En nu weet ik het, helaas. Wat een verschrikkelijk slecht album weer. Deze man is geen meter vooruit gekomen na z'n eerste album. Wederom weer die blikkerige stem en erg saaie producties. 1*.

Toch belachelijk dat dit op de markt wordt gebracht. Zijn stem klinkt zo blikkerig als een computer. Is het omdat ze dat cool vonden, of omdat de man zo slecht kan zingen dat het extreem vervormd is? Ik weet het niet, maar voor in beide gevallen klink het amateuristisch slecht.
Enig hoogtepuntje-je-je-je-je op deze cd is 'U Got Me' met Akon, en dan vooral door de inbreng van deze Akon.

T-Pain, een koekblik dat zn mond opentrekt om te zingen. 1 ster (U Got Me)

Vind de mix van het eerste nummer wel cool gedaan, van klassiek naar hiphop. Verder is het op de laatste 2 nummers na niet zo heel erg boeiend.

Deze man met de blaasinstrumenten weet de jazzliefhebbers zeker te boeien. Gelukkig is er naast het vele geblaas ook ruimte voor de nodige vocalen afwisseling. Maar bovenal blaast dit gewoon lekker funky weg. Prima jazzplaat.

Één van mijn favoriete hiphopplaten. Wat er zo sterk aan is is dat het gewoon klopt. Elk nummer is als het ware een apart puzzelstukje en al deze muzikale stukjes vallen precies in elkaar en is er een prachtige puzzel te zien.

4,5 ster.

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

De cover herkende ik meteen ergens van. Maar verder ken ik de muziek van Talk Talk niet echt. Ik moet zeggen dat ik de opener Myrrhman een erg mooi nummer vind. Ook Taphead bevalt me goed. Evenals Runeii. De rest vind ik best prima, zonder echte wauw tijdens het beluisteren. Stem is ook even wennen, verder wel een goede volle sound.

Helaas haar enige soloalbum. Ontbreekt aan echte knallers, maar de gehele linie een prima plaat.
1. I Can’t Believe You love Me – evengoed samen met Marvin Gaye. Ze vullen elkaar ouderwets goed aan.
2. That’s What Boys Are Made For – prachtige heldere stem heeft deze dame. Dat hoor je hier heel goed.
3. Come on and See Me – hier zit dan juist best weer wat swing achter
4. What a Good Man He Is – deze swingt nog wel even lekker door zeg! Goed nummer!
5. Tears at the End of a Love Affair – heeft nog steeds een fijne swing in het nummer
6. This Old Heart of Mine – heeft die herkenbare, vrolijke Motown sound
7. He’s the One I Love – smeuïg en een beetje zoetjes. Maar ook leuk en niet over het randje van té
8. Can’t Stop Now – vrolijk Motown-swingend nummer
9. Just Too Much to Hope For – ontspannen, niet al te opvallend maar prima nummer
10. Hold Me Oh My Darling – valt wel onder dezelfde noemer als de voorganger. Het blijft prettige muziek.
11. I Can’t Go on Without You – prima afsluiter die wederom niet heel erg opvalt.

Ergens is alles aan een zangeres als Tanika Charles interessant. Het bevat een hoop ingrediënten die voor succes kunnen zorgen, maar helaas waren haar vorige platen niet zó goed uitgevoerd dat het muzikaal ook allemaal overtuigde. Poging 3 dus met dit Papillon de Nuit. Wederom staat die stem als een huis. Er zit goede vinnige energie in en overtuigd volledig. Alle drie de eerste nummers zijn gewoon heel erg fijn. Een stuk minder wordt het als het de meer zoete kant op gaat, maar al snel wordt het wel weer vrolijk. Tegen het einde aan komt het bekende euvel weer de kop op steken, want daar worden het allemaal vooral productioneel/muzikaal te vlak.

Toch alweer het vierde album van zangeres Tanika Charles. Op de vorige drie wist te vermaken, maar niet volledig te overtuigen. Brengt dit Reasons to Stay daar verandering in? Een bekende naam die zich bemoeit heeft met dit album is Kelly Finnigan. Het opent met de prima, midtempo song Don’t Like You Anymore. Gevolgd door het warmere en betere Consistency. Daarna horen we het fijne (zonder bijzonder te zijn) No More met daarop het rustige en vrij kleine How Long Will It Take. Here When You’re Ready is redelijk onopvallend, waar de titeltrack gewoon goed steady is en na het tussendoortje The Lament is er het timide Don’t Let Go. Ook timide is Talk to me Nice, Having A Time heeft lekker wat groove en afsluiter Win is niet meer dan redelijk.

In de bekende lijn van zangeressen met een krachtige stem met een soulband er achter. Allemaal willen ze graag Sharon Jones achterna, maar geen lukt het vooralsnog. Ook Tanika Charles niet met een degelijk album vol songs van het bekende vintage-soul-recept. Zit prima in elkaar, maar verrast nergens. Te weinig variatie om echt te beklijven.

Met Soul Run uit 2017 wist Tanika Charles mij toch niet helemaal te overtuigen. Deze nieuwe worp is dan wel iets beter. De conclusie voor dit album is dat het gewoon prima is en dat is misschien geen al te groot compliment, maar ook niet heel erg vervelend. Love Over die, Cadillac Moon en Going Home vallen me nog het meest positief op.

Tank, een tank van een kerel die met zijn zoetgevooisde stem gladde R&B songs zingt. Zijn muziek is megapopulair in de Verenigde Staten. Dat zorgt er dan ook voor dat de grootste namen voor hem in de rij staan. Niet alleen om zijn zangkunsten, maar de man schrijft ook al enige tijd voor anderen.
Sex, Love and Pain uit 2007 was misschien wel zijn populairste album ooit en daarmee was de ietwat makkelijke keuze voor de albumtitel ditmaal snel gemaakt. Hij schotelt ons twaalf nieuwe nummers voor.

Die twaalf nummers beginnen met een afkorting van de titel SLP2. Na een wat knullige geproduceerd begin wordt het een standaard R&B nummer. Alleraardigst in elkaar gezet. Minder bijzonder is You Don’t Know, welke met rapper Wale is. Een R&B slow song met een te aanwezige productie.
Met She Wit the S*** doen Tank samen met Rich Homie Quan aan vette stoerdoenerij. Dit is dus echt mijn ding niet. Dat wordt qua toon en vibe ook doorgezet op #bday. Dit nummer is wel een stuk dansbaarder, iets waar we gastartiest Chris Brown wel voor uit kunnen sturen. Ook Siya en Sage the Gemini doen hier mee.
Op F***in Wit Me stoort de zang/stem mij een beetje. Valt verder ook wat uit de toon met productie. Zang en productie lijken niet één te zijn. Een productie die dan weer te overdadig is op Relationship Goals. Over het algemeen een erg matig nummer. Wat we ook kunnen zeggen over I Love Ya. Ook hier schaad overdaad weer eens.
So Cold heeft een spannend begin, mijn aandacht is er bij. Maar dit spannende begin krijgt helaas te weinig vervolg. Al is het best een aardig nummer. In ieder geval een stuk beter dan het totaal onopvallende Better for You. Nee, geef mij dan maar een nummer als Already in Love. Dit soort aardige R&B tracks doen mij toch wel wat meer.
Na de bombastisch aangezette ballad Him Her Them eindigt het album met een skit. Een album dat niet veel mensen zal blijven heugen denk ik zo. Al is er vast publiek voor en zal dit gretig beluistert worden. Niet door mij.

(bron: Opus de Soul)

Tarrus Riley een artiest die alleen al op achtergrond veel mensen kan interesseren. Zijn vader is namelijk Jimmy Riley. Jimmy Riley is natuurlijk die bekende reggae-artiest. Datzelfde valt ook wel te vertellen over Tarrus. Met Mecoustic komt hij namelijk met zijn vierde studioalbum. Daarvoor hoorden we Challenges uit 2004, Parables uit 2006 en Contagious uit 2009. Tarrus Riley won ook vele reggaeprijzen en nu is het dus tijd voor nieuw werk. Van tevoren werd al gemeld dat het album een meer akoestische sfeer mee zij krijgen. Eens kijken of dit ook goed gelukt is.

Eigenlijk is het vrij simpel op deze plaat. Opener Larger Than Life zet meteen de sfeer voor het hele album in. Wat we horen is akoestische muziek met een reggaefeeling. Goed gezongen, lekker relaxed en bijzonder sfeervol. Zo! Dat zijn dus de kenmerken die op alle andere nummers ook van toepassing kunnen zijn. Toch zitten er ook wel wat bijzonderheden bij nummers. Zo wordt Tarrus op Black Mother Pray bijgestaan door familielid J. Riley en zijn er ook andere gastartiesten als Dean Fraser en Cherry Natural. Die eerste is ook een bekend reggaeartiest.
Dan over het album. Dat valt eigenlijk erg tegen. Probleem van de doorgetrokken sfeer op het album is dat elk nummer een wat ingekakt gevoel heeft. Alle nummers kabbelen wat teveel voort en gaan vrij ongehoord voorbij. De muziek is over het algemeen te tam.
Natuurlijk zijn er uitzonderingen. Zoals is er het kleine Eye Sight. Dat is gewoon een mooi nummer, mooi klein gehouden. Paradise is juist meer een echte reggaesong. Dat zorgt meteen voor meer tempo en een leukere vibe. Maakt het meteen een stuk aanstekelijker. System Set weet wel te boeien, net als afsluiter Whispers. Als laatste is het nummer Africa Awaits het vernoemen waard omdat hier een leuk spel tussen zang en muziek gespeeld wordt.

Aardig plaat die wisselt van spoken word naar dromerig. Daarna van ontspannen naar lichtvoetig. Wat te denken van sereen naar opnieuw het dromerige om met de afsluiter het wat sloom te beëindigen.

Een producer en arrangeur die zelf een plaat maakt, we komen het steeds meer tegen. Ook Taylor McFerrin valt daar onder. Dit is voor de liefhebber van bijvoorbeeld een Funktional J of Flying Lotus. We horen beats, beats en nog eens beats. Invloeden uit de jazz, hiphop, soul en R&B komen rustig voorbij. De nummers zijn allen dik in orde.

Dit is weer een typisch geval van het uitbuiten van het R&B-genre. Een 13 in een dozijn artiest. Zit totaal niets vernieuwends bij, alles al een keer gehoord, alles al een keer langsgeweest. Toch weer erg jammer dat de artistieke vindingrijkheid ver te zoeken is.

Desalnietemin heeft ze een goed klinkende stem

Je ziet het wel vaker, dat wat populair is qua stijl plopt als paddenstoelen op. Zo is dat ook met deze Teddy Swims te zeggen. Hij is een nieuwe zanger in de lijst van zangers met een hees stemgeluid die (vooral in het refrein) die rasp extra aan zetten. Buiten dat feit is dit verder best een prima album, met de nadruk op best prima. Ze proberen af en toe wel wat om voor afwisseling te zorgen. Zo is er wat meer groove op What More Can i Say en ga je vingerknippend door The Door. De stem van Swims licht prima in het gehoord, zoals bij al die vergelijkbare zangers. De energie zit ook wel goed op deze plaat. Maar het mist dus vooral verrassing. Het is daarvoor toch teveel de bekende weg, te gepolijst.

Het is altijd wel geinig dat je artiesten al een tijdje beluisterd, waarna het later een grote hitmachine wordt. Ik had dat al eerder met the Weeknd en dat was ook het geval met deze Teddy Swims. Zijn zeer makkelijk behapbare mix van pop, R&B en soul doet het blijkbaar goed bij een hele rits aan mensen waardoor je zijn nummers zo ongeveer overal hoort tegenwoordig. Ongeacht de kwaliteit wordt dit album ook een hit. Maar hoe zit het dan met die kwaliteit? Die is best wel aanwezig, maar hij kiest wel voor de makkelijke weg. Het is een soort herhaaloefening geworden van zijn vorige album. Hij oogst als een malle zeg maar. Het is allemaal wat veilig, ligt prima in het gehoor zonder echt te verrassen. Dingetjes die mij wel opvallen zijn de geinige knipoog naar de 90s R&B op Are You Even Real of het swingende Bad Dreams. Maar vooral een wat té makkelijk album.

Teedra Moses, een zangeres die ooit leerde kennen via hedendaagse soulheld Raphael Saadiq. Na een feature op zijn album volgde een zeer fijn debuutalbum van de dame zelf, maar dat is alweer elf jaar geleden. Het werd dus echt even tijd voor deze plaat. Een plaat waarop ze het niet alleen hoeft te doen. Ze krijgt hulp van bijvoorbeeld een Rick Ross en een Anthony Hamilton. Hopelijk worden we hier vrolijk van.

Net zo vrolijk als van opener R U Scared. Een leuk nummer met een vrolijke ondertoon. Een stuk meer ontspannen is dan All I Ever Wanted. Dit nummer heeft een sample die wel vaker voorbij hebben horen komen. In verhouding is International Playboi iets te simpel. Bij lange na niet zo aantrekkelijk als de eerste twee nummers. Om dan na een korte interlude over te gaan naar het eveneens wat simpele Get It Right. Erg jammer, want daarna is de titeltrack gewoon saai te noemen. Dat trekt zich helaas door in het niet bijzondere Only U en het futloze Sketches of Heartbreak. Misschien dat het na de interlude wat beter gaat worden?
Niet direct, want Skin Diver is ook weer wat saai. Gelukkig is de ballad That One, met Anthony Hamilton, wel weer erg aardig gedaan. Deze weg omhoog wordt alleen weer onderbroken door weer een interlude. Daarna horen we nog drie nummers waarvan er twee niet zo boeiend zijn (Yesterday Ain’t Tomorrow en No Regrets). Gelukkig is Wish You Were Here wel aardig origineel gedaan. Maar het album redden doet dit het allang niet meer.\

(bron: Opus de Soul)

Terence Blanchard is een jazzartiest die een statement niet schuwt. Zo heeft hij wel iets met personen als Malcolm X, of maakt hij soundtracks bij films over de onderdrukking van de Afro-Amerikanen. Zelf leerde ik hem eigenlijk pas kennen via zijn soundtrack voor A Requiem for Katrina.
Op zijn nieuwe plaat krijgt de getalenteerd blazers hulp van het E Collective. Met deze plaat vertellen ze het verhaal van Eric Garner. Eric Garner werd doodgeschoten door de NYPD. Wederom wordt een boodschap dus niet geschuwd.
Het dertien songs tellende album opent met een cover. Het is een cover van het sociaal-kritische Compared to What. Een nummer dat al uitgevoerd is door artiesten als Roberta Flack en John Legend. Origineel is het van de hand van Eugene McDaniëls. Het nummer krijgt hier een funky versie mee en je hoort ook hoe goed Blanchard kan blazen.
In verhouding is See Me As I Am een stuk rustiger van aard. Verzand daar soms zelfs ietwat in. Wel een mooi nummer. Daar tegenover staat het veel te lang durende Everglades. Misschien komt dat ook wel doordat ik het ervaar als te

veel gedoe in de ruimte. Daar ben ik in de jazz sowieso niet zo van. Gelukkig is er de sfeervolle titeltrack waar meer spoken word dan rap wordt gehanteerd. Er wordt een gedicht opgedragen op muziek. Mooi gedaan.
Helemaal fijn is het met het swingende Confident Selfness. Dit nummer swingt echt alle kanten op en heeft de goede energie te pakken. Een erg lekker nummer zeg. Iets minder bijzonder is dan toch wel Shutting Down. Een nummer waarin de zang heel R&B is, maar de sfeer meer weg heeft van de soul. En zo schiet het qua genreaanduidingen alle kanten op. Op Soldiers is er bijvoorbeeld weer meer ruimte voor gitaren. Een redelijke energieke track. Samadhi bediend zich dan weer van spoken word. Goede sfeer, lekker rustig en dromerig. En ja hoor, daar op is Talk to Me juist weer rustig funky. De gitaren en de blazers pakken hier echt de hoofdrol.
Tom & Jerry is mij dan weer iets te zenuwachtig. Al komen titel en track wel heel goed samen. Totaal anders is de slicke R&B op I Ain’t Got Nuthin’ But Time. Matig gezongen, maar wel mooi uit geblazen. Om het album dan af te sluiten met het rustige en mooie Midnight.

(bron: Opus de Soul)

Wederom kan het jazz-album van de week geen voldoende geven. Toen ik deze plaats de eerste keer hoorde leek het me wel wat, maar gaandeweg gaat het toch erg snel vervelen. Op gegeven moment als je luistert dan heb je zoiets van 'ja nu weten we het wel' en wordt het allemaal erg saai.

2 sterren.

Producer Terrace Martin krijgt de nodige hulp van bekende artiesten op dit Drones. Een Drones dat begint met een intro en vervolgt met het funky, futuristische en laidback titelsong. Leave Us Be is funky en relaxed tegelijkertijd. Prima muziek. Work It Out is zompig, maar ook nog toegankelijk. This Morning heeft een aardige groove en is nog steeds vrij relaxed. Tapped is dan weer wat repetitief. Reflection is een song waarop weinig gebeurd. Leimert Park kenmerkt zich met spoken word. Griots of the Crenshaw District is jazzy en relaxed. Evil Eyes is niet heel bijzonder, waar Sick of Cryin’ juist een lekker licht jazzy ritme heeft. Don’t Let Go en afsluitend Listen zijn dan weer niet al te boeiend.

Tsja, ik weet nog niet zo goed wat ik van deze plaat moet vinden. Vind de nummers veel te veel uitgesponnen. Ze duren te lang om interessant te blijven. Maar ik zal er nog wat luisterbeurten voor nodig hebben voordat ik een cijfer ga geven.

Heb dit album beluisterd ná '1965' en het bevalt me toch minder als eerstgenoemde album. Het ligt vooral aan de 'touch' met de sound van the Afghan Whigs op dit album die me minder aanstaat.

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

Nog nooit van The Antlers gehoord. Dit album heb ik nu een aantal keer geprobeerd, maar elke keer doet deze muziek mij weinig. Ik vind het niet slecht, ik vind het niet goed, ik vind het niet heel bijzonder. Het brengt niks bij mij teweeg, zowel positief als negatief niet.

Toch al enige tijd staan the Bamboos synoniem voor kwalitatief zeer sterke funkmuziek. Ze kiezen per album wel graag voor steeds een andere stijl, wat het ook interessant maakt. Dit Hard Up is weer wat meer straight-up-funk. Iets wat we meteen terug horen op opener en titeltrack Hard Up. Moeiteloos voortgezet met Power Without Greed. Fijn is het positieve While You Sleep, evenals het prima Nothing I Wanna Know About. De zwoele stem van Joey Dosik valt op bij It’s All Gonna Be O.K. en Tomorrow kent een goede energie. Ook volledige instrumentale nummers schromen ze niet of aanstekelijk refreintjes (The Thing About You). If Not Now is met Durand Jones en is echt een superleuke song. Een groot stuk rustiger is I Just Heard You Leaving toch wel en afsluiter Ride on Time heeft meer dan voldoende groove. Fijne plaat weer van the Bamboos.

Misschien wel dé band van het label Thru Thoughts. En dat bewijzen ze ook weer met dit toch alweer zevende album. Al vanaf het fijne begin (Lit Up) zit het goed in elkaar. Misschien dat al die versies van Broken wat overbodig zijn en ze dat bij de beste hadden kunnen laten (die met J-Live). Verder gewoon een zeer prettige plaat.

N.a.v dit topic beluisterde ik dit album.

God Only Knows en de frontcover als plaatje zeggen mij wel wat, maar verder.
Het is eigenlijk heel erg stemmige muziek, wat the Beach Boys hier maak. Op het eerste gehoor ook heel braaf. Maar ik begrijp ook wel dat dit goed werkt, want het heeft iets aanstekelijks, iets goed behapbaars. Soms bijna zalvend door hoe de zanglijnen en de muziek samen komen. Geen verkeerd album dit en vast ook één die ik mijn vader aan kan raden (als hij het al niet kent).

N.a.v dit topic beluisterde ik dit album.

Bekendste band ter wereld, maar mij echt verdiepen in hun muziek heb ik nooit gedaan.
Genoeg nummers die mij op titel misschien niet direct iets zeiden, maar bij beluisteren wel een belletje lieten rinkelen. Dat zal wellicht aan de Radio 2 Top2000 liggen waar legio aan Beatles songs terug te vinden zijn. Zelf vind ik mooi: Norwegian Wood, Nowhere Man en Michelle. Wat mij verder opvalt aan het album is dat er een bepaalde gelaagdheid in zit. In hoe stemmen op elkaar afgestemd zijn en hoe de stemmen en de muziek op elkaar afgestemd zijn.

Volume 1 heb ik eerlijk gezegd nooit gehoord. Zonder de features was dit album in ieder geval een stuk minder interessant geweest. Funk hoor je veel terug in de nummers en de vocalisten maken de nummers toch wel wat meer af. Echt een verrassende weg wordt er vaak helaas niet gekozen.