Lieve hardrock. Ik mag nog altijd wel graag naar deze plaat luisteren (sowieso een van de eerste lp's die ik kocht, minstens tien jaar geleden, dus ik was de vinylhype voor). Paul Rodgers is een uitstekende zanger, maar wanneer hij "bad company, 'till the day i die" zingt, klinkt het eerder schattig dan stoer. Maar goed, meneer is dan ook klaar voor de liefde en wil niet bedrogen worden. Het is verre van stoer, maar de liedjes zitten goed in elkaar. Het mag wel wat meer ballen hebben natuurlijk. Steviger dan Can't Get Enough wordt het niet, al mag het zoete Seagull er ook zeker wezen. Toch vraag ik me wel af wat er van Bad Company terecht zou zijn gekomen, als Rodgers hier niet gezongen had.

Ook hier is van dat lieve karakter weinig meer over. Niet dat Bad Company nu ineens stoer klinkt, het is meer dat allemaal wat gewoontjes is geworden. De groep klinkt niet meer zo enthousiast als voorheen met flauwe doorsnee songs als gevolg. Knapsack? Waarom zet je dat in Wodansnaam op je plaat? Zei ik niet meer zo enthousiast? Zeg maar gerust uitgeblust. Dit album klinkt als een verplicht nummertje met songs die je eigenlijk al honderden keren gehoord hebt. Ook Paul Rodgers heeft weinig zin om de boel te redden. De halve tijd zingt hij maar ingetogen en flets. Soms klinkt dit album wel ok, maar even vaak is het gewoon bedroevend saai.


Tussenstand:
1. Bad Company
2. Run With The Pack
3. Shooting Star
4. Burnin' Sky

Hoe pleeg je zelfmoord als band? Door met zo'n slappe alternatieve rockplaat te komen, zeker anno 1996. Ik geef toe dat ik bands nog het meest respecteer wanneer ze hun eigen ding doen. Een stijlwijziging kan ik best waarderen, zelfs als je met de populaire stroming meegaat, maar doe je dat laatste twee keer, dan ben ik er wel klaar mee. Dan wordt het wel heel erg makkelijk willen scoren. Robert Hart is met zijn kwijlstem ook de minste zanger die Bad Company had. Eerder maakte ik al het verwijt dat de band geen echt goede liedjes meer schreef, maar nu komt het niet meer verder dan middelmatige zooi. Dit is saai, dof en super voorspelbaar. Ik snap wel waarom het vanaf hier snel afgelopen was.

Tussenstand:
1. Bad Company
2. Run With The Pack
3. Shooting Star
4. Holy Water
5. Desolation Angels
6. Rough Diamonds
7. Dangerous Age
8. Burnin' Sky
9. Here Comes Trouble
10. Fame And Fortune
11. Company Of Strangers

Dangerous Age zal eveneens niet mijn plaat worden, maar het is wel het album waarop Bad Company de boel weer op de rails krijgt. Dit album klinkt precies zoals populaire melorock eind jaren tachtig klinkt. Let wel, geen hits te vinden hier. Toch is het allemaal heel degelijk. Liefhebbers van het genre kunnen zich hier vast wel gerust hun tanden in zetten. De plaat heeft een prima geluid. Brian Howe doet het echt goed als zanger en laat zijn saxofoon (jeeej!!) achterwege. Het trucje ken ik wel, maar wie met dit soort degelijkheid vooruit kan, zal dit album best ok vinden.

Tussenstand:
1. Bad Company
2. Run With The Pack
3. Shooting Star
4. Desolation Angels
5. Rough Diamonds
6. Dangerous Age
7. Burnin' Sky
8. Fame And Fortune

Deze had ik op lp. Gekocht vanwege de prijs (zal niet meer dan een euro geweest zijn), de bandnaam en het mooie artwork. Uiteindelijk nog wel een handvol keer gedraaid en besloten om er weer afstand van te doen. Het doet gewoon niks. Wederom de simpele blues/hardrock die oor in, oor uit gaat. Het songmateriaal is goed noch slecht en Paul Rodgers kan wederom geen verschil maken. Als de liefdesrockliedjes weer van stal komen, haak ik wederom af.


Tussenstand:
1. Bad Company
2. Run With The Pack
3. Shooting Star
4. Desolation Angels
5. Burnin' Sky

Echt veel sympathie had ik al niet voor Bad Company, maar de ruk richting eighties melorock zorgt voor rillingen. Howe is een prima zanger, maar dit genre is gewoon niet aan mij besteedt. Als meneer dan ook nog eens de saxofoon van stal haalt, zoek ik maar een teiltje. Gelukkig hoor je dat onding maar sporadisch daarna. Het doel is wel duidelijk; Bad Company probeert een nieuw publiek aan te boren. Brian Howe doet het zeker niet minder dan Paul Rodgers, maar de band blijft op hetzelfde niveau zitten. Inmiddels begint het echt tegen te staan om verder te luisteren.

Tussenstand:
1. Bad Company
2. Run With The Pack
3. Shooting Star
4. Desolation Angels
5. Rough Diamonds
6. Burnin' Sky
7. Fame And Fortune

Inderdaad, het plafond is alweer bereikt. Jammer dat Bad Company er niet meer in slaagt om echt goede liedjes te schrijven. Here Comes Trouble lijkt het wel in zich te hebben, maar vervolgens krijg je met THis Could Be The One weer een heel flauwe ballad voorgeschoteld. Take This Town zet suffe weer voort. Het grootste deel is weer de vertrouwde middenmoot. Prima voor liefhebbers van het genre, maar anderen zullen er weinig aan vinden. Bad Company blijft langzamerhand te lang in dezelfde formule hangen. Dit zat lang op 3 sterren, maar na het afgrijselijke My Only One, toch een halfje minder. Tijd voor iets nieuws.


Tussenstand:
1. Bad Company
2. Run With The Pack
3. Shooting Star
4. Holy Water
5. Desolation Angels
6. Rough Diamonds
7. Dangerous Age
8. Burnin' Sky
9. Here Comes Trouble
10. Fame And Fortune

Het laatste wat ik had gedacht is dat er bij Bad Company weer een stijgende lijn in zou komen. Waar ik echt geen cent gaf om de band na het vertrek van Paul Rodgers, is Holy Water heel acceptabel. Het geluid is niet overdreven kitscherig. Misschien is het wel goed dat dit een Britse band is. Waar Dangerous Age niet vervelend was en bij vlagen niet onaardig klinkt, is Holy Water zeker in de eerste helft van het album heel aardig bezig. Ik geloof nog steeds niet dat het niveau ooit hoger zal komen dan op de eerste drie platen het geval was, maar dit is een sympathieke poging.

Tussenstand:
1. Bad Company
2. Run With The Pack
3. Shooting Star
4. Holy Water
5. Desolation Angels
6. Rough Diamonds
7. Dangerous Age
8. Burnin' Sky
9. Fame And Fortune

Je kunt zeggen van Bad Company wat je wil, maar ze gaan wel met hun tijd mee. Nu de band op Rough Diamonds de jaren tachtig betreedt, wordt het langzaamaan ook wat gladder. Dat betekent feitelijk minder blues en iets meer keyboards. De band is echter wel doodgebloed. Ze doen hun ding, maar hier komt niets memorabels uit. Ik snap waarom Paul Rodgers de handdoek hierna in de ring gooide. Op creatief vlak in ieder geval. Vrij gezichtsloos album. Het irriteert niet, het boeit niet.

Tussenstand:
1. Bad Company
2. Run With The Pack
3. Shooting Star
4. Desolation Angels
5. Rough Diamonds
6. Burnin' Sky

Kijk, als de teksten wat minder gefocust zijn op de liefde, dan klinkt de muziek al een stuk minder braaf. live For The Music en Simple Man zijn prima rockers. Het lijkt wel of de randjes wat scherper geworden zijn. Het songmateriaal is minder pakkend dan op de voorgangers, maar het gevoel is wat mij betreft beter. Dan is het wel zo dat de nummers op het debuut beter zijn, maar Run With The Pack wint het van Shooting Star. Toch hoor ik hier weer geen band die veel publiek moet trekken. Het klinkt lekker, maar het daagt de luisteraar nergens uit.

Tussenstand:
1. Bad Company
2. Run With The Pack
3. Shooting Star

Oh help, dit is naar! Inmiddels heb ik twee dozijn aan marathons achter de rug. Tussen veel mooie albums heb ik ook een aantal die minder goed of gewoon slecht waren. Ik heb pareltjes ontdekt, maar dat het absolute dieptepunt zou komen, hield ik eigenlijk niet voor mogelijk.

Kijk, dat de laatste albums van Bad Company het debuut niet gingen evenaren, begreep ik wel. Had er zelfs vrede mee, maar je artistieke carriere afsluiten met dit gedrocht is mensonterend. Zowel naar de fans als naar jezelf toe is dit beledigend. Robert Hart is duidelijk de slechtste zanger met wie de band platen opgenomen heeft. Dat gladde stemmetje verpest elk nummer. Nu is dit album ruwweg in twee stukken opgedeeld: oude en nieuwe nummers. Kriskras door elkaar. Over de oude nummers kan ik kort zijn: niets waard. Ik zie al helemaal voor me hoe Paul Rodgers zich kapot lacht wanneer hij deze opnames voor het eerst hoorde.

De nieuwe nummers vereisen iets meer uitleg en zijn de voornaamste reden waarom ik hier de laagste waardering aan geef, want het is ongelooflijke kitsch. Het is walgelijk glad. Het barst van de pianodeuntjes. Je weet wel, van die ultracleane piano waarbij alle alarmbellen gaan rinkelen, want ze gaan altijd gepaard met EO jongerendagmeuk. Je zit voor het grootste deel naar tandenloze poprock te luisteren. Dit album uitzitten is ronduit naar en ik kan ook gewoon niets positiefs bedenken. De teksten zijn walgelijk slecht. Zelfs een oudgediende als Mick Ralphs heeft het helemaal opgegeven. Als ik dit album ooit tegenkom, dan koop ik het waarschijnlijk, zodat ik het doormidden kan breken.

Eindstand:
1. Bad Company
2. Run With The Pack
3. Shooting Star
4. Holy Water
5. Desolation Angels
6. Rough Diamonds
7. Dangerous Age
8. Burnin' Sky
9. Here Comes Trouble
10. Fame And Fortune
11. Company Of Strangers
12. Stories Told & Untold

lieve hardrock deel twee.

Dit klinkt wederom wel lekker, maar het beklijft niet echt. Feel Like Makin' Love is geen onaardig hitje, maar de rest van het songmateriaal zit daar behoorlijk bij in de buurt als het op kwaliteit aankomt. Het is dus niet slecht, maar het maakt ook erg weinig indruk. Rodgers is wederom de man die de aandacht trekt. De andere muzikanten doen hun ding, maar het is me wel duidelijk waarom hun namen me al niets zeiden. Hun bijdrages zijn gewoon wat simpeltjes. De muziek blijft lief.

Tussenstand:
1. Bad Company
2. Shooting Star

Bathory wordt steevast genoemd als grootste inspiratiebronnen van veel blackmetalbands die ik een warm hart toedraag. En als het al niet als eerste genoemd wordt, dan toch vaak wel in dezelfde adem. Ik ken eigenlijk vrij weinig van Bathory en dat komt voor een goed deel omdat Quorthon overleed toen ik zelf nog niet zo heel lang naar metal luisterde.

Ooit heb ik wel eens een rammelbaknummertje van hem op een verzamelaartje gebrand. Meer voor de lol dan dat ik echt onder de indruk was. Dit debuut wordt ook duidelijk gedragen voor een cultstatus. Ik snap heel goed dat dit indruk maakte in 1984. Het is de stijl. Het is het rauwe geluid en dito energie. Overigens hobbelt Bathory dan nog wel een eindje achter Metallica en Slayer aan. Ik neem aan dat zij, samen met Venom, de grote inspiratie zijn voor Bathory. Over de muziek valt eigenlijk niet gek veel te vertellen. Het is niet spannend en het is zeker niet goed. Bathory was er met deze protoblack op de juiste plaats, op het juiste moment.

Een sfeervol album dat je gerust links mag laten liggen.

Nou ja, het is een bijzonder album. Wat snuffelwerk op internet leert ons dat dit album bedoeld was als opvolger van Blood Fire Death. Dat een deel van de opnames daadwerkelijk hier te horen is en een deel heropgenomen. In elk geval ben ik benieuwd waar de geluiden van schapen in de intro vandaan komen. Het zet voor mij al de toon eigenlijk. Het resultaat is helemaal zo gek nog niet, maar Blood On Ice is zo'n ratjetoe aan viking en folkstijlen dat het een beetje lachwekkend klinkt. Het valt ook wel heel erg op dat het veel lijkt op Manowar. Als je je beseft dat dit album eigenlijk al was opgenomen in 1989, dan is het ergens ook wel weer verklaarbaar.

Maar toch, ondanks dat hier veel te lachen valt, is er best wel wat aan te merken op het album. De productie klinkt niet helemaal lekker. Vooral de drums klinken slecht. Quorthon zingt uiteraard weer vals op momenten (maar ik geef toe dat het op evenveel momenten toch best goed is). Ik snap dat dit album redelijk populair is, maar ik kan het gewoon niet serieus nemen.


Tussenstand:
1. Under The Sign Of The Black Mark
2. Twilight Of The Gods
3. Blood Fire Death
4. Blood On Ice
5. The Return
6. Hammerheart
7. Bathory
8. Requiem
9. Octagon

Het zal vast allemaal vol goede bedoelingen zijn geweest, maar de keuzes van Quorthon werken stuk voor stuk averechts. Voor het eerst heeft Quorthon alles zelf ingespeeld en daardoor valt al snel op hoe saai met name de drumpartijen zijn. Zo wisselt hij steeds van genre. Waarschijnlijk om alle fans te pleasen, maar het album is daardoor echt een rommeltje. En dan is er natuurlijk ook nog de vreselijke zang en het grote gebrek aan passie die je op de klassiekers nog wel hoorde. Ook bekend zijn de vreemde geluidsfragmenten die erin gedrukt zijn. Ergens wil ik de goede bedoelingen wel horen, maar Quorthon valt simpelweg genadeloos door de mand. De composities zijn nooit beter dan mat en saai en redelijk vaak lachwekkend slecht.


Tussenstand:
1. Under The Sign Of The Black Mark
2. Twilight Of The Gods
3. Blood Fire Death
4. Blood On Ice
5. The Return
6. Hammerheart
7. Bathory
8. Requiem
9. Octagon
10. Destroyer Of Worlds

Met het hoogste gemiddelde moet ik toegeven dat dit album me echt heel erg tegenvalt. In principe vind ik het geen probleem dat Bathory het hier vol voor sfeervolle epic viking metal gaat, maar met vooral sfeerelementen valt toch wel erg op hoe vals Quorthon zingt en hoe ongeschikt hij is als frontman. Met zijn screams had ik beduidend minder moeite. Nog een nadeel van sfeermuziek is dat de muziek niet pakkend is. Er is geen energie, geen fijne smerigheid, geen hooks... Het heeft bijzonder weinig om het lijf en dan vallen alle zwakke punten van Bathory juist heel erg op. Shores In Flames en One Rode To Asa Bay zijn nog wel goed genoeg voor een krappe voldoende, maar de rest trekt dat gewoon naar beneden. Te weinig vlees aan de botten.

Tussenstand:
1. Under The Sign Of The Black Mark
2. Blood Fire Death
3. The Return
4. Hammerheart
5. Bathory

Ten opzichte van Octagon en Destroyer of Worlds is dit absoluut weer een stap in de goede richting, maar het is niet genoeg. Het venijn, het inventieve waarmee het alle matige aspecten van Bathory keurig deed vergeten, blijven hier grotendeels weg. Nordland I heeft behalve de intro nog zeker een minuut of vijf extra nodig om op gang te komen en daarna verzeild de luisteraar in een mantra van repetitieve riffs, ondersteund door de brakke zang van Quorthon. Het is beter dan wat je op de vorige plaat hoorde, maar goed is het ook niet. Wanneer hij zich echt op vikingfolk richt, zoals Ring of Gold en Foreverdark Woods, is het indrukwekkend. Ook het Primordial-achtige Broken Sword mag er wel wezen, maar daarna valt Quorthon terug in dat ietwat saaie repititieve mantra. Dit was trouwens de eerste Bathory waarvan ik bewust meemaakte dat hij uitkwam.


Tussenstand:
1. Under The Sign Of The Black Mark
2. Twilight Of The Gods
3. Blood Fire Death
4. Blood On Ice
5. Nordland I
6. The Return
7. Hammerheart
8. Bathory
9. Requiem
10. Octagon
11. Destroyer Of Worlds

Ok Jongens, Nordland II is inderdaad een glorieuze plaat! Wat zat ik toch in een lekkere roes tijdens het luisteren. De reeks Vindland tot en met The Messenger is fenomenaal. Flash of the Silver Hammer haalde me er even uit, maar zette halverwege weer de juiste toon. Quorthon wordt terecht geroemd voor zijn talent om een stevige vikingsfeer neer te zetten. Zo goed (met name het gitaarwerk!) dat de brakheid van de zang niet echt meer opvalt. Nordland II moet vooral even op gang komen en dan helpt een nutteloze intro ook niet. Ik blijf toch wel struikelen over het feit dat Bathory geen songs schijft, maar stukken. Het is een cd die ik zou opzetten tijdens een D&D sessie, maar niet gewoon even snel voor de fun. Kwalitatief staat dit gewoon naast de klassiekers uit de jaren tachtig. Mooie comeback en helaas zonder vervolg.



Eindstand:
1. Under The Sign Of The Black Mark
2. Twilight Of The Gods
3. Blood Fire Death
4. Nordland II
5. Blood On Ice
6. Nordland I
7. The Return
8. Hammerheart
9. Bathory
10. Requiem
11. Octagon
12. Destroyer Of Worlds

Weer een heel pijnlijke ervaring, al vrees ik dat ik Octagon in mijn verkooplijstje heb staan (en de cd al eens eerder gehoord heb). Er is duidelijk veel mis met dit album, maar tegelijkertijd probeer ik de goede elementen er nog wel uit te pikken. Het grootste probleem is de productie. Het klinkt wer-ke-lijk-waar echt helemaal nergens naar. De drums zijn van niveau koekblik, de gitaren staan laag in de mix, de bas heb ik helemaal niet gehoord en Quorthons zang is..... Qourthons zang. En de teksten zijn best kut.

Omdat ik het toch allemaal maar klote vind, ben ik me een beetje gaan inbeelden hoe Octagon geklonken zou hebben als er daadwerkelijk budget voor het opnemen zou zijn geweest. Ik denk dat je dan alsnog een thrashplaat gehad zou hebben die rijp was voor de vergetelijkheid. Ik denk dat Octagon wel mooi de problemen voor Bathory opsomt anno 1995. De wil om mee te blijven doen, is er wel, maar de populariteit van Bathory zal ongetwijfeld op een dieptepunt geweest zijn. Ik vraag me eigenlijk af waarom Bathory niet meedeed met de black metalgolf van zijn westerburen.

Tussenstand:
1. Under The Sign Of The Black Mark
2. Twilight Of The Gods
3. Blood Fire Death
4. The Return
5. Hammerheart
6. Bathory
7. Requiem
8. Octagon

1994. Thrash is dood en dus dacht Quorthon blijkbaar dat hij zijn eigen band ook maar de nek moest omdraaien, haha. Requiem is in zoveel opzichten een vreemd album. Ten eerste is de overstap van viking metal naar thrash al bizar, maar in kwalitatief opzicht laat Bathory zich van haar slechtste kant tot nu toe zien. De productie van dit album is erbarmelijk. De drums klinken nergens naar, maar het gekrijs van Quorthon steekt zelfs dat nog naar de kroon. Dat geblaf is lachwekkend in al zijn slechtheid. Ik zit tijdens het luisteren gewoon mijn lach in te houden. Riffs en bas zijn nog wel ok om aan te horen, maar de songs dan weer niet.

Tussenstand:
1. Under The Sign Of The Black Mark
2. Twilight Of The Gods
3. Blood Fire Death
4. The Return
5. Hammerheart
6. Bathory
7. Requiem

Van het debuut kan ik maar lastig begrijpen dat het destijds fans had. Laat staan dat er nu mensen zijn dit het voor hun plezier opzetten. Bij de opvolger ligt dat al anders. The Return is kwalitatief duidelijk een stap in de goede richting. De songs zijn uitdagender en het geluid is al meer "charmant rammelend" in plaats van "kut". Er zitten zelfs gitaarsolo's op dit album! Is het goed? welnee. Toch voel ik de charme van The Return wel en heeft het met Bestial Lust en Reap Of Evil nog best leuke songs. Dit album is een duidelijke stap richting black metal. Hier zou ik Bathory nog wel innovatief kunnen noemen. Een krappe voldoende dan maar.


Tussenstand:
1. The Return
2. Bathory

Slechts twee berichten en een beduidend lager gemiddelde dan bij Hammerheart? Dit vind ik toch wel heel bijzonder. Als ik alle jubelberichten van de voorganger aan dit album koppel, kan ik heel goed begrijpen waarom mensen dit goed vinden. Mijn enthousiasme is ook weer behoorlijk terug. Quorthon behoudt de sfeerelementen van de vorige plaat en combineert dit met veel meer gitaarpartijen. Hij maakt daarbij wel heel vaak gebruik van het trucje om op de achtergrond ruizend riffwerk te plaatsen en smaakvol akoestische gitaar op de voorgrond. Dat gepingel zorgt voor een heel fijne vikingsfeer hier. Het soleerwerk moet ook zeker genoemd worden. Het is echt in dienst van de muziek. Het is wel lastig om dit ruim vijftig minuten uit te zitten. In dat opzicht is het kitscherige Hammerheart als afsluiter dan wel weer interessant. Heel vreemd om dat soort bombasme te horen. Het deed me denken aan voetbalstadionliederen met een wat melancholieker gehalte. Ik was bang dat dit album ook tegen ging vallen, maar dit waardeer ik dan weer wel heel erg. Quorthon vliegt als zanger wel een paar keer uit de bocht, maar het is hem vergeven.


Tussenstand:
1. Under The Sign Of The Black Mark
2. Twilight Of The Gods
3. Blood Fire Death
4. The Return
5. Hammerheart
6. Bathory

Haha, ja zo kan het lopen. Ik had hier inderdaad vrij lage verwachtingen, maar dit album vind ik stiekem nog best tof. Zeker geen eenheidsworst en absoluut niet saai. Ik voel me zelfs wat op het verkeerde been gezet, doordat veel fans het eens zijn dat de eerste drie platen echte black metal zijn en de drie erna viking metal. Quorthon neemt juist best vaak het gas terug hier om ruimte te bieden aan sfeerelementen (keyboards, kerkbellen etc), tempowisselingen en uitvoerige gitaarsolo's. De vikingmetal hoor je hier al terug. Belangrijker vind ik toch wel dat het rammelbakgehalte weg genoeg is om storend te zijn. De grunts zijn best goed en gitaren en drums zijn redelijk strak. Een lekker aggressieve plaat die op een fijne manier lekker smerig is en dan weer episch klinkt.


Tussenstand:
1. Under The Sign Of The Black Mark
2. The Return
3. Bathory

mja, mja, hmmm, mja.

Ik kan me eigenlijk heel goed vinden in de commentaren hierboven. An sich is dit een geinig album met een leuke pop/rock mengelmoes. Billy Idol is een toffe zanger. Mooie, rauwe stem en hij heeft de potentie om het goed te brengen. Het probleem is toch wel dat veel songs het gewoon niet zijn. Come On, Come On is een vervelend feestnummer dat bij mij vooral een averechts effect heeft. Dit soort muziek echt te verouderd om nog indruk te kunnen maken. White Wedding slaat dan juist weer heel goed aan. Het heeft wel wat gothics. Dit album is me te jolig en ik trek de pop van de jaren tachtig net niet goed genoeg om veel zaken door de vingers te zien, maar mijn interesse in Billy Idol blijft staan.

Niet slecht, maar Billy slaagt er niet in om ook maar enige indruk te maken. Dit album is niet vervelend, storend of iets dergelijks, maar wel erg leeg. Ook de cover van The Doors doet me niks. Het lijkt wel gemakzuchtig gefabriceerd te zijn. Dit album heb ik dan ook maar een paar keer gedraaid, maar er komt niets over. Prodigal Blues doet wat U2 achtig aan en dat is dus ook niet positief. Billy Idol wijkt langzaam maar zeker van zijn stijl af en daarmee komt het ook ongeïnpireerd over.

Tussenstand:
1. Rebel Yell
2. Whiplash Smile
3. Billy Idol
4. Charmed Life

Sommige mensen nemen de moeite om wel erg hard uit te halen. Ergens heb ik wel respect voor de keuze van Billy Idol hier. Ik ben echt geen fan van elektronische muziek al kan ik er soms vanwege nostalgische redenen wel naar luisteren. Cyberpunk is daarom ook een album die niet compleet vervelend is. Billy probeert het wel en neemt duidelijk risico's hier. Het grootste probleem is toch dat het verder, net als op de voorganger, wat inspiratieloos klinkt. Weer een verzameling liedjes zonder inhoud. Dat is toch een grotere stoorfactor dan de (inmiddels sterk achterhaalde) duistere elektronica.


Tussenstand:
1. Rebel Yell
2. Whiplash Smile
3. Billy Idol
4. Cyberpunk
5. Charmed Life

Nee, gadverdamme! Worstel ik me door Charmed Life en Cyberpunk heen om goede hoop te hebben op een opleving van Billy Idol en dan krijg ik dit album te horen! Met verbazing lees ik dat Idol het nota bene zelf geschreven heeft. Dit is namelijk een album van een pretpunker als Avril Lavigne, maar dan met een oude knar op zang. Af en toe knalt het er wat harder op, maar verder niets dan nare rillingen over mijn rug. Het is ongelooflijk slecht en dan moet dat kerstalbum nog komen. Yellin' at the Xmas Tree zal wel een voorproefje zijn op een waarschijnlijk nóg slechter album. Idol heeft de plank nog niet zo erg misgeslagen.



Tussenstand:
1. Rebel Yell
2. Whiplash Smile
3. Billy Idol
4. Cyberpunk
5. Charmed Life
6. Devil's Playground

Los van of het de kerstsfeer moet oproepen; dit is een grote grap. Dit album staat niet op spotify. Zegt ook wel genoeg. Toch blijf ik me afvragen: waarom? Waarom, Billy? Als iemand zo'n idee oppert, dan moeten alle alarmbellen toch afgaan? Je kunt toch van mijlenver ruiken dat dit geen goed idee is. Ik heb het album op youtube beluisterd. In de enkele videoclips staat Billy nog breed te lachen, maar twintig jaar na je hoogtij hoef je er toch niet van uit te gaan dat je fanbase vervallen is tot een seniele bende kerstvierders. Billy's stem geeft er wel een wat rauw randje aan, maar verder is het oubollig en truttig. Als je dan toch kerstmuziek wilt luisteren, kun je in mijn opzicht beter bij de klassiekers blijven. De titel valt wel op trouwens. Als je het in Amerika zegt, komt de KKK je lynchen.


Tussenstand:
1. Rebel Yell
2. Whiplash Smile
3. Billy Idol
4. Cyberpunk
5. Charmed Life
6. Happy Holidays
7. Devil's Playground

Deze marathon sluit ik weer af met een album dat vrij typerend is voor een artiest die al weer heel wat jaren in het vak zit. Laat ik voorop stellen dat ik niet verwacht (laat staan, wil) dat bands/artiesten altijd maar succestrucje herhalen, maar iets meenemen van die oude energie en innovatie is natuurlijk nooit mis. Billy Idol was dat na enkele jaren al kwijt. Ruim dertig jaar later mag je best een nieuw album uitbrengen, maar het oude vuur is nog steeds geblust en Kings & Queens of the Underground is de nieuwe oudelullenplaat. Alles wat Billy Idol uniek maakte, is verdwenen. Alleen de stem zelf is verdwenen. Na zoveel tijd kun je van een vijftiger niet verwachten dat hij klinkt als een twintiger.

Dit album is er helaas een die reünieartiesten zo vaak typeert. Het is veilig, het is licht catchy en het stelt eigenlijk niks voor. Billy gaat wat mee met de tijd en lijkt het verder allemaal wel prima te vinden. Best saaie poprock dus. Altijd jammer van iemand die vroeger best stoer was, maar het is alsof hij tegenwoordig zijn weg lijkt te hebben gevonden naar een EO-publiek. Een popie jopie single als Can't Break Me Down verandert daar niets aan.


Eindstand:
1. Rebel Yell
2. Whiplash Smile
3. Billy Idol
4. Cyberpunk
5. Charmed Life
6. Kings & Queens Of The Underground
7. Happy Holidays
8. Devil's Playground

Dit album raakt me al meer ik verwacht had eigenlijk. Het debuut is niet bijster indrukwekkend en de score van Rebel Yell valt me eigenlijk ook wel wat tegen. Toch groeit het album groeit wel met iedere luisterbeurt. Het vervolg klinkt al doordachtzamer. De hits zijn wat mij betreft al een stuk beter. Vooral Eyes Without A Face vind ik erg mooi. Het verschil zit 'm ook in dat de overige nummers vrij goed meekomen. Een ballad als The Dead Next Door is prachtig en laat horen dat Billy Idol ook in het rustige segment uit de voeten kan. De sfeer is goed overeind gebleven en dat is natuurlijk ook belangrijk.

Tussenstand:
1. Rebel Yell
2. Billy Idol