Toen ik dit album voor de eerste keer hoorde deed het me meteen denken aan Play With Changes van 4 Hero . Misschien mede omdat Phonte en Brockington daar ook aan meedoen. Maar moet toch zeggen dat ik deze plaat een stuk beter en vooral constanter vind.

De kracht van deze plaat is dat het gewoonweg een prachtig geheel vormt. Dader hiervan is de producer die heerlijk laidback en soulvol produceert. Daarnaast is er ook nog een zanger, Phonte, die ik beter vind rappen. Maar zijn zang is niet van een dusdanig laag niveau dat het zal gaan irriteren. Geen topvocalist, maar gewoon één die weet wat hij wel en niet kan en zich daar netjes aan houdt. Ja, dit is me dus best bevallen.

P.S.
Op deze producties zou Dwele ook goed zijn ding kunnen doen.

Als The Foreign Exchange nieuwe muziek uitbrengt dan zit ik op de eerste rij. Phonte en Nicolay zijn al enige tijd bezig met het maken van muziek en hebben mij daarin (nog) nooit teleurgesteld. Vooral hun eerste twee albums uit 2004 en 2008 waren regelrechte pareltjes.
Op dit nieuwe album krijgen ze de hulp van zangeressen Shana Tucker, Tamisha Waden, Carlitta Durand en Carmen Rodgers. De cover laat de indruk achter dat de sound wat meer de retro kant op is geschoten. Maar dat zal blijken.

Het zoete begin met melk en honing is een voltreffer. Een nummers met zomerse vibes en een ontspannen gevoel. Work it to the Up bedient zich meer van de funk en de disco. Waar Truce juist weer meer richting de neo-soul/R&B leunt. Het moge duidelijk zijn dat ze dit keer voor de nodige afwisseling hebben gekozen.
Ook Disappear is meer van de neo-soul. Een makkelijk in het gehoor liggende track. Erg fijn. Om na de vocale intermezzo van Sevenths and Nines uit t ekomen bij Asking for a Friend. Een nummer waar vooral de 80’s goed in terug te horen zijn. Een lekker nummer, net als Body.
As Fast As You Can brengt wat meer ontspanning op de plaat en om helemaal weg te dromen moet je naar Face in the Reflection luisteren. Het wordt allemaal afgesloten met het dancy Until the Dawn.
Geen wereldplaat dit keer van The Foreign Exhange. Maar nog steeds wel een zeer fijne plaat. Slechte nummers zijn er niet te vinden, maar echt steengoede nummers ook niet. Een prima wegluisterplaat.

(bron: Opus de Soul)

Weinig boeiende cd van mij kant. Sorry voor alle positievelingen hier, maar het heeft mij nergens echt kunnen boeien. Natuurlijk is het niet slecht, maar het pakt mij gewoon niet zo. Jammer, ondanks de goede verhalen en lovende aanraders. 2,5 ster.

Leuk als de artiestennaam en naam van het album gelijk zijn. Helemaal als het zo algemeen als The Gospel Sessions is. Het idee van Onno Smit en Paul Willemsen is in ieder geval duidelijk. De één is bekend van onder andere Beans & Fatback, de ander van Lefties Soul Connection. Samen gingen ze op zoek naar de essentie van de gospelmuziek. Zoals jullie weten zou er zonder gospel immers ook geen soulmuziek zijn. Gospel is de bakermat van de soulmuziek en dat mocht weleens uitgesponnen worden. Daarvoor riepen ze ook nog de hulp in van een zangeres. Dat is Michelle David geworden, die op verschillende projecten met de heren samenwerkte. De plaat heeft als basis twee gitaren en een stem. Kaal, uitgekleed en terug naar de essentie. Dat kan iets heel moois brengen, maar kan aan de andere kant ook wat snel vervelen. Is kaal te niet te kaal?

Dat heb ik dus uitgevonden door naar deze plaat te gaan luisteren. Het sterke aan het album is dat het niet een heel lange plaat is geworden. Met negen songs zit het wat onder het tegenwoordige gemiddelde. Maar juist door die kale aanpak is dat in mijn ogen wel goed. Dan blijft die opzet staan en kan het slagen.
Ik moet na het luisteren van deze plaat ook concluderen dat de opzet geslaagd is. Je hebt het gevoel dat je naar een kale livesetting aan het luisteren bent. Gospel is de essentie en zoals deze muziek de essentie van vele stijlen is komen die stijlen dan ook terug in de muziek. Je hoort de roots, je hoort de blues, je hoort de soul.
Wat je ook vooral hoort is de sterke stem van Michelle David. Haar stemgeluid past perfect bij de gekozen setting. Een voltreffer dus om haar hulp in te roepen bij het opnemen van deze plaat.
Totaal gezien zorgt dit ervoor dat het vooral een erg sfeervolle plaat is geworden. Een plaat die je echt in één geheel moet luisteren. Bij losse nummers ga je toch snel de essentie van het idee missen en dat zou jammer zijn. Ook voor de makers. Want die hebben er een bijzonder smaakvol gerechtje van gemaakt.

(bron: Opus de Soul)

Klassiek goed album en erg mooi. Natuurlijk is de status van dit album legendarisch, en die status verdient het ook dubbel en dwars.

4 sterren.

The Impressions, dat is de groep waar onder andere Curtis Mayfield bekend van is. Tenminste ten tijde van dit album. Mayfield staat bekend om zijn sociaal/politiek/maatschappij kritische teksten en die horen we hier ook al(onder andere de titeltrack). Dit album staat vol met steengoede songs, waarvan er geen enkele zwak is. Amen was nog te horen in de film Lilies of the Field.
1. Keep on Pushing – geweldige song. De stemmen passen perfect en muzikaal een pareltje.
2. I’ve Been Trying – mooie rustige song waar opvalt hoe goed de stemmen bij elkaar passen.
3. Ain’t it Supposed To – fijne blazers, leuk ritme en goede zang. Vrolijke sfeer.
4. Dedicate my Song to You – romantische sfeer, ook door het gebruik van de stemmen en de koortjes. Qua tempo heeft het wat weg van Wonderful World van Sam Cooke.
5. Long Long Winter – Nummer wat je goed weet te pakken. Prima aanpak alhier.
6. Somebody Help Me – mooi nummer met volle instrumentatie
7. Amen – een soort mars en een je zingt makkelijk mee
8. I Thank Heaven – romantisch, dromerig en liefdevol
9. Talking About My Baby – yea yea, mooie samenzang en herkenbaar soulritme.
10. Don’t Let it Hide – prima song, weinig op aan te merken
11. I Love You (Yeah) – swingend en dansbaar. Leuk aanstekelijke teksten.
12. I Made a Mistake – iedereen mag vocaal nog even shinen in dit rustige nummer

(bron: Opus de Soul)

Je ziet de titel van dit album en je weet dat je de grootste hit van The Impressions te pakken hebt. In deze tijd bestond The Impressions nog uit Mayfield, Gooden en Cash wat altijd voor een prachtige harmonie gezorgd heeft. Kwaliteitsoul met tekstuele inhoud.

Woman’s Got Soul – uiterst sfeervolle doo-wop
Emotions – mooi en ook wel meeslepend nummer
Sometimes I Wonder – lichtvoetig en sfeervol
We’re in Love – lekker volle blazers in dit nummer
Just Another Dance – de sfeer blijft er goed in met mooie muzikale omlijsting
Can’t Work no Longer – weer wat meer de doowop erin
People Get Ready – een meer dan prachtige klassieker. Wat een fantastisch nummer blijft dit zeg.
I’ve Found Out That I’ve lost – taking it down with a ballad
Hard to Believe – tempootje wordt hier zelfs nog even verlaagd
See the Real Me – mooie koortjes vallen extra op in dit nummer
Get Up and Move – moet de titel een grotere voorzet geven? Vol de swing in.
You Must Believe Me – erg fijne afsluiter

(bron: Opus de Soul)

The Impressions waren een chartsbewoner ten tijde van dit album. Natuurlijk zeer genietbaar door de aanwezigheid van Mayfield.

Ridin’ High – mooie volle instrumentatie en fijne zanglijnen. Muzikaal en vocaal dik in orde.
No One Else – zit als net zo goed in elkaar. Klopt gewoon.
Gotta Get Away – deze gaat wat meer de doowop kant op.
I Need to Belong to Someone – een rustiger nummer, zeg maar gerust een soulballad
Right on time – lijkt wat op de vorige song, al zitten de blazers er wel dikker op.
I Need You – gaat meer richting de swing met die blazers. Heeft het aanstekelijke van een hit.
Too Slow – de jazzswing is ook met dit nummer niet ver weg.
Man’s Temptation – is qua sfeer toch wel wat anders. Ook een stuk langer dan de rest
That’s What Mama Say – dit is wel weer de beproefde stijl. Herkenbaar The Impressions
Let It Be Me – vooral de samenzang lijkt het hierin te moeten doen
I’m a Telling You – rustig naar het einde toe.

Curtis Mayfield was ten tijde van dit album nog leadzanger en songwriter voor The Impressions. Zoals altijd op tekstueel vlak sociaal bewogen en op muzikaal vlak met een funky inslag. Voor de arrangementen werd nieuwkomer Donny Hathaway ingeschakeld, een bijzonder leuk feitje bij dit sterke album.
1. The Young Mod’s Forgotten Story – heerlijk die blazers en verdere orkestrale aanpak. De stem van Curtis herken je uit duizenden en tekstueel ook erg sterk.
2. Choice of Colors – een klassieker en met recht. Subtiel gebracht muzikaal gezien, maar serieus van toon. Het “duel” in de vocalen is ook erg sterk gedaan.
3. The Girl I Find – prrrrroeh, ja ik hoor het ook. Het kan irriteren, dat begrijp ik. Maar leg liever je aandacht bij hoe mooi het nummer is.
4. Wherever You Leadeth Me – prachtige samenzang en harmonieën op dit voortgeblaaste nummer
5. My Deceiving Heart – ook weer prachtig, je gelooft oprecht wat ze zingen
6. Seven Years – aan de ene kant denk je een vrij rustig nummer te horen, maar er zit ook een fijne onderliggende groove in.
7. Love’s Miracle – zo mooi, oprecht en subtiel gebracht weer. Komt weer goed binnen dit nummer.
8. Jealous Man – hij is in ieder geval eerlijk. Wederom een mooi nummer die goed past.
9. Soulful Love – mooi vocaal spel weer in dit nummer.
10. Mighty Mighty – door velen gedaan en deze versie is raak.

Om heel eerlijk te zijn had ik tot dit album nog nooit van The Internet gehoord. The Internet blijkt dus te bestaan uit Matt Martians en Syd tha Kid. Die eerste zou je kunnen kennen van OFWGKTA, waar ook Frank Ocean deel uit maakt. Van datzelfde gezelschap is ook Syd tha Kid afkomstig. Een soort eigen project dus.
Is het wat? Dat is natuurlijk de vraag.

Het album opent met het zompige Get Away. Een sfeervolle track vol electronics en eigenlijk wel een dikke track. De zang is veelal op falsetto. Daarna krijgen ze op Gabby de hulp van Janelle Monáe. Een licht funky nummer met een zomers gevoel. Ook dit is een lekker nummer.
Under Control is dan een stuk rustiger. Je schiet wat meer in de relaxstand. De zomerse vibes komen wel weer terug bij Go With It, met Vic Mensa. Ook dit is weer een prima nummer. Van een sterk begin kan je dus zeker spreken.
Just Sayin/I Tried gaat van gewoon een fijn nummer, naar volledige relaxtheid aan het einde. Daar waar For the World veel meer in de hoek van neo-soul duikt. Dit nummer had zo op een plaat van Jill Scott kunnen staan.
Het blijft allemaal fijne muziek. Daar brengt ook een Girl of het lome Special Affair geen verandering in gelukkig. Met opvolgend Somthing’s Missing en Partners in Crime Part Three gaat het tempo wat naar beneden. Om dan via het korte Penthouse Cloud het album af te sluiten met Palace. Een dromerige afsluiter.

Een verrassend constante plaat dus. Vol fijne nummers waar je weinig op aan kan merken. Voor de vocalen moet je het wellicht niet doen, maar voor de sfeer en de eenheid die Ego Death uitstraalt.

(bron: Opus de Soul)

Veel hipper dan the Internet ga je het niet krijgen. En het moet gezegde worden, ze maken best originele R&B. De ene keer met een voet in disco (Roll), dan weer meer funky (La Di Da). Soms hoor je een knipoog naar de 90’s R&B (It Gets Better) of juist meer naar de rap (Look What U Started). Ook mogen we af en toe in relaxstand schieten. Al met al een diverse plaat dus, vol met fijne muziek.

Gewoon een nietszeggend album van de twee overgebleven broeders. De stem is natuurlijk heel erg herkenbaar, net als de gitaarriffs, maar behaalt nergens het succes dat ze met Contagious hadden.

The Isley Brothers zijn natuurlijk soullegendes. Ze gaan ondertussen stug door met het maken van muziek en zijn daarin vooral de zeer gladde R&B kant op gegaan. En dat is op dit album niet anders. Ze worden op dit album bijgestaan door een legio aan gastartiesten waaronder Beyoncé, 2Chainz, Trey Songz en Snoop Dogg. De kwaliteit van de muziek is niet per sé om over naar huis te schrijven. Alles is zo mierzoet en keihard dicht geplamuurd dat het een soort album vol met eenheidsworst wordt. Alleen op There’ll Never Be is zowaar wat groove te vinden, maar voor de rest is alles wel heel erg matig en toch ook wel saai.

De titeltrack is zo onderhand wel door duizenden opgevoerd.
1. Twist and Shout – Een klassieke dansvloervuller. Vrolijk en energie nummer.
2. I Say Love – ook in dit nummer zit genoeg swing voor op de dansvloer.
3. Right Now – heel herkenbaar ritme, één die veelvuldig gebruikt wordt in de soul. Stuk rustiger dan voorgaande songs.
4. Hold on Baby – wat latin-invloed alhier. De swing zit er duidelijk weer in.
5. The Snake – Gewoon een nummer om een dansje op te doen.
6. Never Leave Me Baby – gaat verder in dezelfde vibe met de swing.
7. Time After Time – hier brengen ze het naar een rustiger tempo. Een loveballad pur sang.
8. Let’s Twist Again – rustige intro om daarna de swing weer in te starten. Weinig zang.
9. You Better Come Home – hetzelfde tempo en muzikale gedeelte als Twist and Shout, maar dan een andere tekst.
10. Don’t You Feel – zenuwachtig snel ritme. Fijne zang en leuke blazertjes.
11. Spanish Twist – weer datzelfde ritme, alleen nu met een meer latin vibe
12. Crazy Love – rustiger, kalm en gedegen.

(bron: Opus de Soul)

De opener is werkelijk een fantastisch nummer. Ook een meer jazzy inslag dan ik van the JB's gewoon ben. Heerlijk uitgesponnen nummer. De rest haalt het niet bij die opener. Vooral de nummers met het teveel aan gitaar-gepriegel vind ik een klap minder. Dan heb ik liever de volle blazers als op All Aboard the Soul Funky Train en zijn opvolger.

Hier begon het allemaal mee. Als groep werden ze een hitmachine en één bepaald lid solo ook.

Zip A Dee Doo Dah – blije muziek
Nobody – stilzitten is onmogelijk natuurlijk
I Want You Back – die aanstekelijke eerste wereldhit
Can You Remember – wat rustiger nummer, valt minder op qua energie
Standing in the Shadows of Love – mooi, sfeervol nummer
You’ve Changed – swingt het lekker rustig door
My Cherie Amour – Stevie Wonder coveren zonder echt wat toe te voegen
Who’s Lovin’ You – valt niet heel erg op
Chained – matige cover
(I Know) I’m Losing You – best prima
Stand! – mis het vuige
Born to Love You – blazers genoeg

James Hunter maakt al sinds zijn debuutalbum uit 1996 muziek om vrolijk van te worden. Zonder uitzondering maakt hij muziek waarin hij genres als blues, soul, pop en rock ’n roll met elkaar mengt. En dat dus al vijf platen lang en ik twijfel er eigenlijk niet over dat ook dit nieuwe en zesde album die formulier blijft volgen. De eerste single en titeltrack beloofde dat namelijk al een beetje.

Deze korte plaat, hij raakt maar net de dertig minuten, begint met If That Don’t Tell You. Een vrolijk nummer, een waar feestje. Een nummer met een leuke groove en een fijne orgel. Erg goede en superfijne opener. Dat feestje wordt moeiteloos voortgezet met This Is Where We Came In. Wederom een feestje om naar te luisteren, al is het wel een stuk rustiger dan die krachtige opener.
De eerste single is dus (Baby) Hold On. Een swingend en erg fijn nummer die ook iets olijks over zich heeft. Ik blijf een blije luisteraar.
Het nummer Something’s Calling is erg geënt op de oude soul. Het is heel goed gedaan, de vibe wordt hier heel goed gepakt. Het nummer is ook een beetje romantisch van toon. Die old-school vibe wordt moeiteloos verder gezet op A Truer Heart. Dit nummer ook zomaar door een Sam Cooke of een Ben. E King gezongen kunnen worden.
Free Your Mind grooved en stampt dan de energie weer even aan. Dit nummer is meer in de gedachte van de single Hold On. Dan is daarop Light of My Life weer een stukje rustiger. Een nummer dat rustig op en neer, heen en weer wiegt. Ook leuk is de korte orgelsolo in het nummer. Om dan toch maar weer de swing-stand aan te zetten met Stranded. Dit nummer juist meer die Daptone-sound. James Hunter laat hier verder ook meer horen van zijn vocale capaciteiten dan voorheen.
Satchelfoot vind ik een typische reclamesong. Past perfect onder een leuke reclame voor luchtjes, of voor auto’s. Helemaal niks mis met dit nummer. Om het album dan af te sluiten met In the Dark. Een nummer dat meer richting een ballad gaat, ook al is het dat niet helemaal.

Een bekende plaat, zo voelt dit nieuwe album van The James Hunter Six aan. Dat is helemaal niet, dat vertrouwde gevoel, want je wordt er ook nog eens vrolijk van. Een geslaagd nieuw werkje van James Hunter, that’s for sure.

(bron: Opus de Soul)

James Hunter (met of zonder Six) maakt al jaren op dezelfde wijze fijne muziek. Heel fijne muziek mag wel gezegd worden. De inleidende singles lieten horen dat we ons ook aan dit album weer geen buil zouden vallen. Het is de verwachte combinatie van rhythm&bnlues, rock'n roll en swing. In het begin van het album lijken ze het wat rustiger aan te doen dan normaal, maar ook op deze plaat zijn toch weer energieke swingende tracks te vinden (Nick of Time, Brother or Other, Ain't Goin' Up in One of Those Things). Verder horen we wat bossanova, wat jazz en wat doowop. Vaak lichtvoetig en warm qua toon en vibe. En natuurlijk altijd bezongen door de fijne stem die James Hunter heeft. Wederom een zeer prettige plaat dit.

The James Hunter Six en het Daptone label lijken voor elkaar gemaakt. Al jaren maakt James Hunter zijn soul zo retro mogelijk en dat past perfect bij het New Yorkse label. Een nieuwe plaat heeft dus ook altijd de aandacht bij mij.

Een nieuwe, vrij korte, plaat die start met I Don’t Wanna Be Without You. Een soulnummer die op traditionele wijze gemaakt is. Tot in de puntjes verzorgd. Die stap terug in de tijd nemen we daarna ook nog met de erg fijne titeltrack. I Got Eyes is lekker vrolijk en energiek. Tevens de eerste single van het album. In tegenstelling is Mm-Hmmm dan wat meer uitgesmeerd. En via de muzikale intermezzo Blister vervolgen we het met het sfeervolle I Should’ve Spoke Up.
Meer vintage soul als op Show Her wordt het bijna niet. Waar dan Don’t Let Pride Take You for A Ride het juist meer van de rock’n roll moet hebben. How Long brengen ze wat kaler en de uiteindelijke afsluiter It Was Gonna Be You is easygoing. Het is duidelijk dat the James Hunter Six hier wederom een geslaagde plaat hebben gemaakt.

Wat kan naar muziek luisteren soms toch fijn simpel zijn. Om te weten welke kant dit album van James Hunter met zijn Six opgaat hoef je alleen maar de titel te lezen en naar de frontcover te kijken. The James Hunter Six maken met dit With Love natuurlijk een romantische plaat. Maar dan wel op de juiste manier uitgewerkt. Dit album is er één voor een avondje met z'n tweeën. Nu is het sowieso lastig je een buil te vallen aan de muziek van the James Hunter Six, maar het is toch altijd leuk om te horen hoe ze wendbaar laveren tussen verschillende concepten. De sound is warm, de heupen worden gewiegd en Hunter zingt met z'n mooie stem de liefdevolle songs. Wegdromen is hier en daar ook toegestaan en de muziek is fijn. Door de romantische, warme sfeer voelt het geheel als een warm, comfortabel deken. Weer een schoot in de roos!

Nog nooit van gehoord, maar ze hebben hier toch wel een erg fijne plaat neergezet. Opener the Word is prima vintage soul, Night heeft genoeg energie en groove, Changing Seasons is rustig maar muzikaal rijk en It Was Wrong to Love You is kort maar krachtig. Het dromerige sfeertje van Never Take Me Back bevalt me ook wel, waar Want Me Tommorow een Motown gevoel heeft en Keep on Moving je inderdaad laat moven.
Hierna vallen My Mama en Take it this Fair wat tegen, maar brengen ze met Maybe I Loved You de goede energie weer terug. Om dan met 2 prima songs het album af te sluiten.

Vandaag een recensie van een jazzgroep van eigen bodem. Al moet gezegd worden dat de term jazz wat klein bekeken is. We vinden op dit album namelijk meer stijlen terug. Zo horen we funk, soul, bossanova, latin en pop.
Het Dordtse gezelschap bestaat uit Rolf Delfos op alto-sax, drums en beats komen van Phil Martin, de vocalen zijn het werk van Linda Bloemhard, op toetsen vinden we Berthil Bustra en Guido Nijs speelt tenor-sax.

De herfst is ingetreden, de regen en wind slaat tegen onze ramen, maar dat is voor the Jazzinvaders geen reden om ook die sfeer te pakken. Eerder brengen ze de zomer weer in je huis. Het album opent namelijk met het zonnige ‘Make It Work’. Het nummer doet me wat denken aan een song van bijvoorbeeld the Wicked Jazz Sounds Band. Het contrast is vrij groot met het zompige ietwat futuristische ‘Leave it At That’. In dit nummer vinden we wat meer de groovy funk die ook goed met hedendaagse jazz samenvalt. ‘Reserve’ is qua sfeer juist weer wat dromeriger. Zo weten the Jazzinvaders onze aandacht er goed bij te houden. Het lijkt elke keer weer een verrassing te worden welke kant ze met de nummers op gaan.
‘Dudu’ biedt ruimte aan alle muzikanten om hun kunnen te tonen. Vooral de funky basgitaar klinkt er cool, net als de riffs van de gitarist. Lekker swingend en instrumentaal nummer. De overgang met ‘Why I’ is passend en mooi. Stemmige vocalen en interessante instrumentatie maken er een vrolijk liedje van die je doet verlangen naar de zon en naar terrasjes. ‘More of That Stuff’ is echt zo’n nummer dat laat zien hoe de hippe jazz er nu uitziet, of eerder gezegd uithoort. Funky inslag, aanstekelijke vocalen en ritme. Genoeg om goed aan te slaan. ‘The Sunchaser’ ligt daar in het verlengde van. Dit is een instrumentale track met dezelfde vibe al de vorige song en past daarmee perfect in het totaalplaatje dat dit album uitstraalt. En eigenlijk gaat dat het hele album zo verder. Vrolijke, zonnige nu-jazz met prachtige vocalen en goede instrumentatie. ‘Keep Your Eye on the Ball’ is een nummer dat meer hangt op de vocalen, ‘Tulip Juice’ een track die het moet hebben van de latin-achtige funk. En dan zegt een titel als ‘My Sun’ natuurlijk genoeg. De toetsen vallen hier weer op, lekker freaky.
Een titel als ‘Zebra Boogie Two’ valt natuurlijk altijd op. Maar ik vind het nummer eigenlijk één van de minste van het album. Dat LOVE een vierletterig woord is, dat weten we nu wel. Vooral omdat het in het betreffende nummer zo vaak herhaalt wordt.
Het album sluit af met het stemmige ‘Tie Am’. Een mooie afsluiter in de geest van de rest van de plaat.

The Jazzinvaders is een Nederlands gezelschap uit Dordrecht. Het Dordtse gezelschap bestaat uit Rolf Delfos op alto-sax, drums en beats komen van Phil Martin, de vocalen zijn het werk van Linda Bloemhard, op toetsen vinden we Berthil Bustra en Guido Nijs speelt tenor-sax. Ze vermaken ons met dit album met totaal 10 nieuwe songs.

Van die tien nieuwe songs heet de eerste Higher on Fire. Een zomerse en swingende song die je vrolijk maakt. De barbecue staat om de hoek. De swing wordt doorgezet op Discover Disco Lover. Het wordt echter wel een stuk lichtere swing. Het nummer is sowieso een stuk meer timide dan de opener.
Van timide naar ontspannen gaat het met Get it Work It. Op dit nummer is veel ruimte voor de instrumentatie en die ruimte wordt met verve gepakt. Net als veelal de titeltrack is. Al heb hier wel het gevoel bij dat ze veel doen, maar dat het voor mij over het algemeen wat weinig hout snijdt. Gelukkig komen aan het einde de vocalen er weer bij en ik moet zeggen dat die dan echt iets toe voegen aan het geheel.
Wat te denken van het met een 80’s vibe doorspekte Get Away. Een nummer die swingt, maar op algeheel energieniveau wat achterblijft bij wat het wel wil zijn, zo lijkt het. Dan hoor ik liever het soepel swingende Much Rosie. Erg leuk nummer.
De ups en downs blijven komen, want daaropvolgend is Disco Fever, ondanks de titel, wat vlak. Een nummer dat maar weinig opvalt. Die disco komt eigenlijk pas echt naar boven met Do It. Hier swingt het dan wel weer de pan uit.
De zomerse vibe van de opener wordt duidelijk weer opgezocht met Phil’s Crossroads. Een luchtig en licht swingend nummer die ik erg fijn gedaan vind. Wat met het tweede gedeelte van Higher on Fire nog meer kracht bij wordt gezet door de ruimte die de blazers krijgen.

Een redelijk wisselvallige plaat dus van the Jazzinvaders. Veel leuke nummers die het in de zomer goed gaan doen zullen blijven hangen.

(bron: Opus de Soul)

Ik beluisterde dit album n.a.v. dit topic.

De naam en faam is mij wel bekend. En dat de man heel goed gitaar schijnt te spelen is mij ook weleens ten gehore gekomen. Hele platen luisteren is echter een andere zaak. Met best veel plezier heb ik naar dit album geluisterd. Hendrix laat veel facetten van zijn muzikale kunnen doorklinken. Zo is het sexy, broeierig, grooved het en natuurlijk de invloeden van blues. Of de meer jazzy invloeden op Rain Day, Dream Away bijvoorbeeld die ik zeer te genieten vind. Natuurlijk zitten er ook nummers bij die mij minder liggen en dat is vooral als het voor mijn gevoel gaat om snerpende gitaren om het snerpend gitaren.

Naar aanleiding van dit topic heb ik dit album beluisterd.

Zelf associeer ik The Killers eigenlijk vooral als een top-40 rockband. Daarom ook wel redelijk verbaast dat dit in de top250 staat op een toch meer alternatieve website als MusicMeter. Vrij korte nummers allemaal, maar ik vind het merendeel ook vrij vlak klinken. De zanger overschreeuwt zich nogal eens. Ik mis eigenlijk bij alle nummers wel een bepaalde punch, een bepaalde groove die het interessant maakt voor mij. Doordat het in mijn oren zo vlak blijft heb ik het ook lastiger gevonden de aandacht er altijd goed bij te houden. Misschien het enige nummer waar nog wel iets (aanstekelijks) in zit vind ik dan On Top.

Sorry, het zal het meest gehoorde woord zijn in samenstelling met de naam Kyteman. Dit is namelijk de grootste hit geworden van zijn eerste soloproject. Een soloproject dat vooral live veel furore wist te maken. Daarna startte Colin Benders met Kytopia. Een soort muzikale samenscholing in Utrecht waar verschillende musici de ruimte krijgen om muzikaal helemaal hun ei kwijt te kunnen. Er rolden al wat aantrekkelijke platen uit de koker (bijv. La Boutique Fantastique en Kytecrash) en nu is het in 2012 weer tijd voor Colin om zelf met iets te komen. Samen met rappers, zangers, orkest en koor wordt het Kyteman Orchestra neergezet.
Op de intro blaast Colin ons een weg de CD in. En blazen dat kan hij. Verder is het nummer vol opgezet met het orkest en de volle muzikaliteit.
Het eerste echte nummer is While I Was Away. Een nummer dat vast heel meeslepend, episch en cinematografisch bedoeld is, maar het pakt mij persoonlijk totaal niet. Vooral bij het gebruik van het koor heb ik het idee dat dit live best goed kan werken, maar zo op plaat komt het vooral erg vermoeiend over.
Truth or Dare doet me wat denken aan de muziek van Relax, waar Benders ook trompettist was. Vooral de refreinen refereren naar de stijl van Relax. Verder is best een aanstekelijk nummer geworden.
Minder wordt het met Angry at the World. Waar is de energie? Waar is de sprankeling? De rappers proberen nog wel wat agressie in het nummer te brengen, iets wat het nummer echt nodig heeft. Maar of het helpt? Nee, het kakt verder namelijk veel te veel in.
Het beste nummer van de plaat is Long Lost Friend. Eindelijk horen we het trompetgeschal van Kyteman meer op de voorgrond, iets wat ook wel een keer mag. Het pakt meteen ook goed uit in een fantastisch nummer. Goede doorleefde zang en het is gewoon een cool nummer. Geen overdreven opsmuk, gewoon mooie muziek. Bij het toevoegen van het koor lijkt het er op dat het nummer me toch even kwijtraakt, maar gelukkig, het blijft me pakken.
Dat het een CD van The Kyteman Orchestra is horen we op Preaching to the Choir. Het orkest doet mee, dat horen we zeker! Evenals het koor. Ze mogen op dit nummer laten horen wat ze kunnen, maar dat weet me niet te pakken. De ideeën zijn er wel, de uitwerking niet.
Een nummer dat qua titel het vast moest hebben van de maat is 7/8. Dit nummer heeft meer rockinvloeden, met strijkers en zelfs folklorische invloeden. Het is een erg rommelig nummer.
Hebben we met Long Lost Friend het beste nummer van de plaat, dan hebben we met The Void het slechtste nummer. Luister ik hier naar een deuntje van een Mario Bros. game? Het lijkt er wel op. Het wordt in den treuren herhaald, het is simpelweg saai en eentonig.
De eerste song die ik van deze plaat hoorde was The Mushroom Cloud. Dat deed me toentertijd best veel van deze plaat verwachten. Het is namelijk een goed en aanstekelijk nummer. Kwalitatief wordt het verslagen door The Ballad, dat ook tot de beste van dit album behoord. Een mooi, geheel muzikaal nummer. Het is gevoelig en fijn klein gehouden. Misschien had een goede zanger of zangeres nog iets extra’s toegevoegd, maar het is zo ook gewoon erg mooi.
Op ‘The Hermit Sessions’ waren ook een paar nummers in de Franse taal. Dat vinden we nu terug in On s en Fout. Het idee achter het nummer zal vooral een eclectische vibe zijn. Een idee dat volledig de mist in gaat. Eerlijk gezegd, het nummer irriteert mij.
Day One sluit het album af. Bij het beluisteren van dit nummer kreeg ik de opmerking “Is er iemand dood ofzo?!”. Die sfeer heeft het nummer inderdaad. Dit hoeft natuurlijk niet negatief te zijn, maar mij persoonlijk kan het niet echt pakken.

De verwachtingen om een album van Kyteman zijn altijd hoog gespannen. De aandacht, de verwachte successen, het weegt allemaal mee in de beoordeling van de plaat. Eigenlijk kom ik tot dezelfde conclusie als bij ‘The Hermit Sessions’. Live is vast weer fantastisch, maar op cd weet het me wederom niet te pakken.

Tijdens het luisteren bekroop mij de associatie van een rauwere versie van Marc Broussard. Ze begeven zich in dezelfde blend aan stijlen. Het is een plaat boordevol mooie liedjes met af en toe een uitstapje naar meer bluesy en schurend werk. Dit allemaal bezongen met een stem als schuurpapier. De Otis en Carr covers voegen voor mij niet bijster veel toe aan het origineel. Al met al een fijne en sfeervolle plaat.

Een aardig album waarin de focus qua kwaliteit toch vooral op de titeltrack ligt.
1. Angel – aardig nummer, meer niet
2. I Want a Guy – zelfde vibe en zelfde gevoel hier
3. Please Mr. Postman – je hoort waarom dit een hit is. Heeft die extra aanstekelijkheid
4. So Long Baby – vocaal wat uitdagender
5. I Know How it Feels – niet al te boeiend
6. Way over There – heeft veel weg van die ene hit
7. Happy Days – mist dat extra’s
8. You Don’t Want Me No More – zelfde laken en pak
9. All the Love I Got – swingt wel aardig
10. Whisper – doet me weinig
11. Oh I Apologize – die piano swingt wel

(bron: Opus de Soul)

Soul uit Australië, het lijkt steeds vaker voor te komen. Dit album opent met het folky, poppy en soulvolle Tell You Not to Worry. Deze combinatie werkt best mooi op dit nummer. River is dan juist weer meer volgens vintage soul-recept. Lie to Me grooved lekker door, het kleine randje is fijn. Hold on to Hope blaast lekker weg, prima muziek dit. It’s a Long Road is bluesy met een fantastische zangeres. Lekker schmierend nummer. An Open Heart is meer op conform, prettig, warm en lekker. De rustige country blues van Not the Only Love brengt weer wat anders. Meeklappen kan je op Side by Side en A Lonesome Way gaat dan juist weer terug naar de country. Het fijne Into Temptation en de ballad Hard Time Letting Go sluiten deze sterke plaat af.

Strakke drums, groovende bass en swingen toetsen. Dat is de basis van de sound van deze funkband uit New Orleans. The Neville Brothers waren de leden van deze groep die met dit Look-ka Py Py één van de allerbeste funkalbums allertijden uitbrachten.

Look-Ka Py Py (3:18) - heerlijk ritme met die bekende drums. Swingende gitaren en licht bluesy ook nog.
Rigor Mortis (2:36) - meer ontspannen funky.
Pungee (3:00) - grotere rol voor het orgel. Wat een fijn instrument is dat.
Thinking (1:41) - duidelijk sample materiaal. Heerlijke track
This Is My Last Affair (2:54) - melodieus nummer.
Funky Miracle (2:28) - geweldige muziek..wat een groove wat een energie
Yeah, You're Right (2:45) - superstrak en super funky. Ze
Little Old Money Maker (2:41) - fijne groove weer
Oh, Calcutta! (2:44) - van die herkenbare melodieën superstrak gespeeld
The Mob (2:49) - bluesy funky.
9 'Til 5 (2:49) - heerlijke funk, ik blijf het zeggen. Niet alleen strak maar ook vol melodie
Dry Spell (2:29) - vreselijke prettige funky muziek