Dit album heb ik inmiddels al enkele jaren niet meer gehoord en het voelt aan als een warme nieuwe ontmoeting met een oude vriend. Ik geniet weer van begin tot eind. Het brengt me met mijn gedachten weer naar 2005/2006 toen de interesse in de klassieke thrash helemaal opleefde. Toen ontdekte ik Laaz Rockit (heb me nog wel verbaasd over de wat lullige bandnaam). De enige keer dat ik de band gezien heb, was in Dynamo in 2007. Knul van 21.

Annihilation Principle laat Laaz Rockit op z'n best horen. De klassieke line up, want hierna zou Willy Lange al snel vertrekken. Maar andere zaken zijn hier plots wel dik voor elkaar. De productie is erg goed. Michael Coons zingt en schreeuwt nu ook erg lekker. Van het felle Chasing Charlie of de Dead Kennedy's cover Holliday In Cambodia tot de sombere ballad The Omen. Er staan met o.a. Fire In The Hole en Mirror To Madness een paar heerlijke krakers op. The Omen vind ik ook echt fenomenaal. De rest scoort eigenlijk ook heel goed, maar is toch net een tikje minder. Toch geniet ik na al die jaren weer met volle teugen en denk ik niet dat de gemiddelde thrashfanaat zich zal vervelen met deze fantastische plaat. Ik doe lichtjes gek en laat de 5* gewoon staan. Annihilation Principle mag dan een vergeten klassieker zijn, ik blijf 'm nog trouw beluisteren. Eigenlijk is alles top hieraan. Ook het gitaarspel en de heerlijke roffels van wijlen Victor Agnello.

Tussenstand:
1. Annihilation Principle
2. Know Your Enemy
3. No Stranger To Danger
4. City's Gonna Burn

Toen de klassieke thrash ruim tien jaar geleden weer in de lift zat, ging er een wereld voor me open. Nog altijd beschouw ik veel van de bands/platen uit de tweede helft van de jaren als de meest pure heavy metal ooit gemaakt. Een van de bands die ik toen leerde kennen en waar ik nog veel plezier aan heb beleefd, is Laaz Rockit. Niet per se vanwege Cities Gonna Burn, maar vooral het latere werk.

Cities Gonna Burn laat een enthousiaste jonge band horen. De muziek is energiek, maar de productie is waardeloos. Waarschijnlijk hebben de heren destijds de eerste platendeal met beide handen gegrepen. Er is veel wat niet klopt aan dit album. Van Caught In The Act vraag ik me af of het eigenlijk wel klaar is. Prelude is een prima opener, maar staat praktisch op het eind. Je kunt ook goed horen dat dit album net wat te vroeg komt. Het loopt allemaal niet lekker en het album rammelt van alle kanten. Toch staan er met Forced To Fight en Silent Scream best toffe nummers op. Stijltechnisch zit het wat tussen speed en glam. Ik hoor veel Exciter invloeden. Een heel krappe 3,5* voor dit debuut.

Yes! De eerste echte thrashplaat van Laaz. Weer weten de heren duidelijk progressie te boeken. Geluids- en zangtechnisch een beetje, maar vooral de songs worden puik. Last Breath, Euroshima en Most Dangerous Game zijn absolute krakers. Muzikaal steekt het een stuk beter in elkaar. Het gitaarspel is energiek en vlammend Stiekem vind ik het drumgeluid wel lekker. Victor Agnello laat hier en daar lekkere roffels horen. Het is verder wel jammer dat het album na Self Destruct wel behoorlijk doodbloedt. Mad Axe Attack en Shit's Ugly zijn halve songs. Daar had wel meer in gezeten.


Tussenstand:
1. Know Your Enemy
2. No Stranger To Danger
3. City's Gonna Burn

Dit was een beetje de verplichte reünieplaat na een korte, redelijk succesvolle 'tour'. Ik vraag me na die jaren nog steeds af of ze het zelf een goed idee vonden. Al met al is het redelijk werk, maar er staan meer slechte dan goede songs op. My Euphoria is het enige nummer waarbij het ouderwetse gevoel terugkeert. De enige waarbij nog iets van het heilige vuur aanwezig is. Verder is het geluid me te modern en zijn de stembanden van Michael Coons net iets teveel versleten. Het meeste materiaal kan rekenen op een voldoende, maar echt speciaal is het niet. Gelukkig hebben we toen nog de optredens gehad. Dat was een mooie afsluiting voor deze ooit fantastische band.


Eindstand:
1. Annihilation Principle
2. Nothing'$ $acred
3. Know Your Enemy
4. No Stranger To Danger
5. City's Gonna Burn
6. Left For Dead

Hoewel Lååz Rockit duidelijk stappen maakt op No Stranger To Danger, slaat het allemaal net niet aan. De productie van dit album klinkt beter die van Cities Gonna Burn, Michael Coons zingt beter, het gitaarspel gaat vooruit en er zijn minder vervelende songs. Toch komt het er vaak net niet uit. Town To Town en Backbreaker zijn leuk, maar zijn niet lonend genoeg om dit album te kopen. Daarbij leunt de band hier naar mijn smaak nog teveel op glam. De hoes (en titel) blijft me ook afschrikken.

Tussenstand:
1. No Stranger To Danger
2. Cities Gonna Burn

Laaz Rockit is altijd al een band geweest van de trends. Van glam naar speed naar thrash. Dat Nothing'$ $acred een felle thrashplaat is geworden, had je van tevoren wel kunnen weten. Ik vind het absoluut geen probleem verder. Het hernieuwde Laaz Rocket kan het prima aan. Coons is sowieso een zanger die lekker voluit kan gaan. Deze plaat valt vooral op vanwege de ongekende felheid en aggressie. Het gitaarwerk is om je vingers bij af te likken. Elk nummer valt wel in de smaak door de instrumentatie en dat is best knap, aangezien sommige songs op papier niet heel bijzonder zijn. Echte krakers vind je hier in Suicide City, Silence Is A Lie en Necropolis. Ik snap waarom deze de hoogste stemmen krijgt, maar ik vind Annihilation Principle toch wat beter.


Tussenstand:
1. Annihilation Principle
2. Nothing'$ $acred
3. Know Your Enemy
4. No Stranger To Danger
5. City's Gonna Burn

Het is vrij treurig hoe een legendarische band als Led Zeppelin aan zijn einde gekomen is. De dood van John Bonham voorop natuurlijk. In muzikaal opzicht ligt de groep al een tijdje na te spartelen. Na Led Zeppelin IV heb ik niets meer gehoord dat zich echt kan meten met het topmateriaal van de beginjaren. Ook Coda doet dat niet. Het stelt allang niet meer teleur, maar pijn doet het wel. Als zelfs al een nummer als Can't Quit You Baby al mijlenver boven het andere materiaal staat, terwijl dat al een van de 'zwakkere' songs van het debuut is, zegt mij dat genoeg. Coda is inderdaad niets meer dan een verzamelaar. Een verplicht nummertje. We're Gonna Groove is nog wel ok, maar de rest behaalt niet meer dan een 'meh'.


Tussenstand:
1. Led Zeppelin IV
2. Led Zeppelin II
3. Led Zeppelin
4. Led Zeppelin III
5. Physical Graffiti
6. Houses Of The Holy
7. Presence
8. Coda
9. In Through The Out Door

Dat Led Zeppelin de lat voor zichzelf wel erg hoog gelegd had, wist ik wel, maar wat mij betreft komt de band daarna niet eens meer in de buurt ervan. Houses Of The Holy heb ik al jaren in de kast staan, maar nooit echt gedraaid, omdat ik altijd wel vooruit kom met de eerste en vierde. Gisteravond toch maar even opgezet in de auto ter voorbereiding en ik dacht serieus dat ik per ongeluk de verkeerde cd erin had gedaan. De openers zijn altijd goed geweest, maar The Song Remains The Same vind ik echt middelmatig en als Plant met zo'n idioot stemmetje gaat zingen, ben ik er snel klaar mee. The Rain Song en Over The Hills And Far Away doen het nog redelijk. Vooral de laatste heeft wel wat sfeer. De sfeer die compleet de nek omgedraaid wordt door het afschuwelijke The Crunge. Hoe kun je hier met plezier naar luisteren? Ik erken dat No Quarter de beste track van dit album is, maar stel dat deze op IV gestaan had, was het een van de mindere broeders geweest. Ik ben echt stomverbaasd over wat ik hier gehoord heb. Dat Led Zeppelin verder experimenteert, vind ik niet eens een probleem. Het kan verschillende kanten op en deze richting is 'm echt niet voor mij. Maar verder vind ik de songs wel echt onder de maat.


Tussenstand:
1. Led Zeppelin IV
2. Led Zeppelin II
3. Led Zeppelin
4. Led Zeppelin III
5. Houses Of The Holy

Erg pijnlijk dit. Ik geloof bijna dat dit gewoon een middelvinger is naar de fans onder het mom van "ze kopen toch alles". Dit album bevat alleen maar slappe hardrock, afgrijselijke hillbilliecrap en overstuurde synthesizers. Niet te geloven dat dit dezelfde band is die enkele jaren eerder nog zulke geweldige muziek maakte. Misschien ook wel een schoolvoorbeeld van hoe drugs meer kapot maakt dan je lief is. Als ik de achtergrondinformatie van hierboven lees, dan waren de omstandigheden er ook niet naar. Dit album had nooit gemaakt moeten worden. Allemaal missers...

Tussenstand:
1. Led Zeppelin IV
2. Led Zeppelin II
3. Led Zeppelin
4. Led Zeppelin III
5. Physical Graffiti
6. Houses Of The Holy
7. Presence
8. In Through The Out Door

TIjd voor Led Zeppelin! De band die ik in mijn tienerjaren nooit echt begreep en waar ik in mijn studententijd mijn eerste marathon aan wijdde. Ik kocht maar gewoon het debuut en luisterde er verschillende keren naar. Downloaden gebeurde al langer, maar ik had toen geen internet (en achteraf geloof ik niet dat YouTube toen al in trek was, laat staan dat daar hele albums op stonden) Ik ben alleen nooit verder gekomen dan het vierde album.

De eerste is altijd een soort favoriet gebleven. Heerlijke bluesy hardrock met vier topmuzikanten. Allemaal dragen ze wat belangrijks bij aan de muziek, al blijven het gitaarspel van Jimmy Page en de schreeuwende zang van Robert Plant me het meest trekken. Tegelijkertijd vraag ik me ook af wat Dazed & Confused zou zijn zonder het hypnotiserende basspel van John Paul Jones. De meeste songs zijn prachtig. Dazed & Confused blijft na al die jaren nog steeds wel mijn favoriet. Misschien omdat het de meest psychedelische is. Heel spannend nummer! Dit album is ook ondenkbaar zonder Good Times Bad Times, You Shook Me en How Many More Times. Een nummer als Baby, I'm Gonna Leave You haalt het daar gewoon niet bij, al blijft het op zichzelf prima muziek.

Tof begin van de reis van Led Zeppelin, al blijft de schaduw van de vele rechtszaken erover hangen. Ik weet nog goed hoe pijnlijk het was toen ik op tv zag hoe Leo Blokhuis doodleuk alle nummers afging en liet horen waar de mosterd vandaan werd gehaald.

Oh nee, ik vind dit album gerust veel beter dan het debuut van Black Sabbath. Is dit ook een album met eigen materiaal? Volgens mij is dat bij Led Zeppelin altijd al discutabel geweest en dat veel bands bloed geroken hebben, zal dat imago ook niet verbeterd hebben.

Anyway, Led Zeppelins tweede werk. Een meesterwerk! Het rockt meer dan het debuut en Zep krijgt hier ook meer een eigen smoel door. Opvallend vind ik wel dat Iommi de meester van de riff genoemd wordt, maar Jimmy Page is in mijn oren veel effectiever aan het spelen. frivoler in elk geval. En dan niet te vergeten dat dit album de ene na de andere klapper voorbij laat komen. Onbegrijpelijk dat ik zelf vroeger nooit verder kwam dan Whole Lotta Love, terwijl Heartbreaker minstens zo hard knalt. Geen slecht nummer te vinden hier. Ook de ballads (Thank You) zijn mooi. Terecht de koploper!

Tussenstand:
1. Led Zeppelin II
2. Led Zeppelin

Vreemde plaat dit. De eerste helft is eigenlijk heel goed. Daar gaat het min of meer verder waar II ophield. Immigrant Song vind ik persoonlijk wel een van de beste songs die de band ooit schreef. Lekker dicht tegen het mij zo geliefde heavy metal. Ook wanneer Led Zeppelin rustiger aan doet, zoals op Since I've been Loving You en Out On The Tiles, hoor je klasse. De tweede helft is gewoon erg matig. Soft, zacht geneuzel. Hier raakt de band echt even de weg kwijt en spelen alle vier de heren maar wat op de automatische piloot. Experimenteren zou ik het niet willen noemen, maar musiceren op halve kracht.

Tussenstand:
1. Led Zeppelin II
2. Led Zeppelin
3. Led Zeppelin III

Mijn gedoodverfde favoriet. Toen ik II echter hoorde, begon ik nog wel wat te twijfelen, maar nu ik het vierde album weer hoor, weet ik het toch wel zeker: dit is het beste wat Led Zeppelin ooit uitgebracht heeft. De tweede helft heeft wat minder briljante momenten, maar iedere keer weer ben ik euforisch als ik deze plaat hoor. Black Dog swingt als een malle, Rock n Roll rockt als een gek. Bij The Battle Of Evermore komen de folkelementen echt goed uit de verf. Zo kan ik wel doorgaan. Ik vergeet echter altijd dat When The Levee Breaks hierop staat en dat is een gigantische partij klasse waar dit kwartet mee afsluit. Ik geniet ervan hoe John Bonham snoeihard op de drumvellen mept, maar ook hoe een vaak klote intstrument als de mondharmonika subliem ingezet wordt. Terechte klassieker.

Tussenstand:
1. Led Zeppelin IV
2. Led Zeppelin II
3. Led Zeppelin
4. Led Zeppelin III

Ik reken mezelf ook niet tot de liefhebbers van dit album. Sure, er staan goede songs op. Ik vind The Rover en In My Time Of Dying best tof. Ik vind het ook prima dat Led Zeppelin flink wat experimenteert. Het probleem is alleen dat niet alles dan maar op plaat gekwakt hoeft te worden. Met de zeven a acht beste songs heb je inderdaad een uitstekend album.

Ik kan misschien nog wel het meest vooruit met de psychedelische songs van het tweede deel. De keyboards blijken een verrassend leuk onderdeel te zijn van In The Light. Toch blijf ik het grootste deel niet bijzonder vinden. Het mag dan grotendeels degelijk gespeeld te zijn, maar ik blijf het idee hebben dat meer mensen stemmen voor de bandnaam en de status dan voor de inhoud. Echt heel bijzonder is Custard Pie niet hoor. Doorsnee rock die niet slecht is, maar ook geen deuk in een pakje boter slaat. Kashmir doet dat voor mij ook niet. Ik snap wel dat dit de grote favoriet van velen is, maar Puff Daddy heeft dit redelijk verziekt voor mij. Waar Led Zeppelin de eigen ruiten ingooit, is Boogie With Stu. Ik zie hier zelfs niet de humor van in, laat staan de noodzaak. Ik begrijp het nut van dit album niet. Er staan een aantal redelijk goede songs op, veel filler en een enkel kutnummer. Voor mij was dit Led Zeppelin's tweede kans en ze hebben 'm niet gegrepen.


Tussenstand:
1. Led Zeppelin IV
2. Led Zeppelin II
3. Led Zeppelin
4. Led Zeppelin III
5. Physical Graffiti
6. Houses Of The Holy

Afgezien de opener en de afsluiter is dit een album dat ik geen seconde voor mijn plezier heb kunnen beluisteren. Wat een berg kinderachtige zooi krijg je hier over je heen gestort. Page speelt gewoon ongelooflijk vals op For Your Life. De band is het echt helemaal kwijt. Het lukt ze gewoon niet meer om te swingen zoals het op de eerste vier albums deed. Tea For One is nog wel ok, maar het kan zich net meten met het topmateriaal dat enkele jaren ouder is. De rest is eerder beledigend en een schrijnend voorbeeld van gebrek aan (zelf)respect. Futloze hardrock. The Last Stand Of Achilles verdient een beter lot dan een plaats op deze plaat.


Tussenstand:
1. Led Zeppelin IV
2. Led Zeppelin II
3. Led Zeppelin
4. Led Zeppelin III
5. Physical Graffiti
6. Houses Of The Holy
7. Presence

De titel verraadt het, samen met het jaartal, al een beetje. Dit is geen gewone rauwdauwers eighties thrash. Qua geluid borduurt het er natuurlijk wel wat op voort, maar aggressie is hier zeker niet de belangrijkste drijfveer. Terwijl het genre al zo goed als dood is, probeerden deze Duitsers er nog wat van te maken en dat doen ze zeker niet verkeerd. Je zou het post-thrash kunnen noemen. Er zit daar wel een soort heimweeïg sfeertje in en ook het technische aspect is vrij typisch voor die tijd. Echt complex is het niet, maar aangenaam is Complex Microcosm toch behoorlijk. Jammer dat het voor dit bovengemiddelde bandje zo moest eindigen.


Tussenstand:
1. Acid Reign - The Fear 4,5*
2. Agony - The First Defiance 4*
3. Lost Century - Complex Microcosm 4*
4. Space Eater - Aftershock 4*
5. Amnesia - Unknown Entity 3,5*
6. Apocalypse - Faithless 3,5*
7. Witchhammer - 1487 3,5*
8. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
9. Asphyxia - Exit Reality 2,5*

Een ongelooflijk kansloze combinatie. Aan de ene kant een muzikant waar ik eigenlijk altijd wel erg treurig van word omdat hij de grootst mogelijke troep op plaat heeft vereeuwigd en aan de andere kant een legendarische band die al jaren op een absoluut dieptepunt zit. Dit album mag dan ook met recht een ware verschrikking genoemd worden. Reed komt hier in mijn ogen over als een stamelende seniele man die willekeurig woorden opdreunt en deze vaak herhaald. Metallica lijkt zich nergens druk om te maken en speelt simpele riffs. Het is net alsof de twee acts door elkaar heen spelen en niet van elkaars aanwezigheid op de hoogte zijn. Dit is een album waarvan je na een paar minuten wel genoeg weet. Daarom hoeft dit NIET ANDERHALF UUR TE DUREN.


Gek genoeg komt na een uur de rust in de muziek te zitten. Enerzijds vraag ik me af waarom de outro verdomme een kwartier moet duren. Aan de andere kant ben ik allang blij dat iedereen zijn bek houdt. Verder kan ik wel weer met dezelfde kreten gooien als ik al deed bij Death Magnetic over creatieve armoede, maar ik denk dat het volledig uitzitten van dit album geslaagde proef van uithoudingsvermogen is.

Tussenstand:
1. Master Of Puppets
2. Metallica
3. Ride The Lightning
4. Kill 'Em All
5. ...And Justice For All
6. Load
7. Reload
8. Death Magnetic
9. Lulu
10. St Anger