Volgens mij is dit het populairste album dat Herman's Hermits hebben uitgebracht. Het valt natuurlijk wel op dat vijftig jaar na dato de band behoorlijk vergeten is. No Milk Today zal bij het top 2000 volk nog wel bekend voorkomen. Dat is ook wel het enige nummer dat enigszins te pruimen is. Een leuk nummer uit the summer of love, al kan ik weinig met de tweede helft van het refrein.

De Hermits klinken weer redelijk zoet en daarmee is het een duidelijke voortzetting van Both Sides. Het stoort niet heel erg, maar het maakt tegelijkertijd weinig indruk. De muziek is erg gedateerd en de indruk van destijds is allang verdwenen. Ik denk dat je wel erg van golden oldies moet houden om dit echt te kunnen waarderen

Tussenstand:
1. Hold On!
2. Herman's Hermits On Tour
3. There's A Kind Of Hush All Over The World
4. Both Sides
5. Herman's Hermits

Met deze plaat dacht ik wel snel klaar te zijn. Niet alleen kwam de top 2000 tussendoor waar ik min of meer niet onderuit kwam, maar ook bleef ik All Tree steeds maar weer opzetten als ik voor dit album ging zitten. Door het voortkabbelende karakter gaan de gedachten makkelijk elders heen, maar dat is stiekem ook wel de kracht van dit album. Tijdens het luisteren heb ik vaak naar buiten met de hoop naar een sneeuwbui te kunnen kijken. Het druilerige herfstachtige weer deed het ook prima. En dan was de plaat weer afgelopen en zette ik het weer op. Hexvessel levert hier toch weer een sfeervol folkrockalbum af en keert weer terug naar het geluid van No Holier Temple. Er missen alleen wat songs die meer pakkend zijn. Ancient Astronaut doet het dan weer heel goed. Dit album liet ik bijna twee jaar geleden links liggen en daar heb ik nu wel lichte spijt van.

Tussenstand:
1. No Holier Temple
2. Dawnbearer
3. Iron Marsh
4. All Tree
5. When We Are Death

Nu snap ik dat dit onmogelijk ieders ding kan zijn, maar slechts vier stemmen en een gemiddelde onder de 3* doet wel pijn hoor. De laatste jaren volg ik Hexvessel niet meer zo, maar in de beginjaren vond ik het een fascinerende band die heel sterk een bepaald oer/natuurgevoel opriep. Dat gevoel zijn ze helaas kwijtgeraakt al hoop ik dat dit gezelschap me met deze marathon het tegendeel gaat bewijzen.

Sowieso is dit een heel curieuze band. Een Britse frontman in Fins gezelschap. Er wordt een ratjetoe aan instrumenten gebruikt. De accordeon en violen vallen het meest op. Vaak is de muziek net niet zuiver, waardoor het wat zigeunermuziekachtig overkomt. Hexvessel maakt een heel eigenaardig en vooral mysterieuze vorm van folk met een dikke saus psychedelica. Van leuke, pakkende liedjes, zoals het aanstekelijke Invocation Summoning tot het wat minimale en druilerige A Cabalist Under The Gallows. Het is muziek die goed bij dit seizoen past. Ik geniet heel erg van deze curieuze plaat. Er wordt veel buiten de lijntjes gekleurd. Dat maakt het 'echt' voor mij. Zeker als je toch al zoveel platen hebt gehoord waar ieder foutje digitaal gladgestreken is.

Deze EP kwam uit toen ik bezig was met het ontdekken van Hexvessel. Met name Masks Of The Universe maakte veel indruk. Hexvessel was toen wederom bezig met een nieuwe koers, want hier zijn veel meer space invloeden te horen. De Yoko Ono cover Woman Of Salem is ook erg goed uitgevoerd. Prachtige bijdrage hier van Rosalie Cunningham die destijds prachtwerk afleverde met Purson. Alia O' Brien is ook zeer welkom op Don't Break The Curse. Zij is frontvrouw van die andere band die ik adoreer (Blood Ceremony)

Drie nieuwe nummers, Één oudje in een nieuw jasje (Tunnel At The End Of The Light) en een cover. Hexvessel brengt hier een bijzonder leuke EP uit die al een beetje door laat schemeren welke koers de band zal gaan varen. Hexvessel weet nog mooi de balans te vinden tussen dreigende materie en het dromerige en lichtvoetige spul.


Tussenstand:
1. No Holier Temple
2. Dawnbearer
3. Iron Marsh

Lang getwijfeld tussen 4 en 4,5*. Met Kindred keert Hexvessel wel terug naar het niveau waar de band mee begon. Bij vlagen is dit album erg sterk, maar toch staan er wat nummers op die echt te weinig doen om die extra halve ster te verdienen. Daarom eindigt deze nipt achter de Iron Marsch EP en mag de band best trots zijn op haar oeuvre en waar het nu staat. Grappig dat dit album overigens wel fris aanvoelt terwijl het qua geluid heel dicht tegen het debuut en No Holier Temple aan zit. Misschien komt het wel door de space invloeden van Iron Marsch en vooral de poging om hip te klinken op When We Are Death dat dit goed valt. Dit is weer op en top mysterieuze, duistere folkrock. Ik kan erg genieten van de teksten en stem van Matt McNerney. De instrumentatie is ditmaal niet opzettelijk vals, maar 100% lijkt het ook niet te zijn. Ook dat zorgt voor een aangename spanning. De opener Billion Year Old Being is er eentje om in te lijsten. Ik ben blij dat ik dit album alsnog een kans gegeven heb.


Eindstand:
1. No Holier Temple
2. Dawnbearer
3. Iron Marsh
4. Kindred
5. All Tree
6. When We Are Death

Een album dat nog regelmatig terugkeert naar de draaitafel voor wat rondjes. Hexvessel was natuurlijk een aangename ontdekking voor mij in 2013. Duurde lang om erin te komen, maar het was voor mij direct al fascinerend. No Holier Temple is terecht bejubelde plaat. Een logische opvolger van Dawnbearer. Het klinkt direct volwassener. Doordat de instrumenten nu wel goed gestemd zijn, valt een flink deel van de mysterieuze en spannende sound weg, maar er komt een heel prettige, poëtische folksound voor terug. Hexvessel doet me hier wel stiekem wat denken aan Magna Carta.

Toch is er niet gek veel veranderd. Wederom hoor je een heel scala aan instrumenten voorbij komen. De toevoeging van blazers vind ik erg mooi hier. McNerney's gedichten zijn goed genoeg. Ook belangrijk is dat de songs goed zijn. Woods To Conjure, A Letter In Birch Bark etc. Het zijn prachtige werkjes. Hexvessel geeft een heel fijne, moderne draai aan dromerige folkrock.

Tussenstand:
1. No Holier Temple
2. Dawnbearer

Er valt eigenlijk geen peil te trekken op Hexvessel. Op sommige albums heeft Matt McNerney alles voor elkaar en vervolgens gooit hij het over een compleet andere boeg. Na het sterke The Kindred, komt hij met het ijzige Polar Veil dat sterk tegen blackmetal aanschurkt. Matts stem is herkenbaar, evenals de opzichtige poging om vooral voor sfeer te gaan. Dat werkt an sich wel goed met de typische, ruizende blackmetalriffs, maar het blijft toch wel ietwat saai. Kleine plus voor Crepuscular Creature

De klik met dit materiaal is altijd wel een stuk minder geweest. Nog altijd is When We Are Death geen slecht album, maar bij Hexvessel voelde het altijd al wat geforceerd aan. Het kroop behoorlijk richting Beastmilk waar Mat McNerney in die tijd ook mee bezig was. Dit album is dus een stuk directer en sneller dan wat de band eerder deed. De folkinvloeden zijn hier beduidend minder. Een The Doors ode als When I'm Dead is op zich leuk en vermakelijk, maar het past niet echt bij Hexvessel. Of neem Teeth Of The Mountain waarbij Mat begint te zingen als een hedendaagse R&B popsterretje. Nee, doe mij dan maar songs als Cosmic Truth wat zo op de vorige plaat had kunnen staan of het lekker psychedelische getrip van Drugged Up On The Universe. De andere songs zijn niet slecht, maar ik heb er ook niet echt een klik mee.

Tussenstand:
1. No Holier Temple
2. Dawnbearer
3. Iron Marsh
4. When We Are Death

Deze cd had ik ooit in mijn collectie. Ik snap wel waarom ik 'm destijds kocht en waarom ik ook weer weggedaan heb. De sterke kant van deze plaat zijn de messcherpe riffs en het venijn dat Hypnosia uitspuwt. Extreme Hatred maakt zijn naam volledig waar hier. Zoals wel meer verteld wordt hier, doet het inderdaad aan Kreator denken. De valkuil is echter de verzadiging die zeker bij mij snel toeslaat. Pas bij Gates Of Cirith Ungol komt er een rustmoment en dat blijkt een heel sterk instrumentaaltje te zijn. Daarna wordt het gaspedaal weer volledig ingetrapt en verdwijnt alle kracht weer van dit album in de wervelstorm. Hypnosia maakt het zichzelf zo lastig door voortdurend op het extreme te focussen. Hier had echt meer ingezeten.


Tussenstand:
1. Acid Reign - The Fear 4,5*
2. Agony - The First Defiance 4*
3. Lost Century - Complex Microcosm 4*
4. Space Eater - Aftershock 4*
5. Amnesia - Unknown Entity 3,5*
6. Apocalypse - Faithless 3,5*
7. Witchhammer - 1487 3,5*
8. Drifter - Reality Turns To Dust 3,5*
9. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
10. Hypnosia - Extreme Hatred 3*
11. Asphyxia - Exit Reality 2,5*