Schitterend avontuurlijk jazzplaatje van drummer Tim Daisy en zijn 'nieuwe' ensemble (mensen waarmee hij al zijn hele carrière in wisselende samenstellingen samenwerkt). Daisy is een Chicago native en zoals het een jazzmuzikant uit Chicago betaamt kent hij zijn roots en eert hij de musici uit de AACM golf. Dat is ook goed te horen op deze plaat. Invloeden van figuren als Anthony Braxton, Roscoe Mitchell en Richard Abrams zijn merkbaar. Wat volgt is derhalve dan ook een vermenging van pure energieke freejazz en gecontroleerde uitgeschreven kamer-ensemblemuziek. De tweede compositie is daarin echter een afwijkende uitzondering. 'Glass and Lead' put duidelijk invloeden uit het minimalisme en modern klassieke muziek. In deze compositie overheerst het kamerensemble duidelijk, mede dankzij Daisy's groovende marimbaspel (Steve Reich is niet ver weg), maar Dave Rempis' subtiele baritonsax en Steve Swell's knetterende trombone zorgen ervoor dat de jazz op de achtergrond blijft loeren op haar kans om spontaan uit te barsten. In de liner notes worden onder meer Marion Brown en Julius Hemphill genoemd en laat dat nou net experts zijn op dat gebied.

De derde compositie is het meest spectaculair. Een ruige climax lijkt op de helft van de compositie het einde van de plaat in te luiden, maar uit het niets volgt een fantastische drumsolo van Daisy. Een gedurfde move om een heerlijke chaotische climax niet het einde te laten zijn, maar de drumsolo luidt gelukkig een zeer fijn slot in waarbij elke muzikant nog zijn steentje bij mag dragen met indrukwekkend gecomponeerde sequenties. De drumsolo voelt compleet geïmproviseerd aan, maar de stukken waar de andere Ensembleleden die drumsolo bijval (met blaas- en cellowerk) geven zijn zo krachtig en goed geplaatst, dat ze wel uitgeschreven moeten zijn. Zeer volwassen geschreven door Daisy. Zoals zijn 'mentoren' die hij in de liner notes noemt, eigenlijk ooit al eens hebben voorgeschreven.

Nou, mevrouw heeft haar gitaar die in Life On Earth (2009) nog veelvuldig te horen was stevig opgeborgen als ik dit zo hoor. Haar uitgesponnen liedjes zijn op Laughter compleet gestript. Bijzonder fraai abstract plaatje waarop de Grouperachtige folkambient-escapades uit Life On Earth binnen acht jaar zijn verdiept en uitgestrekt tot synthesizersuites van dark ambient. Goed, zo nu en dan worden er klankexperimenten gedaan op gitaar en vervormd via de computer, maar folk is het niet meer. Niet erg, want dit is bijzonder sfeervol en Tiny Vipers weet wat ze doet. Ook haar mooie zang is compleet vervormd met wordpainting waardoor haar teksten onmogelijk te verstaan zijn. Het geeft het geheel iets mystiek mee.

Kanshebber voor de jaarlijstjes wat mij betreft.

Zullen we ook nog eens wat namen neerplanten waarmee we dit kunnen vergelijken? Popol Vuh / Florian Fricke, Johannes Schmoelling, de keyboardklanken (excl. beats) van Pye Corner Audio, Michael Hoenig, de soundtracks van John Carpenter en zo kunnen we nog wel doorgaan. Een aantal van deze namen zijn wellicht wat melodischer, maar Tiny Vipers klinkt eigenlijk als een verstilde gestripte versie daarvan. Ik kan in ieder geval deze gewaagde muzikale keuze zeer waarderen. Ze kiest duidelijk niet voor de route van 'It-girl' van de folkmuziek, die zeker weten een makkelijke keuze was geweest.

Wederom levert Tom Waits een sterk album af. Misschien wel de enige artiest die zoveel albums heeft gemaakt, waar geen enkel slecht album tussen zit. Tuurlijk, ook zijn ouvre heeft zijn mindere werkjes, maar nergens word het ook maar matig. Bad as Me is toch geen typische plaat die je van meneer Waits kan verwachten. Het plaatje is vrij kort (wat bij Waits opzich al een verrassing is) en het is uiterst toegankelijk. Niet meer zo enorm donker, geen potten en pannen die dienen als instrument, geen human beatbox, maar gewoon een lekker nazomers plaatje.

Tom Waits is nog altijd goed bij stem, eigenlijk nog altijd zoals 20 jaar geleden. Met de teksten zit het weer goed snor, en Waits brengt zijn typische teksten weer even overtuigend als altijd. Vaak goed ruig, soms mooi rustig verhalend, maar meestal als een dronken man van 50 die elke dag weer zijn verhaal doet aan de verveelde barman in de plaatselijke kroeg. Ook met de muziek en de instrumentaties zit het goed. Wat opvalt is dat het erg rockt, dat er wat minder experimenten zijn en er worden wat minder ballades gezongen, echter als hij ze weer eens zingt - zoals op New Year's Eve - komen ze weer zeer oprecht en prachtig over. De nummers zijn wat meer up-tempo en dat komt de plaat zeer ten goede. Vooral de prachtige opener Chicago - misschien wel één van Tom's beste openers - en Hell Broke Luce zijn daar goede voorbeelden van.

Zoals ik dus al eerder zei, dit plaatje is één van de toegankelijkere werkjes van ome Tom. Nog altijd prachtig en subtiel, maar nu wat meer up-tempo en rockend. Waar de meeste muzikanten wat suf worden als ze ouder worden, blijft Tom zichzelf: Nog altijd een oude man, maar die na 40 jaar nog steeds kan rocken als het moet, en charmant kan zijn op de momenten dat het nodig is. Nog altijd kwalitatief hoogstaand, misschien niet meer zo vernieuwend als hij ooit eens was, maar nog steeds een muzikaal wonder, Tom Waits! 4*

Het Super Tip-Topper spel is weer begonnen en deze ronde type ik bij elke tip even een kleine bespreking en dus ook bij deze tip van Masimo. Ik had al eens van Tuxedomoon gehoord, maar op de 1 of andere manier nog nooit eerder beluisterd, terwijl dit toch erg in mijn straatje zou moeten liggen.

En uiteindelijk ligt hij ook prima in mijn straatje, nog niet een echte hoogvlieger, maar gewoon een sterke plaat. Bij vlagen doet het mij denken aan de donkere en epische nummers van Roxy Music, en ook Tuxedomoon's zanger die erg gepassioneerd croont, lijkt soms welleens op Bryan Ferry. Diens manier van zingen kan ik erg waarderen, en de zanger van Tuxedomoon ook.

Over naar het album en zijn nummers die gewoon erg sterk zijn. Of het nou het psychologische drama is van Desire, of de groteske lofzang Victims of the Dance. En natuurlijk het absolute hoogtepunt: het ''bezeten'' nummer Jinx. Maar het hoogtepunt ligt ook bij de zanger. Die - zoals ik al eerder vertelde - er gepassioneerd op los ''croont'', pure en gekwelde razernij (een mooi voorbeeld is Again). Erg sterk en een krachtige trip.

En de teksten, lastig te verklaren. Ik meende nog een recensist te hebben gelezen die ze verklaarden als ''teksten vol met metafysische betekenissen''. Hier kan ik hem eigenlijk alleen maar volmondig gelijk in geven.

Sterke, abstracte en sferistische plaat en dus een verdiende 4*.

Schitterende plaat; echt een hidden gem. Bij vlagen hartverscheurend, zoals bijvoorbeeld een Daniel Johnston of meer recentelijk een Richard Dawson dat zo mooi kan. De één rent zo snel mogelijk de zaal uit, de ander luistert en schreit ondertussen tranen met tuiten. Gewoon mooi. Vooral de opener I Caught You Dancing en Suffer Our Way to the Stars zijn van pure schoonheid.

Het volgende schreef ik namendroppingshalve al in het Wat draai je nu-topic:
Aanrader voor fans van bijvoorbeeld Kevin Coyne (maar ook zeker Kevin Ayers, Dagmar Krause, Richard Thompson, Robert Wyatt, Alexander Skip Spence en john Cale om maar wat namen te noemen). De stem van de man doet vooral erg aan Daniel Johnston denken.