Wauw! Wat een ontwikkeling! Wat maakt Q65 hier plots een grote stap in de ontwikkeling. Niet langer aanmodderen en twijfelend tussen allerlei stijlen, maar plots met een goed geoliede, stevige rockplaat aankomen. Wat klinken de heren hier plots zelfverzekerd en daartoe hebben ze alle recht. De mid-jaren zestigjas is uitgeschud en vol vertrouwen gaat de band een nieuw decennium in. Bovendien vind ik het allemaal behoorlijk zijn tijd vooruit. Het is dat de zanger wat flamboyance mist. Qua soleerwerk mag het ook wel wat meer flair hebben. Had het dat wel, dan zou je hier wat mij betreft de Nederlandse Led Zeppelin hebben. Kwalitatief tipt het daar niet aan, maar dat is dan ook wel echt topniveau. Echte favorieten vind ik hier niet, maar de gehele plaat is wel erg lekker om te horen, incl. de medley.

Tussenstand:
1. Afghanistan
2. Revolution
3. Revival

Een stap in de goede richting, maar tegelijkertijd ook weer niet. Ik vind dit maar een lastig album. Talloze keren geluisterd, mede ook omdat ik geen idee had wat ik op moest schrijven. Dacht even aan een milde writers block, maar dat is het eigenlijk ook niet. Ik vraag me eigenlijk wat af of Q65 hier wel wist wat ze wilden doen. Waar ik op de vorige plaat het nog wel leuk vond dat ze zich niet aan de regels hielden, voelt dit eigenlijk weer aan als een verzameling liedjes met weinig samenhang. De heren houden de afwisseling er goed in. Nog altijd is de overzeese blues de belangrijkste invloed, maar tegelijkertijd is het hippiegevoel duidelijk aanwezig. Er worden prima liedjes geschreven, maar soms klinkt het ook nergens naar. It Came To Me heeft beide in zich. Toffe riff, slechte tekst. I Was Young vind ik dan wel weer sterk. World Of Birds en Sundance laten het experimentele karakter dan weer op een fijne manier horen en vervolgens wil de band met Ridin' On A Slow Train op heel vervelende manier The Velvet Underground nadoen. Tegen het einde gaat het album uit als een nachtkaars. Dat is jammer. Aan de andere kant doet Q65 hier echt niet onder voor wat de grote bands een paar jaar ervoor deden. Toch vind ik dit album anno 1969 wel wat zwak.

Tussenstand:
1. Revolution
2. Revival

Ook voor mij een gok, al durf ik dat met Q65 wel aan. Altijd geroemd als een van de beste bandjes die Den Haag te bieden had en steevast in een adem genoemd met Shocking Blue (die ik wel ken en best tof vind). Voor onze marathons heb ik sowieso wel meerdere Nederlandse bands in het vizier (Earth & Fire vond ik heel leuk om te doen), zoals Ekseption, Brainbox, Supersister en natuurlijk The Golden Earring.

De Q ken ik eigenlijk alleen van The Life I Live. Wellicht dat later nog meer herinneringen opborrelen. In elk geval vind ik het vrij duidelijk dat Q65 de mosterd bij de blues vandaan haalt. Het is een beetje de Nederlandse Stones en op basis van dit album vind ik ze eigenlijk nog een stuk beter ook. Deze band speelt met hetzelde enthousiasme en bevlogenheid, maar de songs zitten wat betreft wel beter in elkaar. The Life I Live is natuurlijk een onbetwiste klassieker en verveelt mij na een tiental keer luisteren nog steeds niet. I Am A Man doet dat wel. Geen slechte uitvoering, maar het nummer hangt me de keel uit. Doe mij dan maar Get Out Of My Life, Woman, waarin blues en psychedelica een heerlijke combi vormen. De band experimenteert er ruim op los. Vele verschillende instrumenten komen en gaan. Dan klinkt het weer serieus, dan weer lollig. Echt een cohesie is er niet te vinden en de heren zijn hier nog iets teveel de jonge honden. Energiek en rauw, maar nog niet echt gestroomlijnd. De teksten en het matige Engels vallen ook op, maar het stoort niet echt. Al met al wel een heel leuk album. De potentie is duidelijk aanwezig.

Ik snap de reacties hier wel. Dit voelt aan als een herhalingsoefening. Luistert prima weg, maar voelt na Afghanistan wel erg overbodig aan. Vandaar de laatste plaats. Terugblikkend zijn alle albums wel de moeite waard, al ben ik minder enthousiast dan Lennert. Qua commentaar heb ik hier na Afghanistan niks toe te voegen. Deze marathon was in elk geval leuk.


Eindstand:
1. Afghanistan
2. Revolution
3. Revival
4. We're Gonna Make It

De eerste (haar)scheurtjes worden zichtbaar. Hoewel Queen hier nog altijd topkwaliteit laat horen, komt het wel met het minst goede album tot nu toe. Ergens vind ik het wel opvallend dat het geluid toegankelijker wordt, maar dat dit album altijd vrij lang nodig had om te groeien. Sommige krakers hebben die tijd niet nodig, zoals Somebody To Love en Tie Your Mother Down. Het beste nummer is de pianoballad You Take My Breath Away. De titel omschrijft precies wat wat het zegt en dat terwijl ik niet per se een balladliefhebber ben. Prachtig onderdeel is de harmonieuze zang. Met drie goede zangers kon Queen dan ook wel echt in de handjes wrijven. De eerder genoemde scheurtjes ontstaan bij Drowse en vooral Teo Torriatte. Vooral die Japanse teksten zijn echt niet mijn ding.

Tussenstand:
1. Sheer Heart Attack
2. A Night At The Opera
3. Queen II
4. Queen
5. A Day At The Races

Aan de hand van deze plaat stelde ik me Queen voor. Later is dat beeld wel veranderd, maar destijds draaide ik Greatest Hits II helemaal grijs. Vier van die hits staan op A Kind Of Magic en Live At Wembley (ook veel gedraaid in die tijd) is natuurlijk van de bijbehorende tour. Rond die tijd zag ik Highlander voor het eerst en ik kreeg later voor mijn verjaardag een tourshirt. Overal was de link met dit album.

En nog altijd geniet ik ervan als ik er naar luister. De titeltrack was lang mijn favoriete Queensong en nog altijd heb ik er een zwak voor. Ja, het is pop, maar het klopt helemaal voor mij. Pakkend deuntje, magisch sfeertje en daarbij het muzikale vakmanschap van de Queenleden. One Vision, Gimme The Price, Princes Of The Universe, het zijn allemaal pareltjes. Who Wants To Live Forever is ook onlosmakelijk verbonden met Highlander, maar op zichzelf al een prachtige ballad. Hartverscheurend als de bijbehorende scene voorbijflitst. Ergens wel jammer dat One Year Of Love, Pain Is So Close To Pleasure en Friends Will Be Friends het niveau naar beneden halen. Let wel. Ook die songs zijn niet slecht, maar ik sla ze meestal over.


Tussenstand:
1. Sheer Heart Attack
2. A Night At The Opera
3. News Of The World
4. Queen II
5. Queen
6. A Kind Of Magic
7. The Works
8. A Day At The Races
9. Hot Space
10. Jazz
11. The Game

Vijf sterren die onverwoestbaar op zijn plaats blijven staan. A Night At The Opera is een meesterwerk waar het spelplezier (ondanks het gitzwarte Death On Two Legs) en creativiteit van afdruipt. Die van de eerste tot de laatste seconde boeit. Dit is het album waar voor het eerst echt door de hele band aan gewerkt is en daarmee bedoel ik voor John Deacon die altijd wat onderbelicht is gebleven. Hij is de kalme romanticus (in tegenstelling tot de meer wilde Mercury) van het stel, maar ook zijn liedjes zijn vaak wel de moeite waard. Enkel Good Company is een nummer dat ik niet snel uit mezelf zou opzetten, maar het past prima in het geheel. Een favoriet kiezen is lastig, maar ik zou toch wel gaan voor het meesterlijke The Prophet's Song. Het beste nummer van May tot nu toe en geweldig opgebouwd. Ik heb ook wel een zwak voor het leuke, futuristische '39. Je ontkomt natuurlijk ook niet aan Bohemian Rhapsody. Prachtig nummer, maar ik heb het inmiddels zo verschrikkelijk vaak gehoord dat ik het nog maar zelden luister.

Tussenstand:
1. Sheer Heart Attack
2. A Night At The Opera
3. Queen II
4. Queen

Verklaar me gerust voor gek, maar ik vind Hot Space een leuk album. Natuurlijk heb ik er aan moeten wennen. Toen ik de videoclip van Body Language voor het eerst zag, vond ik het ook niks. Het is een grote stap richting pop, maar hier zie ik de blauwdruk voor veel hits die Queen in de jaren tachtig had. BOdy Language en Staying Power zijn erg disco, maar Back Chat is een stuk progressiever. Ik word erg vrolijk van dat nummer. Net as Dancer, Las Palabras De Amor en Cool Cat. Waar The Game vaak vastloopt, hoor ik hier best veel plezier. De songs lopen duidelijk een stuk beter, zijn allemaal wel pakkend en het album mag dan ook nog eens afsluiten met het fenomenale Under Pressure. Alleen Put Out The Fire is vervelend vanwege de zwakke tekst.



Tussenstand:
1. Sheer Heart Attack
2. A Night At The Opera
3. News Of The World
4. Queen II
5. Queen
6. A Day At The Races
7. Hot Space
8. Jazz
9. The Game

Jammer dat we nooit te weten zijn gekomen wat Queen in de jaren negentig gepresteerd zou hebben als Freddie niet overleden was. Dat het geluid weer behoorlijk veranderde, kon je al horen op The Miracle, maar de evolutie zet door op Innuendo. Ik heb Queen nooit echt gezien als een progressieve band, terwijl dat door de theatrale invloeden misschien onterecht is. Progressief is Queen in mijn ogen nog het meest op Innuendo. De band zoekt meer de sfeer op. Dat proef je natuurlijk goed op de titeltrack, maar ook het jolige I'm Going Slightly Mad (leuk nummer!) of bijvoorbeeld Bijou. Waar de band me echt kwijtraakt, is Delilah. Als Freddie zo zit te miauwen, zou je bijna denken dat hij seniel is. Gelukkig is daar dan het mijmerende These are The Days Of My Life en het spetterende The Show Must Go On. Freddie is al bezig afscheid te nemen. Zijn overlijden draagt bij aan de tragiek van dit album. Een prachtig document met een goed aantal prachtige, hartverscheurende songs.

Tussenstand:
1. Sheer Heart Attack
2. A Night At The Opera
3. News Of The World
4. Queen II
5. Queen
6. A Kind Of Magic
7. The Works
8. Innuendo
9. A Day At The Races
10. Hot Space
11. The Miracle
12. Jazz
13. The Game

Hier begint het toch echt minder te worden. Waar andere bands in dat soort periodes toch snel de onvoldoendes induiken, scoort Queen nog steeds wel goed. Er duiken meer popinvloeden in en daardoor mist het soms karakter en vrij vaak spanning. Sommige songs borduren nog echt voort op het klassieke rockgeluid van News of The World, zoals Bicycle Race, Let Me Entertain You en Dreamers Ball. Dat zijn dan in mijn ogen ook de goede songs. sowieso heb ik daar wel mooie herinneringen aan, doordat ik vroeger veel naar Live Killers geluisterd heb. Van de popsongs is Don't Stop Me Now natuurlijk een kraker. Mustafa maakt me ook wel vrolijk. Mede omdat Freddie de Arabische accenten goed imiteert. Zou dit nummer vandaag de dag uitgebracht worden, krijg je zowel een fatwa als de gehele anti-zwartepietenclub op je dak, want racistisch.

Queen gaat echter op jazz ook een aantal keer aardig de mist in met flauwe songs als If You Can't Beat Them en Leaving Home Ain't Easy. Ook op Fun It gaan ze te ver. Dat is te hip en wat misplaatst vooruitstrevend. Vrij typerend voor Roger Taylor die meer en meer achteruit gaat wat het schrijven van muziek betreft. More Of That Jazz heeft betere momenten. Queen begint erg wispelturig te worden hier, maar toch staan hier genoeg leuke dingen op.


Tussenstand:
1. Sheer Heart Attack
2. A Night At The Opera
3. News Of The World
4. Queen II
5. Queen
6. A Day At The Races
7. Jazz

Dit album blijft een beetje vreemd. Toen ik het voor het eerst hoorde, viel het me nog niet op, maar tegenwoordig besef ik me wel dat dit een soort verzamelaar is. Dat doet me verder weinig. Het gaat om songs die tot dusverre nog niet op een studio-album van Queen is gekomen en de kwaliteit ligt gemiddeld erg hoog. En toch heeft dit album een speciaal plekje in mijn hart. Ik ben niet gelovig en geloof niet in een hiernamaals, maar het gebaar is heel mooi. Freddie wordt gemist en dat hij nog even mag schitteren is 'm gegund. Ik kan hier middelmatige, laat staan slechte, muziek. Ja, de muziek is zoetsappig en het staat mijlenver af van waar Queen begin jaren zeventig mee begon, maar dit is eveneens prachtig. Made In Heaven, Mother Love, Heaven For Everyone, ga zo maar door. Echt prachtige muziek. Jammer dat dit album te vroeg gekomen is voor Only The Good Die Young.


Tussenstand:
1. Sheer Heart Attack
2. A Night At The Opera
3. News Of The World
4. Queen II
5. Queen
6. Made In Heaven
7. A Kind Of Magic
8. The Works
9. Innuendo
10. A Day At The Races
11. Hot Space
12. The Miracle
13. Jazz
14. The Game

Ik vergeet altijd hoe goed ik dit album vind. Als ik een plaat van Queen opzet, is het negen van de tien keer een van de eerste vier werken. News Of The World doet daar nauwelijks voor onder. Wederom ligt hier een album dat geen enkele misser kent. Ik zal toegeven dat We Will Rock You en We Are The Champions nooit meer opgezet worden, omdat ik ze, net als Bohemian Rhapsody, echt veel te vaak gehoord heb. Alsnog zijn dat twee liedjes waar je in het dagelijks leven niet aan ontkomt, maar het zijn wel de twee redenen waarom ik in de eerste plaats als jochie Queen ben gaan luisteren. Ik voel verder weinig behoefte om aan die herinneringen te tornen.

En het draait absoluut niet alleen daarom. Sheer Heart Attack lijkt wel een reactie op de destijds populaire punk. Ik ontdekte dit nummer toen ik op de middelbare school zat en was later een beetje teleurgesteld omdat het niet op het Sheer Heart Attack album stond toen ik dat kocht. Maar als we verder kijken, kom je genoeg pareltjes tegen. All Dead All Dead, Spread Your Wings, Get Down Make Love... Stuk voor stuk geweldig. Fight From The Inside en sleeping On The Sidewalk doen me wat minder, maar irritereren me ook zeker niet. Bovendien is daar weer een prachtige pianoballad in de vorm van My Melancholy Blues die ervoor zorgt dat ik dit album met een zalige glimlach afsluit.

Bizar lastige marathon dit. Voor mijn gevoel kan de volgorde morgen compleet anders zijn, want kwalitatief zit dit heel erg dicht bij elkaar.

Tussenstand:
1. Sheer Heart Attack
2. A Night At The Opera
3. News Of The World
4. Queen II
5. Queen
6. A Day At The Races

Tijd voor mijn eerste grote muzikale liefde. Op de eerste twee a drie jaar van de middelbare school heb ik tachtig procent van de tijd naar Queen geluisterd. Zo vaak dat mijn vrienden destijds erin meegingen of er een pesthekel aan kregen. Vroeger draaide ik vaak het werk vanaf de jaren tachtig, maar tegenwoordig zijn het vooral de vroege albums. In elk geval zal Queen altijd wel een van mijn favoriete bands blijven.

Ik weet nog wel hoe inwennig ik de eerste keren naar Keep Yourself Alive en Liar luisterde, terwijl A Kind Of Magic destijds mijn favoriete album was. Nu kan ik de rauwe Queen erg waarderen. Het zware geluid in combinatie met persoonlijke thema's en fantasieverhalen. Het is echt magie wat het piepjonge Queen hier laat horen. Doing Alright, Great King Rat en My Fair Lady zijn geweldige nummers. Ik vind het heerlijk hoe Roger Taylor op die laatste zijn ijselijk hoge stem inzet. Dat maakt het lekker theatraal. Op Rock n Roll het eerste bewijs dat Taylor sowieso al een goede frontman zou zijn. Het is jammer dat The NIght Comes Down en Jesus wat minder zijn, anders had ik wellicht afgesloten met 5*

Queen II gaat lekker verder waar de eerste ophield. De groei zit er nog steeds in. Het vervolg is nog theatraler en bij vlagen nog zwaarder. Het schurkt zelfs bijna tegen metal met The March Of The Black Queen en anders wel bij Ogre Battle. Ook hier weer geen slechte songs te vinden, maar wel weer minder interessante stukken. Het schurkt weer net tegen de maximale score aan, maar dat neemt niet weg dat dit een episch meesterwerk is. Ook voor mij is dit de favoriete periode. Mercury schrijft hier nog fel spul en May zit daar niet ver achter. Het is wel jammer dat Deacon hier praktisch onzichtbaar is. Dat zal later gelukkig wel veranderen. Seven Seas Of Rhye laat andermaal horen welke koers Queen op zal gaan.


Tussenstand:
1. Queen II
2. Queen

Ik kan me voorstellen dat Queen omstreeks Sheer Heart Attack begon uit te groeien tot een fenomeen. De band blijft zichzelf overtreffen en dat in combinatie met alsmaar blijven sleutelen aan je eigen geluid. Dit album is een stuk toegankelijker geworden, maar herbergt ook een aantal moeilijk verteerbare werkjes. Juist die songs maken Sheer Heart Attack zo interessant voor mij. Flick Of The Wrist is heel naar. Hier hoor je Freddie op de top van zijn kunnen. Het voorafgaande Tenement Funster is het paradepaardje van Roger Taylor. Sheer Heart Attack is een rare verzameling songs, omdat Taylor, Mercury en May behoorlijk verschillend musiceren. Toch ben ik dol op die afwisseling en kan ik alle drie als songschrijvers goed hebben. Het gitaargerichte Brighton Rock en Now I'm Here worden ook altijd graag gedraaid hier. Belangrijker: geen zwakke songs hier. Dit zal altijd wel een van mijn favoriete platen blijven.


Tussenstand:
1. Sheer Heart Attack
2. Queen II
3. Queen

De eerste die echt minder goed is dan ik gedacht had. Op Jazz kun je al horen dat Queen de muzikale koerswijziging inzet en hier gaat het echt de verkeerde kant op. Een aantal nummers ken ik maar al te goed en de rest is altijd onder de radar gebleven. Volgens mij heb ik dit album onbewust een beetje gemeden. Hits als Play The Game en Crazy Little Thing Called Love zijn nooit mijn favorieten geweest van de greatest hits albums die ik als jonge tiener veel draaide. Another One Bites The Dust en vooral Save Me waren dat wel. Twee goede nummers dus, een paar aardige en verder een aantal behoorlijk matige werkjes. Save Me, waarbij ik ook altijd vermeld hoe prachtig de videoclip is. Achteraf gezien zou ik willen dat dat nummer op News Of The World stond ofzo

Dragon Attack behoort nog tot de betere songs, maar als ik verder kijk is niks meer de moeite waard. Don't Try Suicide lijkt me vooral een kansloze poging om mee te liften op het succes van The Police. Zoiets heeft Queen helemaal niet nodig. Dit soort pop- en funkinvloeden ook niet. Het is ook wel opvallend dat er altijd statements in stonden die maar even benadrukken dat er geen synthesizers op te horen zijn. Grappig dat er hier in het boekje staat dat ze hier voor het eerst gebruikt worden. Dat soort dingen vind ik altijd wel een beetje jammer.

Tussenstand:
1. Sheer Heart Attack
2. A Night At The Opera
3. News Of The World
4. Queen II
5. Queen
6. A Day At The Races
7. Jazz
8. The Game

Hey, meer hardrock! Dat is me nooit echt opgevallen, maar May zal hiermee destijds wel in zijn nopjes geweest zijn. Dit album verschilt qua opbouw weinig van de twee voorgangers. De meeste songs zijn goed tot erg goed. Slechts enkele doen me weer weinig. Van de hits vind ik Breakthru nog altijd de beste. Heerlijk zomers sfeertje zit erin. Het koddige Invisible Man en naïeve The Miracle vind ik na al die jaren ook nog wel leuk. Scandal en Was It All Worth It zijn uiteindelijk ook best tof. Ik houd wel van hoe Queen hier meegaat in de jaren tachtig. Absoluut niet het beste werk van de band, maar kwalitatief best in orde. Eerlijk gezegd had ik verwacht hier 3-3,5* voor te geven.

Tussenstand:
1. Sheer Heart Attack
2. A Night At The Opera
3. News Of The World
4. Queen II
5. Queen
6. A Kind Of Magic
7. The Works
8. A Day At The Races
9. Hot Space
10. The Miracle
11. Jazz
12. The Game

Dit is een van de platen waar ik bij deze marathon een beetje tegenop zag. Ik zie mezelf als een liefhebber van het vroege werk, maar het waren de hits van de jaren tachtig waar ik het eerst echt mee in aanraking kwam. Hoewel een I Want To Break Free me niet echt veel meer doet, hoor ik de vertrouwde magie wel degelijk in de meeste andere songs. Tear It Up vind ik eerder lawaaierig dan hard en valt zodoende ook wel iets tegen, maar de meeste andere songs zijn smullen geblazen. Radio Ga Ga blijft fenomenaal. Zo'n videoclip met beelden van Metropolis helpt daar natuurlijk ook bij. Het zijn bij deze beurt overigens wel de sfeervolle, melodieuze songs die het goed doen, zoals machines (Or Back To Humans) en Is This The World We Created. Hammer To Fall is hier ook beter dan op de greatest hits. Al met al een heel goed album die laat horen dat de eighties Queen nauwelijks onderdoet voor de krakers van de jaren zeventig.


Tussenstand:
1. Sheer Heart Attack
2. A Night At The Opera
3. News Of The World
4. Queen II
5. Queen
6. The Works
7. A Day At The Races
8. Hot Space
9. Jazz
10. The Game

Ergens kan ik het nog wel begrijpen dat sommige Queenfans dit niks vinden, maar aan de andere kant ook weer niet. We hebben met verschillende marathons ook aardig wat comebackplaten besproken en zelden halen ze de kwaliteit van The Cosmos Rocks. In de eerste plaats dan maar de samenwerking met Paul Rodgers. Het is geen Freddie nee, maar de samenwerking met Paul voelde voor mij altijd goed. Achteraf heb ik er ook wel aardig wat spijt van dat ik nooit naar die optredens ben geweest. Paul is in dezelfde periode actief geweest en past er met zijn bluesstem een stuk beter bij dan Adam Lambert. Belangrijk: Rodgers zingt fantastisch op dit album.

Het voelt voor mij wel aan als een Queenplaat. Het spel van Brian May herken je uit duizenden herkenbaar. Ik kan me ook zo inbeelden hoe Freddie dit ingezongen zou hebben. Een lied als Some THings That Glitter is hem eigenlijk wel op het lijf geschreven. Als ik zo de tracklist zie, dan ben ik ook erg te spreken over Time To Shine, Small, Warboys en We Believe. Kortom, genoeg leuks te vinden op dit album. Het is erg balladesque met hier en daar wat stevigere gitaarpartijen. De mannen zijn rond de zestig hier, dus ik vergeef het ze. Say It's Not True is een prachtballad. Luister ernaar en durf dan nog maar eens te beweren dat deze plaat voor het geld gemaakt is. Ik kan heel goed leven met The Cosmos Rocks als afsluiter.


Eindstand:
1. Sheer Heart Attack
2. A Night At The Opera
3. News Of The World
4. Queen II
5. Queen
6. Made In Heaven
7. A Kind Of Magic
8. The Works
9. Innuendo
10. A Day At The Races
11. Hot Space
12. The Cosmos Rocks
13. The Miracle
14. Jazz
15. The Game

Nou, wat zullen we hier van maken? Het is beter dan de voorganger. De band klinkt weer meer als Queensryche. De songs zijn mooi verpakt in een aantal gevallen, maar het heeft verdomd weinig inhoudelijks te bieden. De productie is goed. De gitaarsolo's zijn fijn. Er blijft alleen niets hangen. If I Were King heeft de meeste potentie en is bij vlagen behoorlijk genietbaar. De rest variert van heel erg matig tot tolerabel. Fijne achtergrondmuziek met soms een goede sfeer. Weer een album dat ik nooit meer zal opzetten.


Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensryche EP
4. Empire
5. The Warning
6. Heart In The Now Frontier
7. Q2K
8. American Soldier
9. Promised Land
10. Operation: Mindcrime II
11. Tribe

Nog steeds niet onder de indruk, maar op dit album hoor je duidelijk dat de rust teruggekeerd is in het QR-kamp. Het geluid is ook meer als in de hoogtijdagen. Songtechnisch blijft de groei nog achter. Met de beste wil van de wereld vind ik dit nog steeds niet bijzonder goed, al is het wel beter te verteren. Opvallend vind ik wel dat dit het eerste album is sinds Empire waar ik de vertrouwde sfeer weer hoor. Dat vind ik wel echt een pluspunt. De afsluiter mag er ook wel wezen trouwens.


Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensryche EP
4. Empire
5. The Warning
6. Condition Hüman
7. Heart In The Now Frontier
8. Queensryche
9. Q2K
10. Dedicated To Chaos
11. Frequency Unknown
12. American Soldier
13. Promised Land
14. Operation: Mindcrime II
15. Tribe

Het laatste album voor de split. Het lage gemiddelde wekte mijn nieuwsgierig. Vaak gaan bands duidelijk over de schreef, maar hier hoor ik het eigenlijk niet. Er is weinig metal aanwezig en dat deert niet. Queensryche zoekt vaak het experiment op en doet dat vaak best leuk met leuke ritmes, goede sfeer of spelen met wereldmuziek. Toch is er altijd wel weer iets wat afbreuk doet aan de muziek en over het algemeen is dat Geoff Tate. Daar waar zijn teksten goed te volgen zijn, zijn deze erg slecht en anders zijn het wel de vervelende zangmaniertjes die je het gevoel blijven geven dat dit album het gewoon niet is. Soms is het wel goed, maar over de gehele linie: meh.


Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensryche EP
4. Empire
5. The Warning
6. Heart In The Now Frontier
7. Q2K
8. Dedicated To Chaos
9. American Soldier
10. Promised Land
11. Operation: Mindcrime II
12. Tribe

Ook voor mij nostalgische gevoelens bij Empire. Mijn vader heeft deze cd al sinds uitkomen en zodoende staat Silent Lucidity in mijn geheugen gegrift. Heerlijke ballad! Verder kiest Queensryche duidelijk voor een groot publiek. Alles klinkt een stuk radiovriendelijker, maar dat gaat weinig ten koste van de kwaliteit. Zo goed als Operation Mindcrime is het niet, maar de hoogtepunten vallen juist wel meer op. Another Rainy Night en Anybody Listening? zijn eveneens sterke nummers. Een goed album en het bewijs dat Queensryche de commerciële zet kan maken.

Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensryche EP
4. Empire
5. The Warning

Dare heeft potentie, daarna zakt dit album behoorlijk als een plumpudding in elkaar.

Wederom heeft Geoff Tate de luisteraar weinig te bieden. Hij zet zonder zijn oude bandgenoten de koers van uitgebluste metal voort. Er zijn wel degelijk goede ideeën, maar die raken vaak ondergesneeuwd door het matige geluid of de slechte context waarin die ideeën verwerkt worden. Zo is Slave vervelende ragherrie en komt de prima solo er simpelweg niet tot zijn recht. De gunfactor heeft Tate toch al niet vanwege zijn vervelende elementen in de voorgaande albums en de FU-houding die hij constant uitstraalt. Het is gewoon niet erg goed/interessant.

Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensryche EP
4. Empire
5. The Warning
6. Heart In The Now Frontier
7. Q2K
8. Dedicated To Chaos
9. Frequency Unknown
10. American Soldier
11. Promised Land
12. Operation: Mindcrime II
13. Tribe

Ugh... Helemaal vergeten om wat over dit album te schrijven. Gelukkig wel al een score, waarmee me wel duidelijk was dat dit beter is dan Promised Land, maar dat zegt niet bijster veel. Wat me nog wel helder voor de geest staat, is de oerdegelijkheid van Hear... Ook dat de band duidelijk met de trends meegaat en hier met typische ninetees alternative rock op de proppen komt. Naar het einde zakt het wel in. Zeker omdat het me nog wel eens aan de populaire periode van Fleetwood Mac doet denken. Jammer dat het einde zo slecht is, want dit album begint nog best goed.

Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensryche EP
4. Empire
5. The Warning
6. Heart In The Now Frontier
7. Promised Land

Beter en gestroomlijnder dan Rage For Order. Dat er hier een duidelijk concept in zit, helpt wat mij betreft ook wel. Zowat de ideale metal musical van de jaren tachtig. Virtuositeit alom en daarom jammer dat ik dit album nooit echt de aandacht gegeven heb die het verdiende. Ik ben echt onder de indruk van het vakmanschap van de heren, maar ook hoe hier een dijk van een dystopische sfeer neergezet wordt. Ik moet dit alleen wel vaker horen om het op waarde te schatten. Een verhoging wordt dus niet uitgesloten.

Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensryche EP
4. The Warning

Nu kan ik wel zeggen dat dit album wat meer luisterbeurten nodig heeft om het wat meer op waarde te schatten, maar nee. Gewoon nee. Dit album heeft eigenlijk niets van doen met het eerste album. Verhaaltechnisch wellicht wel, maar dit album is zo matig dat ik geen enkele drang voel om me in het concept te verdiepen. Muzikaal straalt het weer die willekeur uit. De band speelt maar wat en daarmee wordt het nooit meer dan dat het bij vlagen nog wel goed klinkt en soms erg slecht. Het meeste materiaal imponeert simpelweg niet en Queensryche is vervallen tot dertien-in-een-dozijn-metal. Een gastrol voor Dio is geinig, maar het voegt weinig toe. Het is gelukkig niet zo slecht als Tribe, maar veel positiever dan dat kan ik niet worden.


Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensryche EP
4. Empire
5. The Warning
6. Heart In The Now Frontier
7. Q2K
8. Promised Land
9. Operation: Mindcrime II
10. Tribe

Een halfje eraf voor deze eerste Queensryche waar ik gewoon niks mee kan. Het begint al vervelend met I Am I, wat ik een heel vervelend, nerveus nummer vind. Daarna komt het eigenlijk ook niet meer goed. Deze koerswijziging is te groot. Het album is niet eens zo commercieel meer als Empire was en daarbij lijkt de band echt zoekende te zijn. De composities stralen niets meer uit. Niets raakt meer. Disconnected is zelfs verschrikkelijk, terwijl twee cd's eerder de band met gemak meer dan degelijk was. Promised Land zit kwalitatief tussen storend en nietszeggend in. Dit cd'tje is overduidelijk de nieuwe hekkensluiter.


Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensryche EP
4. Empire
5. The Warning
6. Promised Land

Hier valt het nog wel mee, maar van Q2K weet ik dat het altijd wel op een berg stront kon rekenen. Zodoende nooit echt de behoefte gehad om het te horen. Ik was toch al niet de grootste fan van Queensryche en als ik zelfs Operation Mindcrime al nooit opzette, dan deze al helemaal niet.

Dit is dus mijn kennismaking en eerlijk gezegd is het me allemaal wel meegevallen. Qua stijl hoor ik geen verrassingen. De alternatieve rock is nog steeds duidelijk aanwezig. Een aantal elementen pik je er alsnog wel uit, waardoor Queensryche zelf nog wel herkenbaar is, zoals de theatrale zang van Geoff. Beside You heeft heel interessante gitaarpartijen zodat ik hier en daar de muziek nog best lekker vind klinken. Daar staan wel heel inspiratieloze tracks tegenover, zoals One Life. Het grootste deel is simpelweg ok. Het stoort niet en het is niet per se heel goed. Q2K is vooral een wat makke en veilige plaat. Slecht is het ook zeker niet.



Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensryche EP
4. Empire
5. The Warning
6. Heart In The Now Frontier
7. Q2K
8. Promised Land

Heerlijke EP! Een gezicht van Queensryche dat ik eigenlijk pas laat ontdekt heb. Mijn vader draaide vroeger vaak de Empire en dit is toch wel andere koek. Veel directer, veel aanstekelijker en energieker. Queen of the Reich is fantastisch. nog steeds een terechte klassieker. Het einde van Blinded is het beste wat de band te bieden heeft hier, maar The Lady Wore Black werkt als geheel toch wel beter. Queensryche speelt hier nog heerlijke klassieke heavy metal. Geoff Tate zingt fantastisch. Het geluid laat nog wel te wensen over, maar dat zorgt ook weer voor de nodige charme. Erg leuke EP!