De dalende lijn zet zich inderdaad voort. Helaas! Ook Audio-Visions moet het doen zonder epics. Het geluid is een stuk (radio)vriendelijker geworden. Op Wikipedia lees ik dat Livgren in de tussentijd zich bekeerd had tot het christendom en zoals gewoonlijk wordt de muziek er dan niet spannender op. De scherpe kantjes zijn bijna allemaal weggeveild. Op Loner vind je ze nog. Soms zijn de nummers nog wel heel redelijk, zoals bij No Room For A Stranger, maar het raakt me nergens. Livgren zet je met Relentless nog even op het verkeerde been: een stevige riff en vervolgens een slap couplet. Dit album krijgt nog wel het voordeel van de twijfel.

Tussenstand:
1. Leftoverture
2. Masque
3. Point Of Know Return
4. Kansas
5. Song For America
6. Monolith
7. Audio-Visions

Ja, dit is zoals verwacht het dieptepunt. Gezien de nieuwe line up op de volgende plaat waar ik zelf ook meer vertrouwen in heb, reken ik erop dat mijn waardering weer gaan stijgen. Drastic Measures is een volkomen misleidende titel. Dit zet gewoon de koers voort van Vinyl Confessions, zij het nog veiliger, nog gladder en daarmee nog saaier. Ik herken hier, net als op de voorganger, niets meer van de Kansas die ik echt heel erg ben gaan waarderen. Ik heb sowieso al een paar albums geen nummer meer gehoord die me echt boeide. Hier dus ook niet. Drastic Measures kon niet snel genoeg afgelopen zijn. Hopelijk komt er vanaf nu weer een stijgende lijn.

Tussenstand:
1. Leftoverture
2. Masque
3. Point Of Know Return
4. Kansas
5. Song For America
6. Monolith
7. Audio-Visions
8. Vinyl Confessions
9. Drastic Measures

Een krappe vier sterren om mijn waardering te uiten voor Kansas anno 1995. Teruggaan naar je roots in een periode waarbij je volgens mij niet op heel veel waardering hoefde te rekenen. Althans, ik geloof niet dat de jaren negentig een vruchtbare periode was voor progrock. Dat er een violist bij de groep gehaald is, is een gouden zet. Ik geloof ook niet dat Steinhardt ooit zo'n prominente rol heeft gehad als Ragsdale hier. Er zit weer een hoop spanning en drang naar avontuur in dit album. Ik was zelfs verbaasd over het uitgebreide karakter van veel songs en vaak wordt er heel behoorlijk gemusiceerd. Black Fathom 4, Under The Knife, Cold Grey Morning en de titeltrack zijn behoorlijk goede songs. Zelfs het country-gehalte (ik haat het genre) staat me niet tegen. Het is wel pijnlijk om te horen hoezeer de stem van Walsh achteruit gegaan is. Hij houdt zich nog wel staande, maar het verschil met de vorige plaat is erg duidelijk.

Ik ben best verrast door dit album. Behoorlijk aangenaam, want eigenlijk beschouwde ik alle goede platen na Point Of Know Return als pure winst en dit is dan toch de tweede 4* die ik mag geven.

Tussenstand:
1. Leftoverture
2. Masque
3. Point Of Know Return
4. Kansas
5. Song For America
6. Power
7. Freaks Of Nature
8. Monolith
9. In The Spirit Of Things
10. Audio-Visions
11. Vinyl Confessions
12. Drastic Measures

Beetje mixed feelings hier. Kansas en ik zijn qua stijl wat uit elkaar aan het groeien. Echt als een verrassing komt dat niet en ik heb er eerlijk gezegd ook niet veel moeite mee. Wat Kansas hier doet, is eigenlijk gewoon best goed. Ik kan er alleen weinig mee. De commerciële koers is weer terug, zij het niet zo erg als op Audio-Visions en Vinyl Confessions. Hier vind je in elk geval ook nog mooie nummers terug, zoals de ballad I Counted On Love. De poging om weer een epic op te nemen (Rainmaker), pakt ook prima uit. Het niveau van The Pinnacle of Death Of Mother Nature Suite wordt alleen niet gehaald. Het is verder precies de poprockplaat die je anno 1988 mag verwachten van Kansas. Er is weinig mis mee, maar tegelijkertijd bevat het weinig hoogtepunten.

Tussenstand:
1. Leftoverture
2. Masque
3. Point Of Know Return
4. Kansas
5. Song For America
6. Power
7. Monolith
8. In The Spirit Of Things
9. Audio-Visions
10. Vinyl Confessions
11. Drastic Measures

Ik heb dit album de afgelopen dagen zo vaak beluisterd dat ik een beetje vergeten ben dat er ook nog wat geschreven moet worden en dat er nog meer albums volgen. Eerlijk gezegd heb ik weinig toe te voegen aan het relaas van Lennert. Hij laat de naam Genesis vallen, maar linkt deze naam niet aan het heerlijke orgelspel van Steve Walsh. Kansas is misschien wel de eerste band sinds onze Genesis marathon waarbij ik een album echt vaker heb moeten beluisteren.

Kansas begint wat vreemd met het drukke vioolspel. Can I Tell You is zeker niet slecht, maar wel een nummer dat je in het diepe gooit. Ik wist aanvankelijk ook niet wat ik ermee moest. Later kom je beter in het album en voor je het weet, zit je naar parels te luisteren als Belexes, Journey From Mariabronn, Apercu en de machtige afsluiter Death Of Mother Nature Suite. De hardrock is behoorlijk fel voor die tijd en met name op de eerder genoemde songs steekt de muziek echt goed in elkaar. Fijne mix van hardrock en prog en een lekker epicsausje.

Grappig dat dit soort platen verrassend sterk uitpakken, terwijl ik hier geen noemenswaardige verwachtingen had. Dit album staat nu vanzelfsprekend hoog op het boodschappenlijstje.

Zo luister je eerst naar het stuurloze Heritage en vervolgens het krachtige, magnifieke Leftoverture van Kansas. Wat een wereld van verschil! Kansas doet voor de tweede plaat op rij echt helemaal niets fout. Beginnen met een erg leuke hit als Carry On Wayward Son (die ik nog het best ken van guitar hero) en afsluiten met ijzersterke prog/symfo epics als Cheyenne Anthem en Magnum Opus. Ook daartussen is het smullen geblazen. Dit album kocht ik ooit nog voor een euro (ruim voordat vinyl weer aan zijn opmars begon), maar haalde de platenspeler zelden. Wat heb ik deze parel onterecht lang laten liggen. Meesterwerkje!

Tussenstand:
1. Leftoverture
2. Masque
3. Kansas
4. Song For America

Het zijn weer de epics die dit album van Kansas zo verschrikkelijk goed maakt. Icarus en All The World met de gierende keyboardsolo's en het sterke verhalende karakter. Ik smul echt van deze muziek! Hoewel ik de epics van het debuut wel iets beter vind, zijn hier de korte nummers nu ook echt de moeite waard. Een kleine uitzondering voor Mysteries And Mayhem weliswaar, maar het machtige The Pinnacle maakt het weer goed. Masque is een erg genietbaar album vol grote en kleine parels. De eerste waarop de band alles voor elkaar heeft.


Tussenstand:
1. Masque
2. Kansas
3. Song For America

Over de koerswijziging is al genoeg gezegd. Ook ik vind het jammer dat Kansas die keuze maakte. Ik was alleen wel benieuwd naar hoe de band na Point Of Know Return zou gaan klinken. Ergens ging ik er wel een beetje van uit dat het succes van Dust In The Wind het geluid zou gaan bepalen. Dat gebeurt natuurlijk niet. Aanvankelijk ligt Monolith erg in lijn met de voorgangers. On The Other Side, People Of The South Wind, Angels Have Fallen etc. doen niet onder voor de kortere nummers van de vorige plaat. Prima werk. De epics worden alleen wel erg gemist. Kansas levert niet meer het proggeweld dat steevast de smaakmaker was. In plaats daarvan komen de heren met toegankelijke songs met een wat meer commerciele inslag. Niet slecht verder, maar beduidend minder interessant. De eerste helft verdient een dikke 4*, maar de tweede helft een keurige 3*.


Tussenstand:
1. Leftoverture
2. Masque
3. Point Of Know Return
4. Kansas
5. Song For America
6. Monolith

Ergens ben ik bang hier te negatief te klinken, maar toch vind ik dit een erg leuk album. Het doet me allemaal wat minder dan de vorige twee albums. Naast heel vet proggeweld (zoals op het veel te korte The Spider) of die ongelooflijk sterke Dust In The WInd, vind ik dit album vaak wat chaotisch of minder doordacht. Closet Chronicles is het niet helemaal. Toch staan er verder weer allemaal treffers op en valt het muzikaal vakmanschip van de heren simpelweg niet te ontkennen. Het gevoel is toch wel minder.

Dust In The Wind hoorde ik een paar jaar geleden voorbij komen in een nieuwsartikel over de overlast van crematoria. Die was toch wel erg sterk.

Tussenstand:
1. Leftoverture
2. Masque
3. Point Of Know Return
4. Kansas
5. Song For America

Yes! Dit is stiekem al meer dan ik durfde te hopen. Silhouettes In Disguise is een heel leuke opener, de titeltrack is teveel standaard AOR naar mijn smaak, maar op Secret Service en verder hoor ik de echte Kansas weer. Dat de band zich niet in 1976 waant, kan ik heel goed begrijpen. Dan was deze reünie van korte duur geweest. De heren gaan dus mee met hun tijd, maar hier herken ik tenminste de band terug in tegenstelling tot de christelijke poprock die Livgren, Hope en Elefante eerder dat decennium maakten. Het oude niveau wordt niet meer gehaald, maar daar kan ik goed mee leven. Met het eerder genoemde Secret Service en Musicatto en Three Pretenders heb ik weer wat materiaal waar ik behoorlijk van genoten heb. Het progkarakter zit er weer in. De teksten zijn eindelijk weer goed en Walsh is toch echt wel een betere zanger dan Elefante.


Tussenstand:
1. Leftoverture
2. Masque
3. Point Of Know Return
4. Kansas
5. Song For America
6. Power
7. Monolith
8. Audio-Visions
9. Vinyl Confessions
10. Drastic Measures

Dat dit geen Leftoverture is, mag gerust een inkoppertje genoemd worden. Bij alle grote oude bands wordt recent materiaal vergeleken met de platen uit de hoogtijdagen. Veel van die platen komen er dan bekaaid van af. Toch verdient Kansas een heel dikke pluim als het komt op de kwaliteit waar ze mee voor de dag komen. Geen uitgebluste indruk, Niet even makkelijk scoren. Nee, gewoon volle bak aan het werk en Somewhere To Elsewhere is uiteindelijk een heel leuk album geworden. Je hoort weer de kansas van weleer, maar dan een stuk moderner en zonder de jeugdige onbezonnenheid. Dat laatste mis ik natuurlijk wel een beetje, maar dat gevoel heerst lang niet zo erg dan dat deze plaat ontzettend leuk is om te horen. Walsh klinkt alweer wat beter en ook met de terugkeer van Kerry Livgren kan ik gelukkig zijn. De born again christian komt weer met interessante muziek op de proppen. Leuke progplaat gewoon en daarmee de derde 4* sinds Point Of Know Return. Ik had dat absoluut niet verwacht.


Tussenstand:
1. Leftoverture
2. Masque
3. Point Of Know Return
4. Kansas
5. Song For America
6. Power
7. Somewhere To Elsewhere
8. Freaks Of Nature
9. Monolith
10. In The Spirit Of Things
11. Audio-Visions
12. Vinyl Confessions
13. Drastic Measures

Oef, wat wordt er weinig gebabbeld over dit album! Erg zonde, want het is wederom een genot om naar te luisteren. In tegenstelling tot de scores, ben ik iets minder positief over de opvolger. Kansas scoort een dikke 4,5*, hier is het een krappe. De zo bejubelde titeltrack kan mij helaas niet echt overtuigen. Vervelend is het allerminst hoor. Er wordt leuk gemusiceerd, maar ik hoor de spanning niet die een Lamplight Symphony of een Incomudro wel heeft. Dat zijn weer echte pareltjes van de hand van Livgren. De rocksongs mogen er best wezen. Geen echte hits, maar ook zeker niet slecht. Song For America is over de gehele linie een best lekker album met enkele echte hoogtepunten.

Waar ik bij Kansas het gevoel had in het diepe gegooid te zijn, heb ik dat hier niet. Misschien komt het omdat ik in zekere zin beter kon verwachten waar Kansas mee zou komen, maar ik merk tegelijkertijd dat ik maar weinig viool gehoord heb. Het felle lijkt er al van af te zijn.

Tussenstand:
1. Kansas
2. Song For America

Ik ben wel heel erg gecharmeerd van dit album. Na The Prelude Implicit maakt de band een duidelijke stap voorwaarts als het gaat om kwaliteit. Ik krijg zelfs weer het klassieke Kansas gevoel, ondanks dat zoveel bepalende gezichten vertrokken zijn. Het gitaarwerk is spannend, de viool vult het geheel goed aan en Ronnie Platt doet prima zijn ding. Met name de opener vind ik erg sterk. Daar is de viool zelfs de kers op de taart! Het is een heel bevlogen album geworden voor een stel oude rotten. Van deze leeftijdscategorie is de muziek vaak braaf, veilig en gezellig. Op de eerste helft van dit album is genoeg spanning te vinden. Enkel Never is wel zo'n typerende ballad. Daar kan ik dan ook weinig mee. The Song The River Sang is dan weer heerlijk meanderend . Fijne afsluiter die de nasmaak van dit album weer aangenaam maakt. Een uitdagend album van oude rotten met hier en daar fijn gescheur en veel uitdagende klassieke prog.


Nieuwe eindstand:
1. Leftoverture
2. Masque
3. Point Of Know Return
4. Kansas
5. Song For America
6. The Absence Of Presence
7. Power
8. Somewhere To Elsewhere
9. Freaks Of Nature
10. Monolith
11. In The Spirit Of Things
12. The Prelude Implicit
13. Audio-Visions
14. Vinyl Confessions
15. Drastic Measures

Walsh weg, Steinhardt weg en Livgren bleef niet eens na Somewhere To Elsewhere. Degenen die zo belangrijk waren voor het gezicht van Kansas zijn weg. Dat de band hier met een leuk album komt, is natuurlijk mooi, maar het voelt niet meer als Kansas. Toch zitten alle vertrouwde elementen er wel in, behalve Walsh achter de microfoon. De nieuwe zanger is niet slecht al is hij wel vrij inwisselbaar. Muzikaal heeft het niet de flow van de andere recente platen, laat staan de klassiekers. Voor mijn gevoel zit ik eerder naar Kansas fans te luisteren dan naar Kansas zelf. Het is over de hele lijn genietbaar en dat is met deze line up ook wel wat waard.


Eindstand:
1. Leftoverture
2. Masque
3. Point Of Know Return
4. Kansas
5. Song For America
6. Power
7. Somewhere To Elsewhere
8. Freaks Of Nature
9. Monolith
10. In The Spirit Of Things
11. The Prelude Implicit
12. Audio-Visions
13. Vinyl Confessions
14. Drastic Measures

Hier kan ik weinig meer doen dan Steve Walsh groot gelijk geven. Kansas is vervallen tot gladde AOR en de bekering van Livgren en Hope in het achterhoofd gaan de teksten ook tegenstaan. Waar de band eerst spannend en best stoer klonk, is het hier zoetsappig en zou ik soms het liefst een teiltje willen pakken. De muziek is erg braaf, maar echt slecht wordt het ook nergens. Even de ideologie buiten beschouwing gelaten, is Vinyl Confessions (vreselijke titel, dat wel) een behoorlijk veilige plaat. Livgren en Elefante zijn prima zangers en daar wordt wat blind op gevaren.Ik hoop dat met Drastic Measures het dieptepunt echt bereikt is en dat het daarna weer flink beter wordt.

Tussenstand:
1. Leftoverture
2. Masque
3. Point Of Know Return
4. Kansas
5. Song For America
6. Monolith
7. Audio-Visions
8. Vinyl Confessions

Weer moet ik het gapen onderdrukken. Waarom dit op de markt verschenen is, vind ik ook weer vreemd. Dit album klinkt als een verzameling demo's. Deze stukken zijn toch serieus niet klaar? Is dit per abuis opgestuurd naar de platenmaatschappij? Dit lijken me eerder opnames van thuis bedachte ideeën en zelfs dat is verre van interessant. Wel een score hier die recht doet trouwens. Zijn er toch meer mensen die geen idee hebben wat ze hiermee aan moeten vangen.



Tussenstand:
1. The Soft Machine
2. Volume 2
3. Fourth
4. Six
5. 5
6. Seven
7. Third
8. Rubber Riff
9. Bundles

Na het geweldige Them en Abigail, wordt helaas toch echt de weg naar beneden ingezet. Net als op Conspiracy zorgt de sfeer voor de beste momenten. Echt goede songs hoor ik niet. Eerder goede stukken, maar daarbij begint de sleet wel zichtbaar te worden. The Eye is dan nog steeds een prima genietbaar album, maar dit behoort toch duidelijk tot het mindere werk tot nu toe. Het is alsof de band geen aanstalten wil maken om van The Eye een topplaat te maken. The Curse is daarbij een wel erg matte afsluiter. De rek is er wel een beetje uit.

Tussenstand:
1. "Them"
2. Abigail
3. Conspiracy
4. The Eye
5. Fatal Portrait

Weer een fijn album! King Diamond levert weer een net wat betere plaat af dan Abigail. Uiteindelijk denk ik dat Abigail wel een paar betere songs heeft, maar "Them" is beter geproduceerd en klinkt meer als een geheel. Iets wat beter uitkomt bij een conceptalbum. Abigail is wat dat betreft meer een verzameling losse songs. Het is wel lastig om een favoriet aan te wijzen, want beide hebben hun sterke kanten. Verder gewoon erg fijne horrormetal met subliem gitaarwerk en de waanzinnige stemmetjes van King Diamond.


Tussenstand:
1. "Them"
2. Abigail
3. Fatal Portrait

Toch een stuk beter dan ik me herinnerde. Ik zette deze plaat nog wel eens op voor de titeltrack, maar eigenlijk zitten er geen songs bij die daar niet voor onder doen. Wat ook fijn is, zeker ten opzichte van het debuut, is dat er veel zaken verbeterd zijn. Er is een betere productie en de songs spreken veel meer aan. Er zit meer afwisseling in. De opbouw is niet zo standaard als op het debuut vaak het geval was. Zo'n concept hoeft van mij niet per se, maar in Abigail's geval pakt het prima uit en het verhaal is best geinig. Dikke pluim voor de solo's. Godzijdank geen zelfgeilerij, maar echt in dienst van de songs. Die solo's zorgen voor extra sfeer en zo hoort het. Laat ik maar eerlijk wezen. Ik dacht dit niet hoger zou komen dan 3,5 a 4*, maar dit is een terechte klassieker wat mij betreft.

Tussenstand:
1. Abigail
2. Fatal Portrait

Het lukt me maar niet om een klik te krijgen met dit album. Vooropgesteld dat ik het ook zeker niet slecht vind, maar de vonk springt maar niet over. Het geluid is vaak wat tammetjes. Zangpartijen lijken kracht te missen. liedjes die prima klinken, maar net niet de juiste indruk maken. Goede solo's die, vergeleken met de betere platen, wederom te weinig in aantal zijn. Eerlijk gezegd interesseert het me niet dat King Diamond na al die jaren met een vervolg op Abigail komt, al proef ik geen seconde de sfeer van het eerste deel. Het is het gewoon niet voor mij.

Tussenstand:
1. Voodoo
2. "Them"
3. Abigail
4. House Of God
5. Conspiracy
6. The Eye
7. Fatal Portrait
8. Abigail II: The Revenge
9. The Graveyard
10. The Spider's Lullabye

Slechts een jaar na Them had ik eigenlijk geen echte ontwikkelingen verwacht. Gewoon meer van hetzelfde, maar King Diamond gooit in Conspiracy naar mijn idee veel meer sfeer in. Die paar instrumentale stukken en de meer ingetogen klank, maakt dit album behoorlijk anders dan de voorganger. Het is niet slecht. De opener is zelfs geweldig, maar het pakt me minder dan de voorgangers. Conspirary is natuurlijk ook een leuk hoorspel, maar door de eerder genoemde redenen voelt het net wat minder spannend aan. Verder gewoon een goed album. King Diamond laat wederom horen tot de beste heavy metalbands te horen.


Tussenstand:
1. "Them"
2. Abigail
3. Conspiracy
4. Fatal Portrait

King Diamond is bij mij altijd een apart geval geweest. Ik vind het best tof, maar ik kan mezelf er eigenlijk zelden toe zetten om er naar te luisteren. Toch heb ik er zes albums van. Fatal Portrait staat in elk geval niet in de kast, maar de hoes fascineert me al jaren. Nu ik het album echt kan beluisteren, moet ik bekennen dat ik het niet meer dan aardig vind. De start is vrij stroef. Degelijk maar bepaald niet imponerend. Het doffe geluid speelt daar ook een rol bij. Vanaf Dressed In White wordt het al iets beter, omdat de band tenminste nog een beetje van de gebruikelijke structuren stapt, maar Haunted is de enige goede track. Dat klinkt tenminste nog spannend. Voor de rest is het een vrij matige 'opvolger' van Don't Break The Oath. Door Nightmare een krappe 3,5*

Het laatste album van King DIamond gaat weer terug richting Abigail en Them. Het is allemaal wat directer, geen songs die door de traagheid de snelheid uit het geheel halen, maar stuk voor stuk pakkende songs. Toch begint de sleet er wel op te komen. Ik heb de indruk dat King DIamond niet beter kan. Het hoge zingen wordt zeldzamer samen met de gitaarsolo's. Het is allemaal wel wat minder geworden. Nergens ga ik echt uit mijn dak, zoals ik op Them of Voodoo deed, maar het is wel erg genietbaar. De ballad op het einde is wellicht de grootste verrassing. Ik zou het wel prima vinden als King Diamond hiermee zijn loopbaan afsluit. Ik denk dat alles wel verteld is.


Eindstand:
1. Voodoo
2. "Them"
3. Abigail
4. Give Me Your Soul... Please
5. House Of God
6. Conspiracy
7. The Eye
8. Fatal Portrait
9. Abigail II: The Revenge
10. The Graveyard
11. The Puppet Master
12. The Spider's Lullabye

Een wat vreemde plaat van King Diamond. Vreemd, maar zeker niet slecht. Dit is het eerste album waar het horrorverhaal achterwege lijkt gelaten. Als ik het plot zo lees op wikipedia, dan komt het ook meer over als een thriller. Muzikaal is dit een stuk lichter dan we gewend zijn. Lichter als in tegenstelling tot donker, want het is op en top heavy metal. Het is een lekker album gebleken, maar ik merk tegen het einde dat het me allemaal toch net iets te lang duurt. Dat kan ook zijn omdat we na Voodoo al twee uur King Diamond luisteren, dus ik geef dit album de voordeel van de twijfel. Ik ben aan de andere kant ook wel blij dat er echt eens wat anders geprobeerd wordt. Misschien had King Diamond ook op een andere manier kunnen zingen.


Tussenstand:
1. Voodoo
2. "Them"
3. Abigail
4. House Of God
5. Conspiracy
6. The Eye
7. Fatal Portrait
8. The Graveyard
9. The Spider's Lullabye

iets beter dan ik me herinnerde. Of komt het omdat ik dit toch wel beter vind dan The Spider's Lullabye? In elk geval klinkt The Graveyard weer wat frisser dan de voorganger. Er is duidelijk weer gezocht naar een jaren tachtiggeluid plus dat het allemaal wat luchtiger klinkt. Ik heb ze niet geteld, maar voor mijn gevoel wordt er ook weer wat meer gesoleerd. Spijt dat ik dit album ooit weggedaan heb, heb ik niet. Er staan een paar best leuke songs op, maar ook evenveel saaie vullers. Die houden mooi de balans erin. The Graveyard is geen slecht album, maar zeker de minst enge van King Diamond. Een paar keer heb ik toch goed moeten lachen om de stemmetjes van de zanger of de teksten die (onbedoeld?) grappig zijn.


Tussenstand:
1. "Them"
2. Abigail
3. Conspiracy
4. The Eye
5. Fatal Portrait
6. The Graveyard
7. The Spider's Lullabye

Grappig, Abigail II begon erg matig en werd steeds beter. Bij The Puppet Master was ik aanvankelijk enthousiast en zakte het dat uiteindelijk weer weg. King Diamond is het na House of God wel aardig kwijt. Op plaat dan, want de show van vijf(?) jaar geleden in de 013 was pure klasse. Op plaat wringt King Diamond zich in allerlei bochten. Het is goed om te horen dat er echt naar nieuwe dingen gezocht wordt binnen het toch al beperkte wereldje waarbinnen deze band kan opereren.

Het klinkt dus relatief origineel. Het album spettert bij vlagen en het geheel voelt coherenter aan dan bij de voorganger het geval was. Het zit overigens niet ver verwijderd van wat je van de band gewend bent. Toch mis ik heel erg de aanstekelijke songs die er eerder wel waren. Het puike verhaal komt er in de muziek niet echt goed uit. Zeker niet met alle simpele (rustige) songs die je hier voor de kiezen krijgt. Een Christmas doet me daarbij ook helemaal niks en dit album duurt uiteindelijk gewoon veel te lang.

Tussenstand:
1. Voodoo
2. "Them"
3. Abigail
4. House Of God
5. Conspiracy
6. The Eye
7. Fatal Portrait
8. Abigail II: The Revenge
9. The Graveyard
10. The Puppet Master
11. The Spider's Lullabye

Ondanks dat de eerste songs een stuk sneller en vuriger klinken dan de vorige, begint het goed. Toch slaat de verveling wel enigszins toe met zelfs een aantal matige songs. Het is allemaal volgens het boekje. De moderne klank doet het geheel ook geen goed en wederom hoor ik geen songs die het echt goed doen. Ik merk ook dat het aantal goede solo's sterk afneemt en dat er meer en meer matige stukken in sluipen. De fade out van de afsluiter is echt een domper bijvoorbeeld. King Diamond met een ninetees productie trek ik ook niet helemaal.


Tussenstand:
1. "Them"
2. Abigail
3. Conspiracy
4. The Eye
5. Fatal Portrait
6. The Spider's Lullabye

Jammer dat de waarderingen relatief laag uitvallen. Na drie mindere platen is dit weer een grote sprong voorwaarts. Sterker nog, so far behoort dit toch wel tot het beste werk. Het geluid is iets beter dan The Graveyard en het songmateriaal is in elk geval erg aanstekelijk. King Diamond probeert daarbij nieuwe dingen uit. De traditionele voodoodrums in de titeltrack hadden best vaker gebruikt mogen worden. Dimebag Darrell perst ook een fenomenale solo uit zijn gitaar.

Belangrijker is dat dit een geweldig muzikaal avontuur is met een aantal fenomenale songs. De gekke stemmetjes zijn gebleven, maar dit klinkt weer sinister in plaats van grappig. Life After Death reken ik wat dat betreft tot mijn favoriete KD-nummer. The Exorcist is ook fenomenaal. De rest zit daar opvallend genoeg net onder. Voodoo is een bijzonder sterke plaat. Het soleerwerk is buitenaards goed. Als ik dit album hoor, waan ik me in een toffe eighties horrorfilm. Ben benieuwd of het beter gaat worden dan dit!

Tussenstand:
1. Voodoo
2. "Them"
3. Abigail
4. Conspiracy
5. The Eye
6. Fatal Portrait
7. The Graveyard
8. The Spider's Lullabye

Geen verrassingen hier. Anno '84 gaat Kiss de hairkant op. Dat ze zo erg meeliften met het succes van een Motley Crue verbaast me wel een beetje. Met name in de eerste nummers is het spiekwerk duidelijk. Dit maakt het wel dat dit album erg vlot en energiek is. Dit is ook wel belangrijk, want verder is het album compleet voorspelbaar. Stanley heeft iets meer nummers geschreven, dus het album is vaker redelijk dan behoorlijk matig. De beste nummers hoor je als eerste en vervolgens gaat het als een nachtkaars uit.


Tussenstand:
1. Ace Frehley
2. Music From The Elder
3. Kiss
4. Paul Stanley
5. Love Gun
6. Destroyer
7. Dynasty
8. Creatures Of The Night
9. Animalize
10. Lick It Up
11. Hotter Than Hell
12. Peter Criss
13. Dressed To Kill
14. Unmasked
15. Rock And Roll Over
16. Gene Simmons

En weer verder. Het is weer een typische middle-of-the-road album. Kiss volgt keurig de ontwikkelingen binnen de populaire hair metal en past dat prima toe op Asylum, maar verder vind ik het een tamelijk zielloze verschijning en zit het qua niveau op de gemiddelde andere band van die tijd. Ik kan me ook niet voorstellen dat er een haan naar gekraaid zou hebben als er een andere naam dan Kiss op zou staan. Behalve de zanger hoor ik weinig verschil tussen de songs van Gene en Paul. Dat is geen compliment voor Gene.

Tussenstand:
1. Ace Frehley
2. Music From The Elder
3. Kiss
4. Paul Stanley
5. Love Gun
6. Destroyer
7. Dynasty
8. Creatures Of The Night
9. Animalize
10. Lick It Up
11. Hotter Than Hell
12. Asylum
13. Peter Criss
14. Dressed To Kill
15. Unmasked
16. Rock And Roll Over
17. Gene Simmons