Deze zangeres is afkomstig uit Nigeria en normaal hoor je een dergelijke achtergrond duidelijk terug in de muziek. Bij haar is dat wel minder het geval. Het begint allemaal lichtvoetig, maar dat verzand al snel in saai. Om dan met Outer Space toch lichtjes een psychedelische kant op te zoeken, waarna het verzand in te overgeproduceerd standaard werk. Om af te sluiten met het dromerige tweeluik Words (Sade?) en Play Me a Song.

Dit is een vrije korte (net iets meer dan 25 minuten) plaat van Tom Bailey. Opener Goodbye to Yesterday is ontspannen muziek, waar het met Itiila nog een slagje rustiger wordt. Ook Love and Happiness is heel rustig, net als Vice City en People Need People. Het wordt dan juist iets dromeriger op Struggle to Remember om af te sluiten met een rustig The Rain. Niet heel opvallend album van Tom Bailey dus. Wel voor de mensen die vooral van heel rustige muziek houden, al zal het ook dan misschien al te snel op de achtergrond verdwijnen.

Altijd cool, de muziek van Tom Misch. Erg van deze tijd, maar ook heeft het altijd wat eigenwijs. Hij kiest de ene keer voor fijne ritmes (Before Paris, Tick Tock) de andere en meerdere keren voor het meer ontspannen werk (Lost in Paris, Movie, It Runs Through Me, You’re On My Mind, We’ve Come So Far). Tussendoor nog een cover en meer hiphopgeoriënteerde song. Prima plaat.

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

Ook Tom hebben we vaker gehoord in deze lijst. Het begint allemaal sfeervol met Ol ’55. En die stijl en sfeer met vrij kale, minimale begeleiding wordt dit album wel doorgezet. Vocaal zit Waits ook goed op zijn stoel dit album. Veel meer dan piano, gitaar en stem is het vaak niet en dat bevalt mij wel. Ook mooi is de jazzy inslag van bijvoorbeeld een Midnight Lullaby. Een bijzonder en smaakvol album dit. Dit bevalt mij wel.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Gezien dat ik het album een cijfer heb gegeven ga ik er van uit dat ik dit eerder eens beluisterde. Ik had geen idee…
Dit album is bij elkaar toch wel een beetje een rariteitenkabinet te noemen. Ik heb sowieso het idee dat alle albums van Tom Waits enorm van elkaar verschillen. Dit is niet echt mijn album, misschien op Time en Downtown Train na dan.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Ik heb een stem bij het album staan en die is van lang geleden toen ik mij wat meer in het werk van Waits ging verdiepen. Nu moet ik eerlijk zijn dat ik daarna eigenlijk niks meer van hem geluisterd heb. Totdat ik het nu tegenkom dus. Dat Waits een stem uit duizenden heeft is al snel duidelijk. Ergens ook best integrerend zoals hij die stem gebruikt. Neem bijvoorbeeld het gefluister op Shore Leave en Frank’s Wild Years of juist het wat meer breekbare op Johnsburg, Illinois. Wat te denken wat het fullpower rauw op 16 Shells From A 30.6 of het meer croonen op In the Neighbourhood. Verder een aantal volledig instrumentale songs waar het over het gehele album muzikaal soms ook wat een rariteitenkabinet is. Sowieso een album dat niet in één luisterbeurt te vangen is.

Voor een portie onversneden vintage soul moet je bij Tomar and the FCs zijn. Een gegeven dat al vaker is uitgevoerd en vast ook al vaker een stuk beter is uitgevoerd dan op dit Rise Above. Maar dat zorgt er niet voor dat het geen fijne plaat is. De muziek is fijn, precies zoals muziek soms moet zijn. Lekker luisteren, zonder al te veel extra gedachtes. Lekkere muziek, goede energie en af en toe tijd voor wat rustigere nummers (Always You).

Jammer, maar het is zo onderhand wel over met deze dame. Dit album is een nieuw muzikaal dieptepunt. En als je dan ook de clips ziet, zo geforceerd sexy. Jammer van deze geweldige vocaliste.

Ze werkten als enige keren samen. Dan was de rolverdeling vooral die van Babyface achter de schrijf- en mengtafel en Toni Braxton achter de microfoon. Maar beide artiesten hebben de laatste jaren weinig successen geboekt. De echt grote successen stammen zelfs uit de jaren ’90 van de vorige eeuw. Dus slaan ze in 2014 de handen maar bijeen en komen met een nieuw album. Over liefde, trouwen en scheiden dus. Iets waar ze beide genoeg ervaring mee hebben in hun privéleven.

Je kan bij voorbaat eigenlijk al zeggen wat je verwacht van deze artiesten. Ze staan beide namelijk bekend om het maken van smooth R&B. Vaak erg gelikt en zoetsappig, met hier en daar uitstekende producties en teksten. Maar dat laatste is toch al enkele jaren geleden. Het is dus te betwijfelen of ze dat met deze nieuwe plaat weer terug weten te vinden. Samen zingen ze opener Roller Coaster, een nummer dat perfect in bovenstaande omschrijving past, maar dan zonder het boeiende gedeelte. En dat zelfde laken en pak vervolgen zich in nummers als Sweat, Hurt You en vooral Where Did We Go Wrong(slecht nummer).Ze zingen blijkbaar ook niet alles samen op deze plaat. Babyface zingt I Hope That You’re Okay namelijk alleen. Zoals Braxton dat met I Wish en I’d Rather be Broke doet. Beide ook weinig bijzonder.Er is eigenlijk maar één nummer dat opvalt tussen alles saaie, gevoelloze en zoete liedfes- en scheidingsliedjes. Dat nummer is het op de disco gestoelde Heart Attack. Misschien iets teveel Nile Rodgers leentjebuur in de productie, maar het nummer valt wel op tussen de verdere middelmaat en onder middelmaat.

Geen heel bijzondere plaat van deze grote namen dus. Grote namen maken niet gelijk grootse muziek, blijkt maar weer eens.

Al jaren is Tony Allen een gevestigde naam in de afrobeat. Furore maakte hij ook nog met de band The Good, the Bad & the Queen (onder andere met Damon Albarn).
Film of Life is alweer zijn negende soloalbum en biedt je een prettige mix van zijn Afrikaanse invloeden, pop, funk en van alles nog meer. Wat vooral opvalt aan deze plaat is de rijke instrumentatie wat ervoor zorgt dat je luistert naar een volle en organische sound. Persoonlijk favorietje is het funky Ire Omo.

Luisterend naar het album Duets II van Tony Bennett viel vooral dat duet met Lady Gaga erg op. Zo hadden we deze extravagante dame namelijk nooit eerder gehoord. En in zo’n geval is 1 en 1 twee en was het wachten op deze plaat. Een volledig album met good old Tony Bennett en de nieuwe ster Lady Gaga. Wat levert dat twaalf songs lang op?

Dat levert in ieder geval een album waarin de beide stemmen niet op elk nummer samen te horen zijn. Lady Gaga mag twee keer solo gaan en Tony Bennett doet dat één keer. Voeg daaraan toe dat dit een album voor covers is en je gaat toch wat vrezen. Zijn deze jazz classics niet allemaal al een eerder gedaan? En beter vooral?

Vaak is er vooral een sympathieke poging gedaan om oude glorie nieuw leven in te blazen. Zo is er opener Anything Goes, I Can’t Give You Anything But Love, Goody Goody, Firefly, I Won’t Dance en They All Laughed. Allemaal niet al te veel toevoegende versies maar wel op een sympathieke manier gebracht. Over de gehele linie wordt het namelijk allemaal al snel wat teveel. But Beautiful krijgt bijvoorbeeld wel een heel gezapige versie mee en naar het einde van de plaat is dat constant wel aan te geven.

Eigenlijk is het maar heel soms goed te noemen, zonder verder écht slecht te zijn hoor. Dat goede is terug te horen in de solo Gaga op Evry Time We Say Goodbye en in het romantische Don’t Wait Too Long. Verder allemaal prima hoor, maar het voeg over het algemeen te weinig toe aan eerdere versies.

(bron: Opus de Soul)

Op een duetten-plaat van Tony Bennett stond ook een nummer met Lady Gaga samen. Dat smaakte dusdanig naar meer dat er een geheel album samen werd opgenomen. Die eerste worp samen viel toch wat tegen en nu is er worp nummer twee. En ook dit keer valt het vies tegen. Het zijn allemaal regelrechte kopieën van de originele songs. En daardoor is je aandacht al snel weg. Gaga kan dit genre trouwens prima aan en good-old Bennett heeft nog de energie. Maar zorg dan voor originelere songs.

De rauwe stem van Tony O’Malley is simpelweg hetgeen dat het meest opvalt op dit album. Muzikaal loopt het uit van een rocky popsound tot gospel, van een Joe Cocker-achtige ballad tot aan zoete songs. De stem is de basis die geheel op orde houdt, want muzikaal blinkt het niet echt in durf en sterke keuzes.

Raphael Saadiq, bekend van zijn solo-albums, productiewerk bij oa Joss Stone en natuurlijk Lucy Pearl is hier begonnen.
Geweldig sfeervol album met louter sterke songs. De stemmen passen vooral fantastisch bij elkaar.

In een poging om mijn grenzen eens te verleggen heb ik een album van Tool erbij gepakt. Het werd dit Lateralus. Nou viel me meteen de duistere sfeer op van dit album, een sfeer die me de ene luisterbeurt irriteerde en waardoor ik het snel uitzetten. Maar de andere luisterbeurt vond ik die sfeer wel mooi en bleef ik luisteren. Als geheel is het wel wat te lang en soms te eentonig en ben ik niet zo van het gitaarwerk, dus echt vaak zet ik dit niet meer op. Maar vind het toch mooi een beeld te hebben bij de muziek van een hier zeer gerespecteerde band als Tool.

Een meer dan prachtige verzamelaar van Tori Amos. Wat me zo intigreert aan haar is haar stem, een totaal eigen geluid en bijzonder mooi. Echt iets wat ik opzet als ik eens van de soul/R&B weg wil.

Van wat ik gehoord heb is dit de beste van Tori Amos. En daar ben ik het roerend mee eens. Het hangt misschien stiekem wel tegen mijn top10 aan.
Prachtig!

Tousan, dat is de eerdere artiestennaam van soulgrootheid Allen Toussaint. Toussaint is te noemen als grondlegger van de New Orleans Soul stroming(later meer hierover). Toussaint is iemand die eigen platen opnam, maar ook veel werk voor anderen maakte. Hit na hit kwam uit zijn hand. Hits die nog niet op dit album staan. Dit album tekent wel het al vroeg hoorbare talent van Allen. Een album vol feelgoodmuziek waar we bijvoorbeeld via Bono al de aparte pianotechniek van Toussaint horen.

1. Whirlaway – Lekker swingende piano rock&roll
2. Up the Creek – Luisterend naar dit nummer, waan jij je op Bourbon Street.
3. Tim Tam – Jiven en twisten op de dansvloer.
4. Me and You – vrolijk en olijk nummer.
5. Bono – Heerlijk nummer met wat kleine Latijnse swingmomentjes erin. Bijzonder goed pianospel van Tousan.
6. Java – En we gaan weer de dansvloer op. Wat een vrolijke swing weer.
7. Happy Times – Die Happy uit de titel is het zeker.
8. Wham Tousan – Tempo wordt nog maar eens opgestuwd.
9. Nowhere to Go – Kort en swingend.
10. Nashua – en we rammen de pianotoetsen nog maar eens vrolijk in. Energie en swing ten top. Ook een erg lekkere track.
11. Po’Boy Walk – Tempo’tje lager maar net zo kundig gespeeld. Heeft ook een bluesy kant.
12. Pelican Parade – Nog even knallen en klaar.

(bron: Opus de Soul)

De Zweedse zangeres Tove Lo is in zeer korte tijd een redelijke bekende naam geworden. Ik moet zeggen dat haar eerste plaat mij niet heel erg wist te boeien en dit een soort revanche op mij voor haar kon zijn. Het tegendeel is helaas waar, deze nieuwe plaat vind ik nog een stuk minder interessant dan het debuut uit 2014. Allemaal nummers die zeker materiaal zijn voor de hitlijsten, maar daarmee heb ik ook vaak het idee dat heel simpel daar voor gekozen is. De echte overtuiging komt vooralsnog niet terug bij mij als ik deze plaat luister. Vrij simpele muziek eigenlijk, maar hier en daar wel wat aanstekelijks.

Tower of Power uit Oakland is één van die funkbands die maar blijven gaan. Dit album kent vooral het bekend TOP recept, maar verzand helaas ook té vaak in zoetsappige en gladde nummers. Het klinkt zodoende soms iets te gepolijst, wat de funk er ook een beetje uithaalt. Genoeg te genieten op zich, maar ook niet te opvallend allemaal.

Van de drie het minste album van TQ. Hij heeft nog steeds die toffe sound, maar de nummers zitten gewoon niet zo goed en erg goedkoop in elkaar.

Ten tijde van zijn debuut luisterde ik nog veel naar hedendaagse R&B. Dat doe ik nu alweer wat minder, maar nog steeds kwalificeer ik I Gotta Make It als een prima plaat. Ik kan me zelfs herinneren dat Aretha Franklin deze man toen ondersteunde. Nu zijn we alweer wat jaartjes verder en ben ik Trey Songz wat uit het oog verloren tot ik op Spotify dit album als nieuwe release voorbij zag komen. De naam was duidelijk blijven hangen en daarom waagde ik me aan Trigga. Af en toe een R&B bespreking is natuurlijk ook goed voor de afwisseling op mijn website.

De genoemde afwisseling is echter geen onverdeeld succes geworden. Er wordt vast nog steeds hele goede R&B gemaakt, maar dit nieuwe album van Trey Songz valt daar toch zeker niet onder. Platvloers, simpel en makkelijk. Er lijkt weinig moeite en energie gestoken in dit album. Tekstueel is het allemaal wel erg makkelijk en vaak zelfs beschamend platvloers. De sex’, fucks en bitches vliegen je om de oren zonder enige nut te hebben. Als je dan toch dit soort teksten bezigt, zorg er dan voor dat het met een dikke knipoog is (zoals bijvoorbeeld R. Kelly is zijn goede jaren deed). Nee, Trey Songs neemt zichzelf daar veel te serieus voor.
Opener Cake brengt je saaie, standaard R&B zoals die tegenwoordig in de hitlijsten komen. Foreign is op geen enkel moment boeiend te noemen en de single Na Na is volledig bij elkaar gejat. Op Touchin, Love doet Nicki Minaj mee. Nu heb ik nooit begrepen wat mensen in die dame zien en die gedachte wordt alleen maar bevestigd in platte en foute nummer. Disrespectful volgt het niet al te boeiende pad dat we al ingeslagen waren en ook Dead Wrong gaat nergens over. All We Do bevestigd nog maar eens het platvloerse karakter van dit gehele album en Foreign Remix is gewoon een heel erg slecht nummer. Op Late Night komen we dan iets verder door een beetje mee te bouncen, maar dat is dan ook wel het enige “hoogtepunt”. Dat er hierna nog vier tracks volgen is leuk voor de vulling, maar ook niet meer dan dat.

Misschien vinden jullie me wel een zeur, maar dit album is toch echt slecht. Heel slecht.

(bron: Opus de Soul)

Trijntje Oosterhuis, ik was er nooit zo’n liefhebber van. Te vaak pretendeerde ze te nadrukkelijk dat ze een souldame is, terwijl ze toch gewoon vooral aardige popliedjes zong of Burt Bacharach’s liedjes de vernieling in hielp. Totdat ik bij een optreden van Frank McComb was waar Trijntje ook als toeschouwer in het publiek stond. Zij hadden eerder samengewerkt en Frank zag haar staan en riep haar het podium. In haar kloffie besteeg zij het podium en zang een prachtig duet met McComb. Toen dacht ik voor het eerst: zo, deze dame kan wel wat.
En toen ging ze dus meedoen met Eurovisie Songfestival. Marketingtechnisch is het dan heel slim daar meteen een album aan te plakken. Een album met dezelfde titel als dat songfestivalnummer en “toevallig” uitgebracht rondom dat zelfde liedjesfestijn. Dit is het geworden.
Het album opent met The Choice I’ve Made. Een nummer dat best een aardige energie heeft. Verder is vrij standaard en zonder verrassingen, maar hoeft op zich ook niet en had ik eerlijk gezegd ook niet verwacht. I Believe in You is in verhouding dan niks. Zelfs de blazers, waar ik toch wel liefhebber van ben, kunnen de boel niet redden. Er zit weinig in het nummer, ik voel er weinig bij. Datzelfde kan ik ook wel zeggen over Weather in April. Het bluesy gitaartje en de groove zijn nog wel cool, maar dan houdt het al snel op. Wat dit nummer vooral mist is pit, vocaal pit.
One Way or Anohter is dan wel weer leuk. Dat komt dan toch vooral door de energie die de backings/het koortje los weten maken. Jammer is dan dat dit niet doorgezet wordt in I Don’t Miss You. Dit nummer is gewoon een teveel aan van alles. Teveel aan adlibs, teveel aan synths, gitaar, drums, viool en noem het maar op. Ook het pathetisch aandoende liefdeslied Broken Alone doet het niet voor mij. De relatie is stuk, maar de pijn of nieuwe hoop komt niet echt over. Ondanks de tekst wordt de boodschap niet goed over gebracht.
Pick it up Slowly doet dan weer zijn titel eer aan. Dit is wel een heel gezapig en saai. Waar is de energie? Waar is de pit? Waar is de zin? En waarom moet het allemaal zo braaf? Kijk anders eens naar What Can I Say. Dat is tenminste lekker vrolijk, een nummer dat vooral muzikaal leuk in elkaar zit.
Met My Everyday Angel hoor je een nummer dat je op een Trijntje Oosterhuis album mag verwachten. Een standaard pop-soulballad die heel zoetjes en braafjes is neergezet. Dan hebben we ook nog Your Soul is Gone. Het ritme is een beetje reggae, het koortje een beetje gospel. Best een prima nummer dit. Vooral als je het vergelijkt met de langverwachte afsluiter Walk Along. De grappen zijn er al vaker over gemaakt, maar ai-ai-ai wat blijft het toch een matig nummer. Ze had makkelijk betere kunnen kiezen, alleen op deze plaat.

Vaak wordt dit soort muziek dus getypeerd als huisvrouwenmuziek, maar ik dat die af en toe nog meer energie en pit hebben dan Trijntje hier soms laat horen. Zo’n heel album valt me dan toch wat vies tegen. Wellicht is een sporadische live-belevenis beter voor mij beeld op deze zangeres.

(bron: Opus de Soul)

Het moest allemaal anders bij Trijntje Oosterhuis. En daar moest Anouk bij helpen. De rockchick moest ervoor zorgen dat de vaak wat softe Oosterhuis met een album met ballen kwam. Anouk had kritiek op de oudere muziek van Trijntje en schrijft nu een heel album voor de zangeres die vaak tot de beste van het land wordt gerekend. Het resultaat is het album Wrecks We Adore en de grote vraag is natuurlijk of het inderdaad een plaat met ballen is geworden.

Het album opent met Better Think Twice. Het nummer is te standaard, er zit te weinig spanning in. Dat is wel anders bij de eerste single van deze plaat, Happiness. Een fris nummer, gewoon geinig. Wat alleen wel kan irriteren zijn de zanglijnen. De laatste woorden in elke zin worden te lang uitgerekt.
What About My Heart heeft een livefeeling. Dat betekend niet per se dat het een energiek nummer is geworden. Nee, het is eerder een zouteloze ballad. Dit wordt goed gemaakt door één van de betere nummers van dit album: We Are Gold. De instrumentatie is hier een stuk voller en het nummer is aanstekelijk. Zit gewoon goed in elkaar. Deze lijn wordt niet doorgezet met You Own My Heart. Alle platgereden paden worden bewandeld in dit nummer, tot de koortjes aan toe is het allemaal erg standaard. Wat kleiner wordt het met Nothing at All. Maar dit nummer is dan weer te gezapig en boeit gewoon te weinig.
Een ander goed nummer op deze plaat is Knocked Out. Het nummer wordt gekenmerkt door een funky bassloopje en de goede vocalen. Die goede vocalen horen we ook weer krachtig op I Ain’t Going Nowhere. Dit nummer valt dan muzikaal weer tegen. En tegenvallen doen ook de laatste twee nummers. Zowel In Time en One Step Away From Coming Home zijn saai en zodoende komen we in slaap wiegend tot het einde van een tegenvallende plaat.

Gezapig, truttig, binnen de lijntjes, te weinig spanning en geen verrassing. Het zijn zomaar een kenmerken van dit album. Ook beklijft mij vooral het gevoel dat Trijntje nummers van iemand anders zingt en zelf te weinig inbrengt heeft. Dat maakte het ook wat plichtmatig.

Wederom werkt Trijntje Oosterhuis met het Metropool Orkest voor een album gevuld met Burt Bacharach nummers. Dit deed ze al een paar keer eerder en ook op dit album is er niks aangepast aan de aanpak van deze projecten. Het gaat allemaal wel erg op elkaar lijken op deze manier. Het heeft succes, dus dat zal wel de reden zijn dat ze zo vasthouden aan het bekende recept. Maar het is ook zo saai, zo braaf. Mierzoet en totaal zonder enige verrassing. Misschien is het niet eerlijk te verwachten van Trijntje dat ze wél verrast met haar muziek. Maar zo middle of the road als dit is, dat werkt toch ook niet?

Met Lifestyle brengt het Nederlandse Tristan alweer hun derde plaat in drie jaar. Elk jaar een nieuwe plaat dus, ze zitten duidelijk niet stil. De verwachting is dat er qua stijl niet heel veranderd aan de platen, de funk/jazz van Tristan voelt inmiddels al aardig vertrouwd aan.
Op dit derde album krijgen ze tevens de nodige hulp van andere artiesten. We zien namen terug komen als Heston, Kasper en Fransesco Cottone. Mijn verwachting is dat Tristan ons muzikaal de zomer in speelt.

Het album opent met het swingende I’ll Be Around. Een fijne opener die hopelijk de maat zet voor de rest van deze plaat.
Hulp van Heston is er op Feet Back on the Ground. Een nummer dat ik eigenlijk een beetje saai vind. De zomerse sfeer zit er wel in, maar het pakt mij niet genoeg om echt te boeien. Doe mij dan maar Admiration, waar de swing duidelijk weer in zit. Een nummer dat terug pakt naar de sterke opener. Deze swing blijft gelukkig ook nog even hangen op Let Me Breathe. Met de hulp van Kasper zet Tristan hier een leuk nummer neer.
Rendezvous (met Fransesco Cottone) moet het meer van het midtempo hebben. Wederom een alleraardigst nummer dat prima bij de rest past. Om daarna via 2 Skip This op te merken dat het er naar lijkt dat de rustige nummers mij een stuk minder kunnen boeien. Daar is dit nummer namelijk weer een voorbeeld van. Een titeltrack, zo vol en funky, als Lifestyle doet mij dan weer opveren. Een erg fijn nummer en wellicht mijn persoonlijke favoriet van dit album.
Love Leads the Way is een nummer dat op zoek gaat naar de relaxing reggae. Een leuke zijstraat qua stijl. Om via Trouble weer terug te keren naar de funk. Daaropvolgend is Take me To the River niks meer dan een ontspannen muziekje.
Een tegenvaller is dan toch wel Group Up. Een song waarbij ik mij afvraag of er überhaupt nog wel iets staat te gebeuren. Iets wat helaas doorgezet wordt met het redelijk saaie Spirit One. Dan werkt het licht swingende van Don’t Wanna Stop een stuk beter. Dat blijkt wel weer via het wat brave Aftermath.
Afsluiter Night Time begint dan nog wel goed, maar lijkt wat teveel uitgesmeerd.

Een album met twee gezichten. Een album waarop de echt funky nummers een stuk meer weten te boeien dan de wat rustige tracks.

(bron: Opus de Soul)

Elk jaar worden er ongelooflijk veel albums uitgegeven. Het lukt je dan ook nooit om alles te checken wat er uit komt. Maar gelukkig heb je altijd wel bekenden die zo nu en dan onverwachte tips hebben. Zo ook met de recensie van vandaag: Trombone Shorty met zijn album Backatown.
Trombone Shorty is, als Troy Andrews, geboren in 1986 in New Orleans. Dé Amerikaanse stad van de muziek. Hij speelt zowel trombone als trompet.

Welke kant dit album genrematig op gaat is al duidelijk in de opener “Hurricane Season”. We hebben hier te maken met groovy, funky jazz met het betere koperwerk. Als een orkaan knalt Trombone Shorty je het album in. Een titel heeft nooit beter bij een nummer gepast.
“On Your Way Down” is het tweede nummer en New Orleans genie en grootheid Allen Toussaint komt een wijsje meedoen. En mede door zijn vocale toevoeging beschouw ik dit al één van de betere nummers van het album. Een feestje om naar te luisteren.
“Quiet as Kept” is funky jazz pur sang. De groove doet het hem. Je kan onmogelijk stil zitten op dit nummer. Mooie gitaarpartijen om het een rocky flavour mee te geven. Lekker nummer.
De tweede gastartiest is the vinden op “Something Beautiful”. Dit keer is het aan Lenny Kravitz om iets toe te voegen aan de muziek van Trombone Shory. En iets toevoegen doet hij zeker. Het is een goede, laidback soul-achtige song geworden.
“Backatown” is natuurlijk de titeltrack. Dit nummer biedt meteen weer wat verrassing. De electronic komt namelijk wat meer om de hoek kijken, net als de swing. Het feestje komt weer om de hoek te kijken. Echt een lekker nummer.
“Right to Complain” kent dan weer een rock uiterlijk. Hiermee houdt Trombone Shorty de variatie erg hoog op dit album. De drums zijn altijd strak. Knik met je hoofd mee op de drums en laat je gaan zou ik zeggen. Trombone Shorty zingt nu ook zelf een wijsje.
“Neph” is weer een stuk subtieler. In dit nummer zijn weer latininvloeden te horen.
“Suburbia” is erg opzwepend. De intro doet je verwachtingen inkomen die helemaal ingelost worden. Spring mee en dans je zelf in het zweet. Ga los op “Suburbia”. Gegarandeerd dat het lukt!
“In the 6th” heeft weer wat meer hiphopinvloeden. Dat is vooral te merken in het drumschema. De turntables worden daarnaast ook uit de kast gehaald. Trombone Shorty laat weer een andere kant zien. En daarin gaat hij verder met “One Night Only (The March)”. Dit nummer doet namelijk weer meer aan als R&B. Wat in ieder geval nooit ontbreekt is de groove. Ook nu zingt Trombone Shorty mee.
“Where Y’At” gooit de rockende funk er weer in. Zodoende wordt het elk nummer een verrassing wat je voorgeschoteld krijgt. Hiermee houdt Trombone Shorty goed de aandacht vast.
“Fallin’” gooit dan ook het tempo weer drastisch omlaag. De mooie en rustige stem van Trombone Shorty klinkt goed bij dit R&B-achtige nummer. Dit is een goed nummer voor de stelletjes.
De gitaarriffen zijn niet van de lucht op “The Cure”. Misschien een fan van de gelijknamige band? Eigenlijk vindt ik dit het minste nummer van de plaat. De nadruk moet mijn inziens meer liggen op het koperwerk, maar dat mist ik hier toch wat.
“928 Horn Jam” is alweer de afsluiter en gewoon een korte jam van 55 seconden. Hierin laat Trombone Shorty nog eenmaal horen wat hij allemaal en sluit daarmee het album in stijl af.

Trombone Shorty is dus een nieuwe naam. Een jonge knaap die funk, jazz, blues, R&B, soul en rock in een grote blender stopt en dit allemaal lekker door elkaar husselt. Stilzitten is er sowieso niet bij als je naar dit album luistert.

De betere funk hoor je al jaren vanuit New Orleans en daar is tegenwoordig vooral Trombone Shorty de vaandeldrager. Altijd muziek met een goede energie en op dit album is het vooral de tweede helft (vanaf Tripped Out Slim) dat te beluisteren waard is. Daar gaat Shorty echt lekker los.

Veel hipper dan Troye Sivan krijg je ze niet. De productieve Australiër is hier alweer met een nieuw werkje in de vorm van Bloom. Het is met uitstek zijn minste werkje tot nog toe. Van wat potentiële pophitjes en folky The Good Side op naar het groovy Bloom. De eerste vier songs gaan nog wel, maar daarna wordt het één grote MWA. Te opgehipt, te weinig inspiratievol. De beste man kan in mijn ogen veel meer en veel beter dan dit.

Hele hippe muziek op een wel wat langdradig album. Dat langdradige zit 'm vooral in het feit dat het allemaal wat teveel op elkaar lijkt. Wat variatie was in dit geval geen overbodige luxe geweest. Wel hoor je genoeg leuke vindinrijkheidjes en kan Troye hier en daar wat verrassen. Het niveau van zijn EP's overstijgen doet deze LP in ieder geval niet.