Ach, het klinkt meer als Ultravox dan de laatste paar albums... Daar is wat mij betreft ook wel alles gezegd. Ik heb de zanger Midge Ure altijd wel kunnen waarderen, maar hier is hij toch echt wat te oud aan het worden. Muzikaal is het ook niet echt spannend. De heren doen geen enkele poging om zichzelf weer te bewijzen en dit album is dan ook vrij gemiddeld in alles. Ik moest bij Hello overigens nog denken aan Marco Borsato en dat is ook zeker geen goed teken. Blij dat dit voorbij is en hopelijk nooit meer een album van deze band.

Eindstand:
1. Ha!-Ha!-Ha!
2. Systems Of Romance
3. Ultravox!
4. Lament
5. Quartet
6. Vienna
7. U-Vox
8. Rage In Eden
9. Ingenuity
10. brilliant
11. Revelation

Een album waar duidelijk wat meer visie achter schuilgaat dan bij de voorganger het geval was. Een terugkeer naar het oude new wave geluid is het in elk geval niet geworden, ook al spelen de keyboards wel echt een prominente rol. Er is ook wat ruimte voor de gitaar overgebleven. Deze zanger doet het heel redelijk, maar het heeft allemaal weinig van doen met de oude Ultravox. Daar is het album toch wel net te poppy voor. Een keurig in elkaar geflanste cd, maar het doet mij verder echt helemaal niks.



Tussenstand:
1. Ha!-Ha!-Ha!
2. Systems Of Romance
3. Ultravox!
4. Lament
5. Quartet
6. Vienna
7. U-Vox
8. Rage In Eden
9. Ingenuity
10. Revelation

Lament opent heel campy. Dat kitschgehalte had ik bij Ultravox nog niet gehoord. Toch zakken de keyboard daarna weer weg en komt er een 'normaler' geluid voor terug. Dat er weer aandacht is voor gitaarpartijen vind ik ook positief. Ik word heel erg gelukkig van Dancing With Tears In My Eyes. Supergoede track, waardoor ik me realiseer dat ik New Wave best goed kan hebben, mits we het hebben over de echte hits. Daarna zakt het album weer behoorlijk in, waarbij ik Man Of Two Worlds wel weer echt een saai, kitscherig dieptepunt vind. De tweede helft gaat dan ook echt aan me voorbij. Het doet me echt helemaal niets. Door Dancing een halfje erbij.

Tussenstand:
1. Ha!-Ha!-Ha!
2. Systems Of Romance
3. Ultravox!
4. Lament
5. Quartet
6. Vienna
7. Rage In Eden

Quartet is vlotter dan Rage In Eden en daarmee voor mij ook wat interessanter. De toon is ook wat vrolijker/optimistischer geworden. Stiekem doet deze muziek me erg denken aan de soundtrack van The Neverending Story. Bij Hymn dwalen mijn gedachten wat af naar Stratovarius. Maak het allemaal net wat sneller en voller qua geluid, voeg een fatsoenlijke drummer toe en duellerende gitaristen en je hebt gewoon euro power metal. Ik blijf erbij dat ik de muziek hier vaak nog wat mat vind en ik kan nog altijd weinig met het genre. Het blijft wat saai doordat er te weinig gebeurt.


Tussenstand:
1. Ha!-Ha!-Ha!
2. Systems Of Romance
3. Ultravox!
4. Quartet
5. Vienna
6. Rage In Eden

Word niet boos op mij! Word boos op Lennert. Ik zou me normaal gesproken niet aan een band als Ultravox wagen, maar dit was dus echt zijn keuze.

Hoe vaker ik er naar luister, hoe meer het me tegenstaat. Ultravox maakt hier weliswaar muziek die zijn tijd vooruit is. Er zit alleen (te) weinig structuur in. Te weinig spanningsopbouw. Het is wel sfeervol, maar de band is zo veranderd dat het graag een trucje met een keyboard wil laten horen en daar ver in doorslaat. Het begint wat mij betreft wel echt saai te worden. Dat ligt echt aan het gebrek aan spanning, want een sombere, melancholieke sfeer zoals hier, ligt me normaal gesproken wel.

Tussenstand:
1. Ha!-Ha!-Ha!
2. Systems Of Romance
3. Ultravox!
4. Vienna
5. Rage In Eden

Hier ga ik weinig woorden aan vuil maken. Het is al meer geroepen dat dit nauwelijks nog van doen heeft met Ultravox. Daar ben ik het grondig mee eens. Het zijn mijn zaken verder niet, maar van mij had Billie Curry dit gerust als solo project mogen uitbrengen. Revelation iets niets meer dan heel flauwe, veilige synthpop. De teksten lijken wel een erg christelijk randje te hebben. De muziek heeft nauwelijks iets te bieden. Door naar de volgende, al vrees ik dat het een logisch vervolg van deze is.


Tussenstand:
1. Ha!-Ha!-Ha!
2. Systems Of Romance
3. Ultravox!
4. Lament
5. Quartet
6. Vienna
7. U-Vox
8. Rage In Eden
9. Revelation

Weinig aan te vullen op het verhaal van Lennert. De punk verdwijnt en de new wave en synth pop van de jaren tachtig neemt toe. Ultravox is dan ook lekker bezig in 1978. Prima songs met een fijne sfeer. Mij raakt het allemaal toch niet helemaal. Het luistert wel heel prettig weg. De zanger past hier beduidend minder goed bij en dat maakt voor mij wellicht het verschil. Ik mis soms wel de wat wildere uitspattingen van de voorganger. Dit is een album dat meer interessant is vanwege de geboekte progressie dan dat het nou echt erg sterk is.


Tussenstand:
1. Ha!-Ha!-Ha!
2. Systems Of Romance
3. Ultravox!

Ah! de plaat waar het allemaal mis ging voor Ultravox. Ik rekende een beetje op een specieke koerswijziging waardoor de magie van de eerdere platen (voor de fans dan) verdwenen zou zijn. Ik tref hier vooral een onevenwichtige plaat aan waar de heren niet echt duidelijke keuzes durven te maken. Toch krab ik regelmatig achter mijn oren, want de pure pop van Same Old Story met achtergrondzangeressen lijkt totaal niet op wat de Vox eerder deed. Ik vind het ook niet per se minder goed dan wat ik eerder gehoord heb. Het is alleen totaal niet mijn ding. Sweet Surrender vind ik in elk geval wel erg goed. Het verbaast me dat dit geen single was. Wat wel een single was, is het folky All Fall Down. Geen slecht nummer (ook niet bijzonder goed overigens), maar het past totaal niet. Datzelfde gevoel heb ik ook met The Prize op dit album. Daar heeft het een te hoog suikerspingehalte. De nummers waarop Ultravox klinkt als Ultravox zijn wat dat betreft de meest aangename.


Tussenstand:
1. Ha!-Ha!-Ha!
2. Systems Of Romance
3. Ultravox!
4. Lament
5. Quartet
6. Vienna
7. U-Vox
8. Rage In Eden

Hoe vaak ik er naar blijf luisteren; het doet me echt helemaal niks. Ultravox heeft in elk geval een zanger aangetrokken die beter bij deze muziek past en dit album is ongelooflijk stabiel, maar dit soort keyboardmuziek vind ik behoorlijk saai en degelijk. Slecht is het dus niet. Ik kan het prima hebben als achtergrondmuziek. Er zijn weinig momenten waarvan ik opveer. Een paar keer weer het album met tegenzin opgezet en die gedachte is eigenlijk niet veranderd.


Tussenstand:
1. Ha!-Ha!-Ha!
2. Systems Of Romance
3. Ultravox!
4. Vienna

Bij Ultravox had ik niet direct punk verwacht. Waar het debuut duidelijke invloeden ervan bevat, gaan de heren hiermee duidelijk verder. Ha! Ha! Ha! is niet alleen schreeuweriger geworden, maar er wordt ook beduidend meer met de rauwigheid geëxperimenteerd. Voor mij ook wel leuk om te horen dat er naast energieke punk ook een soort progressieve variant bestaat. Al zal een ander het wellicht new wave noemen. Ik ben eigenlijk niet bekend genoeg met deze genres.

Hoewel de muziek me eigenlijk net te schreeuwerig is, trekt die bravoure me ergens ook wel. Fear In The Western World en Distant Smile zijn uitstekende songs. Ik hoor veel toffe vervormingen die me doen denken aan Nirvana op In Utero. Toch vind ik het jammer dat de viool veelal op de achtergrond blijft. Dat de heren ook gruwelijk de plank mis kunnen slaan, bewijzen ze voor mij met Hiroshima Mon Amour. Over het algemeen vallen de stukjes van deze band wel in elkaar. Toch blijf ik ergens wel problemen houden met de zanger.


Tussenstand:
1. Ha!-Ha!-Ha!
2. Ultravox!

Ultravox is een band waar ik me nooit echt in verdiept heb en dat komt vooral omdat het genre me niet heel erg aanspreekt. Dit album ligt in elk geval meer in het verlengde van mijn smaak. De punk- en new wave invloeden maken het allemaal wel behoorlijk luisterbaar, al valt er tempo en energie wel wat te winnen. De meeste songs pakken me eigenlijk gewoon net niet, terwijl het op zich wel goed in elkaar steekt. Ik vind I Want To Be A Machine wel een heel mooi voorbeeld. Fijne, dreigende sfeer, maar te sloom en de zang net te zeurderig. De finale met de viool is dan weer fantastisch. Dit album heeft wel meer momenten die je aandacht grijpen, maar over het geheel net niet overtuigt.