. Hulde.

State Trooper is het vervolg van Highway Patrolman. Wederom erg sober, maar het weet mij niet te raken zoals enkele minuten eerder wel gebeurde. Al blijft het een mooi nummer die wederom terug valt naar de rode draad, met een kwinkslag naar de harde kant van het leven.

Used Cars is een persoonlijk nummer over een jeugd waar hard werken centraal stond en waar ze het niet even breed hadden. Ook hier weer is het thema 'hoop'. Hoop op een betere toekomst, om ooit niet meer in een tweede hands karretje te hoeven rijden. Ah, dan toch nog een rockend nummer. Open All Night zorgt voor de nodige afwisseling. Blijkbaar heeft Bruce een sterke drang om jeugdherinneringen op te halen. Nu ook weer bij het nummer My Father's House.

De afsluiter is ééntje zoals een afsluiter hoort te zijn. Reason to Believe is de essentie waar het album om draait in feite. Altijd hoop blijven houden en positieve dingen blijven zien, ook al zit je diep in shit. De tekst slaat de spijker op zijn kop:

'She waitsdown at the end of that dirt rorad for Young Johnny to come back
Struck my kinda funny funny yea indeed
How at the end of every hard earned day
you can find some reason to believe'


Met Nebraska heeft Bruce Springsteen een meesterwerk afgeleverd. Ik kan het me voorstellen dat het op een eerste gehoor niet erg interessant is en zelfs saai kan overkomen. Voor degenen die dit hebben, zet deze plaat eens op in een rustige omgeving, verdiep in je de teksten en probeer je te verplaatsen in de personen. Dan blijkt dat het een ongekende schoonheid kent in intieme liedjes met een boodschap voor iedereen.

Crosby, Stills, Nash & Young - 4 Way Street (1971)

Alternatieve titel: Four Way Street

4,5
Het kraakte aan alle kanten. Uit de boxen kwamen piepende tonen. Het gekras van de naald was dikwijls hoorbaar. Maar tussen alle geluiden door bracht de platenspeler prachtige geluiden naar voren. Genietend zat ik in een donkere kamer te luisteren naar de klanken van de heren Cosby, Stills, Nash en Young. Voorafgaand aan dit tafereel zat ik weer eens te neuzen in de dozen met LP's op zolder. Op zoek naar dat ene pareltje. Vele LP's van mijn vader boeien mij niet, denk hierbij zoal aan Janis Joplin, The Dubliners of Normaal. Maar zo af en toe zit er een alleraardigste plaatje tussen. 4 Way Street was er zo een van.

Vanaf het begin dat de hoes in je handen ligt krijg je al een warm gevoel en brengen je meteen in de juiste stemming voor deze live plaat uit '71. Elk nummer heeft zo zijn eigen charme. Voorlopig heb ik een lichte voorkeur voor het akoestische gedeelte, met onder andere het prachtige 'Cowgirl in the Sand' en 'Teach Your Children'. Maar ook het tweede gedeelte van set kan me vanaf het begin tot eind boeien. Zelfs de lange uitgesponnen versie van 'Southern Man'. Ik hou er wel van. De duidelijke scheiding tussen de akoestische en elektrische gedeeltes zorgen voor de juiste afwisseling.

Laat ik voorop stellen dat ik bij lange na niet het hele oeuvre deze muzikanten ken. De klassiekers daargelaten natuurlijk. Voor mij blijft het lastig om dergelijke platen in de goede context te plaatsen, zonder dat je de achtergrond van de bewuste periode en wie nou écht de heren (CSNY) zijn. Dit neemt niet weg dat ik deze plaat als geweldig heb ervaren en het telkens weer een genot is om tussen alle piepende en krakende geluiden door de songs te beluisteren.

Daniël Lohues - Allennig IV (2010)

4,5
Mijn dank is groot naar degene die het heeft toegevoegd. Ik kreeg de albumhoes maar niet voor elkaar.

Het album met het thema van het laatste jaargetijde Herfst maakt het vierluik van Allenig compleet. Het onderstaande kwam ik tegen op de site van 'Kunst in Twente' en slaat de spijker op de kop:

Lohues steekt ver uit boven wat er in Nederland muzikaal aan de hand is. Bij Lohues tref je het kwasie poëtische, immer op volle kracht gebrachte geneuzel niet, waarmee de Nederandtalige popmuziek vergeven is. Bij Lohues hoor je dat woordspelerige uit de kleinkunst ook niet. De observaties van Lohues zijn origineel en levensecht.

Meerdere liedjes kreeg ik te horen tijdens een optreden van Daniel jongstleden, waaronder Mecanicien in den Vrumde. Het deed me verdomd veel denken aan het nummer Bruce Springsteen - Johnny 99. Ook een verhaal van iemand die veroordeeld werd, zonder te kijken naar alle omstandigheden. Niet direct muzikaal, maar wel het verhaal er achter. Prachtig. Het nummer Op 'N Dorp Is Iederiene 'N Beroemdheid is een parodie op dit nummer. (Everybody Dies Famous in a Small Town van Miranda Lambert. )

Dit is slechts een greep van de vele, prachtige verhaaltjes die Daniel je wil laten horen. Vaak slaan ze terug op zijn Drente, waar hij zo hecht en trouw aan is. Een prachtig sluitstuk van die vier jaargetijden, maar hopelijk niet zijn laatste werk.

Eddie Vedder - Into the Wild (2007)

5,0
Na de film meerdere malen te hebben bekeken, heeft dit album me helemaal gegrepen. Van de eerste tot de laatste noot. Tijd voor een wat uitgebreidere recensie.

Vluchten uit deze maatschappij. Weg uit de beklemmende drukte. Vertrekken en voorgoed aan de horizon verdwijnen. Naar een plek op deze aardkloot gaan waar niemand je ziet. Wie heeft dat gevoel nooit gehad? Christopher J. McCandless in ieder geval wel en geef hem eens ongelijk. Deze knul van slechts 22 jaar zegt het dagelijkse leven vaarwel en gaat de wildernis in richting Alaska om zich daar over te geven aan de natuur om nooit meer terug te keren.

Kort samengevat het waargebeurde verhaal van de film Into The Wild zoals hier bij velen bekend. De heer Vedder mag de songtrack verzorgen en doet dat op een wonderbaarlijke schone wijze. Het album bevat elf tracks geschreven door Eddie. Enkel Hard Sun en Society zijn covers. Eddie begeleidt zichzelf tokkelend op gitaar, soms aangevuld door een trom of een banjo. Het geeft het een wat folk-getinte plaat. De nummers nemen je stap voor stap mee in de avontuurlijke reis.

Setting Fort en No Ceiling zetten de toon voor de rest van de soundtrack: kort maar krachtig. Opvallend is direct de warme stem van Vedder die uitstekend naar voren komt. Beide nummers zijn een soort van inleiding van het verhaal. Het gaat immers over nooit opgeven in het leven. Vervolgens komen enkele prachtige nummers met onder andere Rise. De zinnen (Gonna rise up, Burning black holes into dark memories/ Gonna Rise up, Turning mistakes into gold) geven me keer op keer kippenvel. Dit geldt eveneens voor Long Nights. Een slechts 150 seconden staaltje doeltreffendheid in simpliciteit. Het nummer Hard Sun zou als enige voor de setlist van Pearl Jam in aanmerking komen. Absoluut hoogtepunt is Society. Luister het zelf om te ervaren en waan je even weg.. De laatste tracks sluiten het album op een waardige manier af.

Het album bevat géén enkel woord of noot te veel. Eddie weet de film op een doeltreffende manier de film te ondersteunen. Telkens ben ik een half uurtje weg van deze aardkloot. Genietend van de beelden en foto's in mijn handen om vervolgens wakker geschud te worden door een ringtone. Back to reality.. Helaas. Maar niet voor Mr. Supertramp die hét wel aandurfde. Idealistisch? Of toch egoïstisch? Ik ben er nog steeds niet uit.

Joe Bonamassa - The Ballad of John Henry (2009)

4,0
Joe Bonamassa is zonder twijfel een van de meest getalenteerde muzikanten op deze aardkloot. Met de voorgaande albums heeft hij al bewezen op een ongekende en eigentijdse manier prachtige bluesmuziek te produceren. Ook met dit album ‘The Ballad of Joe Henry’ wordt wederom een fraai staaltje vakmanschap neergezet. Een album met zowel covers als eigen materiaal.

De eerste track (tevens de titeltrack) ‘The Ballad of John Henry’ is een typisch Bonamassa nummer met krachtige, bijna catchy riffjes. Het bekende verhaal van John Henry wordt hier op een prachtige manier vertolkt. Zeer knap om dit verhaal op een eigentijdse manier zo neer te zetten.

Een van de hoogtepunten is zonder twijfel ‘Stop!’. De beheersing van de gitaar is fenomenaal. De bevlogenheid en passie straalt er van af. Ook laat Bonamassa hier horen op vocaal gebied een grote stap voorwaarts te hebben gemaakt. Het up-tempo nummer ‘Last Kiss’ kan me voorlopig niet bekoren. Het laat wel de veelzijdigheid van Bonamassa zien, maar zijn kwaliteiten komen hier slecht uit de verf. Voor mij een van de mindere songs van het album.

Door piano-introtje waan ik mij vervolgens voor even terug naar de jaren ’30 in een donker, sfeervol en rokerig café. Het blijkt ‘Jockey Full of Bourbon’ te zijn. Mijn persoonlijke favoriet. Alles klopt aan dit bluesnummer. Het begin, de sfeer, de afwisseling tussen het elektrische en akoestische. Heerlijk! Op en top bluesnummer en zonder meer een van zijn beste nummers ooit.

Na een kleine uitstap naar vroegere sferen, wordt ik wakker geschrikt door de felle gitaargeluiden van ‘Story of a Quarryman’. Opvallend zijn de twee gitaren, die elkaar prima aanvullen. Wel komt het op mij soms warrig en onnodig over. ‘Lonesome Road Blues’ is een kort en krachtig nummer, met een prachtige outro in de vorm van een solo.

De gevoelige kant van Bonamassa komt naar voren bij ‘Happier Times’. Door de drums en piano wordt een eigenaardige sfeer gecreëerd, versterkt door (wederom!) de afwisseling tussen akoestische en elektrische momenten. Hulde hiervoor Een song wat alle talent van Bonamassa etaleert. Dit geldt eveneens voor ‘The Great Flood’.

‘Feeling Good’ en ‘Funkier than a Mosquito’s Tweeter’ twee covers die meer dan het vermelden waard zijn. Voornamelijk 'Funkier than a Mosquito’s’ is een heerlijk swingnummer met een heerlijke flow waar je onmogelijk stil kan zitten.

'From The Valley' neemt je even mee naar het wilde westen. Leuk, maar ook niet meer dan dat. Vraag me af waarom dit op album staat. Het geeft geen enkele toegevoegde waarde mijn inziens. Gelukkig volgt As 'The Crow Flies' als een waardige afsluiter.

Met deze plaat bewijst deze muziekvirtuoos geen talent meer te zijn, maar een rijzende ster die alleen maar groter wordt. Origineel, verfrissend en afwisselend. Ook met dit album weer. Voor je het weet zit de trip erop en is de repeat knop weer ingedrukt om weg te dromen in de wonderschone wereld van Joe.

Opeth - My Arms, Your Hearse (1998)

4,5
Met Opeth kan het vriezen of dooien. Of beter, elke muziekliefhebber die ooit eens enkele noten heeft geluisterd heeft een haat-liefde verhouding. Zo niet anders bij mij. Moeilijk om tot de muzikale structuren, grunts en emoties door te dringen. Maar het lijkt erop dat de liefde gaat winnen. En niet zo'n beetje ook. Als een mokerslag kwam My Arms, Your Hears binnen. Toegelaten tot het wonderschone landschap welke is gevormd door Akerfieldt en kornuiten.

Het derde album van Opeth koester ik inmiddels, in tegenstelling tot Morningrise. Ik beland telkens in een duistere trip die moeilijk te omschrijven is. Een zware, heavy, donkere, soms pikzwarte trip vol emoties die voorbij komen.

Vanaf de eerste regendruppels in Prolugue zit je gevangen. De piano biedt voor even een uitweg, maar wanneer April Ethereal daar is, is er geen ontkomen meer aan. De verwoestende grunt is overweldigend. Pure schoonheid. Het vervolg is er niet minder om. Elk nummer is een kunstwerkje op zich en kun je een heel boek over schrijven. Maar zelf ervaren is nog altijd de beste manier om de intensiteit en sfeer te voelen.

When is ongetwijfeld één van de twee prijsnummers. Een fantastische song waar je heen en weer wordt geslingerd. Agressie in de grunts, zware riffs en drums, die worden onderbroken door breekbare akoestische stukken met de cleane zang en uiteindelijk eindigend in hoop en verlangens. Perfectie. Ik heb het eigenlijk nog nooit een beter contrast gehoord tussen emoties en instrumentatie in één nummer. Pure schoonheid.

Het andere prijsnummer is Demon of the Fall. Weer zo beklemmend. Angstaanjagend zoals het hele album eigenlijk, maar hier op het hoogtepunt aangekomen. 'Run Away' hoor je uit de strotten, maar geen denken aan. Vervolg op Credence is wederom prachtig. Een kille sfeer wordt gecreëerd door de gitaren en cleane zang. 'Your laughter weeps the truth' hoor je. Eenzaamheid komt nu wel heel dicht bij.

Op Karma wordt er nog eens vol op los gebeukt met een ontketende drummer (werkelijk briljant hier), om vervolgens in rustig vaarwater te belanden. Het is tijd om op adem te komen en alles tot je te laten bezinken. Epilogue zorgt hiervoor. Een stijlvolle instrumentale afsluiter met een welhaast dromerige sfeer met fraaie akoestische gitaren en solo's. Hier heerst een andere sfeer als op voorgaande nummers, een welhaast opgeluchte sfeer. Eindelijk gevlucht.

Elk nummer apart heeft een verhaal, maar is bedoeld als concept zoals al eerder is geschreven. Daar zal ik me nog verder in verdiepen, maar ook zonder de geest in het verhaal, vind ik het een meesterwerk. Blij dat ik Opeth voorlopig weet te doorgronden en volop kan genieten van deze muziek. Mijn excuses voor dit veel te lange bericht. Ik wou het gewoon graag even kwijt. Bij deze.

Pearl Jam - Vs. (1993)

4,5
Stiekem voor mij toch de beste Pearl Jam plaat geworden (heeft zo'n drie jaar geduurd) en inmiddels zelfs in mijn top 10 beland. Een plaat die alleen maar beter en beter wordt. Pearl Jam gaat niet door op het succes van Ten, maar is lekker eigenwijs en brengt Vs. uit. Minder gepolijst dan het debuut, maar zeker niet ingeboet op power. Integendeel zelfs. Alles komt vol uit je speakers door de 'rauwe' sound wat wordt gecreëerd.

Een veelzijdig album waar verschillende stijlen elkaar in rap tempo afwisselen. Ballades, funk en keiharde rockers. Het maakt Vs. tot een ongelofelijk mooi album die tijd nodig heeft om hem op waarde te schatten. Stuk voor stuk verschillende nummers, die elkaar wel weten aan te vullen.

Én zoals we Pearl Jam kennen, is het vooral een oprecht album. Eddie schrijft teksten die hem persoonlijk aangaan, maar ook de wereld. Thema's als kindermisbruik (Daughter), racisme en geweld worden aangehaald met scherpe teksten.

R.E.M. - Automatic for the People (1992)

4,5
Automatic for the People is een album die lichtelijke folktinten bevat, maar ook scherpe rockrandjes. Met veelal akoestisch werk aangevuld met een enkele elektrische gitaar of strijker, zware keybords plus de prachtige zang van Stipe wordt een bijzondere sfeer gecreëerd. Een sfeer die duister, eenzaam somber (nog nog meer classificaties?) is, maar wel één die een enkele zonnestraal toelaat.

Vanaf het begin wordt je bij je strot gegrepen bij het hemelsmooie Drive om deze bij Find The River weer los te laten. Je raakt in een flow en gaat van het ene mooie liedje naar het andere. Persoonlijk hoogtepunt vind ik het drieluik tussen het hoopgevende Everybody Hurts, de overgang met New Orleans, om vervolgens Sweetness Follows te volgen. Prachtig, ontroerend zelfs. Ja, met recht een klassieker van de jaren '90.

The God Machine - Scenes from the Second Storey (1993)

4,5
En nu snel een smoesje verzinnen dat je de CD bent kwijt geraakt

Scenes from the Second Storey. Een onvoorstelbaar prachtig meesterwerk. Ongekende schoonheid zit verborgen in de nummers. Vanaf het begin word je meegenomen in de sferen van The God Machine, met het nummer Dream Machine, een van de machtigste openers ever.

Vervolgens waan je je in de donkere, depressieve, mysterieuze klanken. Proberen te vluchten is een onmogelijke opgave. Het heeft een verslavende, hypnotiserende werking. Elke song op het album is raak, met voor mij het hoogtepunt Home. De riff is zo enorm krachtig. Verschrikkelijke effectieve drums en basslijnen. Dit in combinatie met de zang en tekst van Proper-Sheppard: ' I'm a wayward soldier, to the promised land!' Kippenvel.

Een album en een band wat een onuitwisbare heeft achtergelaten en nog steeds doet met elke luister beurt. 5*

The National - High Violet (2010)

5,0
Ooit schreef ik dat High Violet een drugs is. Telkens grijpend naar de drug om weer zo'n overweldigend gevoel te ervaren. Een drug die voor één ieder binnen handbereik is, en daarom ook zo razend populair is.

Mijn eerste ervaring met deze drug was vergelijkbaar met mijn eerste joint (en meteen de laatste). Het was ontmoedigend en niets wees erop dat ik het ooit weer zal proberen. Het begon met die lelijke hoes, met daarin vijf mannen je kil en emotieloos aan staren. En zo voelde ook de muziek aan: kil, afstandelijk, emotieloos en monotoon. Alle loftrompetten waar niet aan mij besteed. Waar kwam toch alle heisa vandaan die dit bestempelen als het magnus opum van The National?

Uit nieuwsgierheid haalde ik deze plaat nog enkele keren uit de kast. Maar die enkele keren mondden uit tot een vaste regelmaat in mijn dagpatroon, om uiteindelijk vast te stellen dat je onbewust verslaafd bent geraakt aan High Violet. Ongemerkt hadden Berninger & co mij bij hun kladden, om nooit meer los te laten.

Inmiddels kan ik vaststellen dat High Violet werkelijk alles heeft van wat ik van een album verlang. Een indringende sfeer, melancholie in de vorm van een gitzwart zingende Berninger, een spanningsboog die je constant voelt mede gevormd door de intense en contrastrijke teksten (Conversation 16!), rijk aan instrumenten met allen een toegevoegde waarde en dat alles verpakt in fantastische composities.

Na de inname van deze drug met ingrediënten waan ik mij in andere wereld. Van de noise-opener Terrible Love tot aan het pakkende Bloodbuzz Ohio en van de tranentrekkers Sorrow en Runaway tot aan het angstaanjagende Conversation 16. Allemaal even mooi.

Bijzondere aandacht verdiend het nummer Engeland. Wat een hemelsmooi en overstijgend nummer, met een fantastische opbouw, een dubbele versnelling ingeluid door blazers en pompende drums, de intrigrerende zang over een liefde van ver weg. Pure perfectie.

Na Vanderlyle Crybaby Geeks met het hemelse (Ja, alweer!) refrein is de trip ten einde. Voor de zoveelste keer. De drugs is uitgewerkt en laat mij gedesilliosioneerd achter. Een leegte die alleen maar op te vullen is door snel weer naar die drug te grijpen.

The Tallest Man on Earth - The Wild Hunt (2010)

4,5
Die zeurige zang kan ik anders niet lang genoeg horen. Slechts met een gitaar of banjo gewapend levert de Zweed Kristian Matssoneen dijk van een album af. Back to basic. De liedjes klinken al snel vertrouwd en warm in de oren, door de fijne melodieën en die heerlijke schuurpapierenzang.

Zijn gitaarspel is van een hoog niveau, zeker voor een singer/songwriter. Luister maar eens aandachtig naar het vliegensvlugge gitaarspel op Troubles Will Be Gone. Tussen de bedrijven door weet hij ook met gevoelig getokkel ons een boeiend verhaal te vertellen, zoals The Dying of the Lawns. Genieten geblazen.

Waar ik nog het meeste van geniet is dat deze troubadour liedjes maakt die nog onvergetelijk recht uit het hart zijn. Zo puur en recht voor je raap. Een foutje hier en daar. Rommelig. Rauw. Who cares. En daar ligt de kracht van deze kleine, lange man: oprechte liedjes maken zoals het ooit bedoeld is om een verhaal te vertellen, zonder enige poespas.

Door zijn intense beleving weet hij mij met gemak een ruim half uur te boeien, en dat slechts met minimale begeleiding. Knap, zeer knap. Alleen de grootmeesters konden dit.

Afgesloten wordt met de piano ballad Kids on the Run waarmee hij het album een onverwachts, maar effectieve wending geeft. Hiermee bewijst hij een muzikant te zijn die alle facetten van het vak beheerst om ooit tussen de grootmeesters te kunnen staan.

Tired Pony - The Place We Ran From (2010)

3,5
Beginnen bij het begin. Tired Pony bestaat uit een bij elkaar geraapt zooitje muzikanten. Niet de eerste de beste zijn van de straat geplukt. Gary Lightbody is de stuwende kracht van Snow Patrol, zo ook hier bij Tired Pony. Vanuit Snow Patrol zijn ook Troy Sewart en Iain Archter van de partij. Hij wordt bijgestaan door Peter Buck en Scott McCaughey van R.E.M. en drummer Richard Colburn van Belle & Sebastian. Zelfs Tom Smith (Editors) komt om de hoek kijken, daar later meer over. Een hele aardige verzameling aan muzikanten, dat schept verwachtingen.

Bij een superformatie zet ik vaak snel mijn vraagtekens, met Them Croocked Vultures nog vers in het geheugen liggend. Maar Tired Pony is gelukkig wel bijzonder goed geslaagd om een album met klasse af te leveren. Godzijdank is het mijn inziens geen plaat geworden die in het verlengde ligt van Snow Patrol.

Tijdens de nummers dwalen de gedachten regelmatig af naar de States. Op je dooie gemakje in een truck rijden op eindeloze wegen. Exact de sfeer die het moet oproepen volgens Lightbody. Een citaal van Lightbody spreekt boekdelen: 'It's inspired by my love of Wilco, Calexico, Lambchop, Palace, Smog, these bands that look at the darkness in America'. Het album is een mengelmoesje van Amerikaanse Roots, (alt)country, en de poppy kan van Snow Patrol. Het levert een bijzonder en authentiek geluid op.

Of dit album ook in de bovenstaande categorie van artiesten mag worden geplaatst moet de tijd uit wijzen. Alle nummers blijven fier overeind. Maar bij beluistering dwalen de gedachten soms weg. Ja, naar die prachtige en indrukwekkende landschappen. Maar soms ook naar niemandsland. De zang van Lightbody kan me namelijk niet altijd blijven boeien, terwijl ieder nummer wel van een hoog niveau is. Soms neigen de nummers ook net iets te veel naar Snow Patrol, helaas. Maar dat mag de pret niet drukken. Tom Smith komt dan ook telkens op het juiste moment binnen om me weer wakker te schudden.

Bijzondere aandacht verdiend de bijdrage van Tom Smith op het nummer The Good Book waar hij de vocalen voor zijn rekening neemt. Door zijn intrigerende stem is het welkome afwisseling en meteen één van de hoogtepunten.

Als het aan mij ligt gaan ze door op de ingeslagen weg, maar mag de nadruk meer op de roots en country kant worden gelegd in plaats van Snow Patrol. Desalniettemin een zeer, zeer geslaagd project.

Tom McRae - Tom McRae (2000)

4,5
Na een jaar mag hier wel weer een berichtje worden geplaatst. Verbaas me eigenlijk over de minimale aandacht die uit gaat naar deze parel. Slechts 29 berichten. Tom McRae verdiend zo ontiegelijk veel meer, en in het bijzonder deze debuutplaat.

Op het moment een van de meest gedraaide platen en inmiddels één van mijn favorieten geworden. Wat maakt Tom McRae en zijn debuut nou zo bijzonder? Eerst, zijn stem. Zijn stem is een van de wapens die hij inzet om de luisteraar mee te nemen door zijn wereld van verdriet, woede en hoop. Het is breekbaar a la Nick Drake (gewaagde uitspraak al zeg ik het zelf), het is intens maar af en toe ook messcherp. Als tweede heeft elk liedje een eigen sfeer, bepaald door de lyrics, instrumentatie en dus met die kenmerkende stem.

Mijn inziens zijn het een dertiental beeldschone liedjes, maar schieten er drie boven uit. Om te beginnen met Bloodless. Ik vind dit zo'n fantastisch mooi nummer, waar Tom zijn gevoelens over hoop en angst over een relatie prachtig neerzet. (''This train don't stop, at the stations of the cross, no reasons to believe'). Natuurlijk is daar ook de persoonlijke aanval op de premier; The Boy With The Bubblegun. Een oprechte emotie die tot op het bot hoorbaar is. Als laatste van het trio noem ik het nummer Sao Paulo Rain. Het liedje begint zo rustig, maar veranderd in een wilde rivier. Waar Tom over zingt is mij niet geheel duidelijk, hoeft ook niet altijd. Kippenvel bij mij gegarandeerd bij de regen uit Sao Paulo. Precies waarom weet ik eigenlijk niet eens.

Maar ook de overige hebben ook zo hun eigen charmes, zoals het lieve Draw down the Stars of het angstige You Cut Her Hair. Alles bij elkaar is het een adembenemend stukje muziek, waar ik een diepe buiging voor maak.

Volbeat - Rock the Rebel / Metal the Devil (2007)

4,5
Met de debuutplaat …The Strength - the Sound - the Song had Volbeat in de metalwereld al een verpletterende indruk gemaakt. Een nieuwe sound wat voorkwam uit de liefde voor de rock ’n roll, country en metal. Maar wat is het voor geluid? Velen hebben zich er aan gewaagd om hier een definitie aan te geven. Overbodig. Dis is Volbeat, met een uniek eigen geluid beïnvloed door uiteenlopende stromingen.

Deze tweede plaat is zo mogelijk nog sterker, waar de productie in positieve zin opvalt. Een stap voorwaarts ten opzichte van het vorige, maar zeker niet te glad. Het is een fantastisch album geworden, met verschrikkelijke strakke riffs die me altijd aan Dimebag (Pantera) doen denken, goede drums drums en geweldige zanglijnen van Poulsen.

Ten opzichte van het vorige album zijn meer country-invloeden te horen, zoals in The Human Instrument. Een voorbode voor overige songs, waar dit sfeertje wordt vastgehouden zoals in de The Gardens Tale en Sad Man’s Tongue. Naarmate de plaat zijn weg vindt in de CD-speler worden de songs alleen maar sterker. Het venijn zit hem duidelijk in de staart. Met de recht toe, recht aan platen als Radio Girl, A Moment Forever en You or Them, waar het metalgehalte overheerst.

Een klein kritisch puntje: de zang. De zanglijnen zijn werkelijk fenomenaal en hiermee wordt een eigen geluid gecreëerd. Echter mag het van mij ook wel wat minder om meer gitaarwerk op de voorgrond te krijgen. Voor de afwisseling zou het niet verkeerd zijn. Het lijkt ook wel of elke zin met een uithaal moet eindigen.

Neemt niet weg dat dit album een regelrechte klasbak is en voor mij het beste album van de Deense formatie.

4,5*