Na het leuke vorige album valt dit wat tegen. Vind de stem van de dame erg irritant een veel te veel uitgesmeerd op dit album. Daarnaast zijn de producties ook erg middelmatig.

Tuxedo is één van de vele projecten die Mayer Hawthorne is opgestart. Deze is samen met Jake One en ze maakten een korte EP van drie songs. Nummer één is het back into the disco times met Fux With the Tux. Twee is het zelfde idee, maar dan rustiger met Special en nummer drie is July. Dat nummer haalt dan juist weer wat meer uit de hiphop.

Mayer Hawthorne is een bedrijvig mannetje. In al zijn muziek laat hij graag doorklinken wat zijn inspiratiebronnen zijn. Maar hij vond het eens tijd muziek te maken onder een andere naam. Daarin vond hij een bondgenoot in hiphopproducer Jake One. Zodoende werden zijn samen Tuxedo en wisten zij al een aardige hit te scoren met Do It. Hoe zal de rest zijn?

Opener Lost Lover ligt redelijk in het verlengde van die bekende single. Ook hier brengen ze makkelijk behapbare disco-pop-soul. Minder catchy als de genoemde single, maar best aardig. Het lijkt er dus op dat ze met Tuxedo echt gaan putten uit de late 70’s en verdere 80’s discotijd. Misschien niet mijn favoriete periode in de soulmuziek, maar toch maar eens verder luisteren wat het in 2015 op kan leveren.
R U Ready kan me een stuk minder boeien. Eigenlijk is dit gewoon een erg matig nummer dat veel te veel in herhaling valt. Zoveel dat het lichtelijk irritant wordt. Blijer wordt ik dan van het dansbare Watch the Dance. Qua sound ook wat voller en vindingrijker. Datzelfde trekken ze wel door in het bijzonder aardige So Good. Goed werken met die claps blijft toch wel leuk.
Maar de wisselvalligheid is hiermee niet weg. Nee, Two Wrongs is weer eens matig. Nummer is zelfs wat tegen het saaie af. Vooral de slappe zang draagt daar aan bij. Het volledige muzikale Tuxedo Groove doet daarna gelukkig zijn naam eer aan, want heeft een erg lekker groove te pakken.
Wel erg zoet wordt het dan met I Got U. Dat überzoete van de disco is hetgeen wat me tegenstaat in de stijl en dat wordt met dit nummer nog maar eens onderstreept. Het futuristische The Right Time is dan weer een stuk leuker. Al kwalificeer ik dit eerder als “wel leuk” dan “erg leuk”. Datzelfde labeltje kan ook wel op Roll Along en Get U Home geplakt worden.
Echt helemaal top en los kunnen we eigenlijk pas gaan op de laatste twee nummers van dit album. Dat is ten eerste die heerlijke single Do It en als afsluiter de tweede single Number One.

Een ietwat tegenvallende plaat van Tuxedo. Vooral als je de eerste single Do It als uitgangspunt moet nemen. Nergens swingt het zo als op dat nummer. Niet voor niks is het dan ook het beste nummer van deze plaat.

(bron: Opus de Soul)

Het duo Mayer Hawthorne en Jake One liften in 2012 al aardig mee op de discorevival en nu die revival al enige tijd aan houdt doen ze het nog eens dunnetjes over met album nummer II. Verwacht geen verrassende hoogstandjes, maar wel allemaal songs die prima wegluisteren en de disco als basis hebben.

Tuxedo is (zoals wellicht bekend) een project van Jake One en Mayer Hawthorne. Disco is nu al vier albums de basis van hun muziek. Ze houden het met Tuxedo misschien nog wel langer vol dan ik van te voren verwacht had. Maar de act blijft onophoudelijk populair, dus waarom zouden ze er de brui aan geven. Dit vierde album, de titel zegt daarin al genoeg, lijkt qua invulling wat op de eerste drie albums. Maar dat was bij album nummer 3 niet heel anders met de 2 voorgaande en bij het 2e album met het debuut. Dat werkt, dat goed en dus waarom veranderen. Voetjes van de vloer, glimlach op en genieten van disco.

Tweet is een R&B-zangeres die Missy Elliott als vaandeldrager had. Door deze zeer bekende dame werd Tweet dan ook geïntroduceerd in de muziekwereld. Het was 2002 en iedereen wist even via Tweet was. Oops werd haar grootste hits en het vervolg liet maar drie jaar op zich wachten. Daarna was het lange tijd stil rond de mooie zangeres en moesten we dus maar liefst elf jaar wachten op nieuw werk. Nieuw werk in de vorm van dit Charlene.

Na een korte intro begint het album pas echt met Magic. Een ontspannen rnb-track zoals die wel vaker gemaakt zijn. Totaal geen vervelend nummer. Nog minder vervelend is het nu-soul-achtige Won’t Hurt Me. Dit nummer doet mij wat denken aan de muziek van Angie Stone in haar goede tijd. Een stijl die automatisch voortvloeit in Priceless. Een sterk begin dus van Tweet.
Na een korte interlude horen we Somebody Else Will. Een nummer waar je rustig op mee kan knikken en een nummer dat ook best dansbaar is. Om dan zoetjes verder te gaan met Addicted, of de reggae van Neva Should Left Ya. De afwisseling is dus ook aanwezig, al wordt de kwaliteit wellicht wel wat minder. Al spreekt het fijn en ontspannen The Hardest Thing dat juist weer even tegen. Een nummer met een fijne onbekommerde sfeer.
Het eerste echt mindere nummer is Go Whatcha Want met zijn te standaard rnb. Na weer een korte interlude gaat het wat meer bergafwaarts. I Didn’t Know is namelijk saai en Dadada is redelijk nietszeggend. Ook de laatste echte song (er is nog een outro) I Was Created For This is helaas saai. Een album dus met een goede start en waarin de interludes te boel een beetje op lijken te breken.

(bron: Opus de Soul)

Het gaat bij Twista helaas alleen maar om snel-sneller-snelst. En dat gaat ten koste van kwaliteit. In het begin en op een paar nummers is het wel cool, maar de verveling slaat al snel toe.

2 sterren.

Kamikaze is inderdaad beter als dit album. Dit is eigenlijk gewoon irritante verveling. Alles lijkt teveel op elkaar en Twista klinkt mij te ongeïnteresseerd.

1 ster.

Typhoon maakt wel een ontwikkeling door. Waar hij mij bij z'n eerste album vooral wist te boeien met z'n teksten is dat een paar albums later vooral met de hele muzikale omlijsting. Veelal aanstekelijke nummers op dit album met een goede energie en een paar gastoptredens die zeker iets bijdragen (Michelle David, Roos Rebergen). Naast de nummers waarin zij bijdragen zijn ook Botoman, Niemand Kan Blijven en het aanstekelijke Alles is Gezegend.

Hiphop, ik luister er best graag naar. Al is het niet meteen mijn favoriete genre te noemen. Vooral niet als het gaat over Nederlandstalige hiphop. Gelukkig zijn er altijd uitzonderingen die de regel eens te meer bevestigen. Zo is er Opgezwolle, muziek waar ik erg van kan genieten. Maar er is bovenal Typhoon. De man maakte voor mij het eerste Nederlandstalige hiphopalbum dat ik volledig sterk vond. Zowel tekstueel als qua flow, zowel qua sfeer als qua zang. Het plaatje van Tussen Licht en Lucht klopte gewoon. Met wat tussenprojecten duurde het uiteindelijk zeven jaar voordat Typhoon met een nieuwe plaat kwam: Lobi Da Basi. Na het (persoonlijke) succes van zijn debuut was ik erg benieuwd naar het vervolg.

Op dit vervolg krijgt Typhoon de nodige hulp van andere muzikanten. Namen die voorbij komen zijn Blaxtar, Rico, Andre Manuel, Sticks, Jan Wessels en natuurlijk Benjamin Herman. Met die laatste werkte hij al eerder samen.
De nieuwe plaat kent een twaalftal nummers waarvan de meesten Hemel Valt als single kennen. Het begint allemaal met We Zijn Er. En dat hij er is moge duidelijk zijn. Het blijft bijzonder hoe een rapper je alleen kan inpakken met zijn stemgeluid, zijn flow en de overtuiging die hij in zijn bijzondere teksten legt. Het nummer zelf kent een relaxte sfeer die redelijk doorgezet wordt in de eerder genoemde, sterke single. Vooral het refrein is hierin aanstekelijk. De mooie clip maakt het plaatje af.
Surfen is qua vibe in de verlengde van de titel: zomers, zonnig. Daar waar IJswater juist wat meer energie uitstraalt. Een erg cool nummer. Een minder grote favoriet van mij is Glenn 1984. Het is zeker geen slecht nummer, maar het kan me minder pakken dan de eerder beluisterde songs.
Op Zandloper horen we de eerste hulp in de vorm van Rico en Ander Manuel. Dit nummer heeft lekkere reggae-achtige sfeer en beklijft me. Dat heeft Sta Me Toe dan weer wat minder. Een persoonlijk favorietje is er met Ochtend Weer. Prachtige, volle sound mede door de hulp van Benjamin Herman. Nummer pakt me gelijk. Zit sterk in elkaar. Ook het soulvolle Vogel is het vermelden meer dan waard. Het bijzondere aan Niet Verwacht is dan weer dat het lied een live-feeling heeft. Goed opgepakt.
Van de Regen naar de Zon valt ook op. Dit komt door zijn chanson-achtige karakter. Een erg, erg mooi nummer dat eveneens een favoriet van mij is. Het album sluit af met het melodramatische Liefste. En na het beluisteren van dat nummers zou je het liefste deze plaat nog eens opzetten. Want het moge duidelijk zijn dat Typhoon het na zeven nog niet verleerd is. Wederom een erg sterke plaat die het over de gehele linie niet haalt bij Tussen Licht en Lucht, maar zeker het beluisteren waard is. Chapeau!

Naar aanleiding van dit topic heb ik deze plaat beluisterd.

Ten tijde van de release van dit album heb ik het heel veel geluisterd. Dat was sowieso een periode waarin ik veel meer naar hiphop luisterde dan ik tegenwoordig doe. Hiphop, een genre waar ik misschien ook weer eens wat meer tijd in moet gaan stoppen.
De bekendheid van Typhoon heeft ondertussen natuurlijk een flinke vlucht genomen. Op dat vlak luistert dit album nu in 21/22 een stuk anders dan toen in 2007, toen hij nog wat minder algemeen bekend was. Een man met een verhaal, een man met sterke teksten die multi-interpretabel zijn naar mijn idee. Gaat het over de wereld? Gaat het over de liefde? Gaat het sociale onderwerpen? Het is maar net wat je er zelf in hoort. Qua vibe gaat het van relaxed (Hotel Beschaving) naar meer energiek (Applaus, Brand Los, Wint Waait, Bommenwerper). Van kwader (Contact, Natuurlijk, Zo Niet Mij, Los Zand met sterke features), naar verdrietig (Drieluik, Vlieger). Van gevoelig (Zendeghi, Sprokkeldagen, mede door de gastartieste), naar melancholisch (Nieuw Leven, Volle Maan). Maar ten alle tijden spreekt er een bepaalde urgentie uit bij Typhoon. Hij vindt het zelf in ieder geval belangrijk dat zijn verhalen gehoord worden. Het is poëzie verpakt in hiphop, zoals ik al eerder bij het album meldde. Dit soort muziek doet het wel erg goed bij mij.

Erg simpel R&B album. Patserig en pronkerig bezingt Tyrese op de standaard manier de standaard onderwerpen.
An sich zit er wel wat in de stem van deze man, maar het geheel is veel te simpel om goed te zijn.

Toch alweer het 3e album van deze man. Echt zo'n patserige pronkerige R&B zanger, maar hij heeft toch ook wel een aardige stem. Het geheel is wel wat standaard, waardoor het nooit echt goed of verrassend wordt.

Debuut van een model dat opeens ging zingen. Had zijn promo in de single van Da Brat.
De stem van Tyrese heeft best wel wat, maar het album is wel veel te simpele R&B. Geen enkel uitgesponnen onderwerp wordt wederom uit de weg gegaan.

Helaas vaak onderschatte zanger brengt hier een prachtdebuut. Ook mooi is de getekende cover.

She’s Looking Good – swingende en energiek nummer met de nodige blues
Knock on Wood – maakt er wel echt een geheel eigen nummer van.
Have You Ever Wondered Why? – stilzitten op dit nummer is heel erg lastig hoor
Slip Away – bekend nummer, hij pakt het goed aan hier.
Good Times – wijkt juist weer minder af van het origineel, al maakt zijn stem het al wat rauwer
Can I Change My Mind – vrolijke blazers een ijzersterke titeltrack
Open the Door to your Heart – heeft iets romantisch, maar swingt ook lekker.
Call On Me – onbezorgd liedje in alles
Just the One I’ve Been Looking For – ook lekker ontspannen nummertje
You CAn’t Keep a Good Man down – drie op een rij
A Woman Needs to be Loved – vooral vocaal erg sterk

Uitstekende sfeervolle soulplaat. Er is één maar.....
....hij duurt veel te kort.

Vooral de blaasinstrumentatie heeft een duidelijke vinger in de pap als het aankomt bij de sfeer van het album. In positieve zin welteverstaan.
Daarbij is Tyrone Davis ook nog eens een uitstekend vocalist en weten vooral de meer uptempo songs te boeien. Mooie ontdekking dus!