Een band die zich vooral laat kenmerken als een Metallica-kloon en qua stijl behoorlijk is blijven hangen bij het ...And Justice For All album. Met name het gitaarwerk in de langzame passages is erg sterk. Er is redelijk veel aandacht voor het technische aspect. Echter zijn de songs niet heel boeiend en werkt de zanger je al vrij snel op de zenuwen. De band is in hetzelfde jaar nog gestopt en dan ben ik altijd wel een beetje benieuwd wat de reden van de split is. In elk geval is dit een album dat terecht vergeten is. Het heeft weinig te bieden.


Tussenstand:
1. Donor - Triangle Of The Lost 4,5*
2. Sabbat - Dreamweaver 4,5*
3. D.A.M. - Inside Out 4,5*
4. Acid Reign - The Fear 4,5*
5. Pyracanda - Two Sides Of A Coin 4,5*
6. Seventh Angel - Lament For The Weary 4,5*
7. Flesh Made Sin - Masterwork In Blood 4,5*
8. Target - Mission Executed 4,5*
9. Sabbat - History Of A Time To Come 4*
10. Agony - The First Defiance 4*
11. Immaculate - Atheist Crusade 4*
12. Lost Century - Complex Microcosm 4*
13. Space Eater - Aftershock 4*
14. Paralysis - Arctic Sleep 4*
15. Seventh Angel - The Torment 3,5*
16. Violent Force - Malevolent Assault Of Tomorrow 3,5*
17. Amnesia - Unknown Entity 3,5*
18. Sabbat - Mourning Has Broken 3,5*
19. T.C.F. - Where Madness Reigns 3,5*
20. Apocalypse - Faithless 3,5*
21. Witchhammer - 1487 3,5*
22. Drifter - Reality Turns To Dust 3,5*
23. Mezzrow - Then Came The Killing 3,5*
24. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
25. Negligence - Options Of A Trapped Mind 3,5*
26. Fallen Angel - Faith Fails 3*
27. Mandator - Initial Velocity 3*
28. Hypnosia - Extreme Hatred 3*
29. Cyclone - Inferior To None 2,5*
30. Asphyxia - Exit Reality 2,5*
31. Skeptic Sence - Presence Of Mind 2*

Na een rommelige A-kant is Love Is The Word een best leuke afsluiter. Dat komt dan vooral door de enthousiaste zanger. Er zijn alleen wel makkelijk betere powertrio's te vinden. Het niveau van Cream of Free wordt nimmer gehaald. De heren zijn vast prima muzikanten geweest, maar het moet wel beter. Toch denk ik dat deze plaat met een betere productie nog wel wat succes had kunnen behalen.

En zo kunnen we de Finntroll-marathon met een heel goed gevoel afsluiten. Vroeger was ik ongelooflijk fan van deze band, maar toch verloor ik ze uit het oog. Ik ben blij dat ik dat heb kunnen rechtzetten, want ook de latere albums zijn ontzettend de moeite waard. Finntroll zit nooit stil, zo blijkt ook op Blodsvept, dat zoveel plezier uitstraalt. Ieder album klinkt weer anders, al kan ik er niet de vinger op leggen wat dat bij Blodsvept is. Je vindt hier niet de beste songs van de band, maar er is genoeg tofs te vinden hier. De nummers zitten weer heerlijk in elkaar. Het black metalgehalte is weer beduidend minder, maar echt helemaal terug naar de roots is het ook niet. Ook dit album moet ik maar eens vaker gaan draaien. Ik verwacht dat gaandeweg de waardering hier ook nog wel zal stijgen.


Eindstand:
1. Jaktens Tid
2. Ur Jordens Djup
3. Visor Om Slutet
4. Midnattens Widunder
5. Nattfödd
6. Blodsvept
7. Nifelvind


gemiddeld: 4,5


1. Psychotic Waltz (4,63)
2. Finntroll (4,5)
3. Primordial (4,19)
4. Stratovarius (3,87)
5. Helloween (3,67)
6. Iced Earth (3,25)
7. Sonata Arctica (2,44)

Nu heb ik vroeger wel meer platen grijsgedraaid, maar Jaktens Tid is daarvan wel een van de beste. Waar als 15-16jarige de black metal met fluit (Skogens Hämnd) bijzonder interessant vond, is dit album langzaam maar zeker bij me gerijpt. Het is nog altijd een stevige plaat, maar de keyboards nemen een grotere en vooral belangrijke plaats in. De humppa-deuntjes zijn nog redelijk serieus hier en de eerder genoemde keyboards geven de muziek een ongelooflijk sterke sfeer neer. Noem het gerust eftelingmetal, maar er valt eigenlijk niet te ontkennen dat Jaktens Tid ongelooflijk goed. Het gitaarwerk is beter geworden en Katla is behalve een geweldige zanger ook een goede tekstenschrijver met een goed gevoel voor humor.

Jolige zangpartijen als bij de titeltrack (dronkenmanszang) en Den hornkrönte konungen (sjamanenzang) geven het een vrolijke tint, maar gelukkig wordt er niet mee overdreven. Het is nergens irritant. Die afwisseling maakt Jaktens Tid ook zo speciaal. Het enige moment kan het zwaar klinken, het volgende moment lichtzinnig. Dit is ook bijzonder epische metal. De trolleninslag maakt het speciaal. Het is ook de eerste plaat met Skrymer, die fantastisch artwork maakt. Ik kan niet complimenteus genoeg. Ieder nummer is geweldig, ook de instrumentaaltjes zijn op zichzelf de moeite waard. Dikverdiende vijf sterren daarom.


Tussenstand:
1. Jaktens Tid
2. Midnattens Widunder

Finntroll is één van de eerste metalbands waar ik echt naar luisterde. Dat is rond de tijd geweest dat jaktens Tid net uit was, dus ik heb het vertrek van Katla en de dood van Somnium nog bewust ervaren. Vroeger was Midnattens Widunder het album waar ik nooit echt ingeraakt ben en achteraf gezien vrij jammer. Finntrolls begin is heftig, maar doet helemaal niet veel onder voor het populairdere werk. Svartberg is (incl. intro) geweldig. Je hoort in dit album duidelijk de black metalroots. De riffs zijn duister en Katla heeft een geweldige stem. Toch is het Trollhorn die de muziek draagt met zijn keyboards en andere (voor metal ongebruikelijke) instrumenten. Hij is de slagroom op de taart. Hij is verantwoordelijk voor het humppa-element, wat de muziek behalve duister ook episch en enigszins humoristisch maakt.

Beste nummer is de titeltrack, welke lekker fel en melodieus is, maar vooral een ongelooflijk episch tussenstuk heeft. Dit album heeft geen zwak moment en is onnavolgbaar. De dromerige afsluiter werkt goed op de lachspieren, omdat het sprookjesachtig klinkt. Slecht is het in de verste verte niet. Ik ken Jaktens Tid goed en ik weet dat de typische Finntrollstijl daarop nog beter uitgewerkt is. Vroeger was ik wel eens laagdunkend over dit album, maar ik snap echt niet goed waarom. Heerlijk begin dit en een heel fijne herontdekking.

Het eerste ‘echte’ album zonder Katla en Somnium. Geen makkelijke tijd voor deze Finnen toen twee gezichtsbepalende bandleden wegvielen, maar tegelijkertijd werd Finntroll ten tijde van Nattfödd hartstikke populair. Niet in de laatste plaats vanwege de zomersingle van 2004: Trollhammaren. Verder kon Finntroll zich eindelijk zich eens degelijk bewijzen als goede liveband en Nattfödd is natuurlijk een tof album.

Ik heb altijd van dit album gehouden. Toch is het nergens zo indrukwekkend als Jaktens Tid, waar de sfeer echt magisch is en alle nummers ijzersterk zijn. Nattfödd is lekker, maar opent wat moeizaam. Trollhorn blijft de belangrijkste spil en weet een redelijk nummer als Eliytres nog aardig op te fraaien. Fiskarens Fiende en Det Iskalla Trollblod zijn Finntroll in topconditie. Trollhammaren is de evergreen uiteraard. Altijd goed op een feestje. Het trollengehalte is natuurlijk nog altijd erg hoog. Misschien zit het nog altijd niet lekker dat Finntroll ooit ‘mijn bandje’ was dat praktisch niemand kende en met Nattfödd plots de metalwereld veroverde. Dit is natuurlijk wel Finntroll op z’n toegankelijkst. Ik blijf wel van mening dat Katla in alle opzichten een betere zanger is dan Wilska (ook al is de laatste een sympathiek figuur). Ik ben de band daarna vrij snel uit het oog verloren en op basis van het materiaal tot nu toe is dat onterecht.

Tussenstand:
1. Jaktens Tid
2. Visor Om Slutet
3. Midnattens Widunder
4. Nattfödd

Dit is het enige album van Finntroll waar ik, voorafgaande aan de marathon, geen noot van gehoord heb en voor Nifelvind was het geen overbodige luxe geweest als ik al een beetje wist wat ik kon verwachten. Dit album is zo experimenteel dat ik de bekende Finntroll-elementen nauwelijks hoor. Ik denk niet dat ik de band herkend had, als iemand dit willekeurig opgezet had.

Traditionele Finntrollstukken hoor je hier maar weinig. Vaker speelt de band hier pure black metal en leent het de orgels van Dimmu Borgir. De keyboards van Trollhorn zijn eveneens onherkenbaar en speelt de toetsenist een andere rol dan we gewend zijn. Ondanks de moeite om over te schakelen, hoor ik genoeg toffe dingen en kan ik wel degelijk van dit album genieten. Dit album zit helemaal volgepropt met vreemde geluiden, waardoor het erg lastig is om er meteen een oordeel aan te geven. Ik posteer Nifelvind voorlopig als hekkensluiter, maar het is waarschijnlijk dat de waardering (en dus ook de positionering) zal veranderen. Leuk, vreemd album dit!


Tussenstand:
1. Jaktens Tid
2. Ur Jordens Djup
3. Visor Om Slutet
4. Midnattens Widunder
5. Nattfödd
6. Nifelvind

Ooit een keer gehoord in de auto van een maat, redelijk kort nadat het uitgekomen was. Met de bijbehorende ruis is het niet gek dat het me toen niets deed, maar inmiddels heb ik er wel wat spijt van dat ik er nooit echt energie ingestoken heb. Ur Jordens Djup is een regelrechte terugkeer naar Midnattens Widunder. Ook niet onbelangrijk voor het geluid is het vertrek van Wilska en de komst van Vreth. Ook Vreth is geen Katla, maar de fijne 'heuy!' keert weer terug. Daarbij is hij gelukkig een goede zanger/grunter.

Een terugkeer naar het debuut dus. ur Jordens Djup is een vrij snelle, duistere plaat. Trollhorn lijkt wat afstand te hebben genomen. Dit is veel meer gitaargeörienteerd. Toch klinkt het weer vrolijk en semi-dansbaar op En Mäktig Här en Ormhäxan. Nedgang is een toffe single en Finntroll slaat weer eens nergens de plank mis. Tof dat de band luchtig en happy kan klinken zonder zo verderfelijk te zijn als menig folkmetalbandje dat Finntroll probeerde de kopiëren. Één puntje van kritiek is dat er wel wat meer geëxperimenteerd had mogen worden met traditionele instrumenten. Niet zo goed als het briljante Jaktens Tid, maar tuurlijk wel een ongelooflijk goed album. Extra scenepoints voor de hidden track!


Tussenstand:
1. Jaktens Tid
2. Ur Jordens Djup
3. Visor Om Slutet
4. Midnattens Widunder
5. Nattfödd

Toen deze cd verscheen, heb ik 'm nog geluisterd in de platenzaak (en vervolgens laten liggen). Ik kon er he-le-maal niks mee. Er gebeurde helemaal niks in en ik noemde Visor Om Slutet dan ook spottend de kikkerplaat. In een later stadium heb ik het album alsnog aangeschafd en toen viel het kwartje vrij snel.

In principe nemen we geen EP's mee in de marathons, maar hiervoor maken we wel een uitzondering. Dit album duurt langer dan Midnattens Widunder en eigenlijk moeten ook akoestische uitstapjes kunnen. Natuurlijk speelt ook mee dat dit een ongelooflijk goed plaatje is. Visor Om Slutet is heel andere koek, maar toch op en top Finntroll. Ook zonder het zware geluid, weten de heren extreem goed gebruik te maken van natuurgeluiden, vogelcd's, knetterende scheten en dronkenmanszang. Het past heel goed bij het trollenthema. Forsvinn Du Som Lyser en Under Varje Rot Och Sten zijn lekker vrolijk, terwijl Den Sista Runans Dans vrij somber klinkt. Ik kan het zo snel niet vinden, maar volgens mij is dit het laatste nummer waar Katla op zingt. Het zou het weemoedige toontje verklaren. Dit album bevat veel atmosferische stukken. Veel natuurgeluiden hoor je hier. Niet voor iedereen weggelegd, maar het heeft een erg rustgevende werking op me. Ik mis een knapperend kampvuur. Wederom een prachtig document.


Tussenstand:
1. Jaktens Tid
2. Visor Om Slutet
3. Midnattens Widunder

Dat was hij al? Na net Maiden afgerond te hebben, voelt een speelduur van 38 minuten aan als niets. Het fijne is natuurlijk wel dat Finntroll na zeven jaar toch nog met een redelijk geïnspireerd album komt aanzetten. Vorig jaar op Das Oktober Metalfest vond ik hun optreden maar een gemakzuchtige bende. Dat hoor ik nu gelukkig niet bepaald terug. Niet dat dit album nou direct bulkt van de originaliteit of dat de band alles uit de kast trekt. De Finnen hebben gekozen voor een vrij directe aanpak waarbij Trollhorn het geheel met zijn spel wat mag inkleuren. Het is een lekker felle en energieke plaat geworden die mij vooral aan het debuut doet denken. Er hadden nog wel wat meer toeters en bellen aan gemogen en wellicht wat meer afwisseling in snelheid en dynamiek. Toch is het een leuk album.



Eindstand:
1. Jaktens Tid
2. Ur Jordens Djup
3. Visor Om Slutet
4. Midnattens Widunder
5. Nattfödd
6. Blodsvept
7. Vredesvävd
8. Nifelvind

Na het heel mooie Future Games door naar het eveneens sterke Bare Trees. Van deze platen verwachtte ik echt helemaal niets en rekende er een beetje op dat de waarderingen ergens tussen de 2-3* zou zitten. Intussen opent Bare Trees met het sterke Child Of Mine en zet het daarna oerdegelijk door. De sfeer is net zo kalm en sereen als op de voorganger het geval was. Deze twee albums passen heel goed bij elkaar. Wat heel fijn is, is dat Fleetwood Mac nergens uit de bocht vliegt. Bare Trees is duidelijk poprock, maar zonder te pop te worden. Het is zoet zonder zoetsappig te worden en rock zonder te wild te worden. Het afsluitende Dust (ik weet niet wat ik met Thoughts On A Grey Day moet. Het stoort verder ook niet) is een pareltje. De laatste plaat met Kirwan. De beste songs komen van hem, dus voor de volgende platen begin ik toch wel te vrezen.

Tussenstand:
1. Future Games
2. Bare Trees
3. Then Play On
4. Peter Green's Fleetwood Mac
5. Mr. Wonderful
6. Kiln House

De zoveelste transformatie. Dat dit album vervolgens een waardering krijgt die bijna een hele ster lager is dan Tango In The Night, is volkomen logisch. Het vertrek van Buckingham wordt zwak opgevangen. Ik voel weinig behoefte om de kunde van Billy Burnette en Rick Vito te bekritiseren. Ik reken er op dat ze verder prima gitaar kunnen spelen, maar songs schrijven lukt hier in elk geval niet. Vooruit, hun composities hebben kop en staart, maar daar houdt het wel zo'n beetje mee op. Ik ga mee met de criticasters door te zeggen dat Behind The Mask saai is. Het is een futloze plaat en als ik vervolgens mijn hoop moet vestigen op Christine McVie, dan staan de zaken er slecht voor. De kwaliteiten die ze liet horen op Tango, mis ik hier weer.

Buckingham wordt gemist. Niet alleen de sterke composities van de voorgaande plaat, maar ook de spannende elementen en de goede productie. Het lastige van tijdelijke krachten is dat ze in dit geval ook nummers aanleveren die totaal niet aanvoelen als Fleetwood Mac. Als er nou nog een handvol albums zouden verschijnen, kun je spreken van een nieuwe koers, maar dit album voelt vooral aan als een stuiptrekking. Einde verhaal. Dat kun je ook wel zeggen met de kennis van nu. Dit album staat weer vol met de vertrouwde zoetsappige songs die nogal inspiratieloos overkomen. Slechts When It Comes To Love heeft nog wel iets.


Tussenstand:
1. Future Games 4*
2. Bare Trees 4*
3. Then Play On 4*
4. Tango In The Night 3,5*
5. Peter Green's Fleetwood Mac 3*
6. Mr. Wonderful 3*
7. Kiln House 3*
8. Fleetwood Mac 3*
9. Penguin 3*
10. Rumours 2,5*
11. Heroes Are Hard To Find 2,5*
12. Mirage 2*
13. Behind The Mask 2*
14. Tusk 1,5*

Fleetwood Mac ontwikkelt zich verder. Niet bepaald naar mijn zin, maar toch. Ik snap wel dat deze nieuwe periode meer fans heeft, want de muziek zit aanstekelijk en toegankelijk in elkaar. Zelf vind ik het wat saai en onmemorabel. Zelfs Rhiannon doet me vrij weinig. Wel kan ik Stevie Nicks een stuk beter hebben dan Christine McVie. Buckingham voegt van de twee nieuwe leden het meest toe. Met hem als zanger valt er weer wat te genieten. Niet veel, maar toch.


Tussenstand:
1. Future Games
2. Bare Trees
3. Then Play On
4. Peter Green's Fleetwood Mac
5. Mr. Wonderful
6. Kiln House
7. Fleetwood Mac
8. Penguin
9. Heroes Are Hard To Find

Ik rekende er een beetje op dat deze marathon na Then Play On niet meer interessant zou zijn en vervolgens word ik om de oren geslagen door dit prachtige album vol kalme, dromerige rock. Kirwan's aandeel spreekt het meeste aan. Woman of 1000 Years is simpelweg geweldig. Het wat vreemde Sands Of Time en Sometimes scoren wat minder, maar zijn prima composities. Nieuwkomer Bob Welch komt met de titeltrack behoorlijk in de buurt van Kirwan. Ook zijn ietwat eigenzinnige Lay It All Down mag er best wezen. Dan is heb je ook Christine McVie, die indruk maakt met Show Me A Smile. Leuk dat een album dat door verschillende mensen gemaakt is toch als een goedlopend geheel klinkt. Dromerig, kalm en psychedelisch. Een album dat je wel alleen op de juiste momenten moet draaien, anders is de impact compleet verkeerd. Nu in een verder stille woonkamer vlak voor middernacht is een prima decor. Doordat ik 'm vrij consistent vind, vind ik deze zelfs iets beter dan Then Play On.

Tussenstand:
1. Future Games
2. Then Play On
3. Peter Green's Fleetwood Mac
4. Mr. Wonderful
5. Kiln House

De pop neemt hier de overhand en daarmee is het ook gedaan met de krappe voldoendes. Weer komen de beste songs van Bob Welch. Angel en vooral Coming Home zijn mooie tracks, maar het zijn geen nummers waarvoor ik deze plaat nogmaals zou willen draaien. Misschien dat de bijdrages van Christine McVie ook teveel afschrikken. Haar mierzoete popballads zijn vreselijk. Zo erg dat haar inmiddels vervelend nasale stem nauwelijks opvalt. Bob Welch krijgt ook de nodige kritiek, omdat hij duidelijk naar Christines voorbeeld aan het musiceren is (She's Changing Me). Geen idee of de titel daar op slaat. Vast niet, maar het is wel het gevoel dat hier ontstaat. Op die twee leuke songs na, heb ik hier niets gevonden dat de moeite van vermelden waard is. Ik herken steeds meer het geluid dat ik me herinner van Rumours en tot nu toe gaat het me steeds meer tegenstaan.


Tussenstand:
1. Future Games
2. Bare Trees
3. Then Play On
4. Peter Green's Fleetwood Mac
5. Mr. Wonderful
6. Kiln House
7. Penguin
8. Heroes Are Hard To Find

Ik ben in een gulle bui en geef drie sterren voor deze terugval na het vertrek van Peter Green. Het is direct allemaal een stuk minder interessant. De rock-n-roll escapades hoeven niet op mijn goedkeuring te rekenen. Fleetwood Mac meent dan ook nog wat jolig te moeten zijn. Voor de rest balanceert het aardig op een krappe onvoldoende, want interessant wordt de muziek nergens. Dat is tot Earl Grey, wat een fijne, licht psychedelische, instrumental blijkt te zijn. Ook One Together en Mission Bell (cover?) doen het uiteindelijk best goed, waardoor de redelijk goede afsluiters de onvoldoende ombuigen naar een krappe zes. Het mag duidelijk zijn dat Danny Kirwan verantwoordelijk is voor de positieve noot in dit verhaal. Ik vrees toch wel voor de vrije val die de band waarschijnlijk verder gaat maken.

Tussenstand:
1. Then Play On
2. Peter Green's Fleetwood Mac
3. Mr. Wonderful
4. Kiln House

Het zal wel niet als een verrassing komen, maar Mirage is een compleet ballenloze plaat. Waar Tusk die gekke uitspattingen had van Buckingham, is Mirage uitzonderlijk degelijk, maar oersaai. Het is daarom geen verschrikkelijk slechte plaat. Ik snap ook wel dat dit liefhebbers trekt, maar ik kan hier werkelijk niets mee. Je merkt in alles dat de band niet loopt. Zowel Nicks als Buckingham houden er een prima solocarriere op na in 1983, dus de vraag is vooral waarom nog Fleetwood Mac? Het zal het geld wel zijn. Fleetwood Mac is natuurlijk nog een te grote naam, want in dit stadium lijken me de echtscheidingen ordinaire vormen aan te nemen, zeker met een hoes als deze. Dit album is op de automatische piloot gemaakt en slechts in Oh Diane valt nog een tikje hitgevoeligheid op. Nicks zingt minder hard en dat lijkt me een prima ontwikkeling, maar meer positiefs valt er niet te melden hier.

Tussenstand:
1. Future Games
2. Bare Trees
3. Then Play On
4. Peter Green's Fleetwood Mac
5. Mr. Wonderful
6. Kiln House
7. Fleetwood Mac
8. Rumours
9. Penguin
10. Heroes Are Hard To Find
11. Mirage
12. Tusk

Dit sluit inderdaad naadloos aan op het debuut, dus ik ga het verder kort houden, want alle positieve en negatieve commentaren gelden hier ook. Op het debuut staan inderdaad betere songs, maar qua niveau ontloopt het elkaar weinig.

Tussenstand:
1. Peter Green's Fleetwood Mac
2. Mr. Wonderful

Fleetwood Mac is nog steeds zoekende. Bob Weston en Dave Walker zijn alweer vertrokken en er is niemand die echt de kar kan trekken. Bob Welch lijkt wat mij betreft hier de meest geschikte. Hij slaagt er nog in om met Hypnotized en Miles Away nog een tweetal leuke liedjes te schrijven, maar verder is die van hetzelfde niveau als Penguin. Er is weer iets meer een echt Fleetwood Macgeluid, maar dit is wederom een album dat een zesje scoort. Het is niet slecht, maar ook niet goed. Het is me inmiddels ook wel opgevallen dat ik Christine McVie niet trek als zangeres. Zij past precies bij dit album. Niet slecht maar ook zeker niet goed.


Tussenstand:
1. Future Games
2. Bare Trees
3. Then Play On
4. Peter Green's Fleetwood Mac
5. Mr. Wonderful
6. Kiln House
7. Mystery To Me
8. Penguin

Dat de score hier een val maakt, lijkt me wel terecht. Ten opzichte van goede platen als Future Games en Bare Trees is Penguin een stuk minder interessant. Tegelijkertijd denk ik dat het nog veel erger kan. Dat Kirwan hier vertrokken is, blijkt een grote aderlating. Een gat dat door twee muzikanten, gitarist Bob Weston en zanger Dave Walker, niet opgevuld kan worden. Door de personeelswijziging verliest Fleetwood Mac behoorlijk zijn eigen gezicht. Penguin is een album dat overigens ook niet vervelend is. Het is zo'n standaard album dat prima te beluisteren is, geen enkele investering van de luisteraar vraagt en nergens slecht is.

Tussenstand:
1. Future Games
2. Bare Trees
3. Then Play On
4. Peter Green's Fleetwood Mac
5. Mr. Wonderful
6. Kiln House
7. Penguin

Laat ik maar meteen duidelijk maken dat Fleetwood Mac niet mijn keuze is voor de volgende marathon en dat er een goede kans bestaat dat ik aardig wat fans op de tenen zal trappen wanneer de Rumours periode aanbreekt. Toch ben ik ergens wel blij met deze keuze, want ik heb altijd al eens de Peter Green periode willen checken. Enkele jaren geleden las ik in een interview met de frontman van de door mij zo gewaardeerde band Graveyard dat het vroege werk van Fleetwood Mac ongelooflijk veel voor ze betekent heeft.

En dus schallen de warme bluesklanken hier door de huiskamer. Dit lijkt inderdaad in de verste verte niet op een hit als Go Your Own Way. Op zich mag ik die rauwe bluessound wel. Zeker met dergelijke wollige gitaarklanken waarbij er ook vaak over de hals gegleden wordt. Een eigen nummer als I Loved Another Woman komt prachtig uit de verf. Hier hoor ik ook wel Graveyard-zaadje terug. Waar ik steeds mee blijf worstelen, zijn de platen uit de jaren vijftig en zestig waarop zoveel covers staan. Een Hellhound On My Trail kan ik bijna niet meer horen. Oude deltablues en alle directe afsplitsingen blijven me ook te beperkt. Net als de oude rock-n-roll hoor je steeds dezelfde trucjes en is de instrumentatie erg ondergeschikt aan de teksten. Misschien dat ik daarom met de dubbelaar van Robert Johnson wel genoeg blues voor de rest van mijn leven heb. Fleetwood Mac doet zichzelf tekort met al die covers. Het is allemaal goed uitgevoerd. Het heeft een behoorlijke live uitstraling. Misschien dat ik daarom het gevoel heb naar een oefensessie te luisteren dan een heuse plaat. Dat vind ik in veel gevallen positief, maar na de zoveelste nagespeelde bluesriff ben ik er eigenlijk wel klaar mee.

Tijd voor de populairste plaat van Fleetwood Mac. Ik kende het wel al een beetje, maar ik heb het vooral links laten liggen. Wat FM hier laat horen, is simpelweg mijn ding niet. Ik vind het helemaal best wanneer complete volksstammen hier de meest geniale dingen in horen, maar voor mij geldt dat laatste niet. Ik hoor weinig meer dan een handvol simpele popsongs die erg catchy zijn, wat zoetsappige ballads en een paar nummers die nogal overbodig zijn. Tot die laatste categorie reken ik Second Hand News en I Don't Want To Know. Net als de vorige plaat vind ik het grotendeels saai en onmemorabel. Voor een band waarvan de helft in scheiding ligt, had er best meer venijn mogen zijn. Nicks en Buckingham beginnen me nu al wat tegen te staan. Nog zes platen te gaan..



Tussenstand:
1. Future Games
2. Bare Trees
3. Then Play On
4. Peter Green's Fleetwood Mac
5. Mr. Wonderful
6. Kiln House
7. Fleetwood Mac
8. Rumours
9. Penguin
10. Heroes Are Hard To Find

Eindhalte, uitstappen! Met de huidige ontwikkelingen en haast van Fleetwood Mac-leden, zou het me verbazen als het gezelschap nog met nieuw werk op de proppen komt. Ik vind het natuurlijk wel best. Tegen dit album keek ik toch wel wat op. Wederom door de speelduur, maar het valt me reuze mee. Dit album is wel echt te lang. Knip de mindere nummers eraf en ik had misschien wel een halve ster extra gegeven. Iemand hierboven maakte de opmerking dat dit wel het meest muzikale album is van de band. Ik denk dat ze vooral bedoelt te zeggen dat het instrumentaal erg sterk geworden is. Buckingham trekt veel aandacht met zijn solo's. Die zijn namelijk echt goed. De stijlwijziging die hier plaatsgevonden heeft, is dat de songgerichte aanpak losgelaten is. Minder makkelijke liedjes die van A naar B kabbelen. Stevie Nicks is haar Dancing Queen stem verloren. Dat vind ik een heel goede ontwikkeling. Instrumentaal steken de meeste songs best goed in elkaar, maar dat weet niet te voorkomen dat ik dit album wel echt uit moet zitten.

Eindstand:
1. Future Games 4*
2. Bare Trees 4*
3. Then Play On 4*
4. Tango In The Night 3,5*
5. Peter Green's Fleetwood Mac 3*
6. Mr. Wonderful 3*
7. Kiln House 3*
8. Say You Will 3*
9. Fleetwood Mac 3*
10. Penguin 3*
11. Rumours 2,5*
12. Heroes Are Hard To Find 2,5*
13. Mirage 2*
14. Behind The Mask 2*
15. Time 2*
16. Tusk 1,5*

Dit is eigenlijk de enige plaat waar ik nog wel naar uit keek. Niet alleen vanwege de redelijk hoge score, maar ook omdat ik deze cd jaren geleden in mijn handen had. De hoes sprak me namelijk erg aan, maar behalve de naam deed Fleetwood Mac nog geen belletje rinkelen. De cd heb ik toentertijd laten liggen overigens.

Maar met het begin van deze marathon keek ik snel even door de discografie en viel de hoes weer op. Een van de mooiste die Mac gebruikt heeft. Nu we bij Tango In The Night aanbeland zijn, durf ik zelfs te zeggen dat het het wachten waard is geweest. Ik kan niet ontkennen dat de nodige nostalgie meespeelt, want dit album was behoorlijk populair toen ik nog een ukkie was. De hits van dit album kan ik nog altijd meezingen (Big Love, Everywhere, Little Lies) en daarmee moet ik ook bekennen dat de inmiddels door mij verguisde Christine McVie eindelijk weer eens een positieve rol te pakken heeft. Wat zij hier met Buckingham doet, is behoorlijk goed. Buckinghams stem past ook goed bij deze pop. Het heeft wat mysterieus.Zijn bijdrages zorgen sowieso wel voor een interessant geluid met hier en daar wat ongebruikelijke instrumenten. Ik begin zelfs waardering op te brengen voor zijn gitaarspel. Wat Stevie Nicks betreft begin ik de vergelijkingen met een geit (South Park) steeds beter te begrijpen. Wat ongemakkelijk propt ze er wat nummers tegen die qua zang en inhoudelijk het niveau naar beneden halen.

Nou niet denken dat ik dit album alsnog als de wiedeweerga in huis ga halen. qua stijl staat het ver van mijn smaak, maar ik kan er goed naar luisteren en de nodige respect voor opbrengen.



Tussenstand:
1. Future Games 4*
2. Bare Trees 4*
3. Then Play On 4*
4. Tango In The Night 3,5*
5. Peter Green's Fleetwood Mac 3*
6. Mr. Wonderful 3*
7. Kiln House 3*
8. Fleetwood Mac 3*
9. Penguin 3*
10. Rumours 2,5*
11. Heroes Are Hard To Find 2,5*
12. Mirage 2*
13. Tusk 1,5*

Het is eigenlijk wel verdomd jammer dat Peter Green na dit album opstapte. Eindelijk geeft Fleetwood Mac een eigen draai aan de klassieke blues en het resultaat is direct stukken beter. Then Play On staat vol met gevoelige nummers. Het valt dan ook op dat de rol van Spencer minimaal is. Af en toe duikt de slide guitar nog op, maar ik mis 'm niet. Ik houd wel van de spannende track Oh Well, dat ook mooie gitaaruitbarstingen heeft, afgewisseld met sfeervolle passages. Ik ben ook dol op het licht psychedelische Underway. Het is niet zo vuig als de vorige twee albums vaak zijn, maar dit is een stuk doordachter en vooral origineler. Blues blijft de basis, maar hardrock is een stuk nadrukkelijker aanwezig. Ik denk dat ik hier mijn favoriet van de band wel te pakken heb.

Tussenstand:
1. Then Play On
2. Peter Green's Fleetwood Mac
3. Mr. Wonderful

Het scheelt niet veel of ik had voor de verandering boven het gemiddelde gestemd. Time is namelijk zo'n ultieme "doet niets verkeerd"plaat. Een echte oudelullen-album zoals wel meer dinosaurussen uit de jaren zestig gemaakt hebben. Time is een heel veilige rit. Zeker waar McVie zingt, zal het heel vertrouwd aanvoelen. De muzikanten die op de vorige plaat aanschoven en zijn gebleven, zijn toch behoorlijk inwisselbaar. Alles op hetzelfde tempo en met dezelfde dynamiek gespeeld. Heel veilig en erg zoet, maar daarmee oersaai. Ik snap het lage gemiddelde heel goed, maar ik vind dit niet per se minder dan wat de band deed vanaf de titelloze plaat. Tango In The Night uitgezonderd.

Tussenstand:
1. Future Games 4*
2. Bare Trees 4*
3. Then Play On 4*
4. Tango In The Night 3,5*
5. Peter Green's Fleetwood Mac 3*
6. Mr. Wonderful 3*
7. Kiln House 3*
8. Fleetwood Mac 3*
9. Penguin 3*
10. Rumours 2,5*
11. Heroes Are Hard To Find 2,5*
12. Mirage 2*
13. Behind The Mask 2*
14. Time 2*
15. Tusk 1,5*

Niet gebruikelijk, maar momenteel komt het beter zo uit. Ik steek niet onder stoelen of banken dat ik een hekel heb aan lange albums. Een plaat als Tusk die dan 75 minuten duurt, zit overduidelijk aan het verkeerde kant van het spectrum. In een huis met twee heel jonge dames is het dan ook onmogelijk om de volle concentratie erbij te houden. Vandaar dat ik het in tweeën splits en later de rest erbij edit.

Plaat 1:
Tusk ken ik ook wel enigszins uit de collectie van mijn pa. Daar ik zelf al nooit een fervent luisteraar was van Fleetwood Mac was, kwam Tusk niet vaak aan bod. Ik vind dit eigenlijk een oersaai album. Christine McVie en Stevie Nicks bedienen je weer van de vervelende, mierzoete ballads en Lindsey Buckingham lijkt de weg kwijt te zijn met vervelende stampsongs. Het gevoel dat ik bij Tusk vooral krijg is dat alles zo op de automatische piloot gemaakt is. Buckingham lijkt met zijn frustraties degene die de meeste emotie in de muziek verwerkt. Het is alleen dermate vervelend dat het nauwelijks een pluspunt te noemen is. Voorlopig 1,5*, maar ik vrees dat de tweede plaat daar geen verandering in gaat brengen.


Plaat 2:
Een tikje minder storend dan de eerste. Dat komt omdat het net wat geïnspireerder en minder geforceerd overkomt. Buckingham blijft een irritante factor met rare songs als That's Enough For Me. Met een nummer als Walk A Thin Line, gaat hij zo McVie achterna. Al met al een vrij saaie tweede helft met toch enkele tenenkrommende momenten. De titeltrack is het minst vervelend van alle songs. Ik zou hier voor 2* gaan, maar vanwege de lengte (ik zie de noodzaak van een dubbel-lp hier in de verste verte niet), houd ik de score op 1,5*.


Tussenstand:
1. Future Games
2. Bare Trees
3. Then Play On
4. Peter Green's Fleetwood Mac
5. Mr. Wonderful
6. Kiln House
7. Fleetwood Mac
8. Rumours
9. Penguin
10. Heroes Are Hard To Find
11. Tusk

Weer een plaatje van eigen bodem en ditmaal een die ik tenminste nog eens live gezien heb en van een afstandje gevolgd heb toen ik zelf nog niet zo lang met metal bezig was. Flesh Made Sin heeft me nooit echt kunnen bekoren op hun full lenghts, maar deze EP is absolute klasse. Nog voordat thrash weer hip anno 2005-2010 leverde dit viertal al furieuze metal met vette, vlijmscherpe riffs en een drive waar je U tegen zegt. Teksten over dood en verderf, audiofragmenten met soms bizarre details en heel veel aggressie. Ik heb het altijd wel jammer gevonden dat Flesh Made Sin deze stijl nooit vastgehouden heeft en dat het daarna doodgebloed is.

Tussenstand:
1. Acid Reign - The Fear 4,5*
2. Flesh Made Sin - Masterwork In Blood
3. Agony - The First Defiance 4*
4. Lost Century - Complex Microcosm 4*
5. Space Eater - Aftershock 4*
6. Paralysis - Arctic Sleep 4*
7. Amnesia - Unknown Entity 3,5*
8. Apocalypse - Faithless 3,5*
9. Witchhammer - 1487 3,5*
10. Drifter - Reality Turns To Dust 3,5*
11. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
12. Hypnosia - Extreme Hatred 3*
13. Asphyxia - Exit Reality 2,5*
14. Skeptic Sence - Presence Of Mind 2*

Een heel teleurstellende plaat. Jaren geleden had ik de cd nog in mijn kast staan en vond ik dat ik van alle bands die ik goed vond ook alles moest hebben. Die insteek heb ik op den duur laten varen. Het zou zomaar kunnen dat Lennert mijn oude exemplaar nu heeft.

Forbidden heeft het vuur hier nog wel, maar wil teveel meegaan met de tijd. Distorion heeft duidelijke groovemetalinvloeden en de titel verraadt ook veel over de sound. Zelfs de zangpartijen van Russ Anderson zijn wat vervormd. Russ is trouwens vaak nauwelijks herkenbaar en is hier een stuk lager gaan zingen. Zingen gaat hem hier nog wel goed af in tegenstelling tot de reünie van 2008. Een andere rol die flink aangepast is, is die van de gitaristen. Locicero/Calvert was een prima tandem op Twisted Into Form, maar hier soleren de heren maar weinig. Ook de riffs zijn niet heel goed. Het eentonige geratel verveelt al snel. Waar Distortion het dan van moet hebben, is de donkere sfeer die ergens wel aan Nevermore doet denken, ware het niet dat Nevermore ten tijde van Distortion nog geen album uitgebracht had. Ik kan me niet voorstellen dat Nevermore door Forbidden is geïnspireerd.

Het is ook heel lastig om een favoriet nummer te vinden. Ook de cover van 21st Century Schizoid Man doet me niks, maar dat is ook omdat ik het origineel van King Crimson altijd oversla. Het beste stuk is de hidden track na de cover. Het is zo zonde, want Forbidden wil hier echt heel graag, maar het werkt gewoon niet. Ze proberen het spannend te maken en komen vervolgens met een ronduit saai album.


Tussenstand:
1. Forbidden Evil
2. Twisted Into Form
3. Distortion

Ter voorbereiding van de a.s. Dynamo Metalfest weer eens Forbidden aanslingeren. De band ken ik inmiddels heel wat jaren. Ergens rond 2004-2005 raakte ik helemaal verslingerd aan de Amerikaanse thrash metal en dan vooral de bands die de top eigenlijk net niet gehaald hebben. Dus naast Forbidden, luisterde ik ook veel Heathen, Toxik, Vio-lence, Sacred Reich, Flotsam & Jetsam en ga maar door. Natuurlijk was ik aanwezig toen Forbidden in 2008 voor wat reunie-optredens naar Europa kwam.

Hoewel ik na al die jaren weinig meer naar thrash luister, voelt Forbidden Evil een beetje als thuis komen na een lange reis. Mijn bewondering voor dit album staat nog altijd fier overeind en dat is niet meer dan logisch met al het geweld dat hier te horen is: vlammende gitaarpartijen, een heerlijk gillende Russ Anderson (hij viel eigenlijk wel behoorlijk tegen tijdens die reunie) en puike songs. Ik zou bijna ieder nummer wel als een soort klassieker kunnen rekenen. Natuurlijk vind ik een Through Eyes of Glass beter dan Off The Edge (al moet ik iedere keer weer grijnzen om de val van Russ en de klap die volgt). Mijn favoriet is en blijft de titeltrack. Ik geniet nog steeds zo hard van die puberale duivelsteksten, maar de hoofdrollen zijn toch echt voor Locicero en Alvelais die de spanning subliem opbouwen. Hun riffs zijn van buitenaardse klasse hier en het gitaarduel is wat mij betreft een van de beste die ik ooit gehoord heb. Ik zou dit album graag de volle mep willen geven, maar As Good As Dead heb ik nooit veel aan gevonden. Feel No Pain is ook geen favoriet, maar kan ermee door. Dan liever Follow Me dat laat horen dat thrash metal niet alleen snel aggressief hoeft te zijn. Ook midtempo is het effect maximaal. Zodoende is Forbidden Evil een heerlijke plaat waar het plezier vanaf spat.