Gelukkig kon Lennert deze ook van een maat overkopen.

Het zal niet meer dan een tientje zijn dat ik er zelf voor neergeteld heb. Ik vond toen dat ik open moest staan voor de minder populaire albums van bands waar ik van houd en was me bewust van de status van dit album. Helaas niet van de inhoud.

Vandaag heb ik Chameleon voor de eerste keer volledig geluisterd, want ik hield dit nooit langer dan 3-4 nummers vol. Ook nu weer was het heel verleidelijk om het snel weer af te zetten. De opener First Time is nog wel ok. Het loopt lekker in z'n hitgevoeligheid. Daarna presenteert Helloween de ene na de andere gladde popmetalsong. Net als Lennert vind ik het album aan het eind wel beter worden. Acceptabel zelfs, maar dat neemt niet weg dat er bijna een uur aan rommel op staat. When The Sinner, Windmill en In The Night draai ik wel als ik iemand wil pesten.


Tussenstand:
1. Keeper Of The Seven Keys Pt. 1
2. Walls Of Jericho
3. Keeper Of The Seven Keys Pt. 2
4. Pink Bubbles Go Ape
5. Chameleon

Dit album kan ik wel dromen. Elf jaar geleden direct gekocht bij verschijnen en het bivakkeerde lange tijd in de cd-speler. Nog altijd vind ik Gambling With The Devil een heerlijk album. Op en top power metal zoals je van Helloween mag verwachten en eigenlijk nog wel iets meer dan dat. Kill It is een heerlijk felle opener met zowaar een geslaagde poging tot grunts en vervolgens een bak lekker melodieuze, sterk in elkaar stekende metal. The Saints is een lekkere meezinger. If I Could Fly is een typische ballad van de hand van Deris. Check die videoclip ook zeker eens. Om je te bescheuren! Het kleurrijke en energieke Paint A New World is een van mijn favorieten. Evenals het lekkere I.M.E. Het is jammer dat er net een paar mindere songs in geslopen zijn, zoals Final Fortune en Can Do It, anders had het de volle mep qua sterren gekregen.

Tussenstand:
1. The Dark Ride 5*
2. Keeper Of The Seven Keys Pt. 1 4,5*
3. Gambling With The Devil 4,5*
4. Better Than Raw 4,5*
5. Walls Of Jericho 4*
6. Rabbit Don't Come Easy 4*
7. Time Of The Oath 3,5*
8. Keeper Of The Seven Keys Pt. 2 2,5*
9. Master Of The Rings 2,5*
10. Pink Bubbles Go Ape 2,5*
11. Keeper Of The Seven Keys Pt 3 2*
12. Chameleon 2*

Yes! Hier had ik zin in! Een goede bak power metal van een van de grondleggers van het genre. Dat Kiske meedoet, vond ik in eerste instantie niet zo boeiend. De deelname van Kai Hansen des te meer. Verder is dit album wel behoorlijk wat ik hoopte dat het zou zijn. Niet het beste wat de band ooit zou uitbrengen, maar het luistergenot is ontzettend groot. Ik ben blij dat de heren vooral gedaan hebben waar ze goed in zijn in plaats dat er heel duidelijk naar oude glorie gehint wordt. Het voelt daarom ook wel aan als een nieuw album, al had dit best Keepers III mogen zijn. Ik ben het wel eens dat Kai meer had mogen bijdragen, maar tegelijkertijd zingt Kiske behoorlijk goed en heeft Andi Deris wel echt een belangrijk aandeel in de kwaliteit van deze plaat. Fear Of The Fallen, Best Time, Mass Pollution zijn geweldige songs. Cyanide mag er ook wezen en de afsluiter van Kai is natuurlijk fenomenaal. De teksten zijn soms wel erg kazig, maar dat is bij Helloween altijd wel het geval. Puntje van kritiek is toch wel dat halverwege de songs wel wat minder worden. Het gitaarwerk blijft daar ook wel erg sterk. Al met al gaan de heren nergens de mist in. Ik hoop dat deze samenwerking nog even doorgaat.

Eindstand:
1. The Dark Ride 5*
2. Keeper Of The Seven Keys Pt. 1 4,5*
3. Gambling With The Devil 4,5*
4. Better Than Raw 4,5*
5. Helloween 4,5*
6. Walls Of Jericho 4*
7. Straight Out Of Hell 4*
8. Rabbit Don't Come Easy 4*
9. My God-Given Right
10. 7 Sinners 3,5*
11. Time Of The Oath 3,5*
12. Keeper Of The Seven Keys Pt. 2 2,5*
13. Master Of The Rings 2,5*
14. Pink Bubbles Go Ape 2,5*
15. Keeper Of The Seven Keys Pt 3 2*
16. Chameleon 2*

Een zware bevalling weer. Het derde Keeper album heeft me nooit echt kunnen bekoren. Jarenlang lag het stof te vangen in de kast en als het er al uit kwam, dan altijd snel er weer in. Het barst van de middelmatige songs. Nummers waarin de heren het wel proberen, maar het komt er gewoon niet uit. Als Helloween niet dat middelmatige niveau haalt, dan krijg je troep in de vorm van Mrs. God, Silent Rain of Occasion Avenue. Waar ik trouwens bij veel klassieke conceptalbums het verhaal nog wel check, heb ik hier er geen enkele moeite in gestoken. De tweede helft is misschien nog wel brakker dan de eerste. Het duet met Candice Night stelt werkelijk niets voor en dan is het verder echt een kwestie van het album uitzitten. Weer een bewijs dat albums van 77 echt veel te lang zijn.

Tussenstand:
1. The Dark Ride 5*
2. Keeper Of The Seven Keys Pt. 1 4,5*
3. Better Than Raw 4,5*
4. Walls Of Jericho 4*
5. Rabbit Don't Come Easy 4*
6. Time Of The Oath 3,5*
7. Keeper Of The Seven Keys Pt. 2 2,5*
8. Master Of The Rings 2,5*
9. Pink Bubbles Go Ape 2,5*
10. Keeper Of The Seven Keys Pt 3 2*
11. Chameleon 2*

Dit album heb ik veel geluisterd in mijn studententijd. Een heerlijke klassieker, maar zoals alle cd's en lp's in de collectie gaan ze er een keer in om jaren later er weer uitgehaald te worden. Daar heb ik verder weinig moeite mee. Zodoende voelt het herbeluisteren altijd aan als een ontmoeting met een oude vriend die je lang niet meer gezien hebt. Soms valt het tegen, maar de eerste Keepers blijft een feest. I'm Alive, Twilight Of The Gods, Future World, Halloween; het zijn topnummers. De vuigheid van het debuut is weggeschaafd, maar de snelheid en energie staan nog fier overeind. Kiske past goed bij dit materiaal. Wel zijn de beste nummers allemaal door Kai Hansen geschreven en we weten dat hij een album later er de brui aan zou geven. A Little Time doet me nog altijd niks en A Tale That Wasn't Right lijkt wat zwakjes tussen de krakers. Neemt niet weg dat dit een geweldig album is.

Tussenstand:
1. Keeper Of The Seven Keys Pt. 1
2. Walls Of Jericho

Het derde album van Helloween blijft teleurstellend. Ik heb het vaak een kans gegeven. Op een of andere manier verwacht je dat een albumreeks toch wel een beetje kwaliteitvast is. Na het geweldige eerste Keeper of the Seven Keys is dit gewoon een domper. Songs die niks doen (Eagle Fly Free, Dr. Stein), de eerste vervelende jolige tracks (Rise And Fall) of gewoon vervelend zijn (You Always Walk Alone). Het klinkt allemaal alsof Helloween dit album in opdracht gemaakt heeft. Vrij commercieel ook. Ook Kai Hansen heeft er (terecht) weinig zin in. Hij is in zijn hoofd al duidelijk met Gamma Ray bezig. March Of Time is redelijk voor zijn doen, maar I Want Out is de smaakmaker hier. En echt heel bijzonder vind ik die ook niet. De titeltrack doet weinig op de solopartijen na. De boodschap is duidelijk. De donkere jaren staan voor de deur bij Helloween.

Tussenstand:
1. Keeper Of The Seven Keys Pt. 1
2. Walls Of Jericho
3. Keeper Of The Seven Keys Pt. 2

Dit was altijd het album waarvan ik meende dat Helloween terugging naar de roots. Dat is eigenlijk maar ten dele zo. De eerste nummers zijn steviger dan we van Pink Bubbles en Chameleon kennen. Still We Go is dat zelfs nog meer, maar de songs daartussen zijn nog altijd vrij poppy. Why?, Mr Ego en Perfect Gentleman zijnnieuwe dieptepunten in het bestaan van Helloween. Flauwe boel en die humor is tergend. Toch zijn hier de eerste tekenen van herstel zichtbaar. Andi Deris is een fijnere zanger dan Kiske en ook wat meer metalgericht. Met Uli Kusch haalde Helloween niet alleen een geweldige drummer in huis, maar ook een fenomenale liedjesschrijver. Hij levert hier nog geen bijdrage helaas.


Tussenstand:
1. Keeper Of The Seven Keys Pt. 1
2. Walls Of Jericho
3. Keeper Of The Seven Keys Pt. 2
4. Master Of The Rings
5. Pink Bubbles Go Ape
6. Chameleon

hier verandert niets aan de score. My God-Given Right blijft in mijn optiek een leuk album dat net iets te vrijblijvend is. Weinig gespetter hier, al blijf ik If God Loves Rock n Roll. Daar komt de klassieke keepers bravoure weer even terug. Het is wel op en top Helloween, maar de songs zijn net te makkelijk, te vrijblijvend en daardoor krijg ik net te weinig zin om het vaker te draaien. Was Helloween op deze weg doorgegaan, dan vermoed ik dat het alleen maar minder geworden was. Nu ben ik eigenlijk toch best benieuwd naar de injectie van Hansen en Kiske.


Eindstand:
1. The Dark Ride 5*
2. Keeper Of The Seven Keys Pt. 1 4,5*
3. Gambling With The Devil 4,5*
4. Better Than Raw 4,5*
5. Walls Of Jericho 4*
6. Straight Out Of Hell 4*
7. Rabbit Don't Come Easy 4*
8. My God-Given Right
9. 7 Sinners 3,5*
10. Time Of The Oath 3,5*
11. Keeper Of The Seven Keys Pt. 2 2,5*
12. Master Of The Rings 2,5*
13. Pink Bubbles Go Ape 2,5*
14. Keeper Of The Seven Keys Pt 3 2*
15. Chameleon 2*

Inderdaad, want na 2-3 kansen, verspreid over enkele jaren, ben ik tot de conclusie gekomen dat ik dit album niet zo best vind. Die mening heb ik nog steeds. Helloween klinkt weer een stuk gladder en pop dan op de vorige en de meeste songs zijn slaapverwekkend. Nu ik dit album weer hoor, voelt het vooral aan als tijdverspilling. Ik heb wel heel erg veel zin om de platen met Andi Derris weer te horen, maar ik moet me wel door het verschrikkelijke/middelmatige Kiske-restant slepen. Deze Pink Bubbles heeft overigens wel een paar heel aardige momenten, zoals de eerste twee songs (buiten de instrumentale opener) en The Chance. Heavy Metal Hamsters verwart me nog altijd. Ik zweer dat dit de laatste keer was dat ik ooit nog naar Pink Bubbles luister.

Tussenstand:
1. Keeper Of The Seven Keys Pt. 1
2. Walls Of Jericho
3. Keeper Of The Seven Keys Pt. 2
4. Pink Bubbles Go Ape

Na al die jaren nog steeds een intrigerende plaat. Ik kan me nog goed herinneren hoe Helloween in 2003 het pispaaltje was geworden. Kort daarvoor waren Uli Küsch en Roland Grapow uit de band geknikkerd en zij leverden twee maanden voor dit album het succesvolle debuut van Masterplan uit. Zoete wraak. Ook omdat Rabbit Don't Come Easy lauw onthaald werd. vijftien jaar geleden was het ook belangrijk om als eighties band terug te gaan naar je roots. Metallica probeerde en faalde. Helloween slaagde er ook niet helemaal in. In het boekje weer volop de klassieke pompoen en het moderne geluid van The Dark Ride is verdwenen, maar daar blijft het wel bij.

Maar toch is dit album helemaal niet zo gek. In de loop der jaren ben ik het ook wat meer gaan waarderen, al blijf ik de openers wat zwak vinden. Andi Deris is deze keer niet in goede doen. Als songwriter welteverstaan, want zingend is hij altijd wel goed. Zijn songs zijn duidelijk minder goed dan die van Weikath. Zelfs nieuwkomer Gerstner passeert Deris eenvoudig. Niet dat het album ergens echt slecht wordt. Deris heeft nogal eens de neiging om met kitscherige songs te komen. De beste staat wel mede op zijn naam en dat is het felle Listen To The Flies. Andere toffe songs hebben juist meer een experimenteel karakter zoals The Tune, Liar, Sun 4 The World en Nothing To Say. Ik mag hier toch wel graag naar luisteren en deze cd zal altijd wel wat onderschat blijven.


Tussenstand:
1. The Dark Ride 5*
2. Keeper Of The Seven Keys Pt. 1 4,5*
3. Better Than Raw 4,5*
4. Walls Of Jericho 4*
5. Rabbit Don't Come Easy 4*
6. Time Of The Oath 3,5*
7. Keeper Of The Seven Keys Pt. 2 2,5*
8. Master Of The Rings 2,5*
9. Pink Bubbles Go Ape 2,5*
10. Chameleon 2*

Waar 7 Sinners me toch wat twijfelend achterliet (uiteindelijk toch een halve ster eraf gehaald), ben ik van Straight Out Of Hell toch meer overtuigd. De sound is opener en de songs laten zich wat beter pakken. Helaas is er met Asshole een grote misser, maar dat wordt helemaal goed gemaakt met Nabataea, Far From The Stars, Waiting For The Thunder, de mooie ballad Hold Me In Your Arms en vooral het statige Wanna Be God. Opgedragen aan Freddie Mercury, lees ik op de achterkant van de cd. Dat is een mooie.

Toch weet dit album de twijfels niet helemaal weg te werken, maar het overtuigt meer dan 7 Sinners. De bijdrages van Weikath beginnen langzaam maar zeker tegen te vallen. Zo merk je dat de band over zijn hoogtepunt heen is, al heb ik begrepen dat er een album aan zit te komen met Kiske en Kai Hansen. Je weet dus maar nooit.

Tussenstand:
1. The Dark Ride 5*
2. Keeper Of The Seven Keys Pt. 1 4,5*
3. Gambling With The Devil 4,5*
4. Better Than Raw 4,5*
5. Walls Of Jericho 4*
6. Straight Out Of Hell 4*
7. Rabbit Don't Come Easy 4*
8. 7 Sinners 3,5*
9. Time Of The Oath 3,5*
10. Keeper Of The Seven Keys Pt. 2 2,5*
11. Master Of The Rings 2,5*
12. Pink Bubbles Go Ape 2,5*
13. Keeper Of The Seven Keys Pt 3 2*
14. Chameleon 2*

Ik kan me alle gal nog wel herinneren die over dit album gespuwd werd. Toch was het toen de eerste cd die ik van Helloween kocht. Vrij snel daarna kwam de eerste Keepers en die bleef uiteindelijk de meeste rondjes draaien.

Toch heb ik nooit echt kunnen bevatten waarom men The Dark Ride zo slecht vond. Ik zette 'm regelmatig op voor If I Could Fly, wat vandaag de dag nog altijd een van de beste ballads van de band is. Ja, het geluid is vrij duister. Het is niet bepaald happy Helloween, maar dat vond ik nooit echt erg. Het laat een goede versmelting horen van power metal met de sound van die tijd. Mr Torture is nog een best humoristische track:

Mr Torture sells pain
To the housewives in Spain
He knows just what they crave
Mr Torture

Hier moet ik iedere keer weer om lachen. Sowieso een heel leuk nummer. Het tempo blijft er vaak wel goed in zitten. Wat ik eigenlijk wel een positieve ontwikkeling vind hier, is dat het gas op de juiste momenten teruggenomen wordt. Daar komt het schrijverstalent naar voren van Uli Kusch en Roland Grapow (die na dit album de band uitgeknikkerd worden). Er zit een fijn naargeestig sfeertje in Escalation 666 en The Departed (Sun Is Going Down). Ook de titeltrack mag er zeker wezen. Slechte nummers kom ik hier niet tegen. Zelfs het verguisde Mirror Mirror kan ik prima hebben. Voor mij daarom toch de beste plaat van Helloween tot nu toe.

Tussenstand:
1. The Dark Ride 5*
2. Keeper Of The Seven Keys Pt. 1 4,5*
3. Better Than Raw 4,5*
4. Walls Of Jericho 4*
5. Time Of The Oath 3,5*
6. Keeper Of The Seven Keys Pt. 2 2,5*
7. Master Of The Rings 2,5*
8. Pink Bubbles Go Ape 2,5*
9. Chameleon 2*

Dit is de plaat waarvan ik altijd meen dat hij wel goed moet zijn, maar echt helemaal is hij dat niet. Er wordt nog stevig gekoerst richting lekker stevige metal. De band is er bijna, maar moet vooral nog hard werken aan de songs om ze echt goed te maken. Het begint wel echt ergens op te lijken. We Burn is al een stuk feller dan wat Helloween de jaren ervoor heeft laten horen. Toch is het wel een beetje een niemandalletje. Steel Tormentor daarentegen is een heerlijke track. De vertrouwde snelheid en agressie is weer terug. Forever And One is een uitstekende ballad en verder is mission Motherland bij vlagen ijzersterk. Helaas valt Helloween vaak terug in de typische flauwekul en zogenaamde humor. Anything My Mama Don't Like is een draak van jewelste. If I Knew is weer een sterke powerballad met een opvallende rol voor het orgel. Dat nummer is me nooit echt opgevallen. Wat wel opvalt, zijn de solo's. De bravoure die je hier regelmatig hoort, is er een die echt bij de band past. Het is een terugkeer naar het vertrouwde geluid, maar toch in een modern jasje. Een halfje erbij toch.

Tussenstand:
1. Keeper Of The Seven Keys Pt. 1
2. Walls Of Jericho
3. Time Of The Oath
4. Keeper Of The Seven Keys Pt. 2
5. Master Of The Rings
6. Pink Bubbles Go Ape
7. Chameleon

Terwijl Lennert de achterstand wegwerkt bij The Kinks en Fleetwood Mac, doe ik maar de Helloween marathon waar hij bijna drie jaar geleden aan begon. Ik heb Helloween ook behoorlijk hoog zitten, maar ik zal niet beweren dat Walls of Jericho het beste is dat de band ooit gemaakt heeft. Ik ben geen Kiske-hater en kan ook erg genieten van het latere werk. Tuurlijk is dit een fantastisch album en snap ik goed waarom veel verstokte true metalhats hierbij zweren. Het geluid is lekker vuig en snel voor power metalbegrippen. Walls Of Jericho/Ride The Sky is een fenomenale opener. Kai Hansen kan natuurlijk ook geweldig zingen. Metal Invaders, Phantom Of Death en How Many Tears zijn geweldige tracks, maar de rest blijft daar toch bij achter. Het enthousiasme ten spijt staan er ook enkele doorsnee metal anthems. Een goed begin natuurlijk, maar hier gaat mooier spul de revue passeren.

Ik ken Nosferatu redelijk en daarom had ik hier wel een overgangsalbum verwacht. En dat is ook precies wat ik gekregen heb. Helstar wordt steeds technischer. Tyrannicide en Scorcher liggen meer in lijn met de voorganger, maar (The) Whore Of Babylon is technische krachtpatserij. Ik vind het oersaai, Af en toe heb ik ook het idee dat de band zich wat inhoudt en focust op de technische kant en dat vind ik zelf jammer. Helstar kwam op de vorige plaat feller en energieker uit de hoek. Toch staat hier wel duidelijk een goede band te spelen en er staan genoeg gave songs op voor een dikke voldoende. Dit album doet me wel een beetje denken aan Flotsam& Jetsam's No Place For Disgrace.


Tussenstand:
1. Remnants Of War
2. A Distant Thunder
3. Burning Star

Charmant debuut van deze undergroundlegende De heren zijn duidelijk nog zoekende qua geluid, maar hier en daar hoor je toch al wat hun muziek later zou kenmerken. De mosterd halen ze duidelijk bij bands als Iron Maiden en Dio vandaan. Beetje Manowar/Virgin Steele ook wellicht. De muziek is redelijk rechttoe rechtaan. Echt heel spannende dingen hoor je niet, al mogen Run With The Pack en Dracula's Castle er echt wezen. Ik moet wel bekennen dat James Rivera's langere gegil niet echt goed uit de verf komt.

Thrashier dan ooit inderdaad en met een iets minder lelijke productie dan op The King Of Hell het geval was. Waar de voorganger af en toe nog wel mooie herinneringen opriep, lijkt dit meer op het uitzitten van een album. Slechts wat fragmenten zijn goed en verder is het luisterbaar. Helstar is vooral bezig Slayer te imiteren. Zelfde manier van riffen en eenzelfde manier van af en toe korte solo's erin gooien. Er zitten zoveel makkelijke stampers in dat ik me afvraag of dit dezelfde band is die Nosferatu maakte. Vanaf Bone Crusher begint het zelfs saai te worden en over Alma Negra zullen we maar zwijgen. De eerste zwakke plaat van Helstar. Helaas.


Tussenstand:
1. Nosferatu
2. Remnants Of War
3. Multiples Of Black
4. A Distant Thunder
5. Burning Star
6. The King Of Hell
7. Glory Of Chaos

Van de slechte reputatie van deze plaat was ik wel op de hoogte, maar ik ging daardoor er ook van uit dat het een slecht album was. Het punt is dat dit album fenomenaal is, maar de productie verpest hier wel het een en ander. Dit soort demo's samenvoegen tot een album is gewoon een slecht idee. Zeker als de geluidskwaliteit onderling ook behoorlijk wisselt. Het zal wel even cashen zijn geweest voor de platenmaatschappij. Wat mij betreft neemt Helstar deze songs opnieuw op, want met een goede productie is dit materiaal met gemak 4,5* waard. Zodoende is het eigenlijk niet mogelijk om hier een zuiver oordeel over te geven. De songs kunnen zich makkelijk meten met een album als Remnants Of War. Dit materiaal is niet zo technisch als op Nosferatu. De eerste zes songs en Black Silhouette Sky zijn gewoon erg goed. Dit album is met de verkeerde intenties uitgebracht.


Tussenstand:
1. Nosferatu
2. Remnants Of War
3. Multiples Of Black
3. A Distant Thunder
4. Burning Star

Van tevoren had ik gedacht dat dit verhaal met 3* zou eindigen, maar warempel, dit is een heerlijke plaat. Nosferatu staat ruim tien jaar in de kast. Ik heb altijd de technische kant wel gewaardeerd, maar de muziek heb ik altijd ontoegankelijk gevonden. Doorgaans houd ik niet van muziek waarop de muzikanten vooral laten horen hoe goed ze kunnen priegelen op hun instrument. Ik kan niet ontkennen dat de heren dat hier niet doen, maar het is heel goed verweven met het concept. Ik heb voor het eerst echt genoten van Nosferatu. Soms heb je gewoon van die albums waar je goed voor moet gaan zitten met een koptelefoon op om in ieder oor een gitarist te horen razen. Fantastisch werk dit! Zo staan er toch heel wat goede songs op waarvan Swirling Madness echt geniaal is. Er zijn slechts een paar inkakmomentjes, maar dat is makkelijk te vergeven. James Rivera zingt krachtig, maar had wel wat meer mogen uithalen. gitaartechnisch zit het akelig dicht tegen perfectie. Dit is toch wel een van de betere power/thrash metalscene.

Tussenstand:
1. Nosferatu
2. Remnants Of War
3. A Distant Thunder
4. Burning Star

Geweldig! Wat een verbetering! Dit is metal zoals het bedoeld is. Waar Helstar op het debuut niet onverdienstelijk klinkt, toont Remnants Of War waarom de band destijds een veelbelovende naam was. Twee geweldige gitaristen die heel puik spelen, een zanger die duidelijk talent heeft. Ook niet onbelangrijk is dat de nummers goed zijn. Evil Reign, Suicidal Nightmare, Dark Queen, ga zo maar door. Het enige wat misschien ontbreekt, is net die ene evergreen. Zo'n metal anthem die iederee zou moeten kennen. Maar mij hoor je verder niet klagen. Veertig minuten lang heb ik genoten van dit album. Veel puurder ga je je metal niet krijgen. Zelfs met fantasy en horrorteksten. Het is bewonderingswaardig hoe hoog de mate van kwaliteit blijft op de hele plaat. Dit gaat vaker gedraaid worden en meer dan ooit ben ik benieuwd naar A Distant Thunder.


Tussenstand:
1. Remnants Of War
2. Burning Star

Met deze comeback was ik tien jaar geleden nog erg gelukkig. Een of twee jaar eerder had ik Burning Star, Nosferatu en Distant Thunders Welcome The End opgepikt en dus was ik erg in mijn nopjes met de reunie. Nu ik The King Of Hell weer luister, besef ik me dat het zeker acht, misschien negen jaar geleden is dat ik het voor het laatst in de cd-speler heb geduwd. Geen goed teken, zou je zeggen en dat komt ook wel uit. Zoveel jaren na Nosferatu is het geluid ongelooflijk veranderd. De productie is veel voller, maar ook troebel geworden. Het gitaargeluid is zelfs vrij lelijk, waardoor ik misschien nog wel liever het geluid van Multiples Of Black hier gehad zou hebben. Wat ik echt mis, is de diepgang van de eerdere platen. Helstar levert hier een redelijk simpele plaat af met veel makke stampers en/of songs die veel te lang doorgaan, zoals de opener. Af en toe komt de oude sfeer weer een beetje terug, zoals in When Empires Fall of Caress Of The Dead. Het is alleen te weinig.


Tussenstand:
1. Nosferatu
2. Remnants Of War
3. Multiples Of Black
4. A Distant Thunder
5. Burning Star
6. The King Of Hell

Wat word ik treurig van dit album! Rekende ik een beetje op een terugkeer naar het melodieuze geluid van de gloriejaren, krijg je een eentonige schreeuwplaat voor de kiezen. James Rivera gooit het hoofdzakelijk op gekrijs en de songs getuigen van artistieke luiheid. Slechts Cursed klinkt goed. Op andere songs kom je soms nog wel goed gitaarwerk tegen, maar globaal gezien is dit heel pijnlijk. James Rivera moet zich echt schamen hier.

Tussenstand:
1. Nosferatu
2. Remnants Of War
3. Multiples Of Black
4. A Distant Thunder
5. Burning Star
6. The King Of Hell
7. Glory Of Chaos
8. This Wicked Nest

Helstar krabbelt weliswaar op na het rampzalig slechte This Wicked Nest, maar de gouden tijden zijn toch echt definitief voorbij. Zo goed als ze waren op Remnants Of War of Nosferatu zullen ze nooit meer worden. Vampiro lijkt een knipoog naar nosferatu, maar dat komt alleen maar doordat er ineens weer veel gesoleerd wordt. Die solo's redden Vampiro nog een beetje, want compositorisch vind ik het maar tenauwernood beter dan This Wicked Nest. James Rivera zingt meer dan hij schreeuwt, maar het klinkt eigenlijk nog steeds nergens naar. Als we kijken naar de dynamiek, vind ik het ongelooflijk vlak. Een typisch doodgeproduceerde plaat. Ik houd van organische albums. Ik geniet er zelfs van als ik foutjes hoor. Dat zal op Vampiro niet gebeuren, want het klinkt alsof het door een robot gemaakt is. Gelukkig is het niet zo slecht als de voorganger, maar eerlijk gezegd heeft het me ook geen seconde geboeid.

Eindstand:
1. Nosferatu
2. Remnants Of War
3. Multiples Of Black
4. A Distant Thunder
5. Burning Star
6. The King Of Hell
7. Vampiro
8. Glory Of Chaos
9. This Wicked Nest

Het is wat lastig om een marathon te vullen als je naar Jimi Hendrix' oeuvre kijkt. De drie platen van The Jimi Hendrix Experience zijn voor de hand liggend, maar daarna... Band Of Gypsys betrekken we er ook maar bij, omdat het materiaal verder niet op studio albums staat en The Cry Of Love, omdat ik begrepen heb dat dat album al aardig af was toen Jimi overleed.

Het is meteen wel duidelijk dat Band Of Gypsys andere koek is dan The Experience. Met Afro-Amerikanen in de band, ligt de focus duidelijk meer op funk en rhythm&blues. Dit album heeft een behoorlijk improvisatorisch karakter. Dat Jimi kan jammen, wist ik natuurlijk wel. De songs zijn dan ook volledig in hippiestijl: anti-oorlog en pro love. Qua stijl wel even wennen, maar als je kijkt naar de ontwikkeling van Hendrix, mag dat geen verrassing zijn. Toch vind ik dit wel iets minder interessant. Complimenten verder voor Miles als zanger. Qua begeleidingsband vind ik de twee bleekscheten van The Exoerience wel wat beter.


Tussenstand:
1. Electric Ladyland
2. Are You Experienced
3. Axis: Bold As Love
4. Band Of Gypsys

Herman en zijn Hermits hebben zich laten inspireren door de summer of love. Opener Museum klinkt best lekker, ook al is het afgekeken van The Beatles (hebben ze eigenlijk voortdurend gedaan natuurlijk). Het begint redelijk psychedelisch, maar na enkele nummers komt de rustige toon. Veel kalme nummers die vervolgens eigenlijk geen potten breken. Ace, King, Queen, Jack is weer een fraaie afsluiter, maar de toegevoegde dialogen zijn wel wel weer een afknapper. Overall niks vervelends gehoord en soms klinkt het wel aangenaam, maar beter dan dit wordt het simpelweg niet. Het mag wel duidelijk zijn dat er niet meer in zit voor deze band.

Tussenstand:
1. Hold On!
2. Herman's Hermits On Tour
3. There's A Kind Of Hush All Over The World
4. Blaze
5. Both Sides
6. Herman's Hermits

Eigenlijk wilde ik het zoveel mogelijk houden bij de Europese releases, maar tenzij ik heel creatief ga pindakazen, gaat dat hier lastig worden. Toch wel vreemd dat de tracklists zo afwijken. Op goed geluk maar de Amerikaanse versie opgezet, maar helaas valt Herman's Hermits terug in de stijl van Herman's Hermits On Tour. Het is niet vervelend, maar het spreekt ook niet aan. Dial My Number is een leuk nummer, maar de rest varieert weer van geinig tot lichtelijk vervelend. De oude rock n roll van My Reservation's Been Confirmed vind ik stiekem ook wel goed te doen. Toch is dit album nergens opzienbarend. Voelt gewoon vooral aan als doorsnee sixties poprock waar het meeliften op het succes van The Beatles overduidelijk is.

Tussenstand:
1. Hold On!
2. Herman's Hermits On Tour
3. Both Sides
4. Herman's Hermits

Ik wil heel graag de muziek van de jaren zestig beter begrijpen en dus koos ik voor deze marathon de band met zo'n beetje de meest lullige naam: Herman's Hermits. Voor die gekke bui word ik nu wel hard gestraft, want ik heb me door zes mierzoete beatsongs moeten worstelen om tot het leuke For Your Love te komen. Daar komt uiteindelijk toch een beetje spanning in deze verder saaie brij. Ik kan me wel voorstellen dat dit voor een jong publiek gemaakt is. Toch kan ik me niet voorstellen dat deze band ooit succes had met flauwe rocksongs waar nauwelijks vlees aan zit. Wat een afschuwelijk gebrek aan talent.

Het is wel echt lastig om te bepalen welke albums er toe doen in deze marathon. Om nou losse singles te beoordelen is nou ook niet echt iets waar ik op zit te wachten. Omdat het toch nauwelijks een half uur duurt per plaat, doe ik er dan maar ook liever iets teveel. Veel nummers hier die op het debuut stonden. Helaas ook een aantal die te zoet, te lief en ook te slecht zijn. Gelukkig ook de betere songs overigens en er komen zelfs nog enkele goede bij, want bij vlagen is dit echt stukken beter dan het album dat eerder in 1965 verscheen. Herman's Hermits hebben hier de zaken wat beter voor elkaar en af en toe kan ik best genieten van de beatsfeer. Dat dit album een tikje minder truttig klinkt, scheelt al een hoop.

Tussenstand:
1. Herman's Hermits On Tour
2. Herman's Hermits

Wauw, dit album begint verrassend goed! De titeltrack is vrij stevig vergeleken met het vorige werk en vervolgens schieten de heren ons iets voor wat erg doet denken aan de psychedelische garagerock van een band als 13th Floor Elevators. Alleen op het middensegment met Leaning on the Lamp Post, Where Were You When I Needed You en All the Things I Do for You Baby valt de band terug in de vervelende zoetsappige rommel van de eerste plaat. Make Me Happy is ook verrassend mooi met de gastzangeres achter de microfoon. Na die rampzalige eerste plaat verbaast het me dat ik dit wel trek. Het zoete is ook niet per se het probleem, maar gelukkig springt hier niet meer het glazuur van de tanden.

Tussenstand:
1. Hold On!
2. Herman's Hermits On Tour
3. Herman's Hermits

En zo eindigt deze Herman's Hermits marathon zoals ik het eigenlijk wel verwachtte: weinig spectaculair. Omdat dit een soundtrack is, net als Hold On!, hoopte ik dat deze plaat ook weer goed zou zijn, maar de daling is ingezet. Uiteindelijk is de band ook op het juiste moment gestopt. Met deze trend zou het wat mij betreft alleen maar minder worden. De HH's spelen erg veilig. Het klinkt op een bepaalde manier best ok, maar niets blijft hangen en het is simpelweg niet speciaal. Er zitten vreemde tracks tussen die in de film vast werken, maar op plaat simpelweg niet: gesproken stukken en songs waarop het lijkt dat er een andere artiest staat te spelen.

Eindstand:
1. Hold On!
2. Herman's Hermits On Tour
3. There's A Kind Of Hush All Over The World
4. Blaze
5. Both Sides
6. Mrs. Brown, You've Got a Lovely Daughter
7. Herman's Hermits