Reggae is net als funk, jazz en blues een genre dat best vaak samengaat met soulmuziek. Veel soulartiesten gebruiken zo nu en dan een reggaeritme om hun zangkunsten op te vertonen. Dit gebeurt vooral in de nieuwere soulmuziek (bijv. Everybody van Anthony Hamilton). Nu zijn er natuurlijk ook reggaeartiesten die op een soulvolle manier hun muziek brengen. Daar vallen The Black Seeds onder. De Nieuw-Zeelandse reggaeband heeft al vier albums uitgebracht en nu komt daar in 2012 hun vijfde plaat bij, met de titel Dust and Dirt.

Het album opent met het dromerige Out of Light. Fijne drums en herkenbare ritmiek. Als de sfeer van dit nummer de trendsetter voor de rest van het album is dan belooft dat veel goeds. In de titeltrack wordt het doorgezet. De zang is soulvol en die wordt ondersteund door mooie blazers. Het nummer heeft een relaxte sfeer die je doet verlangen naar de zomer of lente.
Iets minder benoembaar is het nummer Pippy Pip. Geen slecht nummer, vooral erg onbekommerd. Past bij sfeer, maar verrast niet. Dat is wel anders met Wide Open. De sfeer op dit nummer is wat intiemer. De fijne gitaarsolo aan het eind van het nummer, luistert het nummer goed op.
The Bend is dan juist weer en stuk voller, mede door de blazers en het orgel. Past weer perfect in het geheel dat het album uitstraalt. Net als Loose Cartilage, een geheel muzikaal nummer waarbij alle instrumentalisten de ruimte krijgen.
We hadden het in de inleiding over de combinatie soul en reggae. Dat is vooral te horen op Frostbite. Dit is het meest soulvolle nummer van de plaat. Goede blend tussen reggae en soul, gebracht met veel energie, volle blazers en goede zang. Cracks In Our Crown is al net zo soulvol, alleen de flavour in dit nummer is meer funky.
Tussen deze nummers hebben we nog Gabriels Strut en Love Me Now. De eerste is een beetje een vuller, de tweede valt op door het aanstekelijke meezingrefrein.
Don’t Turn Around zet de funky stijl van Cracks in Our Crown voort. Het is wel op een meer psychedelische manier. Het nummer is erg dansbaar en jazzy.
Een andere vuller die we vinden is Settle Down en de afsluiter is Rusted Story. Een nummer met psychedelische trekjes.

Al met al een aardig album, vaak is de combinatie soul en reggae leuk gedaan. Topnummers als Cracks in Our Crown en Frostbite overtuigen. Maar helaas staan er ook wat teveel vullers op de plaat.

Jatwerk ten top, deze cd. Maar in het licht van de film allemaal best aardig. Het heeft mij nooit echt kunnen overtuigen. Vooral omdat zoveel soulklassiekers de put in worden gezongen, erg jammer.

2,5 ster.

Als je de naam van The Brand New Heavies zal er in verschillende leeftijdsgroepen een belletje rinkelen. De band is niet voor niks als sinds 1990 actief in de muziekindustrie. Met vrij regelmatige tussenpozen brengen zij albums uit. In de jaren ’90 waren die tussenpozen wel een stuk korter dan in de jaren ’00, maar toch is het altijd weer een feestje als ons te oren komt dat er een plaat aan zit te komen.
Deze nieuwe plaat heeft maar liefst 7 jaar op zich laten wachten en werd al voorafgegaan door de single Sunlight. Die single beviel ons prima, mede door de inbreng van zangeres N’dea Davenport. Tijd om ook eens de rest van het album onder de loep te nemen.

Het album opent met de titeltrack. Een swingend nummer die je meteen weer terug doet denken aan de oude stijl en tijden met The Brand New Heavies. Ken je hun muziek en bevalt dat, dan zal dit nummer je zekers ook bevallen. De eerder besproken single komt daarna en het blijft toch altijd een feestje om naar de stem van N’dea Davenport te luisteren.
Do You Remember dient zich meer van de 80′s vibe. Muzikaal gezien niet mijn favoriete decennium, maar dit nummer zit gewoon uitstekende in elkaar. Mede door de groovende ritmiek een fijn nummer. Minder wordt het met On the One. Vocaal gezien schieten ze hier te kort en ook muzikaal kan het nummer niet boeien. Ook wat saaitjes is een nummer met de toch veelbelovende titel A Little Funk in Your Pocket. En ook Addicted is weer erg veel van hetzelfde laken en pak.
Lifestyle boeit dan juist weer wel. Goede vibe, goede funk en groove. Prima song. Ook prima is het experimentele Itzine. Dit nummer klinkt als één grote jam. Een muzikaal feestje. Jammer is dan dat het weinig bijzondere The Way it Goes dit nummer aflost. Lights brengt ons weer terug in de juiste vibe, net als Turn the Music Up en Heaven.
Een stuk meer van nu klinkt het hip geproduceerde Spice of Life om het album daarna af te sluiten met het aardige One More for the Road.

De muziek van The Brand New Heavies is altijd wel te genieten. Dit album laat dat ook weer horen, er staan zeker sterke nummers op. Maar helaas zakken ze af en toe ook door de ondergrens, maar die snel vergeten doet ons meefeesten op deze plaat.

Al jaren meelopen en dan nog jaar op jaar een plaat uit brengen. Het is ze gegeven, maar the Brand New Heavies doen dat gewoon. Met Sweet Freaks brengen zij ons alweer album nummer tien. Moet je nagaan, tien platen opnemen en dat van een constant niveau. De hoes doet vermoeden dat we naar een meer disco-achtige Heavies gaan luisteren.

Opener Sweet Freeek is in ieder geval een schot in de roos. Dit is precies zo’n nummer dat op plaat goed is, maar live waarschijnlijk nog meer overtuigd. Dan is die groove echt voelbaar. Jammer is dan om te horen dat de Heavies zich het er iets te makkelijk af brengen bij de Peter Gabriel cover Sledgehammer. Erg matig gedaan.

Vrolijker, en dat bedoel ik letterlijk, wordt ik van In the Name of Love. Ook Bring the Night is meer dan prima en ’95 Tonight is een echt moodlifter. Dit is de muziek die de Brand New Heavies bekend heeft gemaakt. Dit is waar ze goed in zijn. Ook Get On en Pleased to Meet Ya bewijzen dat weer. Funky, groovy, benaderbaar en makkelijk te behappen. Dat zijn the Brand New Heavies.

En dat is dus ook wat je in de laatste vier nummers kan verwachten. Vrolijk met We Live for the Summer, Self Portrait is meer dan prima en You are the Fire is wel echt heel erg leuk zeg! Afsluiten doen ze met het lekkere Don’t Let Go. En een lekker album is dit zeker. Gewoon weer luisteren, gewoon weer the Heavies.

(bron: Opus de Soul)

The Brand New Heavies gaan echt al jaren mee en al die jaren doen ze (in de tijdgeest) hetzelfde op een uitstekende wijze. Altijd is er weer die combinatie van pop/funk/R&B/jazz/disco/soul. Dit allemaal verpakt in een zeer positief jasje. En dat is op dit nieuwe album niet anders. Ondersteund door een keur aan gastartiesten doen ze niks anders dan ze ooit gedaan hebben. Prima songs weer, maar dus weinig nieuws onder de zon. Eigenlijk wijken alleen The Funk is Back (meer ruimte voor de muzikanten), Together (rustiger) en Dontcha Wanna (relaxter) af.

In den beginne had ik het gevoel dat dit wel een aardig cd'tje zou gaan worden. Maar des te vaker ik het luisterde, des te minder het mij wist te overtuigen.

Vooral punt nummer één: De vocalen lijken haast wel op het muzikale "geplakt". Ze zijn niet één met de muziek zeg maar. Ze klinken er doelloos bovenop.

Muzikaal zit het dan wel weer goed in elkaar. Maar daar mis ik toch wat venijn in. Het blaast en funkt wel lekker op z'n tijd. Maar helemaal pakken doet het mij niet. Misschien mede door de teleurstellende vocalen. En nou ben ik eenmaal een liefhebber van topvocalen. En tsja, zoals inmiddels duidelijk mis ik op dit album daar wat van.

Een fijne funkplaat, dit van the Brooks. De muziek is vaak stoer, waar de zang juist wat zoeter klinkt. Die contradictie is dan weer het interessante aan het album. Verwacht trouwens geen heel verrassende vondsten, maar verwacht wel goed uitgevoerde muziek. Vrij recht-toe-recht-aan dus met af een toe een uitstap naar het vagere (Never Thought), romantische (Gameplay), geïnspireerd op Prince (So Turned On) of afrofunk (The Crown). Fijne plaat.

We putten nog steeds even uit 2014 om onze recensies te schrijven. Dit keer aandacht voor die andere band van het befaamde Daptone label. The Dap Kings kent iedereen wel, maar daarnaast hebben ze bij dat label ook nog the Budos Band. Hun drie voorgaande albums, toepasselijk I, II en III genoemd, waren allemaal van een erg hoge kwaliteit. Kan Burnt Offering die kwaliteit vast houden?

Opener Into the Fog belooft in ieder geval al genoeg. Wel is de sound wat anders dan gewend. Dit komt vooral doordat er meer gebruik gemaakt wordt van de gitaar. Deze opener is vrij experimenteel en heeft een zeker filmische sfeer. The Sticks, opvolgend, grooved als een malle. Ik kan jullie verzekeren dat stilzitten simpelweg geen optie is hier. Wat is dit lekker zeg!
Die kwestie van meer gitaar horen we onder andere duidelijk terug in Aphasia. Dit nummer rockt meer, waar we op Shattered Winds meer ruimte horen voor de bekende blazers van de Budos Band. Dit zorgt tevens voor de nodige afwisseling. Daar voegt het tragere Black Hills een dimensie aan toe.
De titeltrack is weer herkenbaar Budos met de groove en de swing die als een deken over het gehele album ligt. Trail of Tears gaat met de fijne blazers en het fijne ritme daar rustig mee verder om maar niet te spreken van Magus Mountain, wat een ware funktrip is geworden. Doorgefunkt met Tomahawk en afsluitend met het even funky Turn and Burn is dit vrij korte album alweer voorbij. Wat rest is het gebruik van de replay button, want wat een lekkere plaat is dit zeg!

(bron: Opus de Soul)

The Budos Band had op hun vorige album al het geluid van de gitaar gevonden. Die weg gaan ze op dit album gewoon vervolgen. Stevige nummers met af en toe wat fijn gefreak (Spider Web pt1). Tegen het einde van de plaat gaat de sound me wel wat tegenstaan. Het gaat maar door en door en door en door en door... Bijna tot het vermoeiend wordt. Ik ben wat beter gewend van de Budos Band eerlijk gezegd.

Best een aardig funk/soulplaat van Franse bodem. Het recept is bekend, maar wordt vaak best aardig uitgevoerd. Vooral de eerste twee songs zijn goed en helaas weten ze dat niet echt uit te bouwen. Daarna gaat het helaas wat af en aan met de songs.

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

Een totaal nieuwe naam voor mij. Het is vooral heel veel geluid wat ik hoor. De vocalen worden volledig overstemd door de instrumenten. Geen idee ook wat er gezongen wordt. Het is een soort muur van geluid dat op mij afkomt. Ik ben zo niet gewend naar dit soort muziek te luisteren dat in mijn oren klinkt als één grote golf van hetzelfde. Verder vind ik daar waar de vocalen beter te horen zijn, zoals bv in het begin van Monkeyland, de stem niet heel bijzonder. Maar daar gaat het misschien ook minder om in deze stijl muziek.

Bij Cinematic Orchestra weet je al jaren wat je kan verwachten en daar hebben ze hun artiestennaam ook aan verleent. Filmisch...
Ook op dit album weer hulp van een keur aan gastartiesten zoals Roots Manuva, Moses Sumney en Heidi Vogel. Opener To Believe met Moses Sumney is sfeervol, rustig en mooi. Waar de song met Manuva gaat voor een combinatie van spoken word en jazz. Lessons is typisch filmisch wat we van Cinematic Orchestra kennen. Wait for Now is dan weer liefjes en ontspannen. The Workers of Art trekt het filmische nog een stap verder. Zero One kent een mooie vorm van intensiteit en A Promise geeft mij een traag en ook wat tragisch gevoel, om uiteindelijk te ontaarden in een soort jamsessie. Wederom een geslaagde combinatie van songs van the Cinematic Orchestra.

Funkband die meerdere genres op zoekt in hun muziek. Zo heeft de opener al een bluesy karakter. De instrumentale hoofdrol wordt afgewisseld tussen de gitaar en het orgel. En juist zo’n orgel geeft een extra groove aan de songs mee die ik altijd erg vind. Een volop groovend album dus van The City Champs.

Tsja, de schwung is er toch wel een beetje af bij deze gospelachtig zingende dames. Zijn natuurlijk al een tijd bezig, maar dit album is geen goede blauwdruk voor het werk dat ze nog meer geleverd hebben.

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

De iconische hoes van dit album ken ik natuurlijk wel. Evenals de titeltrack trouwens. Verder niet bekend met de muziek van The Clash. Stevige muziek wel. Tempo pakken en vast houden lijkt het devies bij The Clash. Jimmy Jazz is dan een nummer die ietwat anders biedt met de blazers en Lost in the Supermarket is wat rustiger van aard. Maar meestal is het dus een kwestie van doorgaan en dat is an sich op een best wel aanstekelijke wijze. Maar te weinig om mij echt te kunnen boeien.

Release uit de vroegere jaren van Motown. De titeltrack werd wereldberoemd doordat het in de film Dirty Dancing kwam.
1. Do You Love Me - dé dansklassieker en ik wordt er nog steeds vrolijk van
2. Whole Lotta Woman - swingt door, maar slechter dan de opener
3. The Stretch - de swing blijft er in
4. Shake Sherry - nog meer swing, in de schaduw van de opener
5. It Must Be Love - hier zit wel weer wat meer energie in. Lekker nummertje waar je happy van wordt.
6. You Better Get In Line - die snik in de zang voegt wat toe. Do You Love Me 2.0
7. Claudia - gevalletje rock 'n roll en een beetje Elvis
8. So Grateful - stuk rustiger. Doo-wop.
9. The Old Miner - zelfde ritme met treingeluiden
10. Funny - ballad
11. Move Mr. Man - rock 'n roll
12. Come On and Be Mine - Aardig
13. Don't Let Her Be Your Baby - swingend einde

(bron: Opus de Soul)

Ik beluisterde dit album naar aanleiding van dit topic.

The Cure ken ik misschien alleen van wat meme’s en van die ene song die altijd hoog in de MuMeLadder staat. Ik moet zeggen dat ik het allemaal maar wat saai-ig vind. Er wordt mijn inziens op een wat aanstellerige manier gezongen, wat helemaal niet lekker in het gehoor ligt. Muzikaal vind ik het vrij vlak en niet al te bijzonder. Het kabbelt maar wat voort, zonder echt te pakken, zonder echt heel sfeervol te zijn. Niet een plaat die ik snel nog eens op ga zetten.

Ik beluisterde dit album n.a.v. dit topic.

Voor het eerst dat ik deze plaat beluister. Ik weet dat A Forest als zeer groots wordt gezien en ik ken het uit de MuMe Finales. Muzikaal (of noem het instrumentaal) vind ik het allemaal best prima te doen. Het is echter het vocale gedeelte wat mij enorm tegenstaat bij de muziek van The Cure. Datzelfde benoemde ik al eens bij een ander album dat ik al besproken heb tijdens dit topic. Het stemgeluid is mij te wringend, te geacteerd. Daarom dat het wellicht ook geen verrassing is dat een nummer als Secrets mij wel goed bevalt, evenals meerder (bijna) volledig instrumentale nummers die op dit album staan (en dat zijn er toch best veel).

Nooit eerder hoorde ik van the Delines en het beluisteren van dit album is mij best goed bevallen. De insteek is mijn inziens vooral countrysoul, met af en toe wat extra toegevoegd koperwerk (Where Are You Sonny) of juist wat dromeriger (Let's Be Us Again). Het enige wat jammer is aan de plaat is dat het na Holly the Hustle wat inzakt met lichte countrypop en daarin teveel van hetzelfde blijft doen.

Wat je van the Devonns kan verwachten is gewoonweg prettige soul/funk/R&B. Ze hebben geen hele nieuwe invalshoek of hebben echt iets wat opvalt, maar ze maken wel gewoon kwaliteitsmuziek. Prettige muziek is wat je hoort op dit album, niks meer, niks minder. Tussendoor een Jamie Lidell cover of een toetsensolo. I Know als fijnste song van het album.

Mocht je een liefhebber zijn van de meer vintage soul sound, dan ben je met The Dip op de goede plek. Op deze plaat brengen ze daar op zich ook nog genoeg variatie in. Soms meer bluesy (Advertising), dan weer wat rustiger(Adeline). Soms mystiek (Spiderweb), dan weer smooth (She Gave Me the Keys). Alles met een dikke invloed van bijvoorbeeld de Dap Kings. Lekker plaatje.

The Dip is weer terug met het album Sticking With It en meteen vanaf opener Paddle to the Stars weet je het al: dit is gewoon heel fijne muziek met een goede energie. Dat laten ze eigenlijk elf songs niet los. Natuurlijk zitten er in de details wat afwisselende factoren (bluesy, slow, ballad) maar het speelplezier en de energie zijn hoorbaar door alle nummers heen. Vrij ongecompliceerde muziek ook, maar dat is juist vaak zo fijn.

N.a.v dit topic beluisterde ik dit album.

Een paar losse nummers ken ik nog wel, maar de gehele plaat niet.
Riders on the Storm hoorde ik ooit eens volgens mij in de top2000. Ik heb het eigenlijk altijd een geweldig nummer gevonden. Maar er staat natuurlijk meer op deze plaat en met ene nummer (bv. Love Her Madly) kan ik meer dan met het ander. Zeg maar, de meer bluesy/funky/groovy nummers doen mij meer dan de nummers met de duidelijk snerpende gitaren. Samenvattend zijn er wel meer nummers die ik wel goed vind, dan nummers die ik niet zo goed vind. Met natuurlijk het eerder genoemde Riders on the Storm als prijsnummer.

Ben E. King was reeds weer vertrokken bij de groep en op dit album is hij vervangen door Rudy Lewis. Dit album van The Drifters resulteerde in een eerste echte crossover naar de popliefhebbers. De nummers waren makkelijk behapbaar en het album bracht één absolute wereldhit voort in de persoon van Save the Last Dance for Me.
1. Save the Last Dance for Me – klassieke soulsong in zijn gehele linie.
2. I Count the Tears – gaat moeiteloos op de ingeslagen weg verder
3. Somebody New Dancing With You – ook kneuterige soul
4. Jackpot – mist wat energie. Past verder prima bij het geheel.
5. No Sweet Lovin’ – beetje rock ’n roll erbij
6. Sweets for My Sweet – dit refrein kan iedereen meezingen toch?
7. Mexican Divorce – lijkt wat meer bombast te hebben
8. When My Little Girl is Smiling – lichte swing horen we hier wel in
9. Some Kind of Wonderful – één van de vele versies.
10. Please Stay – best een mooi nummer, goed gezongen
11. Nobody But Me – zit wat meer diepte in de stemmen hier. Wat meer een rauw randje. En dat vind ik wel lekker.
12. Room Full of Tears – valt dan toch weer terug naar de sfeer van de rest van de plaat.

(bron: Opus de Soul)

Funk staat er aangegeven als genreaanduiding bij dit album en dat is ook precies wat je krijgt. Recht-toe-recht-aan funk. Veelal volledig instrumentale nummers met alleen af en toe wat spoken word er overheen. Neem bijvoorbeeld het duidelijk door Isaac Hayes geinspireerde Hot N' Psycho.
De fijnste nummers van dit album zijn naar mijn mening Pigeon Spikes en Mad Dog. Verder is het allemaal wel prima, maar niet uiterst verheffend. Een krappe voldoende zeg maar.

Wat is The Eddy een meer dan fantastische serie. We volgen in de serie de struggles van een jazzclub eigenaar in Parijs. De bijpassende muziek hoor je in deze soundtrack. Veelal nummers met zang en op kwaliteit ingespeeld. Swingend, ontroerende, groovend en rustiger. Alles komt zo'n beetje wel voorbij op de soundtrack. Helemaal als je de serie gezien hebt dan kan je de muziek ook bij de situaties en bij de club plaatsen. Dat maakt het geheel nog meer beeldend dan de muziek op zich al is. Kwaliteitsmuziek, net als de serie dus.

Ben Mendes op saxofoon en drummer Toon Oomen, zij zijn de basis van The Eminent Stars. Hun inspiratie ligt in de jaren ’60 en ’70 funk en soul. Af en toe aangevuld met een vleugje blues. Met Sittin’ In hebben ze nu een nieuwe plaat gebrouwen waarop ze ook hulp krijgen van legio gastvocalisten. Namen als Steffen Morrison, Bruce James, Imelda, Aricia Mess en Lana Gordon passeren de revue. De één iets bekender als de ander, maar zeker allemaal met een eigen stijl. De bedoeling om iets toe te voegen aan de sound van The Eminent Stars.

Die sound ligt in de album vooral richting funkband the Meters, waarbij the Neville Brothers dus ook niet ver weg zijn. De inspiratiebron op deze plaat is in ieder geval duidelijk. Of de kwaliteit er ook naar is, blijft de vraag. Opener Ben’s Dungeon belooft in ieder geval iets goeds. Het nummer is lekker groovy en energiek. Hearts are Jumping valt juist weer op door de bluesy zang van Bruce James. The Club wordt gedragen door de stem van Steffen Morrison, want muzikaal is het wat saaitjes.
Ready to Flie is een nummer dat er echt uitspringt. Verantwoordelijk daarvoor is de meer dan prachtige stem van Imelda. Wat een zangeres zeg! Jumping Beans is dan wat braafjes, met wat leuke blazers. Ook A Good Woman is niet al te boeiend. Het mist een soort schwung en originaliteit.
Wederom is een gastartiest verantwoordelijk voor wat extra aandacht. Dit keer eist Lana Gordon de aandacht op bij Write Me. Dat het muzikaal dan wat standaard klinkt stoort niet. Dead Cat springt er muzikaal ook al niet uit. Anders is het wel met het energieke en als een jam klinkende My Baby is Hot. Cool nummer die opgevolgd wordt door Tune In, dat uit hetzelfde energieke vaatje tapt.
Op Smokey One mag Steffen Morrison met zijn sterke stem de hoofdrol weer opeisen. Aan het einde van het album brengen The Eminent Stars country (Slow Cooking Baby) en latin(Voodo do Mar) naar het album. Beide op een niet al te geslaagde manier.

Het grote probleem met dit album is dat het echt de gastvocalisten nodig heeft om te overtuigen. Dat komt omdat er muzikaal vaak te weinig nieuws onder de zon is. Jammer, want met zo’n opstelling had er waarschijnlijk meer uitgehaald kunnen worden.

The Excitements is een groep uit Barcelona (Spanje) die we al eerder onder de loep hebben gelegd. Het was toen hun album The Excitements uit 2011 dat ons prima beviel. We omschreven het als een album vol met prima soulsongs. Dit is voor ons een goede reden om dan ook maar eens te luisteren naar hun nieuwste album. Daarin zijn we natuurlijk vooral benieuwd of ze met Sometimes Too Much Ain’t Enough wederom weten te overtuigen.

Opener Keep It to Yourself is in ieder geval een goede voorbode. Ouderwets energiek knallen the Excitements uit de startblokken. Dit is de perfecte manier om nog meer zin te krijgen in de nummers die nog komen gaan. En het nummer dat hierna komt is Ha Ha Ha. Helaas is de titel niet zo als het nummer, niet heel boeiend. Snel vergeten en gelukkig daarna genieten van That’s What You Got. Een lekker nummer, precies zoals we dat kennen van deze groep. Daaronder valt ook de song Keep You Hands Off.
Wat rustiger, lees een ballad, wordt het met I’ve Bet and I’ve Lost Again. Simpelweg niet zo’n heel interessante ballad. Een stuk aardiger is dan Don’t You Date Tell Her of het geheel muzikale The Hammer.
Door de ondergrens zakken ze helaas ook nog. Dit is met het nummer Fishing Pole. Het liefst omschrijf ik dit als gewoon een vervelend nummer. Het klinkt er gewoon niet naar. We zijn immers van de Spanjaarden gewend dat ze op constant niveau prima liedjes maken. Zoals Tell Me Where I Stand en I Believe You. Dit zijn nummers zoals we die kennen van hun vorige plaat. Niet heel schokkend, maar wel gewoon lekker. Om dan soms wel meer te overtuigen. Dat doen de laatste twee nummers wel. In I Found Myself a Man is hier een ubercool gitaartje voor nodig en in de afsluiter en tevens titeltrack is het een geheel dat overtuigd.

Dus wederom een prima album, maar ook niet heel verrassend. Over de gehele linie is de plaat uit 2011 van een wat constanter niveau, maar ook op deze plaat vinden we wederom een paar meer dan fijne songs. Een bandje dat we blijven volgen.

Weer eens tijd voor nieuwe muziek op Opus de Soul. Vandaag vinden we dat in een vorm van een recensie over de nieuwe plaat van The Excitements. Geen bekende naam, maar als het aan ons ligt zal dit niet lang meer duren.
De band komt uit Spanje en worden geleidt door de Mozambikaanse zangeres Koko Jean Davis. Voeg daar een zestal mannen met instrumenten in de handen aan toe en je hebt een bont gezelschap. De vergelijking met Sharon Jones & the Dap Kings is dan snel gemaakt en an sich loopt het muzikaal daar ook nauw mee samen. Gelukkig hebben ze zeker een eigen sound om te boeien.

Het album staat vol met stomende, energieke soulmuziek. De stem van Koko is bijzonder goed en de heren weten hoe een instrument bespeeld moet worden. De sfeer van het album wordt meteen goed neergezet met opener Take the Bitter With the Sweet. De Daptone sound is hier zeker in te horen, maar ook een eigen inbreng. Één van de toppers van dit album. Dit is samen met het energieke Wait a Minute. Dit nummer is als het ware een vocale tentoonstelling. Koko gooit alle registers open en knalt onze oorschelp binnen met haar stem.
Variatie is er genoeg, zo is I Do the Jerk meer rock & roll. Een nummer om op te jiven. Dansbaar zoals vele songs op deze plaat. Never Gonna Let You Go lijkt een ballad te worden maar weet ons uiteindelijk knallend te verrassen. Een nummer met fijne tempowisselingen en rauwe zang.
Zoals vaker op dit soort platen mag de zanger(es) even stil zijn en mogen de muzikanten hun kunnen laten horen op een geheel muzikaal nummer, dat is op dit album het nummer Fat Back.
Verder zijn het gewoon prima soulsongs. Nergens slecht, altijd erg lekker en zeker het onthouden waard. Een plaat vol soulstompers. Soms had het gas misschien wat meer los kunnen komen, maar wat loop ik te zeuren. Dit is gewoon een lekkere soulplaat.

Erg sterk album. Phonte is een uitstekende rapper en de producties zijn ook allemaal van erg hoge kwaliteit. Dit soort hiphop is zekers mijn pakkie an.

4 sterren.