Natuurlijk snap ik het wel als mensen Wardruna afdoen als een band met enkel sfeerklanken of 'leuk voor de achtergrond'. Ik gebruik deze muziek zelf ook heel graag op de achtergrond. Ik ben ook dol op de sfeer die het uitstraalt, maar ik snap voor een groot deel wel waar Einar Selvik met deze muziek naar toe wil. Zelf heb ik jaren gewerkt in het Prehistorisch Dorp in Eindhoven. Buiten openingstijden ben ik veel bezig geweest met historische ambachten. Vele uren heb ik doorgebracht in de middeleeuwse smederij of in de weer met mijn zelfgemaakte prehistorische bronsgieterij. Daar waar het kon, had ik vaak de muziek van Wardruna aan staan. Een betere soundtrack kun je je dan niet wensen. Natuurlijk ken ik Wardruna ook van de bijdragen aan de serie Vikings, maar mijn kennismaking met ze was op Roadburn.

Wardruna is bewust als een drieluikproject opgezet. Acht runen voor elk deel. Daarmee veel aandacht voor de Edda. Het lijkt de klassieke opzet: het begin, het hoogtepunt en de ondergang. Gap Var Ginnunga verwijst direct naar de grote leegte waaruit onze wereld geschapen is en is dus het begin. Hagal heeft vanwege de drums iets strijdbaars. Ik vind het fluitwerk hier prachtig. Gaahl zet een gave prehistorische vertolking neer. Die zoemtoon in Thurs vind ik heel treffend. Het zangwerk van Jara geeft dezelfde gevoel. Die rune staat voor de oogst (al zei mijn gevoel dat het lied over zaaien ging, hehe). Kauna klinkt dan weer lekker mysterieus en ietwat duister.

Het zangwerk is ijzersterk hier. Mooie afwisseling tussen Einar, Gaahl en Lindy Fay Hella. Hoewel het geheel inderdaad vaak wel net te minimalistisch is, geniet ik er wel altijd weer van. Veel mensen hebben niet door dat hier allerlei zelfgemaakte instrumenten naar historisch voorbeeld zijn gebruikt en veel opnames buiten zijn gemaakt. Een keurige 4,5* om mee te beginnen.

Aanvankelijk stelde dit album me wat teleur, maar uiteindelijk vallen een aantal songs in positieve wijze op. Toch voelt dit album niet helemaal lekker en dat heeft ermee te maken dat wat als los zand aanvoelt. De eerste drie zijn een duidelijk drieluik met een fascinerend thema. Skald redt zich door Viking hofzangers als uitgangspunt te nemen en Kvitravn... voelt eigenlijk in veel facetten aan als een vervolg op iets wat eigenlijk al afgerond was. Wardruna slaat dan ook geen nieuwe wegen in terwijl dat misschien wel nodig was.

Toch is het geen verkeerd album. Er staan wel degelijk heel sterke songs op. Mijn favoriet is het ritmische Skugge. De opening is ook heel fraai. Er wordt meer gebruik gemaakt van de harp (of wellicht een lier). Iets wat me eerder nooit echt opgevallen was bij Wardruna. Ook gedurende de plaat genoeg momenten waar ik echt van kan genieten. Toch blijft het gevoel dat er veel leftovers van de afgelopen vijftien jaar gebruikt zijn. Toch blijft Wardruna ook met dit materiaal de beste folkband die zo goed dat oergevoel kan oproepen.


Eindstand:
1. Ragnarok
2. Yggdrasil
3. Gap Var Ginnunga
4. Skald
5. Kvitravn

Ruim vier jaar geleden verhoogde ik al vrij snel en nu geef ik met gemak de maximale score. Het einde van deze drieluik is duidelijk de beste van de drie. Ragnarok, ofwel het einde of de ondergang, sleept je direct mee in de juiste sfeer. Voortdurend is de duistere ondertoon aanwezig. De muziek is rijk en melancholisch. Zelfs de vreugde rune Wunjo klinkt neerslachtig. Iets wat met het kinderkoor zelfs wat macaber is. Verder klinkt Wardruna hier strijdlustig met duidelijke oorlogsritmes. Tyr is natuurlijk de oorlogsgod, dus het past zeker. Ook bij UruR en Isa houd ik dat gevoel. Het zijn prachtige stukken. Pertho blijft voor mij onlosmakelijk verbonden met de scene van Vikings waarin Einar Selvik een cameo had als muzikant die de grote heidense vloot uitzwaait. Prachtige neofolk dit. Met name de drumritmes zijn aanstekelijk.


Tussenstand:
1. Ragnarok
2. Yggdrasil
3. Gap Var Ginnunga

Een skald is een hofdichter. Dat dichten gebeurde onder zijn eigen muzikale begeleiding. Als ik me goed herinner, werd dit album ook verkocht als zijnde een ode aan deze historische zangers. Op het grootste deel van dit album hoor je in principe de man op de cover.

Skald is een vrij sober album vergeleken met de voorgangers. De muzikale aankleding is beduidend soberder. Je hoort Einar met zijn lier. Dat klinkt een beetje karig, maar vaak weet hij wel echt de gevoelige snaar te raken. De eerste drie songs zijn prima opwarmers. Goed om mee in de sfeer te komen. Vanaf Voluspá begint het echte werk. Prachtig nummer, ijzersterk gezongen. Vindavla is ook zo'n mooi voorbeeld. Grote blikvanger is Sonatorrek. Niet omdat dit per se heel mooi is, maar het duurt ruim een kwartier en wordt gezongen zoals dat in de middeleeuwen gedaan zou zijn. Als ik me niet vergis is de tekst ook eeuwenoud. Het wordt in elk geval voortdurend op dezelfde manier gezongen en er lijkt geen eind aan te komen. Zelf vind ik het niet slecht, maar dit is ook geen stuk dat je snel voor je plezier opzet. Laat ik het er maar op houden dat ik het vooral interessant vind.


Tussenstand:
1. Ragnarok
2. Yggdrasil
3. Gap Var Ginnunga
4. Skald

Natuurlijk anders dan de vorige plaat, maar ik denk dat Einar Selvik ook wel gedacht zou hebben dat wanneer Wardruna een Gap Var Ginnunga II zou maken, dat het al snel saai zou worden. Het is ten slotte ook een drieluik en na het begin kom je natuurlijk aan bij 'het hoogtepunt' of 'de bloei'. Ik ben zelf wel een beetje geneigd het verband te trekken met de vikingtijd en hebben we, na het ontstaan van de werelden de complete levensboom (Yggdrasil) in beeld. Rotlaust Tre Fall laat de plaat stoer en levendig openen. Misschien komt het doordat het bij een strijdscene in Vikings is gebruikt, maar die associatie heb ik er nog steeds wel bij. Komt ook door de agressieve manier van zingen. Van de drie is dit ook degene die het meest aansluit op het dagelijks leven van de vikingen. Niet alleen strijdlustige muziek, maar ook het vee (Fehu), het paard (Ansur) komen aan bod. Evenals de seizoenen (Solringen) en de zon (Sowelu). Aan alles komt een eind (Helvegen). Een mooier lied over je eigen doem kun je je haast niet bedenken. Met deze hoogtijdagen van de vikingen krijg je als luisteraar veel levendigere muziek voorgeschoteld en word je meegenomen in oude, heidense rituelen. Mijn favorieten zijn Solringen, waar ik altijd midzomergevoelens bij krijg (al verraadt de tekst dat het over het begin van het voorjaar gaat) en Helvegen, wat de 'hit' is van het album.

Yggdrasil is dus een levendigere plaat. Er gebeurt meer, maar qua sfeer is er weinig veranderd. Dat laatste bedoel ik zeker niet negatief, want de muziek is erg herkenbaar als zijnde Wardruna. Tegelijkertijd is het alleen maar goed dat de band de stap voortwaarts durft te maken. Stiekem vind ik het wel jammer dat Gaahl wat minder prominent te horen is.


Tussenstand:
1. Yggdrasil
2. Gap Var Ginnunga

Vast Oceans Lachrymose was mijn gedoodverfde favoriet toen ik While Heaven Wept koos voor een marathon, maar nu ik Fear Of Infinity weer luister na al die jaren, ben ik weer ernstig aan het twijfelen gebracht. Ik heb Fear Of Infinity altijd geweldig gevonden, maar waar op VOL de band meteen piekt met The Furtest Shore, is op dit album geen zwak moment te bekennen. Dit album is een stuk consistenter, maar het beste nummer staat op een ander album.

Het is wel opvallend eigenlijk hoe een album als Fear Of Infinity een dikke metalplaat kan zijn, terwijl er nauwelijks agressie in zit. Dit album zou je aan je oma kunnen laten horen en waarschijnlijk vindt ze het nog mooi ook. Het ligt ook behoorlijk in het verlengde van Vast Oceans Lachrymose, al zijn de songs hier een stuk korter en daardoor minder uitgesponnen. Toch is ieder nummer weer een pareltje, zingt Rain Irving de sterren van de hemel en wordt er geweldig gemusiceerd. Het verschil met de voorganger is minimaal, maar ik kies toch voor het consistentere Fear Of Infinity.


Tussenstand:
1. Fear Of Infinity
2. Vast Oceans Lachrymose
3. Of Empires Forlorn
4. Sorrow Of The Angels

Laat ik maar eerlijk wezen en zeggen dat ik hier, voorafgaande aan de marathon, nogal hoge verwachtingen had en dat ze niet volledig ingelost worden. Maar dat dit een heel stuk beter is dan Sorrow Of The Angels, is zeker een geruststelling. While Heaven Wept klinkt hier een heel stuk beter. de muziek is een stuk spannender en ik voel veel meer een klik. Bij vlagen hoor ik echt geweldige dingen, zoals de titeltrack, Soulsadness en Sorrow Of The Angels (vreemd om een titelsong op een andere plaat te horen). Tom Phillips is niet de meest ideale zanger, maar klinkt hier over het algemeen gewoon goed. Niets opzienbarends, maar ook zeker niet slecht. WHW blijft hier godzijdank niet hangen in eindeloze, sfeervolle passages, muv van From Empires To Oceans. Er wordt voor het grootste deel van de tijd spannend gemusiceerd en dat zorgt voor een aantal fraaie, melancholische songs in de stijl die kenmerkend is voor While Heaven Wept. Niet perfect dus, maar wel een grote stap voorwaarts.

Tussenstand:
1. Of Empires Forlorn
2. Sorrow Of The Angels

While Heaven Wept volg ik al sinds Vast Oceans Lachrymose. Een fantastische doom metalband met epische inslag. Stad en land afgezocht voor de eerste twee platen, waarvan ik uiteindelijk de remasters gevonden heb. Sorrow of The Angels overigens op vinyl. Een prachtig geproduceerde plaat in elk geval. Het geluid is ongelooflijk helder. Tom Phillips neemt ruim de tijd voor drie songs en slaagt pas met de ruim twee minuten durende outro pas echt mijn aandacht te trekken.

Het raakt me nergens echt. Ik heb de neiging om op een denkbeeldige horloge te kijken alsof ik daar kan aflezen wanneer er weer iets gaat gebeuren. Sommige stukken zijn erg mooi, maar missen en doel. Op latere albums had ik altijd het gevoel meegezogen te worden in een verhaal of een emotionele achtbaan. Tom Phillips schreef deze muziek toen hij tussen de 15 en 18 was. Misschien maakte hij toen nog niet zoveel rottigheid mee als later zou gebeuren. De muziek komt over, alsof hij het cool vindt om sombere teksten en dito muziek te schrijven, maar het klinkt niet oprecht. Ik snap inmiddels wel waarom ik het nooit echt geluisterd heb, ondanks dat ik er geen slechte herinneringen aan heb, maar eigenlijk had ik gehoopt een schatkist open te trekken. Het blijkt een schoenendoos te zijn.

Weer een prachtig werkstuk van While Heaven Wept. Zonde dat deze band niet zo productief is. Het is wel grappig om te zien hoe het begon als trio en inmiddels zeven personen in deze band zitten. Het rijkere geluid komt het resultaat absoluut ten goede. Men schiet alle kanten op. Wisselt snelle stukken af met ballad-achtig materiaal, zonder dat het ook maar in de buurt van rommelig komt. Hier zijn topmuzikanten aan het werk. Mensen die vele uren aan de muziek gesleuteld hebben en toch blijft het materiaal fris en spontaan klinken.

Even een nummertje opzetten zit er niet in. Het album is als het ware een lange track. En hoewel je heel veel moois voorbij hoort komen, raakt het me niet zo, zoals de vorige twee albums doen. Dat is misschien ook wel het enige smetje. Suspended At Aphelion klinkt opgewekter dan het andere materiaal. Er is bijna niets duisters aan (ook al wordt er hier weer even gegrunt). Bijna klassieke muziek en het kan zich dan ook met gemak meten met de grote klassieke componisten. Het album is één groot hoogtepunt. Eerlijk gezegd heb ik weinig met progressieve metal, maar While Heaven Wept is een pareltje. Ik kan me ook niet voorstellen dat Suspended At Aphelion ooit zal vervelen.


Eindstand:
1. Fear Of Infinity
2. Vast Oceans Lachrymose
3. Suspended At Aphelion
4. Of Empires Forlorn
5. Sorrow Of The Angels

Gemiddeld: 4,3*

1. Psychotic Waltz (4,63)
2. Finntroll (4,5)
3. While Heaven Wept (4,3)
4. Primordial (4,19)
5. Thyrfing (3,93)
6. Stratovarius (3,87)
7. Helloween (3,67)
8. Iced Earth (3,25)
9. Sonata Arctica (2,44)

Ik pikte dit in 2009 of 2010 op en nog steeds blijft dit album me verbazen om zijn schoonheid. Echt doom is het niet meer, al blijft de sombere sfeer duidelijk aanwezig hier. Vast Oceans Lachrymose is een epische, avontuurlijke reis waar het verloren varen op uitgestrekte oceanen een metafoor is voor de eenzaamheid van verloren liefde. Mede door de hoes vind ik het ook mooi om het verhaal van Odysseus eraan te koppelen.

Furtest Shore is het beste nummer dat de band ooit gemaakt heeft. Een wonderschoon pareltje waar alles klopt en waar het perfect uitgebalanceerd is. De tweede helft is alsof je de hemel betreedt. Perfectie, durf ik zelfs te zeggen. Een nummer dat eigenlijk nooit mag eindigen, zo mooi is het. Het vervolg kan dat niveau eigenlijk ook niet halen, al is de titeltrack als het ware een voortzetting van The Furtest Shore. Vessel pakt me niet helemaal, maar ik heb zoveel prachtige dingen gehoord hier dat de maximale score de enige logische conclusie is.



Tussenstand:
1. Vast Oceans Lachrymose
2. Of Empires Forlorn
3. Sorrow Of The Angels

Een metalgigant zou ik Witchcraft niet willen noemen. De band is nooit metal geweest en ook geen gigant. De piek was ten tijde van Legend, maar dat Magnus Pelander nu kleine festivals als Into The Void en Sonic Whip mag headlinen, is omdat er toch nog wel enige waardering is voor het oude werk.

Black Metal is in elk geval een misleidende titel, want dergelijke muziek is hier niet te vinden. DIt is niets meer of minder dan Magnus Pelander solo met een akoestische gitaar, zingend over zijn depressie. Ik vraag me wel eens af hoe het met Magnus gaat, want ik schrok wel een beetje toen hij vorig jaar op Into The Void op het podium stapte. Stereotype verwarde man. Tijdens de set van een uur herkende ik maar twee nummers. Voor de rest was hij maar wat aan het jammen.

Op dit album is eigenlijk maar een nummer de moeite van benoemen waard en dat is Elegantly Expressed Depression. Ik heb de teksten er niet bij gepakt, maar ik gok dat Pelander hier nog wel samenvat hoe de sfeer onder zijn hersenpan is en ik vrees dat hij niet meer uit die situatie kan komen. Ik zie ook niet meer gebeuren dat hij een aantal goede muzikanten om hem heen weet te verzamelen om weer een kraker als The Alchemist of Legend eruit te persen. Een mooi nummer en de rest is weinig meer dan een slappen B-kant van een uit de kluiten gegroeide single. Dat Witchcraft nog onder de banieren van Nuclear Blast opereert, mag een wonder heten. Blijkbaar heeft Magnus een heel goed contract getekend. Het is gewoon heel erg jammer hoe het gelopen is, want toen ik de band in 2008 zag, waren ze erg goed.

Eindstand:
1. The Alchemist 5*
2. Legend 4,5*
3. Firewood 4,5*
4. Witchcraft 4,5*
5. Magnus Pelander - Magnus Pelander EP 4*
6. Nucleus 3,5*
7. Pelander - Time 2,5*
8. Witchcraft - Black Metal 2,5*

Snel door naar Firewood, dat een jaar na het debuut verscheen. Het label was Rise Above Records. Een kwaliteitslabel met een neusje voor oude heavy psych pareltjes, maar ook hadden deze Britten veel goede, nieuwe paarden in stal. Tegenwoordig gebeurt er helaas nog maar weinig.

Firewood is een aardige stap in de goede richting voor Magnus Pelander en co. De geluidskwaliteit is er op vooruit gegaan en de songs zijn interessanter en blijven beter hangen. Nog steeds klinkt de muziek vrij doomy en archaïsch, maar Pelander zingt met meer bravoure. Dat hoor je goed in If Wishes They Were Horses en Mr. Haze. Queen Of Bees mag dan weer gerust een meesterwerkje genoemd worden. Op alle fronten scoort Firewood net wat beter dan het debuut. De riffs spetteren meer, de solo's zijn leuker. Er staan ook echt geen slechte nummers op. Dit is een album waar ik altijd vrolijk van word. Melancholisch ook. Dit soort muziek wordt weer te weinig gemaakt.


Tussenstand:
1. Firewood
2. Witchcraft

Ruim tien jaar geen bericht meer geplaatst. Bij Firewood was zelfs nog nooit iets gepost. Er is op Musicmeter helaas maar weinig aandacht voor Witchcraft. Legend is, als ik last.fm mag geloven, wel overduidelijk het meest gedraaide album van de band. Dat snap ik op zich wel. Witchcraft maakt hier zijn modernste en meest directe album tot nu toe. Het is een behoorlijke stijlbreuk met het oudere werk. Ik vond het destijds wel jammer, maar ik was allang blij dat er weer eens iets uit kwam, want na drie albums in drie jaar, moesten we hier vijf jaar wachten.

Het was niet alleen lang wachten, maar ook de helft van de band vertrok in de tussentijd. Er werden drie nieuwe muzikanten aangetrokken waarbij Magnus Pelander zijn gitaar aan de wilgen hing en er werd een deal getekend met Nuclear Blast. Het kostte me destijds wel wat tijd om hier aan te wennen, maar Legend is uiteindelijk een heel puik album gebleken, vol prachtige songs. Ik snap dat sommige mensen weinig kunnen met de stem van Pelander, maar ik vind dat hij iets magisch heeft. Ja, het klinkt soms wat ielig als het gitaargeweld vrij stevig is, maar hij valt niet uit de toon.

Af en toe hoor je de bluessound weer terug, zoals in Ghost House. Wellicht de reden waarom dit nummer zo goed is. Ik smul van die prachtige solo. Verder heb ik een zwak voor Democracy en Dead End, al is het wel moeilijk om favorieten te kiezen. Over de gehele linie is het een sterk album en net niet goed genoeg voor 5*.


Tussenstand:
1. The Alchemist
2. Legend
3. Firewood
4. Witchcraft
5. Magnus Pelander - Magnus Pelander EP

Acht jaar geleden had ik ook al het nodige te zeggen over Nucleus, maar sindsdien heb ik er niet meer naar geluisterd. Tot nu dan en naar mijn idee is de teleurstelling alleen maar gegroeid. Geen Ola Henriksson meer, waarmee Magnus Pelander als enige van de klassieke line up overgebleven is. Met de wijsheid van nu vraag ik me af of Pelander echt goed gedaan heeft aan de platen na Legend. Nucleus en Black Metal zie ik nog met regelmaat in de vinylbakken staan, waardoor ik de indruk krijg dat de band nauwelijks nog fans over heeft.

Vooruit, Nucleus is geen slechte plaat. Het heeft echt heel goede momenten. Er zijn helaas ook wel veel stukken die weinig indrukwekkend of ronduit slecht zijn. Ik had The Outcast hier als favoriet nummer staan, maar hoe heb ik dat kunnen doen met de valse fluitpartijen in de opening? Ja, het rockt verder wel lekker, maar dat is het. De titeltrack vind ik nog steeds wel erg sterk. Een goed opgebouwde epic waar de melancholische sfeer met behulp van de zangeres een prachtige afsluiting krijgt. Pelander is het zingen niet verleerd, maar het goed musiceren wel. Op veel momenten lijkt de muziek wat stuurloos en geïmproviseerd. Dat is de grootste verandering ten opzichte van de compactere nummers van de vorige albums. Het geluid is nog steeds wel vrij bluesy. De moderne klanken van Legend sluimeren nog steeds rond. De tweede helft van dit album is beduidend minder dan de eerste. Helpless is nog goed te doen, maar Breakdown doet zijn naam eer aan. Een ongelooflijk waardeloos en overbodig kwartier aan geluid.


Tussenstand:
1. The Alchemist
2. Legend
3. Firewood
4. Witchcraft
5. Magnus Pelander - Magnus Pelander EP
6. Nucleus

Het stukje over The Alchemist schrijf ik voor het gemak er maar meteen achteraan. Dit album verveelt me na al die jaren nog steeds niet. Ik heb het zo vaak gedraaid dat ik iedere noot ken, ieder woord mee kan zingen en iedere tik op de drum mee kan tappen op mijn knie. Ik zag de band optreden toen ze aan het touren waren om deze plaat te promoten en dat moment bekeerde ik me tot heavy psych, occulte rock en dit soort smeuïge blues.

Witchcraft laat een behoorlijk ander geluid horen na twee albums die vooral heavy en doomrock bevatten. Het lijkt erop dat deze Zweden en Brit deze keer een goede studio mochten betreden met een mooi budget. De geluidskwaliteit is echt behoorlijk goed. Met Hey Doctor vallen ze nog even terug in de doom (geen bezwaar hoor), maar verder is The Alchemist een opvallend frisse en zomerse plaat. Walking Between the Lines is frivool en lekker in het gehoor. Misschien wel het beste nummer dat Witchcraft ooit schreef. Ook Pelander heeft flinke progressie geboekt als zanger. Zet een willekeurig nummer op van dit album en ik geniet ervan. Dit album is echt het resultaat van een band die al enkele jaren intensief samen spelen en op elkaar ingewerkt zijn. The Alchemist is een vrij toegankelijk album. Het ligt prettig in het gehoor en ook erg speels. Het kan niet anders of Graveyard en praktisch iedere retrorockband die erna kwam, heeft goed naar dit album geluisterd. Dit is gewoon een klassieker.


Tussenstand:
1. The Alchemist
2. Firewood
3. Witchcraft

Het zal de nostalgie zijn waardoor ik mijn score ophoog naar 4,5*, want ondanks dat ik heel erg geniet van het debuut van Witchcraft, is het er een die ik zelden opzet. Het is ook een album waarvan ik de tekortkomingen heel goed hoor. Witchcraft zal ik ergens in 2008 in de Vera te Groningen gezien heb. Die jaren week ik voor het eerst echt af van mijn strenge metaldieet. Ik luisterde wel wat classic rock, maar bands als Witchcraft, Jex Thoth, Blood Ceremony, Spirits of the Dead en iets later ook The Devil's Blood wisten me ervan te overtuigen dat er nog meer gitaargerichte genres die ongelooflijk tof is. Namelijk de voortzetting van heavy rock en heavy psych uit de jaren zestig en zeventig, al dan niet met een extra scheut blues of occult.

Witchcraft klinkt hier nog erg doomy. De invloeden van vroege Black Sabbath en Pentagram zijn erg duidelijk. Op wikipedia lees ik ook dat dit album is opgenomen in een simpele studio waar vooral vintage opname apparatuur stond. Dat verklaart de sound van dit debuut heel goed. De muziek is rauw, maar ook puur en oprecht. Geen digitale hulpmiddelen om alles keurig recht te trekken. Ik houd daarvan! Doordat alles zo archaïsch en vol distortion klinkt, doet het me ook denken aan oude Saint Vitus. Magnus Pelander doet stiekem ook wel wat denken aan Scott Reagers. Dit is een weinig originele plaat, maar Witchcraft heeft zijn troef voor het laatst bewaard. Her Sisters They Were Weak verraadt invloeden van (Scandinavische) prog en folk. Een prachtig lied dat laat zien wat Magnus Pelander en co in hun mars hebben. Als ik door het boekje blader, zie ik de heren in hun vintage jassen. Het was leuk dat ze de modetrend van die tijd meenamen, al herinner ik me ook wel de bands die wel heel opzichtig de kringloopwinkels afgestruind hadden.

Het is zeker niet perfect wat Witchcraft hier doet, maar het laat wel veel dingen horen en zien die ik zo geweldig aan dit genre vind: vuigheid, mystiek, psychedelica en natuurlijk dat iconische artwork.

Beetje obscure speed/thrash metal uit Noorwegen. Deze band beschikt over een lekker geluid en een prima zanger, maar niet de inspiratie tot echt goed materiaal. Veel riffs heb je toch al vaker gehoord. Enola Gay deed mij bijvoorbeeld heel erg denken aan Helloweens Ride The Sky. Er moet wel gemeld worden dat Witchhammer leuke, maar lichte technische trekjes heeft. Ik blijf vooral bij de gebruikelijke kritiek op dit soort bands die eigenlijk terecht nooit echt verder gekomen zijn.


Tussenstand:
1. Acid Reign - The Fear 4,5*
2. Agony - The First Defiance 4*
3. Amnesia - Unknown Entity 3,5*
4. Apocalypse - Faithless 3,5*
5. Witchhammer - 1487 3,5*
6. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
7. Asphyxia - Exit Reality 2,5*