De ontwikkeling die Wormwood maakte van Ghostlands... naar Nattarvet voert de band door op Arkivet. De melodieuze black/folk metal klinkt helder en minder 'boos' dan vele genregenoten en de band laat wat dat betreft een verfrissend geluid horen in het toch wat eenzijdige genre.

Score 88/100

Sterk debuut van dit Zweedse Wormwood. De combinatie van melodieuze death metal, black metal en folk klinkt als een klok. De sterke en afwisselende composities zitten vol pakkende melodieën waardoor het album niet snel verveeld. Hoogtepunt is wel Tidh Ok Ödhe. Volgende maand komt het nieuwe album uit!

Score: 82/100

Op het tweede album van Wormwood kiest de band voor een wat eenduidiger geluid dan op Ghostlands - Wounds from a Bleeding Earth. De pagan-, vinking- en folkmetalinvloeden voeren op Nattarvet de boventoon waardoor dit album ten opzichte van het debuut wat consistenter klinkt. Ook productioneel klinkt dit album nog beter dan het debuut. Dat de band op Nattarvet een wat eenduidiger koers vaart wil niet zeggen dat dit nieuwe album minder afwisselend is dan het debuut. De nummers zitten alleen net wat beter in elkaar en als geheel boeit het nog meer dan Ghostlands.

Wormwood maakt een mooie ontwikkeling door en zit hopelijk nog lang niet aan het plafond.

Score: 86/100

Ik heb altijd een zwak gehad voor deze band wiens muzikale koers laveert tussen de melodieuze Göteborg-sound, black metal en folk met een vleugje progressieve/psychedelische rock en zelfs een beetje Southern rock. Voor smerige, vuige black metal moet je hier niet zijn, maar ik vind het wel verfrissend dat deze band afstand neemt van het pure blackmetalgeluid en de muziek verrijkt met andere invloeden.

Op The Star staan zeven sterke en afwisselende nummers, maar vooral opener Stjärnfall (heerlijk zoals die slidegitaar halverwege zijn intrede doet) en Suffer Existence (die finale!) halen de score omhoog.

Prima album van deze Engelsen. Deze retro-rock wordt gekenmerkt door veel dubbele gitaarpartijen waardoor de gedachte aan bands als Wishbone Ash, Allman Brothers Band, Thin Lizzy en Iron Maiden nooit ver weg is. De nummers zitten prima in elkaar en het geluid van het album is erg goed verzorgd. Minpuntje is de zang - alhoewel niet slecht - wat onvast en krachteloos klinkt.

Wytch Hazel levert wederom een lekker retrometalplaatje uit. Ten opzichte van het vorige album heeft de zang iets aan kracht gewonnen. Verder zijn de ingredienten gelijk gebleven aan de voorganger. Wytch Hazel klinkt dus gewoon weer als een Grand Magus light met een flinke scheut Thin Lizzy. Weinig nieuws onder de zon dus, maar ik heb het graag zo.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

De kruisvaarders van Wytch Hazel gaan onvermoeibaar door en leveren met V: Lamentations voor de vijfde keer op rij een uitstekend album af. De verrassing van hun formule is er inmiddels wel af, maar de heren leveren elke keer wel weer verdomd catchy nummers af met heerlijk gitaarwerk boordevol melodie. Onderling bieden de nummers de nodige afwisseling in tempo en toonsoort waardoor een goede flow ontstaat. De eerlijke en ambachtelijke productie maakt het geheel extra aangenaam voor het oor.

Score: 80/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl