Naar mijn idee is het pijnpunt van al die zang-talent-shows op TV dat hard zingen wordt gezien als goed zingen. Als iemand bepaalde noten maar haalt is het goed. Of er echt beleving in zit maakt niet zoveel uit. En dat is precies het probleem bij dit album van The War and Treaty. Beide willen ze heel graag laten horen wat ze vocaal wel allemaal niet in hun mars hebben, wat resulteert in overdreven stemakrobatiek zonder dat er echt een gevoel over komt. Een overschreeuwd album zou je het kunnen noemen. Juist op het moment dat het wat meer ingetogen wordt (Take Me In, Hustlin', Liquid Lies) weet het ook meteen een stuk meer te boeien. Maar door veelal het 'geblèr' is het wat vermoeiend om naar dit album te luisteren.

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

Wat ik alleen weet is dat ik de bandnaam herken als er eentje van een zeer omhoog geschreven band is. Het beluisteren van A Deeper Understanding vond ik eigenlijk best prettig. Het zit hoorbaar gewoon goed in elkaar allemaal. Vaak redelijk ontspannen muziek en sfeervol ook. Alleen de zanger lijkt soms wat onvrij te zingen. Wat ik daarmee bedoel is dat het soms klinkt alsof iets hem tegenhoud de noten af te maken. Hij perst/kreunt het er soms bijna uit in plaats net zo ontspannen te zingen als de muziek is. Het zou het geheel nog wat beter op elkaar kunnen aan laten sluiten naar mijn idee als hij wat meer ontspannen had gezongen. Maar al met al geen onprettige luisterervaring.

Later werd Charles Wright los toegevoegd aan de artiestennaam. Vrij ruige, funky soul.

Till You Get Enough – nummer straalt een bepaalde coolness uit
I’m a Midnight Mover – gooit er een lekker groove tegen aan
Light My Fire – stoere, eigenzinnige cover
Comment – duidelijk een stuk rustiger, vrij veel bombast
Everyday People – de funk blijft leven
Must Be Your Thing – dat fijne ritme stampt lekker door
Love Land – heeft wel wat aanstekelijks
Oh Happy Gabe – lekker funky blaas werkje
Twenty-Five Miles – goede energie
The Joker – houdt de energie met gemak vast

The Weeknd is snel van hip bij de kenners naar enorm populair gegaan, mede door uitstekende catchy singles uit te brengen. Geen album heeft echter meer de kwaliteit gehaald van die beginperiode. Ook dit After Hours kan weer in die rij aansluiten. Vast helemaal hip en happening, maar ook wat teveel eenheidsworst en het mist gewoon iets aan energie. The Weeknd kan dan misschien met z'n singles de hedendaagse hitlijsten nog een aardig niveau meegeven, maar een heel album aan kwaliteit zit er niet meer in.

The Weekend, oftewel Abel Tesfaye, was ooit een naam die nog onbekend en obscuur was. Door de jaren heen is dat toch wel veranderd, zonder aan kwaliteit in de boeten. Zo stond een nummer van hem op de soundtrack van de immens populaire film 50 Shades of Grey. Zelf heb ik het gevoel dat hij al even bezig is, maar officieel is dit nieuwe album pas zijn derde LP. Daar zitten dan wel wat EP’s en verzameld werk tussen. Ik kan erg genieten van de muziek van deze man. Vooral Trilogy staat hier nog vaak op. In verhouding is het dan wellicht wel even wennen met deze nieuwe plaat. Opener Real Life voelt namelijk direct een stuk meer poppy aan. Het blijft een fijn nummer, dat niet, maar is wel poppier dan we gewend zijn van the Weeknd. Losers zit daar ook in. Ook al is dat ook een fijn nummer. Tell Your Friends is dan in verhouding rustiger, zwoel en een klein beetje zeikerig. Zeikerig zonder irritant te worden, dat dan weer wel. Licht wederom goed in het gehoor, wederom fijn. Maar fijn is niet de kwalificatie die ik normaal bij the Weeknd gebruik. Al is fijn natuurlijk ook prima.
Often leunt op één van de meest bezongen onderwerpen in de R&B en soul. Abel heeft hier zoiets als: Let’s Talk About Sex. En dat hoor je wel vaker terug komen op deze plaat. Wellicht niet zo expliciet en aanwezig als op dit nummer. Een persoonlijke favoriet is er in de vorm van The Hills. Wat is dit cool zeg! Hele dikke beats, erg sterke sfeersetting. Dit is toch wel de muziek die ik verwacht als ik naar the Weeknd luister.
Een stuk minder opvallend is dan Acquainted. Niet meer dan prima kan ik dit nummer niet noemen. Can’t Feel My Face lijkt ook zoiets te worden met het rustige begin. Maar het nummer ontbloeit daarna. Dit is regelrecht hitlijsten materiaal.
De sex is terug op Shamless. Dit is sex, dit is zwoel en er is ook ruimte voor een klein beetje liefde. Om dat dan door te trekken naar Earned It, bekend van de eerder genoemde film. Past perfect na elkaar. Een stuk minder dan het toch niet zo boeiende In the Night. Dit poppy, dancy nummer doet mij maar weinig. Net als het wat saaie As You Are.
Een opvallend duet (met Ed Sheeran namelijk) horen we op Dark Times. Horen we ook eens een andere kant van Sheeran. Al is het nummer niet volledig geslaagd. Net als dat andere duet, Prisoner, met Lana Del Rey eigenlijk. Ook een matig nummer. Om dan af te sluiten met het toch wel wat saaie Angel.

Heeft the Weeknd het nog? Ja zeker, dat is nog terug te horen op deze plaat. Voor mij is een nummer als The Hills echt fantastisch. Maar in verhouding met vorige platen staan er ook teveel mindere songs op. Vooral naar het einde toe weet het toch wat minder te boeien.

(bron: Opus de Soul)

Van artiest meer in de schaduw, naar een regelrechte wereldster. Het is snel gegaan met The Weeknd en dat laat hij ook niet op zich zitten. Hij werkt toch wel hard om album na album uit te brengen. Een album waar hij duidelijk laat horen beïnvloed te zijn door Michael Jackson (de dansbare versie van) en de 80's. Het gaat soms ook meer richting de dance en ik hoor misschien ook wel wat Daft Punk. Alles klinkt uiterst lekker in het gehoor, is veelal dansbaar (Is There Someone Else? en Starry Eyes zijn zo'n beetje het enige waar het wat rustiger wordt), maar wellicht ook wat teveel inwisselbaar. Aanstekelijkheid voert de boventoon zonder per sé te letten op eigenheid en herkenbaarheid.

Het is een hype aan het worden; soul/R&B mixen met electronische muziek. James Blake en Jamie Woon leverden daar al prachtalbums mee af en ook Rahsaan Patterson doet het op zijn laatste plaat. Maar onze aandacht gaat deze week met een recensie uit naar The Weeknd. Een Canadese zanger die luistert naar de naam Abel Tesfaye. Een naam alsof het een band is, maar een eenling dus. Pas 21 jaar oud. Talentje? Het zal blijken.

Opener ‘High for This’ ligt in ieder geval volledig in de lijn van eerder genoemde muziek. Dromerig repertoire met af en toe een dubstep aandoende beat en een zanger die vrij soulvol, ietwat meer R&B-achtig, zijn wijsje zingt. Ik vind het een fijne opener.
‘What You Need’ lijkt de eerste single te zijn geweest. Even dromerig als het vorige nummer, alleen laten ze de dubstep nu afwezig. Best spannend nummer, als is het tekstueel op gegeven moment wat te repetitief. Dat irriteert toch wel een beetje, want daar kan altijd veel meer mee gedaan worden.
De daarop volgende titelsong ‘House of Balloons / Glass Table Girls’ tapt juist weer meer uit het R&B vaatje. Vrij moderne productie, soms fijn opgefokt, maar met de spanning en rust die het nummer sterk maken. De zang bevalt mij hier wat minder. De noten worden vaak wat te zeikerig doorgezongen aan het einde van elke zin. Productioneel sterk, vocaal middelmatig dus.
De dromerige rust keert weer terug met ‘The Morning’. Maar ja, wie wil er nu niet rustig wakker worden. Hiphopbeat erin gegooid, vrij standaard productie maar het stoort totaal niet. Mooi nummer.
The Weeknd lijkt wat minder vrolijk in het nummer ‘Wicked Games’. Dit gezien het “ge-fuck” in de teksten. Maar ach, zolang het perfect past in het verhaal van de song dan hoor je mij niet zeuren. En voeg daar een prachtige productie, goede intensiteit en spanning, een dromerige sfeer aan toe en je hebt één van mijn favorieten van dit album te pakken. Het verhaal van een jongen die schreeuwt om de liefdeserkenning van zijn vrouw.
Wat saaier wordt het weer met het matige ‘The Party & the After Party’. Dit nummer weet simpelweg mijn aandacht niet te pakken. En dan lijkt het “after-party”-gedeelte van het nummer te beginnen, maar dat verander er ook vrij weinig aan.
Bovenstaande lijkt ook wat voor het nummer ‘Coming Down’ te gaan gelden. Vooral het slechte en bijzonder simpele refrein draagt daar aan bij. Kom op zeg! Kan er wat meer inspiratie aanwezig zijn. Verder ook gewoon teveel van hetzelfde. En als dat zelfde niet interessant genoeg is hebben we hier dus weer een matig nummer te pakken.

In ‘Loft Music’ zitten in ieder geval weer mooie zanglijnen. Productie is wel wat standaard, maar het nummer laat je wel lekker je hoofd meebouncen. Leuk verwerkt koortje ook. Het gaat dus hier wel weer wat meer de goede kant op .
En dan is er met het negende nummer alweer de afsluiter ‘The Knowing’. Hierop zingt the Weeknd als een soort Usher/Ne-Yo crossover. Nu zijn artiesten die veel mensen meteen doet afschrikken, maar dan geef je de rustieke productie te weinig kans. Mooie afsluiter.

The Weeknd brengt dus een wat wisselvallig album. Er zit genoeg in maar het komt er niet altijd even goed uit. Dromerig wordt soms saai en mooie zanglijnen worden te zeikerig uitgezongen. Het concept lijkt er te zijn. Zo hier en daar is het album, vooral tekstueel, lekker freaky. En ik kan toch ook wel zeggen dat dit toch weer anders als anders is. Maar over de gehele linie niet constant genoeg.

Als liefhebber van het eerste uur zit ik al eventjes te wachten totdat The Weeknd weer terug gaat qua stijl naar die beginjaren. Hits scoren is leuk, maar deed wel wat af aan de kwaliteit. Deze EP lost het gedeeltelijk in. Call Out My Name, Hurt You en Privilige zijn wel degelijk weer cool en bijna ouderwets goed.

The Weeknd strijdt zo onderhand samen met Bruno Mars om de titel “hitmachine van de hitlijsten van nu”. De beste man maakt hit na hit en staat nu zelfs met twee nummers heel hoog in de top van de hitlijsten. En dan te bedenken dat het 2011 allemaal wel wat minder populair begon. Het waren vooral de EP’s waar hij in eerste instantie indruk mee wist te maken. Dit werd samen gevoegd tot een album en ook daarna kwamen er nog twee zeer plezierige albums. Wel ging zijn stijl nadrukkelijk een andere kant op, de kant van waar hij nu is. Het maken van zeer aanstekelijke nummers die voer zijn voor de hitlijsten. Vocaal schroomt hij ook niet om er zo nu en dan een stemvervormer over heen te gooien. The Weeknd is in alles helemaal van nu. En daar is dan natuurlijk weer helemaal niks mis mee. Alle drie zijn vorige platen gingen er goed in bij mij en ook de single I Feel it Coming, afluister van dit album, vind ik een zeer plezierige knipoog naar wijlen Michael Jackson. Maar hoe die andere zeventien nummers (best een hoop) dan zijn is even de vraag natuurlijk.

Dat valt mij eigenlijk best vies tegen. Het begint allemaal nog wel lekker met die andere hit en titeltrack Starboy. Het knalt er in ieder geval meteen lekker in. Geeft je energie voor de rest van de plaat. Maar die rest van de plaat is dan toch wel wat minder. Ik vind het vooral veel platte nummers. Zo is een Party Monster best goed op de dansvloer, dat geloof ik gelijk, maar mij kan het maar weinig boeien. Of het helemaal verschrikkelijke False Alarm. Dat refrein? Wie heeft dat in vredesnaam bedacht?
Wat ik ook jammer vind is dat the Weeknd soms lijkt te kiezen voor simpele top40 dance, zoals hij dat op Rocking doet. Om het zeer poppy en makkelijke Secrets nog maar daar te laten. Waar ik dan nog eens extra weinig mee kan is een nummer als True Colours. Wat een slappe hap. Het lijkt bijna of hij zelf ook niet zoveel zin had in het opnemen van dat nummer. Nou, zet het dan ook niet op je plaat zeg.
Een vocoder zo af en toe is verder ook mij niet vreemd. Maar als het te vaak gebruikt wordt gaat het ook wat tegenstaan. Zo kan ik daardoor moeilijk luisteren naar een nummer als Sidewalks of het niet heel bijzondere Six Feet Under. Er lijkt voor de simpele hits gekozen te zijn en helaas bevalt mij dat niet zo. Nummers als A Lonely Night, Attention, All I Know (deze is echt slecht) en Nothing Without You vind ik allemaal redelijk inwisselbaar.

Is er dan op de opener en wellicht de afsluiter, de twee hits dus, na dan niks goeds te vertellen over het album Starboy? Jawel hoor. Zo kan ik prima genieten van het vrolijke Love to Lay of juist het meer gevoelige Die for You. The Weeknd kan heus nog wel interessante nummers maken. Maar ook nummers als Reminder en Ordinary Life delven het onderspit op dit album ten opzichte van de veelal matige tracks.

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

Natuurlijk een bekende naam, maar veel muziek heb ik van The Who nog niet gehoord. Zo kijken naar de tracklist van dit album kende ik op titel in eerste instantie alleen Baba O’Riley, een wat chaotisch nummer in mijn beleving. Nu heb ik gedurende het hele album wel het gevoel dat ze bij The Who heel veel in nummers willen stoppen. Alsof alle ideeën die ze hadden ook echt in de songs moesten komen. Dat maakt het mijn inziens allemaal wat onrustig. Wel een heel fijne stem voor deze muziek trouwens. Love Ain’t for Keeping en Getting in Tune zijn voor mij de beste nummers.

Naar aanleiding van dit topic heb ik dit album beluisterd.

Aangezien ik het album al een beoordeling heb gegeven is het blijkbaar zo dat ik deze plaat al eens beluisterde. Maar eerlijk gezegd kan ik mij daar nog maar weinig van herinneren. The xx is er eentje die ik vooral ken uit de MuMeLadder reeksen. En daarbij is het er ook eentje die van mij nu en dan weleens wat punten kreeg. Verder ken ik het werk van Jamie xx met Gil Scott-Heron. Het album moet het voor mij vooral hebben van het instrumentale/muzikale gedeelte. Ze weten namelijk een hele goede, fijne sfeer neer te zetten gedurende de hele plaat. Vocaal is het allemaal wat minder spannend, past het wel bij de sfeerzetting en moet ik zeggen dat ik het vocale gedeelte van de zangeres interessanter vind dan die van de zanger. Wel vind ik dat er vocaal gezien gewoon te weinig gebeurd. Het had het album wellicht nog een extra kick kunnen geven. Al met al is het luisteren naar dit album een zeer ontspannen luisterervaring te noemen door de fijne producties.

Pfff, wat is dit album bijzonder slecht. Ik vraag me echt af wie toestemming heeft gegeven dit album uit te brengen.
Wat me vooral tegenstaat is de ongelooflijk slechte vocalen van deze man. Leer hem aub zingen!

Een uit vijf songs bestaand EP'tje. Van die vijf songs kan eigenlijk alleen So Weak mij echt boeien. Bij de andere vier wordt vaak wat te snel en te simpel voor de standaarden gekozen. Veel vaker gehoord en veel vaker beter gedaan, dat gevoel krijg ik er bij.

Soul uit Indonesië, niet iets wat we vaak zien. Wel gewoon uitgebracht onder het bekende Big Crown label. Het album biedt een combinatie van Engelstalige songs, maar ook songs in hun eigen plaatselijke/regionale taal. Zoals we van een label als Big Crown kunnen verwachten is een kwaliteit stukje muziek. Een warme, vintage soulsound kenmerkt deze mooie plaat van Thee Marloes. Ongeacht of het nu in het Engels of in de eigen taal is. Er zitten soms fijne extra subtiliteiten in waardoor je aandacht ook constant aanwezig blijft. Voorbeelden hiervan zijn het gitaartje in Midnight Hotline. In de gehele linie is een rustige plaat, de groove die aanwezig is is vaak onderliggend. Dus prima muziek voor de lente- en zomermaanden. Een zeer fijne ontdekking dit.

Het was 2022 dat Thee Sacred Soul debuteerde met hun self-titled album. En dat was me wel een binnenkomer te noemen. Redelijk snel zijn ze hier met hun opvolger Got a Story to Tell. Op dit album doen ze eigenlijk niet heel veel anders dan dat ze op hun debuutalbum deden. Want waarom een succesvolle, smaakvolle formule wijzigingen als het nog steeds prima werkt. Het is weer heerlijk genieten van de mooi vormgegeven songs van Thee Sacred Soul. Mooie stemmen, rijke instrumentatie en een fijn vibe zorgen voor een zeer prettige luisterervaring.

Nog niet eerder hoorde ik muziek van Thee Sacred Souls. En om maar meteen met de conclusie te openen moet ik zeggen dat deze kennismaking een zeer prettige is geweest. Al vanaf opener Can I Call You Rose? zit je als luisteraar lekker in dit album. Mooie subtiele soul, fijne koortjes en een warme sound. Niet per se heel vernieuwend, maar wel gewoon erg goed. Lady Love is al net zo mooi en ook Easier Said Than Done is sterk en dromerig. Overflowing, Trade of Hearts en het ontspannen Weak for Your Love passen ook perfect in de sfeer van dit album. Dan is er met Future Lover een persoonlijk favorietje, op dat vlak ook snel gevolgd door Sorrow for Tomorrow. Ook de laatste paar songs For Now, Once You Know, Happy and Well en Love Comes Easy doen het erg goed bij mij. Op individueel vlak goede song, maar vooral als geheel album erg sterk in elkaar gezet. Heerlijke soulmuziek dit.

Onder het mom van acts met Thee in de titel hadden we eerst nog Thee Sacred Souls en nu dus ook een Thee Sinseers met dit Sinseerly Yours. ‘I see what they did there’ met de titel van dit album. De stijl die je kan verwachten is die van de vintage soul, soul van toen nu uitgevoerd. Het is allemaal best melodieus aangepakt, dat hoor je al op opener What’s His Name. Het fluitje werkt best goed in dit nummer. Veel van de andere songs op dit album gaan op die zelfde weg voort. Soms is het een slow song (Can’t Call Me Baby of ballad Like I Can Give), soms juist wat feestelijker (Talking Back). Dan weer wat traditioneler (Can’t Do That to Her) of juist wat meer lijzig (It’s Such a Shame). Van zingende gitaren (Sinseerly Yours) tot aan ontspannen (Give it Up You Fool). Maar allemaal met dezelfde ingrediënten in de hand, die van de vintage soul. Best een aardige plaat dit.

Makkelijk maken ze het ons niet bij THEESatisfaction. Jeetje, wat een naam zeg en hoe moeten we in hemelsnaam uitspreken? Dat was al mijn gedachte bij hun geslaagde debuut awE NaturalE en is in de tussentijd nog niet veranderd. Die titel van het album alleen al is een tongbreker, hoe moet dit?
Ten tijde van debuut sprong THEESatisfaction goed in op de toen heersende trend waarin electronische, eclectische en dromerige beats werden gecombineerd met R&B-zang op falsettostem. Af en toe een rapper hier en daar en je hebt een album vol. Juist zij brachten in die wirwar van artiesten ook echte kwaliteit met zich mee.
Die mening werd gedeeld met meerder personen en die debuutplaat werd dan ook algemeen als sterk en succesvol ervaren. Dan is die druk van een tweede plaat natuurlijk hoog. Lang hebben ze niet echt op die tweede plaat laten wachten. Ze lijken er vol ingedoken te zijn, met het zelfde mistige mysterieuze sfeertje.

Singles kwamen er wel uit voor dit album, maar dat is toch niet de manier om naar THEESatisfaction te luisteren. Juist niet zelfs! Bij het debuut bleek als dat hun platen echt moet zien als één geheel. Ze zijn goed in het creëren van een eenduidige sfeer. Losse nummers werkt dan gewoon niet. Dan krijg je nooit de bedoelde lading en intentie mee. Dat is op EearthE niet anders. Dit is niet een album dat je nummer voor nummer moet bespreken. Dit is een album waarbij je uit moet leggen dat de producties en de sfeer de leading role hebben. Dat zijn de hoofdpersonen in de muziek van THEESatisfaction. Vocalen toevoegen is leuk, maar dat is niet de grote kracht van hun muziek. Vocaal gezien is het vaak maar saai en vlak. Vocaal gezien wordt je nooit ergens écht verrast of omver geblazen. Soms is een toegevoegde rapper zelfs zwak (zoals op Blandland).

Daarom luid mijn conclusie als volgt: ben je op zoek naar een album die zich bediend van sfeervolle electronische beats met R&B zang en een sporadische rapper daarop dan zit je goed bij THEEsatisfaction. Vond je hun debuut erg sterk, dan kan je aan dit vervolg aan geen buil vallen. Al moet ik wellicht een slag om de arm nemen door te zeggen dat het debuut overall gezien wel sterker was.

(bron: Opus de Soul)

Aan features geen gebrek op dit album Van Theo Croker. De jazz-artiest wordt bijgestaan door een aantal bekende en minder bekende namen. Dat zorgt ook wel voor de nodige diversiteit op het album. Het gaat van een eclectische mix van jazz en hiphop (Jazz is Dead), naar een meer dromerige sfeer (To Be We). En van een soort dance jazz (Cosmic Intercourse Pt II) naar zwoele R&B (Divinity). Maar ook van spoken word (Love Quantum) naar mooie dromerig (Royal Conversation). Dit Love Quantum is een plaat die goed je aandacht vast weet te houden, mede door die afwisseling.

Theotis is duidelijk niet de jongste meer, maar artiesten als Candi Staton en Bettye Lavette hebben bewezen dat dit niet iets over de kwaliteit hoeft te zeggen. Prachtig bijvoorbeeld hoe het album kaal en traditioneel begint met Appreciation. Of er een link te horen is naar Lee Dorsey op Little Wooden Church. De covers die je op het album vind pakken niet allemaal even goed uit. Maar dit album is toch best te genieten.

Een rommelig album is dit. Zo denk ik in het begin naar een mislukte uitvoering van Justin Timberlake te luisteren, gaat het daarna verder met een meer singer-songwriter inslag. Ze lijken met G Train en Still in Love zomaar hits te kunnen scoren, maar het album zelf is niet consistent genoeg om echt te pakken.

Zeer actieve en productieve gast deze Thomas Dybdahl. Voor mij voor het eerst dat ik iets van hem hoor. En wat ik hoor is in eerste instantie een poppy sound. Sfeervol en ontspannen, rustig vooral. Hier en daar een wat meer funky uitstap (Then There Was You) en wat meer groove (Intermission), maar vooral dus die vrij rustige songs. Luchtig is het wel te noemen. Dansbaar soms ook (Dance the Pain Away), maar vooral prettig en niet direct al te opvallend.

Bij deze muziek van Thomas Oliver valt en staat alles eigenlijk wel met zijn prettige stem. Die fijne stem houdt de nummers overeind, want helaas is het muzikaal te vaak niet heel interessant. Rustige plaat verder met hier een daar een hint van Jason Mraz en het opgepompte Alive Again valt helemaal uit de toon. Hier en daar wat getokkel, maar vooral heel easy. Conclusie: prettige stem, maar het blijft muzikaal achter.

Dit is dus voor mij heel lastige muziek om een uitgebreide recensie over te schrijven. Ik kan het altijd maar moeilijk onder woorden brengen, albums als deze. Het is gek, fijn, absurd en humoristisch. De basis kan je funk noemen, maar ook jazz of juist electronics. Veel nummers zo op het eerste oog, maar daarin zitten ook veel korte experimentjes. Thundercat lijkt mij toch wel een beroepsgek die ook muzikaal wat te vertellen heeft.

(bron: Opus de Soul)

Het vorige album Drunk wist mij maar wisselend te overtuigen, dus ik wil het toch nog eens proberen met deze nieuwe plaat van Thundercat. Het begint allemaal best lekker met het jazzy Interstellar Love, het trippende I Love Louis Cole, het zeer fijn funky Black Qualls en bijvoorbeeld de relaxte groove van Overseas. Maar ook is het vaak allemaal iets teveel van het zelfde. Nu duurt deze plaat niet zo heel lang, maar toch is dat wel iets wat blijft hangen. Die relaxte, ontspannen sfeer wordt volledig door getrokken en het doet me bij weinig nummers opkijken. Alles is mij dan te rustig, te relaxed, te weinig energiek. Het kabbelt dus eigenlijk gewoon té veel door. Oftewel: wederom geen voltreffer.

Met de single Them Changes vestigde Thundercat enige aandacht op zich. Deze single staat op een EP, deze EP. Een EP die hier kort even doorneem.
Het begint allemaal met Hard Times, een korte, rustige en sfeervolle opener. Waarop Song for the Dead volgt. Dit nummer is al net zo rustig al zijn voorganger, maar valt meer op door de coole break. Dan de geweldige single Them Changes. Het is en blijft een heerlijk nummer. Bijna net zo fijn Lone Wolf and Cub. Rustig, relaxed zoals de rest van de plaat. Na een korte muzikale intermezzo met That Moment sluiten we EP ontspannen af met Where the Giants Roam/Field of the Nephilim. Een geslaagde EP is het zeker.

(bron: Opus de Soul)

Tinashe werd eens gezien als een nieuwe grote dame in rnb. Een soort nieuwe Aaliyah, of het nieuwe antwoord op Beyonce. Ik weet het niet precies, maar er werd met superlatieven gestrooid. Met deze nieuwe LP brengt ze ons veel nieuwe muziek want er zit een aardige afspeeltijd aan deze plaat. Geen probleem natuurlijk als de muziek goed is, maar helaas verzandt ze teveel in te standaard gearrangeerde rnb tracks. De inspiratie is vaak ver te zoeken en vocaal overtuigd Tinashe dus ook niet. De brommende bassen hebben te vaak de boventoon.

Tiwa-wie? Tiwayo dus. Ik had er voor het beluisteren van dit album nog nooit van gehoord. Tiwayo is een Franse muzikant die zijn basis heeft in de pop- en folkgenres. Maar hij schroomt het ook niet om andere genres als soul en jazz toe te voegen aan zijn muzikale creaties. Het is voor mij een plaat die het vooral goed gaat doen als het lekker weer is. De veelal warme klanken passen perfect bij een heerlijk zonnetje en bijgepast drankje in de buitenlucht. De muziek is vaak subtiel, zoals eerder gezegd warm, maar ook af toe breekbaar en gelukkig ook wel wat pit. Lost in the Sun is bijvoorbeeld licht bluesy en in Wait zit dus die pit. Soldier of Love laat mij dan weer wat meer aan Mattafix (kennen wie die nog?) denken en afsluiter The Heroes is bijna zalvend te noemen. Dit Desert Dream is vooral een mooie plaat te noemen.

Ben eigenlijk totaal geen TLC liefhebber. Maar mijn muziekhart heeft me toch aangezet om deze cd maar eens te proberen. Na CrazySexyCool vind ik TLC maar zwaar tegenvallen. "No Scrubs" vind ik een erg vervelend nummer. Maar op één nummer kan je geen album beoordelen. Ik moet zeggen dat het allemaal wel meeviel. TLC heeft een goede mix gevonden tussen hiphop, R&B en pop en dat netjes samengebracht tot dit album. Afwisselend van up- naar low-tempo, zeer divers. En misschien vind ik dat ook wel de zwakte. Te divers, het lijkt nergens heen te gaan.
Wat ik nog meer erg zwak vind bij TLC zijn de stemmen van de dames, het pakt me simpelweg niet. Als ik een zangstem hoor moet deze van begin af aan mij te pakken hebben, anders haak ik vrij snel af.

Erg gemiddeld ervaren dus, dit album: 3 sterren.

TLC is terug dit jaar en natuurlijk zonder de overleden Lisa “Left Eye” Lopes. En eerlijk gezegd is het toch vooral de vinnigheid van deze dame die ik node mis op dit album. Het nummer Way Back (met Snoop Dogg) heeft hitpotentie en It’s Sunny is lekker vrolijk, maar voor de rest is het allemaal maar matig materiaal waar te weinig typische TLC stoerheid in zit. Het doet allemaal duidelijk geen recht aan hun eerdere hitalbums.