Beetje een lastig album, want in de line up vinden we uiteraard niet de originele zanger terug en helaas ook geen noemenswaardige bijdrage van een van de drie grote gitaristen die in deze band zat. Slecht een nummer met Jeff Beck vind ik dan toch echt te karig. Dat er bekende gasten meedoen, is niet onaardig, maar ook niet bepaald bijzonder.

Wat me wel verrast, is dat dit onmiskenbaar klinkt als The Yardbirds. Voor een reünieplaat is het ook best knap wat hier gedaan wordt. Het klinkt toch vooral als een stel oude bokken die met jeugdige bravoure staan te spelen. De opnieuw opgenomen oude krakers klinken nog steeds wel goed en de nieuwe songs zijn zeker niet slecht. Er is alleen wel iets teveel aan de hand waardoor ik het album niet de waardering kan geven die het misschien wel verdient. Voor een reünieplaat is het heel goed, maar naar de gehele discografie gekeken, valt deze wel wat uit de toon. Een voor de diehards zou je kunnen zeggen.

Een opluchting voor Lennert, want na een heel drukke en vermoeiende week kan ik weer kalmpjes de marathon voortzetten. Echt stilgezeten heb ik wat de Yardbirds betreft nou ook weer niet. Veel geluisterd de afgelopen tijd en zeker op de momenten met mooi weer is de waardering voor dit album goed gestegen.


Sowieso ben ik erg blij met wat Jeff Beck met de band gedaan heeft. De blues hoeft er natuurlijk niet uit, maar de flinke dosis psychedelica geeft de band zo veel meerwaarde. Lost Woman en vooral Over Under Sideways Down zijn fantastische songs. Ook daar waar de blues weer even de overhand nemen, vind ik het best prettig om te horen. The Nazz Are Blue is een lekker scheurende track. Het experimentele karakter komt sterk naar voren in Hot House of Omagarashid. Ook weer een heel leuk nummer, al hoeft dat gitaarwerk echt niet zo vals te zijn. Hier staat gewoon een heel goede band te spelen.


Tussenstand:
1. Roger The Engineer
2. Having A Rave Up
3. For Your Love
4. Five Live Yardbirds

Dit is de lp die ik echt talloze malen in de bakken met tweedehands platen heb zien liggen. Ook hier weer zo'n lelijk eighties logo. Owner Of A Lonely Heart ken ik natuurlijk wel, maar verder verwachtte ik hier een beetje een Genesis scenario. Yes gooit het roer ook flink om, maar doet het in mijn ogen beter dan hun genregenoten. De opener is wel direct het beste nummer, maar ook de rest is goed uitgevoerd. Dit soort pop is ernstiger verjaard dan hun werk uit de jaren zeventig, het staat nog steeds behoorlijk fier overeind. Inmiddels ben ik 6-7 luisterbeurten verder en het verveelt absoluut niet. Hold On en It Can Happen vind ik bijvoorbeeld sterke songs. Wat volgt, scoort minstens een dikke voldoende. Overall een leuke poprockplaat die de luisteraar wel gewoon uitdaagt. Ik krijg ook het gevoel dat Yes de koerswijziging als een avontuur ziet en niet als een moetje om succesvol te blijven.

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. The Yes Album
3. Going For The One
4. Yes
5. Time And A Word
6. Drama
7. Tales Of Topographic Oceans
8. Fragile
9. 90125
10. Relayer
11. Tormato

Als je als seventees rockband eighties pop/prog gaat maken, balanceer je wat mij betreft op een heel gevaarlijk gebied. Ik heb al verschillende bands een onvoldoende verkocht. Qua stijl ligt het me vaak niet en wat ik vooral mis, is het oude vuurwerk.

Dat Yes hier het oude niveau niet haalt is jammer, maar niet uniek. Nog altijd zijn de paden nauw verbonden met Rush in mijn optiek. Qua geluid en ontwikkeling hebben de bands veel overeenkomsten. Waar Rush in de jaren tachtig nog met best goed werk op de proppen komt, zal ik toegeven dat ik dit verguisde album stiekem ook wel charmant vind. Daarmee doel ik niet op de veel te pompeuze titeltrack, maar Rhythm Of Love en Shoot High Aim Low mogen er absoluut wezen. Het zijn op deze momenten dat Yes de balans weet te behouden tussen kwaliteit en meegaan met de tijd. Nog altijd zingt Anderson erg mooi. Dit album verveelt me na een luisterbeurt of zes nog steeds niet. Ik twijfel daarom nog tussen 3,5 en 4 sterren. Yes komt nog steeds krachtig en energiek voor de dag. Ik denk dat dit het verschil maakt.

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. The Yes Album
3. Going For The One
4. Yes
5. Time And A Word
6. Drama
7. Tales Of Topographic Oceans
8. Fragile
9. 90125
10. Big Generator
11. Relayer
12. Tormato

Een fantastisch epos waarbij ik niet kan kiezen welke van de drie songs ik net iets beter vind dan de rest. De muziek klinkt hectisch, maar ook heel organisch. Yes wisselt het allemaal moeiteloos af. Wakeman heeft duidelijk zijn plaats gevonden. Het is een ingewikkelde plaat en je moet er wel echt voor gaan zitten, maar uiteindelijk openbaart de grootsheid van dit album zich. Ik heb de indruk dat de titeltrack behoorlijk is geïnspireerd door klassieke muziek. And You And I is wat meer spacy en ook hier geniet ik weer met volle teugen. Prachtig werk van Wakeman en Anderson. Siberian Khatru zit vol verwijzingen naar Indiase muziek. Ook op dit album moet ik weer vaak aan Rush denken. Ik denk dat dat een compliment is naar beide bands. Wat een verschrikkelijk goed album is dit!

Ik ben niet zo van de minimalistische hoezen, maar het zwart en groen van Close To The Edge heeft al jaren een hypnotiserende werking op me.

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. The Yes Album
3. Yes
4. Time And A Word
5. Fragile

Op deze pagina valt het wel mee, maar ik lees met verbazing hoe sommige fans dit album affakkelen. De albumtitel wordt dan letterlijk overgenomen en lees zelfs ergens 'extreem zwak'. Kan er serieus met mijn verstand niet bij.

Dit album pakt mij moeiteloos en past prima bij de klassiekers die de band al eerder uitbracht. Machine Messiah is een geweldige epische kraker met een sublieme finale. Does It Really Happen? en Tempus Fugit zijn erg sterke prog/symfo songs en Into The Lens mag er ook zeker weten. Ook al kan ik maar moeilijk wennen aan een tekst als 'I am a camera'. Geen zwak moment te vinden hier. Zoals je kan verwachten anno 1980 heeft het keyboard een grotere rol in het geheel. Stiekem valt daardoor het smaakvolle gitaarwerk van Howe beter op. Trevor Horn heeft niet het gevoel van Anderson, maar vult zijn leegte bijna helemaal op. Ik vind dit (een beetje tegen de verwachting in) een heel prettig album.

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. The Yes Album
3. Going For The One
4. Yes
5. Time And A Word
6. Drama
7. Tales Of Topographic Oceans
8. Fragile
9. Relayer
10. Tormato

Het hele verhaal van The Buggles is me helemaal ontgaan, dus dat ga ik hier er niet bij betrekken. Fly From Here voelt voor mij weer opvallend fris en klassiek Yes aan. Het aantrekken van Benoît David zorgt voor nieuw elan en doet mij vooral beseffen dat Jon Anderson beduidend achteruit gegaan is met zijn stem. Daarnaast kan hij heel behoorlijk zingen en ondanks de nieuwe frontman, doet het me wel aan Yes denken. Het gehele Fly From Here voelt overigens wel bovenal plezierig aan. Het haalt het niveau van het oude werk niet. Het zorgt wel voor een opleving waardoor Yes netjes kan afsluiten. Hoewel het beter is dan de platen uit de jaren negentig en Magnification, blijft het toch een soort Yes light. Mooie hoes!

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. The Yes Album
3. Going For The One
4. Yes
5. Time And A Word
6. Drama
7. Tales Of Topographic Oceans
8. Fragile
9. 90125
10. Big Generator
11. Fly From Here
12. Relayer
13. Tormato
14. Magnification
15. The Ladder
16. Talk
17. Open Your Eyes
18. Union

Een goed album, maar het pakt me wel wat minder dan het voorgaande werk. Misschien heeft het met de verwachtingen te maken, misschien is er ook wel iets anders aan de hand. Wel heb ik de indruk dat Kaye meer een deel van de band uitmaakte en Rick Wakeman een trukendoos opentrekt. Alsnog heeft Fragile fraaie songs te bieden. Sommige instrumentals zijn ook prima, maar even vaak wordt de vaart eruit gehaald door vervelend gepiel. Cans of Brahms is niet slecht, maar het heeft eigenlijk niks te zoeken hier. Wat mij betreft moet Yes zich nu toch weer een beetje opnieuw gaan uitvinden.

Tussenstand:
1. The Yes Album
2. Yes
3. Time And A Word
4. Fragile

Dit album heb ik zo vaak in de bakken zien staan en altijd heb ik het genegeerd. Ik vind de hoes niet echt mooi, om het zo maar even te zeggen. Ik verwachtte eigenlijk dat dit album van een commercieëlere en daarmee saaiere periode zou zijn.

Toch mooi als je daarop kan terugkomen. Hoewel Yes hier wel weer een andere koers inslaat en een stuk toegankelijker wordt, kan ik onmogelijk beweren dat het saai is. Het geluid is echt sierlijk geworden, maar het verliest nimmer zijn kracht. Het doet me qua ontwikkeling denken aan Genesis dat met Wind and Wuthering eigenlijk wel een beetje hetzelfde deed. Hopelijk keldert de kwaliteit van Yes met de komende jaren nog niet. Gezien de gemiddeldes vrees ik er wel een beetje voor.

Het mag duidelijk zijn dat Awaken boven de andere songs uittorend. Wat een magistraal epos is dat! Het gebruik van het kerkorgel verdient absoluut een vermelding. Geweldig wat Wakeman hier doet. Ik geniet ook hoe Anderson met zijn vederlichte stem boven alles uitzweeft. Waar metal lekker hels kan zijn, is Awaken absoluut hemels. Ik zou er bijna religieus van worden.

En dan vergeet ik bijna de andere songs die ook zeker indrukwekkend zijn. De opener heeft een lekkere energie. Turn Of The Century laat je dan weer prettig wegdromen, etc. Dat alles met een voor die tijd heel moderne sound. Het is vrij klinisch, maar nergens kil of afstandelijk. Tijdens het luisteren, ben ik gaan zoeken naar het artwork dat Dean gemaakt had... oef..


Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. The Yes Album
3. Going For The One
4. Yes
5. Time And A Word
6. Tales Of Topographic Oceans
7. Fragile
8. Relayer

Hier was ik vooraf wel wat verbaasd over de lage score die dit album krijgt. Zeker na het heel redelijke Fly From Here. Na een nummer wordt het me al helemaal duidelijk en hoef ik slechts nog 45 minuten uit te zitten. Yes is weer terug bij af. De nieuwe zanger in de vorm van Jon Davison bevalt mij totaal niet. Ik kan niks met zijn aalgladde stem die daarbij ook nog eens ondersteund lijkt door een autotune (een van de grootste zondes die je kan begaan in muziek. De songs zijn allemaal behoorlijk truttig en ongelooflijk veilig. Dat muzikanten op den duur hun wilde haren verliezen... daar kan ik begrip voor opbrengen. Hier vraag ik me toch wel heel hard af waarom dit album gemaakt is. Het voegt echt niks toe aan het oeuvre, behalve dat Yes nog geen slaapmuziek had. De hoes is wel prachtig overigens. Jammerlijk einde van een ooit zo fantastische band.


Eindstand:
1. Close To The Edge
2. The Yes Album
3. Going For The One
4. Yes
5. Time And A Word
6. Drama
7. Tales Of Topographic Oceans
8. Fragile
9. 90125
10. Big Generator
11. Fly From Here
12. Relayer
13. Tormato
14. Magnification
15. The Ladder
16. Talk
17. Open Your Eyes
18. Heaven & Earth
19. Union

Ook dit album valt me vooralsnog tegen. Voor mijn gevoel zit de band hier gewoon op een dood spoor. Dit album klinkt voor mij wel wat geïnspireerder dan de voorgangers. Er zitten wel wat interessante momenten in, maar het grote deel gaat voorbij zonder indruk te maken. Er zit weinig instrumentaal geweld in. Steve Howe speelt op veilig, Chris Squire is me helemaal niet opgevallen en geen Wakeman (sowieso geen toetsenist aanwezig...). Dat dit de laatste met Anderson is, voelt raar. Natuurlijk wisten ze dat zelf nog niet, maar toch. Het is ook allemaal niet slecht. Tegelijkertijd is het heel onmemorabel.

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. The Yes Album
3. Going For The One
4. Yes
5. Time And A Word
6. Drama
7. Tales Of Topographic Oceans
8. Fragile
9. 90125
10. Big Generator
11. Relayer
12. Tormato
13. Magnification
14. The Ladder
15. Talk
16. Open Your Eyes
17. Union

Het worstelen is nu wel echt in volle gang. Na Union en Talk is alle zin om Yes platen te beluisteren wel echt verdwenen. Stiekem hoop ik nog dat de band een stevige koerswijziging inzet en misschien wel op de laatste platen een soort van back to the roots doet, maar ik verwacht niet dat ik nog met veel sterren ga smijten.

Dit album is vooral een Talk pt. 2. Zonder een mooie epic om het leed nog iets te verzachten. Daar hoopte ik, gezien de speelduur, wel op. Helaas doet Yes het bekende ninetees trucje met een kort nummer veel stilte en na minuten nog een hidden track te spelen waar eigenlijk niemand (ik althans) op zit te wachten. Dat geldt voor mij sowieso wel met veilige, makkelijke AOR.


Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. The Yes Album
3. Going For The One
4. Yes
5. Time And A Word
6. Drama
7. Tales Of Topographic Oceans
8. Fragile
9. 90125
10. Big Generator
11. Relayer
12. Tormato
13. Talk
14. Open Your Eyes
15. Union

Gates Of Delirium is wat te chaotisch om volledig op mijn liefde te kunnen rekenen, maar verdomme, wat zitten hier sterke stukken zeg! Met name het keyboardgeluid vanaf een minuut of dertien: smullen! Ik was wel benieuwd naar de vervanger van Rick Wakeman. Patrick Moraz heeft een heel ander geluid, maar zijn kunsten zijn er niet minder om. Het oorlogsthema dringt niet echt door. Ook in Sound Chaser en To Be Over pik het er niet uit. Sound Chaser is sowieso heel hectisch en chaotisch. Ik wil het wel leuk vinden, maar het lukt me niet. To Be Over klinkt al wat beter, maar ik hoor niets waardoor ik de B-kant vaker zou draaien. Ik heb de indruk dat er hier wel een behoorlijk verval zichtbaar is. De heren zijn wel echt te druk bezig met chaos en slaan eigenlijk de plank mis met hun opzet. Afgaande op de goede stukken had hier wel echt meer in gezeten.


Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. The Yes Album
3. Yes
4. Time And A Word
5. Tales Of Topographic Oceans
6. Fragile
7. Relayer

Het is anders dan Close To The Edge. Ik probeer er de vinger op te leggen, maar ik kan het niet helemaal goed omschrijven. Voor mijn gevoel is Yes hier vooral meer symfonic rock gaan spelen. Het progkarakter hoor ik er nog duidelijk in terug in elk geval.

Ik snap de afkeer van een aantal users niet zo. Kwalitatief hoor ik weinig verschil met de voorgangers, hoewel ik die met uitzondering van Fragile wel meer waardoor. Het is nog altijd een prima album. De gatefold is prachtig weergegeven en bijzonder fijn om in je handen te hebben als je de plaat aan het beluisteren bent. Moet wel zeggen dat ik Ritual / Nous Sommes de Soleil vaak wat chaotisch vind, maar verder weer een heel leuk album van Yes. Wederom veel herluisterwaarde, want er valt veel te ontdekken hier.

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. The Yes Album
3. Yes
4. Time And A Word
5. Tales Of Topographic Oceans
6. Fragile

AOR... dat was de term die ik eigenlijk zoch met de vorige platen. Super gelikte, heel lieve melodieuze rock. Er is alleen geen zak aan. Precies wat er met Talk aan de hand is. Yes gaat er na Union vrolijk mee verder en dat levert dit bedroevend saaie album op. Geef me dan maar het chaotische Relayer, wat tenminste nog iets losmaakt, want het minimalistische Where Will You Be is weinig meer dan wat achtergrondklanken. Endless Dream brengt het vuur weer wat terug en daarom geen laatste plaats voor Talk.

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. The Yes Album
3. Going For The One
4. Yes
5. Time And A Word
6. Drama
7. Tales Of Topographic Oceans
8. Fragile
9. 90125
10. Big Generator
11. Relayer
12. Tormato
13. Talk
14. Union

Een tikje minder erg. Een terugkeer naar betere tijden is het zeker niet. Ik houd het erop dat het roer draait, maar nog niet omgegooid wordt. Het materiaal is nog altijd niet uitdagend. Wat mij betreft nog altijd meer AOR dan prog. Ik lees ook hierboven ergens dat Anderson heel goed bij stem is, terwijl ik de slijtage van zijn gouden keel toch best goed hoor. De koers op dit album juich ik toe. Ik heb ook de indruk dat hier meer speelplezier achter schuilt, al verwacht ik geen echte progressieve uitspattingen meer. Ik vind het ook jammer om te constateren dat de heren geen indruk meer maken. Op hun oude werk hadden ze vaak aan een riff of een basloopje al genoeg.

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. The Yes Album
3. Going For The One
4. Yes
5. Time And A Word
6. Drama
7. Tales Of Topographic Oceans
8. Fragile
9. 90125
10. Big Generator
11. Relayer
12. Tormato
13. The Ladder
14. Talk
15. Open Your Eyes
16. Union

Inmiddels ben ik echt verliefd aan het worden op deze band. Yes heb ik al jaren op mijn radar en heb sommige platen ook al meer dan tien jaar (Fragile ligt al klaar, kocht ik nog tijdens mijn studententijd in Groningen). In de afgelopen jaren heb ik er gelukkig wel wat geld in gestoken, maar weinig tijd in geïnvesteerd.

Yours Is No Disgrace opent in elk geval heel vertrouwd: Rush! Erg leuk om te horen waar die Canadezen de mosterd vandaan gehaald hebben! Het is een prachtig nummer verder, lekker speels. The Clap voelt erg ongebruikelijk aan als akoestisch live tussendoortje. Toch is ook dit stuk erg goed gespeeld. Mijn favoriet is het spannende Starship Trooper. Op zo'n moment zou ik toch graag eens het boek willen lezen. Zo kan ik over elk nummer wel wat positiefs melden. Yes stapt met iedere plaat verder de echte progrock in. De laatste twee songs pakken me iets minder, maar daar kan ik heel goed mee leven. Qua waardering wordt het al heel lastig om een rangorde te maken, want ze doen echt heel weinig voor elkaar onder. Door naar Fragile!


Tussenstand:
1. The Yes Album
2. Yes
3. Time And A Word

Deze heeft wat tijd nodig gehad om te landen en eigenlijk komt dat vooral door de wat hectische opener. Daarvan weet ik nog steeds niet goed wat ik ermee moet. Het is niet slecht, maar ik denk dat ik het in de toekomst vooral oversla om naar de betere songs te kunnen luisteren die erna komen. Kwalitatief vind ik het nog niet zo indrukwekkend als het debuut. Met name het orkest is soms een beetje teveel, maar de songs zijn wederom goed! Everydays klinkt me wel heel bekend in de oren. Ik heb even gespiekt bij het debuut, maar het is geen heropgenomen versie. Tekstueel lijkt het waarschijnlijk teveel op Yesterday and Today. Sweet Dreams kende ik al. Lekkere meezinger!

De mooiste verrassing is The Prophet, waar Yes al wat de epische tour op gaat. Ik weet nu al dat Lennert hiervan gaat smullen! Terecht, mooi nummer! Astral Travellers is al helemaal een feest als de gitarist gaat duelleren met de toetsenist. Ik word wederom erg vrolijk van deze muziek!

Heerlijke progplaat dat over het algemeen laagdrempelig is maar veel herluisterwaarde heeft.

Tussenstand:
1. Yes
2. Time And A Word

Waarom fans hier afhaken, snap ik heel goed. Toch ga ik nog niet morrend in dat kamp zitten. Tormato is voor mij wel duidelijk een stap in de verkeerde richting en ik blijf het nog lastig vinden te bepalen wat er verkeerd gaat. Ik denk uiteindelijk dat de songs te compact en weer te hectisch zijn. Er is zoveel wat de heren in die paar minuten willen stoppen dat het liedje zelf een beetje vergeten wordt. Het klinische geluid lijkt wel hetzelfde als dat van Going For The One, maar ook dat staat hier al wat tegen. Tegen het einde komen er nummers voorbij die al wat meer de moeite waard zijn, maar over het algemeen voelt het wat onbevredigend aan. Ik ben er wel achter dat Yes weinig meer hoeft te doen dan vooral wat gestructureerder te werk te gaan.


Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. The Yes Album
3. Going For The One
4. Yes
5. Time And A Word
6. Tales Of Topographic Oceans
7. Fragile
8. Relayer
9. Tormato

Nee Yes, hier raak je me wel kwijt. Waar de jaren tachtig jas nog prima bleek te passen, zijn de ninetees niet echt je ding. Ik heb ook echt de indruk dat Yes zelf niet weet wat ze ermee moeten. Alle elementen van wat toen hip was, hoor je hier terug, maar het verwerken in goede songs is helaas een tweede. De sound is erg zweverig. Typische vroege jaren negentigrock met de eeuwige keyboard op de achtergrond en langgerekte woohoo-koortjes die de sfeer moeten bepalen. Het is heel braafjes geworden. Sommige partijen verraden funk-invloeden. Nog een probleem wat in die tijd ontstond: het album is veel te lang. Ik wil na een half uur al afhaken en dan ben ik nog niet eens halverwege...

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. The Yes Album
3. Going For The One
4. Yes
5. Time And A Word
6. Drama
7. Tales Of Topographic Oceans
8. Fragile
9. 90125
10. Big Generator
11. Relayer
12. Tormato
13. Union

Gaaf zeg! Waar je eigenlijk verwacht dat het nog wel een paar albums duurt voor het vuurwerk begint, dompelt Yes me direct onder in heerlijke muziek. Niks "even op gang komen", maar direct een sound die tijdloos aanvoelt. Je hoort de invloeden van The Beatles, maar dit album zou zomaar vers van de pers kunnen komen. Alles voelt meteen goed aan: de pakkende songs, de manier waarop Squire zichzelf op de voorgrond plaatst met zijn bas. De A-kant is als een weelderige fruitschaal. Er is van alles wat en het smaakt allemaal goed. Het jazzy I See You, de ballad Yesterday and Today... prachtig spul! Dat orgeltje in Looking Around: wat word ik er gelukkig van! Ik moet even in mijn geheugen graven over hoe Yes verder klinkt. Ik meen dat het proggehalte nog behoorlijk gaat groeien, maar dit werk is echt een pareltje. Ik vind echt dat Yes hier de lat al hoog legt. De B-kant is wat minder, maar ik heb echt vijf sterren overwogen.