Niet slecht, maar ook niet heel goed. Negligence probeert het wel, maar het zal wel een smaakdingetje zijn. Ondanks het technische karakter van de muziek, vind ik het resultaat saai. Er lijkt maar heel weinig visie schuil te gaan achter dit album. De zanger klinkt als de frontman van Cyclone Temple. Deze Slovenen proberen het wel, maar het raakt me gewoon niet. Dat kan aan het droge geluid liggen, maar songtechnisch is het ook vrij zwak. Veel gepiel, weinig wol. 3,5* voor de moeite.


Tussenstand:
1. Donor - Triangle Of The Lost 4,5*
2. D.A.M. - Inside Out 4,5*
3. Acid Reign - The Fear 4,5*
4. Pyracanda - Two Sides Of A Coin 4,5*
5. Seventh Angel - Lament For The Weary 4,5*
6. Flesh Made Sin - Masterwork In Blood 4,5*
7. Target - Mission Executed 4,5*
8. Agony - The First Defiance 4*
9. Immaculate - Atheist Crusade 4*
10. Lost Century - Complex Microcosm 4*
11. Space Eater - Aftershock 4*
12. Paralysis - Arctic Sleep 4*
13. Seventh Angel - The Torment
14. Violent Force - Malevolent Assault Of Tomorrow 3,5*
15. Amnesia - Unknown Entity 3,5*
16. T.C.F. - Where Madness Reigns 3,5*
17. Apocalypse - Faithless 3,5*
18. Witchhammer - 1487 3,5*
19. Drifter - Reality Turns To Dust 3,5*
20. Mezzrow - Then Came The Killing 3,5*
21. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
22. Negligence - Options Of A Trapped Mind 3,5*
23. Mandator - Initial Velocity 3*
24. Hypnosia - Extreme Hatred 3*
25. Cyclone - Inferior To None 2,5*
26. Asphyxia - Exit Reality 2,5*
27. Skeptic Sence - Presence Of Mind 2*

Vroeger deed ik Nevermore altijd af als jankband. Toen ik ze op Waldrock in 2004 zag, hield ik het dan ook niet lang vol. Dat waren de dagen van Enemies Of Reality. Nu ik het allemaal goed kan waarderen, kijk ik natuurlijk erg uit naar het unaniem tot magnum opus verklaarde Dead Heart In A Dead World. Zouden het de verwachtingen zijn of is er iets anders? Ik trek dit namelijk echt een stuk minder. Ik moet zeggen dat een nummer als The Heart Collector me nog redelijk goed aanspreekt, maar het valt erg tegen. De snelle songs missen echt het venijn. Instrumentaal is het allemaal een stuk minder geworden. Warrell Dane gooit niet langer zijn frustraties eruit. Daarmee is de angel eruit gehaald, Waar ik eerder steeds op het puntje van mijn stoel zat, veer ik nu af en toe nog op. Een cover is normaal gesproken geen probleem, maar Sound of Silence is een lied dat zo ongelooflijk sterk is omdat het subtiel en gevoelig is. Nevermore pakt het precies tegenovergesteld aan. Dit werkt op de lachspieren. Precies de reactie wanneer iemand Lang zal je leven krijst.

Nevermore is op dit album vooral erg toegankelijk. Dit moet dan de doorbraak wezen, maar ik haak juist af omdat ik als luisteraar niet meer uitgedaagd word.

Tussenstand:
1. The Politics Of Ecstacy
2. Nevermore
3. In Memory
4. Dreaming Neon Black
5. Dead Heart In A Dead World

Het eerste album waarmee ik me op onbekend terrein begeef. De eerste twee stonden al in de kast, maar van wat Nevermore erna uitbracht, heb ik hooguit enkele nummers gehoord. Eigenlijk ben ik wel blij met hoe goed het me bevalt. Sanctuary trek ik al langere tijd goed, maar wat Nevermore doet, doet er helemaal niet voor onder. Sterker nog, bij vlagen vind ik Nevermore beter zelfs. Moet ook zeggen dat het achtergrondverhaal me intrigeert. De teksten had ik er deze keer helaas niet bij. Zo'n verhaal kan best wel eens meerwaarde hebben.

Voorlopig houd ik het op een goede 4*, maar ik sluit dus niet uit dat het nog eens hoger zal worden. Ik vind het jammer dat dit album instrumentaal niet zo uitdagend is als het vorige werk, maar tegelijkertijd hoor je hier regelmatig ijzersterke sfeermomenten. Goed album weer! Ik durf mezelf inmiddels al een fan te noemen.

Tussenstand:
1. The Politics Of Ecstacy
2. Nevermore
3. In Memory
4. Dreaming Neon Black

Het kan zijn dat Enemies Of Reality ook mijn kennismaking was met Nevermore. Ik weet nog goed dat dit de plaat van de maand was in de Aardschok. Dat nog in een tijd dat ik het blad van voor naar achteren las. Volgens mij heb ik er toen nog wat nummers van gedownload, omdat veel mensen met deze band wegliepen in die tijd. Het deed me niks toen. Nu ik het hoor, heb ik geen idee welke versie ik geluisterd heb, maar na het wat saaie en simpele Dead Heart In A Dead World, ben ik al blij dat de muziek weer rost. Je kan horen dat de heren kwaad zijn. Er is weer bezieling. Warrell Dane zingt duidelijk wat bezetener, al haalt hij het oude niveau nog niet. Er staan een aantal goede songs op, zoals de naargeestige ballad Tomorrow Turned Into Yesterday en het freaky Seed Awakening. Het gitaargeluid is naar mijn smaak vaak te modern. Wellicht verhelpt een andere mix dat. Nogmaals, Nevermore is er nog niet, maar zeker op de goede weg.

Tussenstand:
1. The Politics Of Ecstacy
2. Nevermore
3. In Memory
4. Dreaming Neon Black
5, Enemies of Reality
6. Dead Heart In A Dead World

Erg fijne EP. Er zit minder thrash in deze muziek ten opzichte van het debuut, maar Nevermore is lekker bezig om meer en meer een eigen smoel te creeëren. De pieken op de vorige zijn net wat hoger, maar dit werkje schurkt wat mij betreft net tegen een 4,5* waardering aan. Toffe medleycover ook van Bauhaus. Niet te onderscheiden van hun eigen werk. Ik heb het idee dat Loomis wat minder prominent op de voorgrond staat. Warrell Dane kronkelt weer van de innerlijke pijn. Ik wenste hem dat niet toe, maar zijn zang (en teksten) zijn wederom subliem.

Tussenstand:
1. Nevermore
2. In Memory

Nevermore is de band waarvan ik jaren geleden besloten had dat het niet mijn ding was. Ik vond het wat hysterisch en te modern. Toch kocht ik dit album een tijd geleden omdat een vriend beloofde dat het wel op Sanctuary leek en uiteindelijk waardeerde ik het met vier sterren. Nu gaat er toch met veel overtuiging een halve bij. Een volle vijf sterren in de toekomst sluit ik zelfs niet meer uit. Ik geniet er van hoe Nevermore hier bevlogen klinkt. Warrell Dane is hier geweldig op dreef. Ik vind het wel duidelijk anders dan Sanctuary, maar de thrash metal is duidelijk aanwezig. Voor een album uit 1995 is dat wel opvallend, maar Nevermore gaat verder prima met zijn tijd mee. Het doet me wel wat denken aan Fear of God. Vooral door de geweldig zingende Dane klinkt dit album maniakaal, koud en sinister. Er zit veel pijn in de teksten. Zonde dat ik deze plaat niet kende toen ik zestien was.

Zo zit ik toch met wat gemengde gevoelens. Voor deze marathon was ik geen fan van Nevermore, maar dat is wel voorgoed omgeslagen. Uiteindelijk sluit je dan af met The Obsidian Conspiracy en dat behoort in mijn ogen dan weer tot het mindere werk van de band. Grappig dat een album 4* krijgt en dan tegenvalt. Dat komt dan toch doordat een aantal songs tegenvallen. Zij het door de vlakke productie, maar ook omdat het soms wat simpeltjes is. Als ik gewend ben aan bijna briljante teksten dan is een Rise Rise Rise refrein op Your Poison Throne toch best wel een afknapper. Gelukkig is de band ook regelmatig ongelooflijk goed bezig, zoals op het naargeestige And The Maiden Spoke en She Comes In Colors. Uiteindelijk is dit een marathon die er echt toe gedaan heeft. Ik kan dit wel meer mensen aanraden.

Tussenstand:
1. The Politics Of Ecstacy
2. This Godless Endeavor
3. Nevermore
4. In Memory
5. Dreaming Neon Black
6. Enemies of Reality
7. The Obsidian Conspiracy
8. Dead Heart In A Dead World

Nou, zat ik er toch mooi even naast. Ik hoor nu, drie jaar later, toch echt meer kwaliteiten. De getormenteerde Dane wederom voorop natuurlijk. Het is een vrij modern album. Nog steeds zelfs, want het klinkt geen seconde gedateerd. Misschien dat de productie iets helderder mag zijn. Soms zitten de nieuwerwetse fratsen op het randje, maar ik kan het nu wel hebben. Belangrijker is dat ik de lagen, de partijen veel beter hoor en me besef dat dit album heel sterk in elkaar steekt. De teksten zijn weer subliem. Heerlijke poëzie over een reis door een verknipte geest. Kan eigenlijk maar moeilijk een favoriet aanwijzen, maar ik denk dat ik voor 42147 ga.


Tussenstand:
1. The Politics Of Ecstacy
2. Nevermore
3. In Memory

Na de laatste drie albums, maakt Nevermore weer een gigantische stap vooruit. Wat ik na The Politics Of Ecstacy miste, was dat Nevermore me zo goed de muziek kon inzuigen. Het was alsof ik de narigheid en de waanzin kon voelen. Dat miste ik op de laatste platen, maar met This Godless Endeavor is de band weer helemaal op de juiste weg. Dit album laat horen hoe Dead Heart In A Dead World had moeten klinken. Nevermore zorgt ervoor dat de plaat toegankelijk is, maar het behoudt de emoties van het betere werk. Dit album laat een band horen die virtuoos is, intellectueel, van alle tijden. Het is jammer dat Warrell Dane niet meer zo bezeten klinkt als tien jaar daarvoor, maar als frontman mag hij zich in deze jaren nog altijd aan de top rekenen. Toch, hoe toegankelijk dit (voor Nevermorebegrippen) ook mag zijn, ik heb nog heel wat luisterbeurten nodig om het echt op waarde te schatten. De score zal waarschijnlijk niet meer zakken en een 5* notering sluit ik echt niet uit. Heel tof dit.


Tussenstand:
1. The Politics Of Ecstacy
2. This Godless Endeavor
3. Nevermore
4. In Memory
5. Dreaming Neon Black
6. Enemies of Reality
7. Dead Heart In A Dead World

Lang, heel lang niet meer gehoord, dit album. Sowieso was mijn vrouw, toen mijn vriendin, in de jaren 2003-2005 groot fan van Nightwish. Nadat Tarja eruit gebonjourd werd, was de liefde voor de band van haar kant helemaal over. De cd's verdwenen in de kast en juist ik haalde ze de laatste jaren er nog wel eens uit. Deze niet in elk geval. Wat ik me vooral herinner is de afgrijselijk slechte zang van Tuomas Holopainen. Die kunsten vallen ook nu weer op. Gelukkig staan er met Elvenpath en Astral Romance een paar erg sterke nummers op dit album. Die laten in elk geval horen dat Nightwish wel echt een band met talent was. Tarja maakt eveneens een sterke indruk. Met de orchestratie wisselt het nog wel eens. Subliem met Astral Romance, maar toch wel bedroevend slecht bij Beauty And The Beast (waarvan ik me wel een goede versie van herinner), The Carpenter en Tutankhamen. Het afsluitende epos Lappi is me wel te zweverig. Toch blijven de positieve punten beter hangen dan de negatieve. Het heeft ook wel charme. Ook al is het soms wel pijnlijk slecht. Een van de belangrijkste lessen is dat Tuomas niet kan zingen.

Lastig kiezen uit al dat moois. Century Child is als een snoepwinkel. De ene parel na de andere komt voorbij. Century Child is ook een heel belangrijk album. Niet omdat ik ze leerde kennen toen deze de meest recente was, maar vooral omdat het geluid hier echt aan het veranderen was terwijl de band in korte tijd veel populairder werd. De komst van Marco Hietala heeft hier zeker aan bijgedragen. Plots was daar de zanger die mooi kon afwisselen met Tarja. Het geluid heeft ook meer punch gekregen. Het is zwaarder geworden, maar tegelijkertijd is het organische en zwierige van de voorgaande albums nog duidelijk aanwezig.

Century Child is een fantastische opener door de zorgvuldige opbouw. Het kijkt nog een laatste keer terug naar de oude Nightwish en vervolgens maakt het statige End Of All Hope de definitieve stap. Krachtig, maar ook nog steeds heel catchy. Dat is het Nightwish anno 2002. Forever Yours is nog even een voorzichtige stap terug. Op het eerste gehoor een vrij simpele ballad, maar de subtiele toonverschillen in de zanglijnen maken van dit een fantastisch nummer. Slaying The Dreamer komt onverwacht fel uit de hoek. Fijne nare sfeer zit daar. Beauty And The Beast is een stuk beter geworden sinds Angels Fall First.
Ik zet 'm op de eerste plaats, omdat Nightwish hier naar mijn idee zijn hoogtepunt gehaald heeft.


Tussenstand:
1. Century Child
2. Oceanborn
3. Over The Hills And Far Away
4. Wishmaster
5. Angels Fall First

Omdat mijn vrouw groter fan was vroeger (en compleet afhaakte na het vertrek van Tarja), heb ik de periode met Anette Olzon nooit een kans gegeven. Destijds heb ik wel wat fragmenten gehoord en besloten dat het toch al niet mijn ding was. Tegenwoordig ben ik wat ouder en opener geworden. Anette is zeker geen slechte zanger, maar ze past niet bij de unieke sfeer die de band had. Het harde geluid is zowaar wat teruggetrokken. Ik moet bekennen dat ik dit niet verwacht had.

Toch is dit zeker geen terugkeer naar het oude geluid. Ja, het klinkt wat organischer, maar de rol van Tuomas lijkt een stuk minder geworden te zijn. Het orkest past hier beter in het geheel dan op Once het geval was. Anette is ook niet zo prominent aanwezig als Tarja was. De benadering is vaak erg poppy. The Poet And The Pendulum bouwt nog lekker op, maar zo'n Amaranth of Cadence Of Her Last Breath zijn mierzoet. Nightwish verzuimt het om indruk te maken. Meestal maakt de band een makke indruk. Soms vlamt er een solo of is er een fraai, sfeervol moment. Dan jengelt Olzon er weer doorheen en halverwege begin ik me toch wel aan haar stem te ergeren. Nee, Nightwish is hier een beetje dood aan het gaan.


Tussenstand:
1. Century Child
2. Oceanborn
3. Over The Hills And Far Away
4. Wishmaster
5. Angels Fall First
6. Once
7. Dark Passion Play

Even laten bezinken en een paar nummers nogmaals gehoord en ik kan weinig anders concluderen dat dit niet mijn album is. Sowieso ben ik teleurgesteld van de richting die de band insloeg ten tijde van Once. De dromerige en soms epische sfeer van de eerste albums is juist datgene wat NIghtwish voor mij zo uniek maakt. Dat element uit je muziek halen, is altijd wel een beetje als je eigen hart uitsnijden.

Geen kritiek richting Floor Jansen. Zij is en blijft een geweldige zangeres, maar ik vind ook dat haar capaciteiten te weinig benut worden. Bij wie dat ook niet het geval is, is Tuomas Holopainen zelf. Een fantastische liedjesschrijver met een subliem gevoel voor melodie. Het komt er hier wat mij betreft niet uit. De songs zijn vlak, simpel en veel te poppy. Zeker een Elán is echt vervelend. Wat mij betreft heeft Troy Donockley hier niets te zoeken met zijn fluitjes. Bah, wat een vreselijk getetter! Nee, ik beleef maar weinig plezier aan dit album. Het is me allemaal te mak, te simpel en niet memorabel. Slechts het afsluitende stuk tilt dit album uit de onvoldoendesfeer. Hopelijk herpakt Nightwish zich weer met het volgende album.

Eindstand:
1. Century Child
2. Oceanborn
3. Over The Hills And Far Away
4. Wishmaster
5. Imaginaerum
6. Angels Fall First
7. Once
8. Endless Forms Most Beautiful
9. Dark Passion Play

Eigenlijk had ik wel verwacht dat de tweede plaat met Floor beter zou zijn. Endless Forms Most Beautiful paste voor mijn gevoel niet bij Floor. Nu hebben ze tijd gehad om aan elkaar te wennen en dan merk je dat het resultaat echt een stuk beter is. Floor levert wat mij betreft haar beste performance ooit af. Ik heb haar nog nooit zo vrij horen zingen. Tegelijkertijd gaat de band qua geluid en kwaliteit terug naar het oude werk. Je merkt het aan de folk deuntjes en de zwierige natuurklanken. Het enige dat ik wellicht wel mis, is de volle power metal sound. De gitaar is er vooral voor de ritmepartijen en ook de toetsen staan wat op de achtergrond. Wel vind ik dat de band hier echt een teamprestatie aflevert. Veel mooie songs en dan vooral door het geweldige zangwerk. Op Tribale en Endlessness zelfs nog een wat agressieve finale van de eerste cd. Ik ben erg onder de indruk. Dat had ik, om eerlijk te zijn, echt niet verwacht.


Eindstand:
1. Century Child
2. Oceanborn
3. Human. |: Nature.
4. Over The Hills And Far Away
5. Wishmaster
6. Imaginaerum
7. Angels Fall First
8. Once
9. Endless Forms Most Beautiful
10. Dark Passion Play

Dat dit album zo goed bevalt, mag best een verrassing genoemd worden. Dark Passion Play was geen beste kennismaking met Anette Olzon. Vocaal niet, maar ook instrumentaal niet. Op Imaginaerum heeft Anette haar plaats gevonden en zingt ze met overtuiging. Ze kan zelfs lekker freaky uit de hoek komen en heel zwoel. De muziek gaat nu echt veel meer richting filmmuziek. Geen verrassing, aangezien Tuomas zijn liefde ervoor nooit onder stoelen of banken geschoven heeft. Het zorgt ervoor dat de pakkende losse nummers er niet meer zijn, maar het album meer een geheel geworden is. Tijdens het luisteren moet ik vaak denken aan The Lord of the Rings of een game als Elder Scrolls: Morrowind. Het is dus avontuurlijk, goed verzorgt en kakt slechts op weinig momenten in. Het is bij vlagen ook behoorlijk een soundtrack. Dat maakt het wat lastig te behappen, al maken de rijke orchestraties het wel echt mooi.


Tussenstand:
1. Century Child
2. Oceanborn
3. Over The Hills And Far Away
4. Wishmaster
5. Imaginaerum
5. Angels Fall First
6. Once
7. Dark Passion Play

Ten opzichte van Angels Fall First is Oceanborn een geweldige sprong voorwaarts. Waar de eerste door mij en Lennert nog goedgekeurd wordt vanwege het kneuterige en onbeholpenheid, is dit pure grandeur. Het opnamebudget ligt beduidend hoger, de orkestraties zijn veel beter uitgewerkt, Tuomas zingt niet meer en alle songs zijn raak. Waar Tarja op het debuut nog de smaakmaker is, is de band veel beter op elkaar ingewerkt. Luister hoe de keyboards en de gitaar vloeiend in elkaar overlopen op Gethsemane. Holopainen schudt de ene na de andere memorabele keyboardlijn uit zijn mouw. Toch klinkt het wel erg vertrouwd. Hoe goed Moondance ook is, blijf ik wel het gevoel hebben dat dit niet helemaal origineel is. Desalniettemin geniet ik ontzettend van dit album. Nightwish mengt hier power metal met opera en folk met speels gemak, zonder het metal aspect uit het oog te verliezen. Het geheel is zo organisch, dat het de ultieme soundtrack voor een boswandeling is; verwezen met Finse bossen en meren. The Pharaoh Sails To Orion is het klapstuk, maar de Kate Bush cover doet het origineel verbleken. Wat is dit ontzettend goed zeg.

Tussenstand:
1. Oceanborn
2. Angels Fall First

De release van Once staat me nog goed bij. Mijn vrouw was destijds groot fan, dus was Nightwish voor ons een van de trekpleisters op Dynamo Open Air in 2004. Diezelfde middag hield de band een signeersessie in de State Of Art Metalstore. Wij daarheen, want je kon toen ook al net wat eerder dan de rest van de wereld het album kopen. Het gesigneerde exemplaar ligt nu naast me.

Niet alleen is Once het laatste album met Tarja Turunen, maar ook duidelijk het afsluiten van de eerste periode muzikaalgewijs. Het is altijd afvragen of de overstap naar Nuclear Blast daar aan bijgedragen heeft. Het geluid is een stuk moderner en directer geworden. Ineens klinkt Nightwish als alle andere bands. Er is ook hier een orkest toegevoegd. Heel hip in die dagen, maar het past voor geen meter. Ik was juist wel gecharmeerd van het keyboardspel van Tuomas. Het zwierige, kalme geluid dat zo mooi bij de Finse bossen en meren past, is ingeruild voor zwaardere riffs en een eentonig drumgeluid. Kortom, de band is van het platteland naar de stad verhuist.

Dark Chest Of Wonders krijgt nog het voordeel van de twijfel, omdat het goed ingezongen is, maar Wish I Had An Angel zorgt voor nare rillingen. Nemo lijkt dan weer een overblijfsel van Century Child en is daarmee meteen een favoriet op dit album. Planet Hell vind ik dan weer vervelend springerig. Zo kan ik wel even doorgaan. Daar waar de band wat terugkeert naar het oude geluid, wordt het direct wat beter. Daar klinken ze weer als zichzelf. Ze zijn hier hun spontaniteit kwijtgeraakt. Behalve Nemo verdient eigenlijk alleen Creek Mary's Blood complimenten.

Tussenstand:
1. Century Child
2. Oceanborn
3. Over The Hills And Far Away
4. Wishmaster
5. Angels Fall First
6. Once

Een EP die ik beduidend vaker gedraaid heb vroeger dan ik me kan herinneren. Alle songs waren zo mee te dromen. Een prachtig tussendoortje dat gemiddeld beter scoort dan Wishmaster en waarschijnlijk minder dan Century Child. De titeltrack is een fenomenale cover. Een waarvan ik toch een paar jaar niet geweten heb dat het een cover is. Het past heel goed in het oeuvre van Nightwish. Astral Romance krijgt hier de versie waar het recht op heeft. Prachtig nummer is het hier. De nadere songs zijn eigenlijk ook best goed. Het zweverige Away doet het na al die jaren nog steeds prima. De live tracks voegen niet bijster veel toe, al bevat Walking In The Air nog een paar mooie, extra toeters en bellen.

Tussenstand:
1. Oceanborn
2. Over The Hills And Far Away
3. Wishmaster
4. Angels Fall First

Waar Nightwish met Oceanborn heel hoog vliegt, lijkt het onvermijdelijk dat de opvolger tegen gaan vallen. Wishmaster is natuurlijk verre van slecht, maar ontwikkelt zich wat mij betreft net wat te hard door. Om te beginnen is dit album niet zo euforisch en episch als de voorganger. Wishmaster is al wat toegankelijker. Geen gekke keuze als je de aandacht van het grote publiek op je wil laten vestigen. De sound blijft verder gewoon dik overeind. De zang en de keyboards blijven overheersen. Nog altijd prima symfonische power metal. Ik heb de 4,5* overwogen, want de eerste drie nummers, de titeltrack en de laatste twee zijn nog altijd erg goed.

Tussenstand:
1. Oceanborn
2. Wishmaster
3. Angels Fall First