Geen idee wat ik hier van moest verwachten. Ik verwachte een folk-achtige zanger. Hoe groot was mijn verbazing bij opener Old Tyme Religion. Dit is funky, soulrock met een hoog Sly & the Family Stone gehalte.
Ik ging er maar eens voor zitten want met zo'n opener knal je er wel in. 99 Problems maakt het eigenlijk al af. Een beetje op z'n Jack White's maar dan wat minder venijnig door de toevoeging van de banjo waarmee dus meer aan mijn verwachting voldaan werd.
Het gaat voor het hele album op: er hangt een positieve vibe, het heeft iets typisch Amerikaans en het is ongelooflijk energiek. Een goed gevoel na beluistering is zeker het geval.
Dit zijn altijd weer de aangename ontdekkingen. Ik heb geen idee of deze Hugo helemaal uit het niets komt opzetten (zal vast wel niet) want anders heb ik dat niet zien aankomen.
Old Tyme Religion is in elk geval een fijn album waarvan ik verwacht dat het nog wel even zal blijven hangen.

Dit is een redelijk veelzijdig album van Human Drama: redelijk rechttoe rechtaan rock met een glorieus randje a la Levellers op I Am Not Here. Folky samenzang op Look at Me Now of Marc Almond-achtige dramakitsch op Lonely (wat natuurlijk wel aan mij besteed is!). Weg is in elk geval de gothic-achtige folk die we nu heel af en toe te horen krijgen en dan ook duidelijk anders verpakt dan op de vroegere albums.
Ik krijg sterk de indruk dat Indovina met dit album een groter publiek wilde aanboren. Helaas is hem dat niet echt gelukt en vrees ik dat Human Drama altijd wel een undergroundbandje zal blijven. Een bestaan in de marge zal ik het niet noemen want daarvoor hebben ze genoeg aanhang maar ergens vind ik het wel jammer dat de belangstelling zo minimaal is.
Ach, soms heb je dat en dan kun je proberen om de schijnwerpers erop te zetten in de hoop dat mensen wakker worden of je laat het er bij en geniet gewoon lekker van je 'eigen bandje' die er alleen maar voor jou is om je te vermaken met fantastische muziek. Jammer voor de rest dan

Hoe dan ook is dit wederom een heerlijke cd waar ik eigenlijk geen negatieve kritiek op kan leveren. Nou vooruit: de stem van de zanger (Johnny Indovina) is misschien wat vlak en zal daardoor niet iedereen voldoende aanspreken.
Pluspuntje is dat de band goed met covers overweg kan zoals ook hier op Dance Me to the End of Love van Leonard Cohen.

John Indovina van Human Drama heeft een voorliefde voor artiesten als o.a. David Bowie.
Op dit album zou ik haast willen beweren dat hij ongetwijfeld ook liefhebber van The Mission moet zijn!
Dit debuut klinkt hier en daar iets rauwer dan de latere albums van dit gezelschap, alhoewel dat een gevaarlijke term is want het blijft allemaal nog heel erg lief af en toe. Hier haalt Indovina wat meer uit met zijn stem en doen sommige uptempo gedeelten gewoon denken aan het opjutterige dat The Mission ook heeft.
Human Drama ziet zichzelf graag als een gothic band maar zelf vind ik dat niet helemaal de lading dekken.
Indovina is goed in het schrijven van catchy nummers met regelmatig melancholische randen: dank aan de strijkers.
Opvallend dat deze site zo weinig liefhebbers kent want er moeten toch echt wel wat meer belangstellenden aanwezig zijn hier. Kwestie van even wakker schudden: bij deze dan maar!

Het eerste levensteken van de band Human Drama o.l.v. Johnny Indovina gaat van start met de Neil Young-cover Old Man. Het is zeer smaakvol gedaan, iets wat ik deze band voor wat etreft hun covers moet hageven: ze doen dat telkens overtuigend. Hier een wave-achtige uitvoering die me doet denken aan de opzwepende nummers van The Mission met de folky inslag van Levellers.
Dit nummer verscheen later op hun debuut-album Feel.
Deze EP vervolgt met Nothing I Judge dat ook nog wat meer wave-rock is dan de folky/gothic inslag die we in de jaren hierna te horen kregen. Indovina gaat hier veel meer voluit met zijn stem en dan merk je gelijk dat diezelfde stem zich veel beter leent voor de fluisterende zang die hem zo kenmerkt. Laat de rock-uithalen maar aan andere zangers over zou ik zeggen.
I Bleed for You laat al wat meer horen waartoe Human Drama in staat is. Dromerig, droevig en heel wat subtieler dan het voorgaande nummer (wat ik overigens niet slecht vind). Dit is al veel meer de sound waar ze om bekend staan.
The Waiting Hour doet me in het intro een beetje denken aan Big Country. Niet dat het er echt op lijkt maar op de een of andere manier doet het me er heel sterk aan denken. Verder is het gewoon een heerlijke afsluiter van deze EP die als opmaat diende voor het eerste volwaardige album Feel.
Waarom deze band nooit echt is opgepikt zal voor mij altijd wel een raadsel blijven.

Dit album was in eerste instantie even wennen: het geluid klinkt hier ietwat anders dan op de voorgangers. Iets minder galmend, iets meer pop misschien?! Of is het de productie?
De verwarring duurt maar even want al snel hoor je toch wel een vertrouwd geluid dat misschien wel wat toegankelijker is gaan klinken en dat valt helemaal niet zo nadelig uit.
Het zg. gothic-randje is eigenlijk nog verder naar achteren verdwenen. Exit.....
Daarvoor in de plaats krijgen we bijvoorbeeld fijne synth-loopjes die zelfs wat aan The Doors doen denken (opener My Denial).
Kortom: het wat drogere geluid geeft het geluid van Human Drama wel een opfrisbeurt en dat komt goed uit want we zitten immers niet te wachten op herhaling nietwaar.
Een verrassend album maar tegelijkertijd heel erg lekker. En had ik al gezegd dat The Ways and Wounds (Of My World) mij zelfs wat aan Levellers doet denken. Nee? Dan heb ik dat nu gedaan

En verdomme nog an toe: wanneer gaan anderen Johnny Indovina en consorten eens ontdekken?????!!!!!

Wat is dit toch een ongelooflijke lekkere cd

Human Drama......... het zit hem al een beetje in de groepsnaam. Johnny Indovina weet wel hoe hij met zijn band een sfeervolle, ietwat dramatische sfeer moet zetten.
De muziek balanceert een beetje tussen gothic en folk zonder dat het echt duister wordt (zal de folk-invloed wel zijn).
Qua stemgeluid moet ik vaak denken aan die van David Tibet (Current 93). Ietwat zeikerig soms maar gelukkig een heel stuk minder prekerig, laat staan praatzang.
Het poppy geluid dat de nummers meekrijgen zorgen er voor dat alles goed behapbaar blijft en dat je de nummers al snel in je hoofd hebt zitten.
Het precieze verhaal rondom dit album is mij nog niet helemaal duidelijk. In 1995 verscheen het album Songs of Betrayal en 4 jaar later verscheen het als Part 1 en Part 2 album met ietwat wijzigingen in de tracklist (niet bekend of ook de nummers anders in elkaar zitten dus misschien kan iemand anders dat hier ophelderen).
Hoe dan ook is dit weer een album waar ik heerlijk in op kan gaan en waar de kwaliteit hoog ligt, zeker als je niet vies bent van wat drama hier en daar. Drama die overigens wel keurig binnen de lijnen blijft allemaal.

Songs of Betrayal Part 2 vervolgt het eerste deel. Zoals ik bij dat deel al schreef bestaat er ook een Songs of Betrayal uit 1995 met een groot deel van de titels die op ook deze albums te vinden zijn.
Het hoe en wat is me nog even niet duidelijk op moment van schrijven.
Wat me wel duidelijk is is dat ook hier weer een hoop fijne nummers staan met de bekende melancholie van Human Drama.
Op dit part 2 staan iets meer 'uptempo' nummers met ietwat meer 'rock-geluid' voor zover je daar echt van kunt spreken. De gitaren staan in elk geval wat meer op de voorgrond in vergelijk met het andere werk maar de viool en cello zijn wederom goed vertegenwoordigd en geven de nummers iets lichts mee zoals op het barokke Remember Well.
Heerlijke melancholische muziek zonder dat je er zwaar van op de hand gaat raken. Soms ervaar ik het zelfs als euforisch. Okee, This Forgotten Love (Three Years Gone) is dan wel weer een stuk duisterder maar hoe mooi is dat als Emptiness daarachter aan geslingerd wordt met de piano als hoofdrolspeler waar de strijkers werkelijk hemels doorheen zwieren.
En Father Christmas? Ja, het is dat bekende kerstnummer maar door deze versie ga je zelfs kerstnummers ook midden in de zomer waarderen.

Human Drama is een mega-grote band in Mexico. In 2019 traden ze daar op met een akoestisch concert en dat blijkt de kiem voor dit album te zijn geweest.

Piano, akoestische gitaar. Ze deden het wel vaker, maar deze keer wilde de band er ook viool en fluit aan toevoegen en hun nummers een ander arrangement geven. En zo geschiedde. Voor de band een concert waar ze nog steeds vol trots op terug kijken.

Waarom oude nummers niet opnieuw arrangeren en ze opnemen? Deze keer niet met de nadruk op akoestische gitaar omdat de band die altijd wel inzet in hun nummers, maar nu de piano in de hoofdrol

En zo ontstond Ten Small Fractures. Oude nummers in een nieuw jasje.

Ik heb altijd een grote liefde gevoeld voor Human Drama. Dit album is best fijn, maar ergens mis ik ook wel iets. Echt emotioneel raken doet het niet en dan blijven tien fraai gespeelde oude nummers over die in hun originele versies beter binnenkwamen bij mij.

Neemt niet weg dat het een prima album is. Voer voor de (Mexicaanse) fans vooral.

Bij dit album loop ik al een tijdje met een raar verlangen rond: dit moet en zal ik horen op een bepaald moment en het lijkt er op dat dat moment snel gaat aanbreken.
Huh? Ga je trouwen dan? Nee. Scheiding en je verdriet wegdrinken? Nee. Wat dan?
Call me a fool maar ik wil dit album kunnen draaien gedurende een wandeling langs de branding met een heerlijk zonnetje boven mijn hoofd.
Lekker wegdromen langs de zee, slenteren door het zand en genieten van de eerste echte lente-zonnestralen.
En het ziet er naar uit dat dat dit weekend al wel eens zou kunnen gaan gebeuren.
Wat een genot moet het zijn om een prachtig nummer als Back for More I Go dit album te mogen horen openen op mijn I-pod terwijl schreeuwende meeuwen de lente en daaropvolgende zomer verwelkomen.
Wat moet het heerlijk zijn om op Trying to Lift a Rock With a Bottle on Your Head je ogen dicht te knijpen tegen de felle zon en te turen over het water. En hoe geweldig moet het zijn om via de interlude te komen bij Reading Your Mail terwijl je kijkt naar alle mensen die net als ik genieten van hun eerste dagje strand in de zon.
Op No Prior Convictions even gaan zitten in het zand en met je handen woelen door de schelpen die er liggen. Als Alone Alone begint weer opstaan en verder lopen totdat er eigenlijk niemand meer te bekennen is. Helemaal alleen op de wereld zijn met als soundtrack I Don't Think About You Anymore, But I Don't Think About You Anyless.............
Langzaam weer teruggaan in de richting waar je gestart was onderwijl genietend van Float (want van float in the water is voorlopig nog geen sprake, dat bewaren we tot de zomer zelf).
Mijmeren met Coma als achtergrond je ondertussen afvragend Remember What It Was Like to Float (?).
Wat gaat een jaar toch snel: het is al weer lente.
Beseffen dat je een fantastische dag beleeft onder het genot van Nothing Has to Happen om alweer via een interlude terug te komen op de plek waar je gestart bent (Blackout).

Was het alvast maar zaterdag (en vooral duimen dat meneer de weerman gelijk gaat krijgen).
En voor diegenen die nu denken 'wat bazelt die kerel toch': dit was gewoon een ordinaire tip voor liefhebbers van mooie muziek

I met Seff when I was 16 and knew then he was a genius but the vision has been realized...gay teenage anthems that are shockingly lo-budge/hi-budge at the same time.

Het zegt al genoeg denk ik: Hunx and His Punx zit op hetzelfde label als de band Girls en maakt grappige pop/rock in de traditie van de beste jaren '60 bubblegum meidenpopgroepen, lo-fi garage rock overgoten met een kitscherig sausje en een toefje humor (die je dan wel moet liggen: zelf heb ik er niet zo veel mee).
Rammel, rammel en best wel 'over the top'. Leuk voor op z'n tijd maar meer ook niet. Ik krijg er een beetje hetzelfde gevoel bij als Girls: hoe lang blijft het houdbaar? Is het niet te veel een gimmick?
Antwoord op de eerste vraag is ongetwijfeld: als de beste kauwgum toch niet al te lang en op de tweede..... ja, bekijk de clipjes maar en het is wel duidelijk.
En toch vind ik het allemaal best vermakelijk

En die hoes? Verdient geen schoonheidsprijs, maar wie dit serieus neemt heeft ze ook niet allemaal op een rijtje lijkt me.
De broek behoort overigens toe aan meneer de zanger. En diezelfde meneer is te zien in de explicit video van Girls' Lust for Life (u weet wel met die piemel als microfoon).
Het is maar dat u deze info even meeneemt

Matador heeft het album overigens recentelijk een re-release gegeven met een ietwat grotere oplage.
Gay Singles van Hunx and His Punx is misschien leuk voor de liefhebbers van bandjes als het genoemde Girls.

Tja, de meneer van de microfoonpiemel in Girls' Lust for Life video. De meneer van het ranzige onderbroekje. De meneer van de over the top videootjes.
Hunx and His Punkettes, als je Lovers Lane hoort; Shangri-La's niet ver weg.
Ook het 1-2-3-4 van the Ramones is wel te herkennen.
Net als op het debuut valt het zeikerige stemmetje op, en is het wederom rammel rammel hey hey.

Klinkt als ingrediënten die het allemaal niet zo boeiend maken en normaliter ben ik ook nooit zo gecharmeerd van dit soort bandjes waarvan ik niet weet in welke mate ik ze serieus moet nemen en tot waar het allemaal niet zo serieus is. Arty-farty? Of nemen ze ons allemaal bij de neus?

31 Minuutjes fun.... ach waarom ook niet. Het is genoeg om naar dit simpele gerammel op de gitaren te luisteren. Het is misschien net iets te veel om de zeikzang aan te horen.
Toch kan ik er een beetje een zwak voor aanleggen: nergens gevaarlijk en eigenlijk heel erg vertroetelbaar. Kom maar bij aERo dan Seth Bogart en neem je Punx ook maar mee voor een ferme knuffel, of maken we er een groeps*hugg* van?! Het broekje mag aanblijven want ik hou niet zo van karaoke, dus geen microfoon nodig deze keer

Happiness kwam bij mij wat traag op gang en het is dat mijn partner het erg goed vond dat ik het meer ben gaan luisteren en ook waarderen.
Niet dat ik nu ineens enorm uitkeek naar opvolger Exile maar een zekere nieuwsgierigheid was er wel degelijk.

Toen ik Miracle voor het eerst hoorde viel ik van mijn stoel van verbazing: dit is toch gewoon Coldplay ten tijde van hun laatste album? Nu mogen al die Coldplay-haters wat mij betreft weer hun mond opentrekken, zo niet dan mankeert hun toch echt wat. Princess of China (u weet wel, dat nummer met Rihanna) heeft hier toch verdacht veel van weg. Overigens moet ik er dan bij zeggen dat ik dat nummer wel leuk vind maar dat terzijde. Dit nummer van Hurts wel leuk vinden en Coldplay afzeiken lijkt me niet helemaal samengaan. Miracle vind ik wel erg stroperig klinken. Net even té dik aangezet. Iets waar Sandman ook last van heeft. Het is allemaal zo zwaar aangezet, het komt zo geforceerd over. Ik mis toch net een beetje dat frisse van het debuut. Het pompt maar door allemaal want zo blijft het nummer na nummer maar gaan.
En waar ik Coldplay hoor in Miracle daar willen ze met Cupid waarschijnlijk erg lijken op de gitaar/electro sound van Depeche Mode.

En zo gaat dat het hele album door. Ook die 'koortjes' (moet het een kinderkoor voorstellen?!) beginnen me op den duur tegen te staan.
Gelukkig pakt die 'nieuwe sound' wel goed uit op het donker getinte The Crow en is het allemaal een stuk lichter op Help. Het is dus niet alleen maar kommer en kwel.

Exile klink voor het grootste gedeelte te doorbakken, het vet druipt er af en het is daardoor niet prettig meer. Dat is jammer want het debuut bevatte toch luchtige popnummers waar je vrolijk van werd. Van Exile krijg ik een beetje pijn in mijn buik.

Misschien trekt dat nog weg en kan ik mijn beoordeling wat bijschaven en zo niet: jammer, volgende keer beter

Ik ben opgegroeid in de jaren '80 dus aardig bekend met bandjes die vaak in 1 adem genoemd worden met Hurts. Ik heb ze voorbij zien komen: Depeche Mode, Eurythmics, laat ik eens een Yazoo noemen en zo kunnen we even doorgaan. New Romantics anno 2010.
Het verschil met b.v. Depeche Mode is toch wel dat dit een heel stuk gelikter is (ik durf het haast niet te zeggen maar heeeeel in de verte hoor ik een soort Modern Talking echootje).
Nu lees ik wel weer dat gelikt en mooi vinden niet goed samen gaan: er hangt een vies luchtje omheen. Ik kan daar wel een beetje overheen luisteren en dan concluderen dat het op zich niet zo heel verkeerd is.
Na verloop van tijd wordt het allemaal iets te weeig maar dat heb je met geurtjes van het Kruidvat ook (neem ik aan).
Ik heb geen idee of dit in de hitlijsten staat maar mocht dat het geval zijn dan kan ik me slechtere muziek bedenken. Hurts kan een mooie opmaat zijn voor de muziekliefhebber met koudwatervrees. Via Hurts naar Keane en dan steeds meer stappen verder.... kom je vast bij mooit dingen uit
Aan Happiness moet je gewoon niet al te hoge eisen stellen en dan is het een prima te behappen popplaat.