Doet toch wel een beetje pijn om te concluderen dat Gamma Ray zijn hoogtepunt wel echt achter zich heeft. Niet dat de recente platen slecht zijn, maar ze zijn vooral gevuld met redelijke nummers en enkele goede. Dat had ik liever andersom gezien. Avalon en Seven zijn hier de hoogtepunten. Daar hoor je dat Kai Hansen nog steeds weet hoe je goede muziek moet schrijven, maar de rest klinkt wederom degelijk of er wordt te duidelijk een band geëerd. Waarom Hellbent luisteren als je ook Judas Priest hebt? Een keer is dit leuk, maar Gamma Ray maakt me er teveel een sport van.


Eindstand:
1. Powerplant 4,5*
2. Somewhere Out In Space 4,5*
3. Majestic 4*
4. Heading For Tomorrow 4*
5. No World Order 4*
6. Land Of The Free 4*
7. Sigh No More 4*
8. Empire Of The Undead 3,5*
8. To The Metal 3,5*
9. Land Of The Free II 3,5*
10. Insanity And Genius 3*

Gamma Ray: meer Helloween dan Helloween ooit was na The Keeper Of The Seven Keys (part 1). Ik kan me nog wel interviews herinneren van (Duitse) power metalbands die enorm fan zijn van Gamma Ray en Helloween verfoeien. Dat laatste gaat me veel te ver, daar ik vind dat Helloween ook vandaag de dag nog relevant is. Maar als ik moet kiezen, dan ga ik ook voor Gamma Ray, want consistenter en eigenlijk ook wel beter.

Heading For Tomorrow staat al jaren in de kast, maar ik ben nooit veel verder gekomen dan de eerste drie songs (intro niet meegerekend). Heel tof materiaal. Ik kan ze zo meezingen bij een optreden, maar wat daarna komt, is toch een tikje minder goed. Met uitzondering van magistrale titeltrack overigens. Wat staat Kai Hansen daar even uit te blinken zeg! Free Time is inderdaad een kinderlijke track. De enige die door Ralf Scheepers geschreven is (die overigens geweldig zingt op deze plaat). De teksten zijn tenenkrommend en muzikaal compleet inwisselbaar. Wat mij betreft hadden ze het weggelaten hier. Toch, als we kijken naar het gemiddelde hier, dan luistert dit album bovengemiddeld goed weg. Dikke 4* daarom. Ik zal 'm eens wat vaker (en vollediger) draaien.

Minder goed dan ik me herinner. Veel minder goed zelfs. Het grootste deel van het songmateriaal gaat wel, maar het maakt nergens indruk. Future Madhouse heeft z'n (Queen)momenten. Gamma Ray is een apart nummer en vreemde cover. Ben eigenlijk wel benieuwd of Kai Hansen zijn band naar dit nummer vernoemd heeft. Heal Me is misschien wel het beste nummer van de plaat, maar als ik het zo herbeluister heeft het alleen meerwaarde door het stukje Pink Floyd dat erin verwerkt wordt. Klinkt misschien wat negatief. Ik wil best toegeven dat het album verder aardig wegluistert, maar ik weet dat Gamma Ray echt beter kan.


Tussenstand:
1. Heading For Tomorrow
2. Sigh No More
3. Insanity And Genius

De klassieker van Gamma Ray. Het heeft me verdomd lang geduurd om deze te vinden en uiteindelijk vind ik 'm toch niet zo goed als veel mensen beweren. Desondanks vind ik het wel een fijne power metalplaat hoor. Rebellion In Dreamland is een heerlijke opener, maar op een of andere manier zet Gamma Ray niet door. De songs die volgen missen iets in het bekende spelplezier en venijn. Dat Kai Hansen de microfoon heeft overgenomen, vind ik uiteindelijk wel een goede zet. Ik mag Ralf Scheepers graag als zanger. Technisch vele malen beter dan Kai, maar aangezien dit Kai's band is, is hij eigenlijk wel de beste keuze.

Toch, de songs missen vaak iets. Het vonkje dat van goede songs, puike muziek maakt. Ik hoor dat alleen nog in Abyss Of The Void. Dat vlamt weer lekker met een briljante solo! Natuurlijk geen spijt van deze jarenlange jacht en de uiteindelijke aanschaf, maar wat mij betreft kan de band beter.


Tussenstand:
1. Heading For Tomorrow
2. Land Of The Free
3. Sigh No More
4. Insanity And Genius

Een krappe 3,5*. Meer zit er hier toch echt niet in. Normaliter kijk ik met veel liefde terug naar de plaat waarmee ik veel goede bands leerde kennen. Achteraf verbaas ik me er een beetje over dat ik verdergegaan ben met het luisteren naar Gamma Ray. Dit zogenaamde tweede deel van Land Of The Free heeft z'n momenten, maar over de gehele linie is het eigenlijk helemaal geen sterk album.

Ondanks dat opent het wel lekker. De eerste twee tracks zijn volwaardige Gamma Ray songs, maar vanaf To Mother Earth valt Kai Hansen toch wel behoorlijk door de mand met zijn zangpartijen. Het is wel pijnlijk om te horen hoe hij het allemaal net niet bij kan houden. Sommige nummers met potentie komen daardoor gewoon net niet uit de verf. When The World komt op een heel andere manier in een negatief daglicht en dat is toch wel door het schaamteloze jatten van Maidens Back In The Village. Odes zijn prima, maar hier gaat Kai toch wel echt te ver. Gelukkig zijn er ook positieve zaken te melden, zoals de leuke, epische afsluiter en het vreemde en (wellicht daardoor) erg sterke Empress. Als we de zaken gaan afwegen, zie ik toch meer positieve dan negatieve elementen, maar toch gaat deze de boeken in als een minder goede plaat van Gamma Ray.


Tussenstand:
1. Powerplant
2. Somewhere Out In Space
3. Majestic
4. Heading For Tomorrow
5. No World Order
6. Land Of The Free
7. Sigh No More
8. Land Of The Free II
9. Insanity And Genius

Typisch Gamma Ray en toch klinkt het anders. Majestic is het album dat Gamma Ray definitief de nieuwe eeuw inloodste. Ik denk dat Gamma Ray ook vooral een album als deze nodig had. Was het een logisch vervolg op No World Order geweest, dan zal er ongetwijfeld veel gemopperd zijn over hoe Kai Hansen in hetzelfde straatje blijft hangen.

De toon is wat zwaarder en duisterder. Toch hoor je wel dat het Gamma Ray is. Geen radicale koerswijziging dus, maar vooral een modernisering. Het maakt de band geloofwaardiger en veelzijdiger. Gelukkig komen de heren 'gewoon' weer met toffe songs aanzetten, zoals My Temple en Strange World. Het prijsnummer is natuurlijk Blood Religion. Niet staat een heel hoge waardering in de weg, totdat we aanbelanden bij Condemned To Hell en Spiritual Dictator. Erg jammer dat Gamma Ray plots met saaie middenmoters komt. How Long doet me ook vrij weinig. Majestic nestelt zich niet aan de top met Powerplant en Somewhere Out In Space, maar bij de andere die allemaal een keurige 4* verdienen. Goed album dus, maar Gamma Ray kan beter.



Tussenstand:
1. Powerplant
2. Somewhere Out In Space
3. Majestic
4. Heading For Tomorrow
5. No World Order
6. Land Of The Free
7. Sigh No More
8. Insanity And Genius

Als 14-15 jarige puber was ik gefascineerd door het artwork. Het stond volgens mij paginagroot in de Large. Aangezien ik toen nauwelijks bekend was met metal, ging ik steevast voor de grote namen en de mooiste artworks. No World Order was niet te vinden in de platenzaken (en dus kocht ik de andere cd die me ook mateloos boeide: Hammerfall's Crimson Thunder).

Gamma Ray stapt lichtjes af van de richting die de band volgde met Somewhere Out In Space en Powerplant. Het gas wordt weer wat teruggenomen. Het lijkt wat zwieriger te zijn en daarom lijkt het op een terugkeer naar Land Of The Free. Toch vind ik het songmateriaal hier toch net wat beter. Dethrone Tyranny had niet misstaan op Powerplant en ook Solid mag er wezen. Wat er ook gebeurt, het zal altijd wel klinken als Gamma Ray en het is maar goed dat als je de band kan waarderen, ze zelden teleur stellen. Jammer alleen dat dit album zo slecht te vinden is.

Tussenstand:
1. Powerplant
2. Somewhere Out In Space
3. Heading For Tomorrow
4. No World Order
5. Land Of The Free
6. Sigh No More
7. Insanity And Genius

Eigenlijk kan ik het heel kort houden: Powerplant gaat verder waar Somewhere Out In Space ophield. Met hetzelfde gevoel voor snelheid en passie zetten Kai Hansen en co. voort. De meeste songs zijn gewoon weer erg goed. Natuurlijk zal iedereen hier wel een paar favorieten kunnen aanwijzen, en in het geval van Powerplant zullen de meeste stemmen naar Send Me A Sign en Heavy Metal Universe gaan, maar ik denk dat Razorblade Sigh, Gardens Of The Sinner en Wings Of Destiny minstens even de moeite waard zijn. Powerplant heeft geen zwakke broeder als Pray en staat daarom op de eerste plaats voorlopig, maar het verschil is verder minimaal.


Tussenstand:
1. Powerplant
2. Somewhere Out In Space
3. Heading For Tomorrow
4. Land Of The Free
5. Sigh No More
6. Insanity And Genius

Een vreemd album. Ik ken Gamma Ray best aardig, al is het ook vrij globaal. Dan valt op dat Sigh No More een vrij Amerikaans geluid heeft en niet de Europese power metal die je verwacht. Toch speelt Gamma Ray hier heel behoorlijk. Heeft het zelfs meesterdrummer Uli Kusch in de gelederen ( al heeft hij helaas niet meegeschreven) en staat hier een geweldig team.

De nummers zitten allemaal wel goed in elkaar, maar de echte krakers komen op het eind. The Spirit en vooral Dream Healer. Fantastische tracks die zich tot het beste van de band mogen rekenen. Die zorgen ervoor dat de 3,5* die hier al voor stonden, toch nog mooi naar 4* opgewaardeerd worden. Het venijn van deze vreemde eend zit 'm in de staart. (en dan hadden ze Countdown rustig weg mogen laten)


Tussenstand:
1. Heading For Tomorrow
2. Sigh No More

Gamma Ray 2.0

Wat een verschil met de oude Gamma Ray! Gitarist wordt (weer) bassist, nieuwe gitarist en drummer. Deze plaat spettert en vlamt twee keer zo hard als het vorige werk. Dit vuur miste ik op Land Of The Free. De basis lijkt wel thrash metal en de muziek is een stuk energieker. Wat ook een belangrijk verschil is, zijn de vele knetterende solo's. Deze plaat was toch een tijdje hard op weg naar 5*. Zelfs een intro als The Landing is te gek. Dit had een compleet nummer moeten zijn!

De kracht van deze plaat schuilt vooral in de vele te gekke songs. Alleen Pray is echt een vreemde eend in de bijt. Niet slecht, maar ook verre van goed. The Winged Horse valt ook wel wat tegen. Kleine smet op een verder fantastische plaat. Dit album maakt Gamma Ray in elk geval relevanter dan Helloween.


Tussenstand:
1. Somewhere Out In Space
2. Heading For Tomorrow
3. Land Of The Free
4. Sigh No More
5. Insanity And Genius

Een plaat waar ik langzamerhand toch wel enige moeite mee begin te krijgen. De beste songs (Empathy! en To The Metal) staan behoorlijk vooraan neergeplempt. Time To Live mag er ook zeker wezen, maar de rest van het songmateriaal weet dan weer niet echt te overtuigen. Echt slechte dingen hoor je ook niet. Ik merk dan wel dat Zimmermann de minste liedjesmaker van de band is. Gelukkig drumt hij wel goed. Het wordt wel tijd om te constateren dat de platen van Gamma Ray er niet beter op worden. Majestic lijkt de laatste echt goede plaat te zijn. Het is dat er een paar toffe tracks op staan, maar het grootste deel hebben we toch echt wel vaker gehoord (in een betere versie). Dit begint een beetje inwisselbaar te worden.


Tussenstand:
1. Powerplant
2. Somewhere Out In Space
3. Majestic
4. Heading For Tomorrow
5. No World Order
6. Land Of The Free
7. Sigh No More
8. To The Metal
9. Land Of The Free II
10. Insanity And Genius

Nou, Gene gaat in elk geval geen prijzen winnen met dit misbaksel. Ik kan echt niks met alle seksverheerlijkende songs. En dan klinken Tunnel of Love en True Confessions echt zo ongelooflijk truttig. Nou ja... De hele plaat klinkt truttig. Dat komt ten dele door alle gastzangeressen, maar ook door de nogal poppy aanpak. Dit album klinkt ook veel meer als Kiss dan de plaat van Ace Frehley. Niet alleen omdat Gene hier zingt, maar ook door de eenvoudige straight forward songs. Het is echt gewoon lelijk en dan zingt Gene hier niet eens zo heel slecht.

Tussenstand:
1. Ace Frehley
2. Kiss
3. Love Gun
4. Destroyer
5. Hotter Than Hell
6. Dressed To Kill
7. Rock And Roll Over
8. Gene Simmons

Ik vermoed dat ik de invloed van Hackett onderschat heb. ...And Then There Were Three... is toch weer een behoorlijk andere plaat van Wind & Wuthering. Die en A Trick Of The Tail waren als gesneden koek, maar hier moet ik toch echt weer even aan de sound wennen. Op het eerste gehoor klinkt het album vrij simpel. Bij het herluisteren stijgt de waardering wederom en valt op dat de songs toch wel weer goed in elkaar steken. Zo toegankelijk is het dus niet. Ik kan me wel goed voorstellen dat er hier fans afgehaakt zijn. Soms gaat het me ook wel te ver, zoals op het heel zoetsappige Follow You Follow Me. Maar toch staan er in de vorm van o.a. Snowbound en Burning Rope ook heel genietbare stukken op. Een krappe vier sterren uiteindelijk.

Tussenstand:
1. Selling England By The Pound
2. Nursery Cryme
3. A Trick Of The Tail
4. Winds & Wuthering
5. The Lamb Lies Down On Broadway
6. Foxtrot
7. Trespass
8. ...And Then There Were Three...
9. From Genesis To Revelation

Dit album was bij voorbaat al een kansloze missie. Zes jaar na al uitgerangeerd te zijn, met een nieuwe zanger een album uit te brengen... Je moet het maar durven, want diehard fans maken er sowieso al gehakt van. Aangezien ik tot een paar weken geleden nauwelijks nog bekend was met het materiaal van Genesis, kan ik dit album nog wel met een frisse, onbevooroordeelde blik bekijken, maar het helpt Genesis niet. Dit is echt geen goed album en dat mag de heren Banks en Rutherford heus wel kwalijk genomen worden. Ray Wilson doet zijn best en is een prima zanger, maar laten we eerlijk zijn, ik denk niet dat er veel zangers rondlopen die dit materiaal goed zouden kunnen maken. Muzikaal heeft het bijzonder weinig van doen met wat Genesis eerder deed. De heren gooien het grotendeels op de sfeer en een album met hoofdzakelijk sfeeronderdelen is gewoon negen van de tien keer saai. Slechts The Dividing Line bevat nog een schim van de oude Genesis. Tony Banks moet zich schamen voor zijn keyboardpartijen hier en van Rutherford vraag ik me af of hij ook niet al vertrokken is. De credits zijn wat mij betreft geheel voor Wilson, maar dat neemt niet weg dat Calling All Stations klinkt als een heel toegankelijke plaat van Hawkwind ofzo. Volkomen terecht dat het hiermee afgelopen is.

Eindstand:
1. Selling England By The Pound
2. Nursery Cryme
3. A Trick Of The Tail
4. Winds & Wuthering
5. The Lamb Lies Down On Broadway
6. Foxtrot
7. Trespass
8. ...And Then There Were Three...
9. Genesis
10. From Genesis To Revelation
11. Duke
12. ...Calling All Stations...
12. Invisible Touch
13. Abacab
14. We Can't Dance

Weer een album waar ik geen genoeg van kan krijgen. Ik neem aan dat Genesis voorgoed afscheid heeft genomen van de duistere aspecten van het oude werk. A Trick Of The Tail is opvallend licht en toegankelijk. Al tijdens de tweede luisterbeurt vielen de meeste belangrijke stukjes wel op hun plaats, maar nog altijd is van verveling geen enkele sprake.

Ik probeer me zo min mogelijk door Lennert te laten beïnvloeden en heb daarom zijn stukje pas gelezen toen ik mijn eigen oordeel wel klaar had. Verdomme, we zijn het echt op elk punt met elkaar eens. Ik vind dit een heerlijk album. De kwaliteit is hoog en constant, maar ik mis ook die ene uitschieter (al zou ik net eerder The Cinema Show noemen dan The Musical Box). Peter Gabriel heb ik geen seconde gemist. Phil Collins heeft ook mijn voorkeur, omdat Gabriel vaak wat iel en onzeker klinkt. Niet dat ik hem wil afdoen als een slecht zanger, maar wat mij betreft heeft Collins meer talent. Het aankomende vertrek van Hackett snap ik heel goed. Hij is nauwelijks hoorbaar en dat is eigenlijk wel jammer. Gelukkig compenseert Tony Banks dat heel erg goed. Ik blijf maar zeggen dat ik dol ben op zijn keyboardspel. Wat een sfeer zet hij hier neer! Dit album zit vol met prachtige melodieën en fantastische structuren. Ik dacht aanvankelijk nog dat ik een kras op de lp over het hoofd had gezien op Dance On A Vulcano. Blijkt het zo'n gek drumritme te zijn. Zo heeft dit album wel meer leuke verrassingen. Wat een geweldige band toch.

Tussenstand:
1. Selling England By The Pound
2. Nursery Cryme
3. A Trick Of The Tail
4. The Lamb Lies Down On Broadway
5. Foxtrot
6. Trespass
7. From Genesis To Revelation

Ik moest hier nog wel even denken aan Queen's Hot Space. Maar waar ik op Hot Space heel veel plezier hoor, vind ik Abacab maar mak en veilig. De opener vind ik nog best goed. Ik vind het zelfs leuk hoe Genesis hier in het diepe (eighties pop pooltje) springt. Helaas gaat het daarna verder met het erbarmelijke No Reply At All. Wat je verder voorbij hoort komen op dit album is vooral wat simpel en saai. Who Dunnit mag dan wel experimenteel zijn, maar ik vind het een ongelooflijk irritant nummer. Ik heb eigenlijk niks tegen de jaren tachtig sound, maar de songs komen nog niet eens in de buurt van de klassiekers.


Tussenstand:
1. Selling England By The Pound
2. Nursery Cryme
3. A Trick Of The Tail
4. Winds & Wuthering
5. The Lamb Lies Down On Broadway
6. Foxtrot
7. Trespass
8. ...And Then There Were Three...
9. From Genesis To Revelation
10. Duke
11. Abacab

Hier gaat het voor mij toch echt de verkeerde kant op. Dit is voor mij het album waar het niet langer rock, maar pop is. Nu is popmuziek niet per definitie verkeerd, fout of slecht, maar kan ik er zelden echt mee uit de voeten. Hier mis ik de geweldige songstructuren en wordt het geluid me te toegankelijk. Een klein uur dit soort muziek duurt me eigenlijk ook gewoon te lang.

Daar staat wel tegenover dat de muziek ook niet irritant is. Er komt geen jeukgevoel op wanneer ik naar Duke luister. Phil Collins is en blijft een uitstekende zanger, maar zonder liedjes die blijven hangen, kan ik er echt niet meer dan een zesje voor geven. Wel de complimenten voor Duke's Travels.

Tussenstand:
1. Selling England By The Pound
2. Nursery Cryme
3. A Trick Of The Tail
4. Winds & Wuthering
5. The Lamb Lies Down On Broadway
6. Foxtrot
7. Trespass
8. ...And Then There Were Three...
9. From Genesis To Revelation
10. Duke

Weer een goede plaat, maar wel met enige kanttekeningen. Na het fenomenale Nursery Cryme is het toch wel lastig om Foxtrot goed de kans te geven. De vierde plaat is duidelijk minder vloeiend en harder te doorgronden dan de voorganger. Daar ga ik 'm uiteindelijk ook een beetje op afrekenen. Hier worden de songs echt te lang. De band neemt te veel tijd om het verhaal te vertellen. Zeker in Supper's Ready merk je dat (en in mindere mate Watcher Of The Skies). De muziek heeft echt heel sterke momenten, maar het is moeilijk om de aandacht erbij te houden. Er zijn genoeg bands die mijn aandacht eenvoudig vasthouden bij songs van 10, 15 en zelfs 20 minuten. Genesis kan dat ook, maar niet op Foxtrot. Het meest heb ik genoten van Can-Utility and the Coastliners, vanwege het geweldige keyboardspel. Een goed album is het zeker, maar er zitten toch wel wat 'maren' aan.

Tussenstand:
1. Nursery Cryme
2. Foxtrot
3. Trespass
4. From Genesis To Revelation

Veel mensen die maar met moeite een voldoende geven. Dit album is compleet nieuw voor me. Als zo'n plaat dan flink lager beoordeeld wordt dan de klassiekers, ben ik altijd wel een beetje nieuwsgierig. Nu ben ik niet erg bekend met het werk van Genesis, maar genoeg om te weten dat het geluid behoorlijk verandert. Dat deze plaat een voldoende ging scoren, vermoedde ik al snel. The Serpent is een goed nummer. De rest is over het algemeen vrij veilig en wat zoetjes (komt vooral ook door de strijker en soms de blazer die je regelmatig hoort). Slecht is het zeker niet, alleen duurt dit album toch wel wat lang en is het meer van hetzelfde. Het scheelt ook dat Peter Gabriel een goede zanger is. Het is zeker geen straf om naar dit album te moeten luisteren, maar een topper is het inderdaad niet.

Deze lp staat al een tijdje in de kast en eigenlijk ben ik nooit verder gekomen dan Mama. Mama is natuurlijk een weergaloos nummer dat absoluut tot de beste songs van de band behoort. Nu wist ik wel dat Genesis in de jaren tachtig een behoorlijk andere koers is gaan varen. Dat maakte me eigenlijk niet uit, maar ik hoopte meer kwaliteit zoals Mama tegen te komen. Genesis laat hier horen dat elektronische muziek wel degelijk spannend kan klinken. Duke en vooral Abacab doen het niet voor mij. Deze titelloze plaat begint erg goed, maar zakt steeds verder weg. House By The Sea is ook heel mooi, maar het vervolg hoeft van mij niet zo. Illegal Alien is een poging om humoristisch en werkt bij mij averechts. Daarna is het eigenlijk ook wel gedaan met dit album en vaart het verder op de Duke-koers. Niet vervelend, maar ook niet echt boeiend.


Tussenstand:
1. Selling England By The Pound
2. Nursery Cryme
3. A Trick Of The Tail
4. Winds & Wuthering
5. The Lamb Lies Down On Broadway
6. Foxtrot
7. Trespass
8. ...And Then There Were Three...
9. Genesis
10. From Genesis To Revelation
11. Duke
11. Abacab

Dit staat inmiddels zo ver verwijderd van de klassieke Genesis dat het simpelweg niet meer te vergelijken valt. Dit album is ongelooflijk poppy dat het eigenlijk sowieso al buiten mijn smaakspectrum valt. Dan kan Collins nog zo goed zingen (en dat doet hij echt wel), maar er is voor mij niks om vrolijk van te worden. Dan luister ik nog liever naar een oude soloplaat van Collins.

Land Of Confusion ken ik wel in elk geval. Dat is genoeg op de radio gepasseerd. Ik heb het altijd wel acceptabel gevonden. De rest van het album balanceert net onder die grens. Er is voor een rocker niets spannends te vinden hier, maar gelukkig voor Genesis herinner ik me wel dat eighties pop echt nog veel slechter kan. Dat neem niet weg dat het allemaal netjes en glad klinkt. Next!


Tussenstand:
1. Selling England By The Pound
2. Nursery Cryme
3. A Trick Of The Tail
4. Winds & Wuthering
5. The Lamb Lies Down On Broadway
6. Foxtrot
7. Trespass
8. ...And Then There Were Three...
9. Genesis
10. From Genesis To Revelation
11. Duke
12. Invisible Touch
13. Abacab

Met uitzondering van het debuut is dit het enige album van de oude Genesis die ik niet heb. Daar zal snel verandering in komen, want allemachtig, wat is dit geweldig zeg! Genesis laat zich niet makkelijk pakken, maar ik heb de afgelopen week ook weinig kans gehad om eens goed te gaan zitten voor Nursery Cryme. Eigenlijk is dat nog steeds niet gelukt, maar ik heb alle flarden vaak genoeg gehoord om te weten dat de drie lange tracks fenomenaal zijn. Speels en vol zelfvertrouwen gaat de band te werk. De orchestraties zijn vaak prachtig (doet wel eens denken aan King Crimson, wat als een compliment beschouwd mag worden) en Peter Gabriel zingt fantastisch. Het is jammer dat ik hier geen teksten bij heb, want ik ben erg benieuwd geworden of het poëtische deel net zo geweldig is. The Musical Box is een waar hoogstandje. De korte songs lijken me vooral bedoeld om de lange stukken aan elkaar te breien, maar toch is dat ook zeker niet slecht. Tijd om van Nursery Cryme afstand te nemen en door te gaan naar Foxtrot.

Tussenstand:
1. Nursery Cryme
2. Trespass
3. From Genesis To Revelation

Dit album beschouw ik meer als een logische opvolger voor Nursery Cryme dan Foxtrot. Selling England By The Pound is weer veel theatraler en het voelt weer meer aan als een groepsproduct. Alle muzikanten komen goed aan bod (al had Peter Gabriel best meer mogen fluiten). Ik geniet ervan hoe avontuurlijk dit album is. Dancing with the Moonlit Knight is een prachtige opener met prachtige orchestraties. Firth of Fifth heeft die gitaarsolo's waar je je vingers bij mag aflikken. The Cinema Show is het beste wat Genesis tot dat moment uitgebracht heeft. Die keyboardsolo is fenomenaal. Ik vind het wel leuk om te beseffen dat ik bij Genesis vooral geniet van de keyboards, terwijl ik een veel groter liefhebber ben van goed gitaarwerk. Wel vreemd dat Aisle of Plenty een los nummer is. Iedere luisterbeurt weer beschouw ik het als het laatste stuk van The Cinema Box. Vijf sterren hoor ik je denken? Die zou ik met alle plezier geven, want Genesis is ijzersterk bezig. En toch is er ooit besloten om een vreemd nummer als I Know What I Like erop te zetten. Het past er helemaal niet op en daarnaast vind ik More Fool Me ook niet echt bijzonder. Verder is het fenomenaal en klassiekerstatus waardig.

Tussenstand:
1. Selling England By The Pound
2. Nursery Cryme
3. Foxtrot
4. Trespass
5. From Genesis To Revelation

Deze lp staat al enkele jaren in de kast en komt uit de collectie van mijn vader. Ergens moest ik wel glimlachen toen ik het vinyl tevoorschijn haalde en een zo goed als smetteloze plaat in mijn handen had. Ik snap dat wel. Ik heb de afgelopen dagen veel naar dit album geluisterd, maar omdat ik weinig zin had om in een epos van 94 minuten om de haverklap de plaat om te draaien of te verwisselen, heb ik deze maar gepindakaast.

Die tijdsduur is echt een hoge drempel. Net als mijn pa vrees ik dat ik dit in de toekomst niet veel meer ga draaien. Het is zeker niet slecht, maar wel een hele bevalling. The Lamb Lies Down On Broadway zet je niet even op voor een paar nummers. Het is gewoon een lang stuk en losse delen komen simpelweg niet tot hun recht. Ik ben eigenlijk ook wel verbaasd door de populariteit van dit album. Zo makkelijk behapbaar is het niet. Misschien had ik dit album moeten ontdekken in mijn studententijd, want met een kind is het verdomd lastig om een vrij anderhalf uurtje te vinden. Om dit album te kunnen waarderen, heb je gewoon de lp-hoes of het cd-boekje nodig. Alleen wanneer je het verhaal kent, kun je dit op waarde schatten. Anders is het een verzameling bizarre fragmenten. Het concept spreekt me wel aan en sinds ik het doorgenomen heb, beviel de plaat me een stuk beter.

Het is wel lastig om de betere stukken aan te wijzen. Slecht of saai vind het nergens, maar waar op vorige albums echt naar hoogtepunten gewerkt werd, blijft het hier op een bepaald niveau hangen. The Waiting Room springt er voor mij misschien nog het meest uit, omdat het hier even heel naar wordt qua sfeer. Die afwisseling mis ik wel. Ik houd in principe best van conceptalbums, maar 94 minuten is me gewoon teveel van het goede, al heb ik best wel respect voor wat Genesis hier in elkaar gebokst heeft.



Tussenstand:
1. Selling England By The Pound
2. Nursery Cryme
3. The Lamb Lies Down On Broadway
4. Foxtrot
5. Trespass
6. From Genesis To Revelation

Een behoorlijke vooruitgang na een redelijk debuut. Mooi om te horen hoe de band gegroeid is. Toch vind ik Peter Gabriel regelmatig onzeker zingen. Zijn (vaak subtiele) fluitpartijen vind ik in elk geval geweldig. Looking For Someone, White Mountain, Dusk en The Knife zijn goede songs. Geen van allen fenomenaal, maar aangezien latere albums hoger gewaardeerd worden, heb ik er wel vertrouwen in dat dit ook echt wat gaat worden. Met Trespass heb ik me in elk geval goed vermaakt en genoeg spannende stukken gehoord. Dit album gaat zeker vaker gedraaid worden. Zo mag ik mijn progrock graag horen. Misschien nog wat meer gitaar.


Tussenstand:
1. Trespass
2. From Genesis To Revelation

Zo glad dat het soms vies wordt. In dat opzicht is Genesis in de jaren negentig net zo matig als tien jaar eerder. Ik snap wel dat mensen songs als Jesus He Knows Me en I Can't Dance (zowaar twee nummers die ik al kende), maar verder staat dit werk aardig vol met gemakzuchtige popzwijmelaars. Dit is gewoon echt niet best. Ik snap nu helemaal waarom dit album vaak voor luttele euro's in de bakken met tweedehands cd's ligt, want wie luistert er nou graag naar slappe, ongeïnspireerde zooi? Het ligt voor de hand om grapjes te maken: Tell Me Why (waarom duurt dit album zo lang?). Sinds enkele albums vind ik het wel erg jammer dat Gabriel en Hackett vertrokken zijn, maar ik begrijp het ontzettend goed. Vooral Hackett is er, artistiek gezien, op het juiste moment uit gestapt. Progressief is dit allang niet meer.


Tussenstand:
1. Selling England By The Pound
2. Nursery Cryme
3. A Trick Of The Tail
4. Winds & Wuthering
5. The Lamb Lies Down On Broadway
6. Foxtrot
7. Trespass
8. ...And Then There Were Three...
9. Genesis
10. From Genesis To Revelation
11. Duke
12. Invisible Touch
13. Abacab
14. We Can't Dance

Deze lp heb ik drie jaar geleden van mijn schoonouders gekregen en ik herinner me hem vooral als kalm en sereen. Ik was best wel onder de indruk, maar de destijds geplande ontdekkingstocht door de wereld van Genesis heeft lang op zich laten wachten. Nog steeds hoor ik die mooie, serene muziek graag. Vandaag hoor ik er toch wel meer spannende elementen in en wederom geniet ik van begin tot eind. One For The Vine heeft al wat eighties trekjes. Heerlijke progressieve track. Jammer dat er een nummer als Your Own Special Way achteraan komt. Niet slecht, maar wel wat misplaatst op dit album. Blood On The Rooftops is daarentegen een waar pareltje. Een die eigenlijk wel de dwarsfluitpartijen van Gabriel zou kunnen gebruiken. Het nummer past goed bij de prachtige hoes. Verder steelt Banks weer de show op de instrumentals die het album afsluiten. Gewoon weer een goed album. Ik zie niet in waarom Genesis hier per se minder is dan een paar jaar eerder.


Tussenstand:
1. Selling England By The Pound
2. Nursery Cryme
3. A Trick Of The Tail
4. Winds & Wuthering
5. The Lamb Lies Down On Broadway
6. Foxtrot
7. Trespass
8. From Genesis To Revelation

Dit heb ik wel een paar keer moeten beluisteren om er een beetje in door te dringen. Hoewel ik duidelijk hoor waar de kwaliteiten van deze band liggen, mankeert er ook heel veel aan (dit album). Het grootste probleem is toch wel echt de geluidskwaliteit van deze plaat. Alles staat heel zacht in de mix. De solo's zijn echt heel goed, maar willen nergens spetteren. De basgitaar lijkt haast weggedraaid te zijn a la And Justice For All. De drums zijn zacht en de zanger lijkt in een kamer naast het opnamehok te zijn opgenomen. Iedere keer als ik dit album opzet na eerder iets anders geluisterd te hebben, moet het volume omhoog, omdat ik het anders niet hoor.

Probleem twee zijn wel echt de teksten. Ik snap het idee van Psycho Love, maar dit soort rijmelarij is echt, maar dan ook echt heel slecht. Genetic WIsdom stelt vraag "waarom"vragen in hun muziek en daar krijg ik ook vaak jeuk van. Laatste punt is dat er thrash gespeeld wordt, maar het lijkt wel alsof de keuze voor het genre een beetje een verplichting is. Zelden een band zo naar een stijl zien zoeken als hier. Het werkt goed in Visual Hatred, wat dan ook wel echt een goed nummer is, al hoefde er verder niet zo geforceerd naar thrashriffs gezocht te worden. Ik denk dat anno '93 ook weinig behoefte aan was. Waarschijnlijk was onbeholpen death metal zelfs beter geweest.


Tussenstand:
1. Donor - Triangle Of The Lost 4,5*
2. Sabbat - Dreamweaver 4,5*
3. D.A.M. - Inside Out 4,5*
4. Acid Reign - The Fear 4,5*
5. Calhoun Conquer - 4,5*
6. Pyracanda - Two Sides Of A Coin 4,5*
7. Seventh Angel - Lament For The Weary 4,5*
8. Flesh Made Sin - Masterwork In Blood 4,5*
9. Target - Mission Executed 4,5*
10. Sabbat - History Of A Time To Come 4*
11. Agony - The First Defiance 4*
12. Immaculate - Atheist Crusade 4*
13. Lost Century - Complex Microcosm 4*
14. Space Eater - Aftershock 4*
15. Paralysis - Arctic Sleep 4*
16. Seventh Angel - The Torment 3,5*
17. Violent Force - Malevolent Assault Of Tomorrow 3,5*
18. Amnesia - Unknown Entity 3,5*
19. Sabbat - Mourning Has Broken 3,5*
20. T.C.F. - Where Madness Reigns 3,5*
21. Apocalypse - Faithless 3,5*
22. Witchhammer - 1487 3,5*
23. Drifter - Reality Turns To Dust 3,5*
24. Mezzrow - Then Came The Killing 3,5*
25. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
26. Negligence - Options Of A Trapped Mind 3,5*
27. Fallen Angel - Faith Fails 3*
28. Mandator - Initial Velocity 3*
29. Hypnosia - Extreme Hatred 3*
30. Genetic Wisdom - The Fear Dimension 2,5*
31. Cyclone - Inferior To None 2,5*
32. Asphyxia - Exit Reality 2,5*
33. Skeptic Sence - Presence Of Mind 2*

Na ruim een maand waarin er ook een tweetal weken in Denemarken verbleven werd, is het tijd om weer verder te gaan. De stilte komt ook doordat Guilt Machine een lastige noot is om te kraken. Het is jammer dat ik niet bijgehouden heb hoe vaak ik specifieke albums gedraaid heb tijdens deze marathon, maar neem maar van mij aan dat On This Perfect Day in de top drie staat. Ik denk dat het met de stemming te maken heeft. Guilt Machine werkt met een deprimerend thema. Ayreon's 01011001 was ook al niet erg vrolijk en eveneens moeilijk om doorheen te komen. Ondanks dat ik in het begin erg mijn twijfels had over de kwaliteit, ben ik wel overtuigd dat het goed materiaal is.

Guilt Machine is geen Ayreon, maar de hand van Arjen Lucassen is duidelijk hoorbaar. In dat opzicht is de band echt anders dan Stream of Passion. Er zijn genoeg partijen die zo van een album van Ayreon hadden kunnen komen. Arjen als achtergrondzanger roept voor mij meteen weer die connectie op met The Beatles. Het sterke Twisted Coil doet mij verder heel erg denken aan The Wall van Pink Floyd. Er zit een bepaalde naargeestige sfeer in die ik erg kan waarderen. Ik heb eerder laten merken dat ik de veelzijdigheid van de muziek van Arjen Lucassen een belangrijke smaakmaker vond, maar Jasper Steverlinck heeft mij geen seconde doen verlangen naar andere zangers. Er staat hier echt een heel goede band te spelen.

Hoewel ik hier zeker niet het beste album van deze marathon bespreek, kan ik alleen maar benadrukken dat ik wederom onder de indruk ben. Een album met slechts zes songs die ook nog eens tussen de zes en de twaalf minuten klokken, heeft een risico dat een slecht nummer voor een dodelijk gat zorgt. Guilt Machine houdt je aandacht op den duur (heeft me wel een luisterbeurt of 7-8 gekost) goed vast. Geen oorwurmen hier, maar steevast goede kwaliteit. Ik kan geen punt van kritiek bedenken hier.


Tussenstand:
1. Star One - Space Metal
2. Ayreon - The Universal Migrator - Part One: The Dream Sequencer
3. Ayreon - The Human Equation
4. Ayreon - The Universal Migrator - Part Two: Flight of the Migrator
5. Guilt Machine - On This Perfect Day
6. Ayreon - The Final Experiment
7. Ayreon - 01011001
8. Ambeon - Fate of a Dreamer
9. Ayreon - Into The Electric Castle
10. Stream of Passion - Embrace The Storm
11. Ayreon - Actual Fantasy